पुस्तकालयभाग १४

पहली जेठ २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

जै जैकार होए सचखण्ड, दो जहान वज्जे वधाईआ। प्रगट होया सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि इक अनन्द, जुग जुग रंग वखाईआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, भेव अभेद कोए ना आईआ। हुक्मे अन्दर सूरज चन्द, रवि ससि सेव कमाईआ। लेखा जाणे आपणी वंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण

आपणी कार कमाईआ। जै जैकार सर्ब लोक, परलोक रहे जस गाईआ। साहिब सुल्तान दा सच श्लोक, राग नाद ना कोए सुणाईआ। जुग चौकड़ी देवे मोख, मुफ्त आपणी सेव कमाईआ। सच दुआरे कोई ना सके पहुंच, अन्तर वेखण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी कार कमाईआ। जै जैकार आदि निरँजण, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। जै जैकार दर्द दु:ख भय भंजन, श्री भगवान वेस वटाइंदा। जै जैकार जुगा जुगन्तर साचे सज्जण, दो जहानां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरवैर आपणा भेव खुल्हाइंदा। जै जैकार सो पुरख, पुरख पुरखोतम वड वड्याईआ। जै जैकार हरि पुरख, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जै जैकार एकँकार निरगुण खेल इक आदरस, दरस रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक जणाईआ। जै जैकार श्री भगवाना, भगवन आपणा भेव खुल्हाइंदा। आदि पुरख हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी वड मेहरवाना, मेहर नज़र आप उठाइंदा। तख्त निवासी नौजवाना, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाणा, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। लेखा जाण दो जहानां, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्याना, पुरी लोअ फोल फुलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञाना, शब्द अनादी नाद पढ़ाइंदा। त्रैगुण माया कर परवाना, सच परवानगी आप जणाइंदा। पंज तत्त खेल महाना, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। मुकामे हक़ इक निशाना, नूर ज़हूर आप दरसाइंदा । दरगाह साची वड बलवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक जणाइंदा। जै जैकार आदि अन्त, बेअन्त बेपरवाह आप जणाईआ। जै जैकार महिमा अगणत, लेखा लिख्त ना कोए वखाईआ। जै जैकार नार कन्त, निरवैर ढोला इक सुणाईआ। जै जैकार मणीआं मंत, मंत्र नाम सच दृढ़ाईआ। जै जैकार जीव जंत, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जै जैकार सर्ब स्वामी, साहिब सुल्तान खेल कराइंदा। जै जैकार अन्तरजामी, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। जै जैकार बोध अगाध अगम्म बाणी, निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। जै जैकार साहिब सुल्तानी, सति सरूप इक अख्वाइंदा। जै जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जै जैकार परवरदिगार बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जै जैकार सांझे यार, लाशरीक इक सद सुणाईआ। जै जैकार मीत मुरार, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। जै जैकार रहे जुग चार, जुग चौकड़ी रंग रंगाईआ। जै जैकार भगत भगवान आधार, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। जै जैकार मंगण विष्न

ब्रह्मा शिव, आदि जुगादि झोली डाहीआ। जै जैकार करन गुर अवतार पीर पैगम्बर ला लिव, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जै जैकार करन करोड़ तेतीसा देवी देव, सुरप्त एका एक मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जै जैकार खेल अपारा, भेव किसे ना आया। जै जैकार सच दुआरा, सचखण्ड साचा इक सुहाया। जै जैकार थिर दरबारा, शब्दी ढोला राग अल्हाया। जै जैकार गुरू अवतारा, गुर मंत्र नाम दृढ़ाया। जै जैकार जगत भण्डारा, हरि भगती वेस वटाया। जै जैकार सर्ब संसारा, आत्म परमात्म राह वखाया। जै जैकार पुरख नारा, नार कन्त वंड वंडाया। जै जैकार सिरजणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाया। जै जैकार जुग चौकड़ी चार, कोटन कोटि काल बिताईआ। जै जैकार आत्म परमात्म धार, धरत धवल करे शनवाईआ। जै जैकार ज़िमीं असमान, दो जहान रहे जस गाईआ। जै जैकार गगन मण्डल करन ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक्को घर समझाईआ। जै जैकार आदि गुर, हरि सतिगुर राग सुणाईआ। जै जैकार बाणी धुर, धुर दी धार आप बंधाईआ। जै जैकार अगम्मी सुर, राग ताल ना कोए सुणाईआ। जै जैकार आत्म परमात्म जाए जुड़, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जै जैकार चढ़ाए साचे घुड़, अस्व इक्को इक वखाईआ। जै जैकार श्री भगवान जाए बौहड़, दूर नेड़ ना कोए रखाईआ। जै जैकार निरगुण सरगुण पए लोड़, लोड़ींदा घर वेख वखाईआ। जै जैकार चुकाए मोर तोर, तोर मोर रहिण ना पाईआ। जै जैकार गुर का शब्द ज़ोर, ज़ोरू ज़र ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को जै दए समझाईआ। जै जैकार धुर दा नाता, पुरख अकाल आप जणाइंदा। जै जैकार पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाइंदा। जै जैकार साची गाथा, लेखा लेख ना कोए समझाइंदा। जै जैकार अगम्मी राथा, रथ रथवाही इक्को इक अख्वाइंदा। जै जैकार सगला साथा, साचा संग निभाइंदा। जै जैकार पूरा करे घाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप समझाइंदा। जै जैकार आदि पुरख अपरम्पर, आदि आदि उपाईआ। निरगुण निरगुण रच सुअम्बर, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। सर्ब कलां हो भरतम्बर, सर्ब स्वामी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची जै दए जणाईआ। जै बोले आप भगवाना, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। निरगुण निरगुण पहर बाणा, बेपरवाह वेस वटाइंदा। सचखण्ड सच मकाना, महल अटल इक रुशनाइंदा। जोती नूर नूर महाना, दीपक दीआ ना कोए वखाइंदा। पुरख अकाल साचा काहना, गोपी रूप आप हो जाइंदा। आदि पुरख मर्द मर्दाना, साचा वेस आप वखाइंदा। सेज सुहञ्जणी साहिब सुल्ताना, निरवैर

आसण लाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, धुर दी धार आप बंधाइंदा। शाहो भूप बण राज राजाना, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल महाना, मेहरवान आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण कर परवाना, निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। एकँकार करे सलामा, अलैकम आपणे हथ्थ वखाइंदा। आदि निरँजण हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। अबिनाशी करता वेखे मार ध्याना, नेत्र अक्ख ना कोए जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ गाए गाना, उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपणी कार कमाईआ। सचखण्ड दुआरे सच तमाशा, शाह पातशाह आप प्रगटाईआ। निरगुण निरगुण पावे रासा, गोपी काहन ना कोए वखाईआ। बेपरवाह आपणी पूरी करे आसा, आसा आसा विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। निरगुण धार आपे हरि जम्म, मात पित आप अख्वाइंदा। सो साहिब स्वामी करे कम्म, करता आपणी कार कमाइंदा। ना कोई जननी ना कोई जन, गोदी गोद ना कोए उठाइंदा। ना कोई घड़े ना लए भन्न, तत्तव तन ना कोए वडियाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मण्डल रूप ना कोए वटाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। कर खेल श्री भगवन, साची कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। साचा मन्दिर सति दुआरा, सति सतिवादी आप सुहाईआ। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। तख्त निवासी शाह सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। आपणा नाउँ बोल जैकारा, जै जैकार दए समझाईआ। दूजा ना कोई मीत मुरारा, सज्जण रूप ना कोए वखाईआ। सोहे मन्दिर इक मनारा, घर वसे बेपरवाहीआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी शाहो भूप बिन रंग रूप खेल करे करतारा, कुदरत रंग ना कोए वखाईआ। काग़द कलम ना लिखणहारा, लेखा जाणे ना कोए शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ढोला इक्को गाईआ। साचा ढोला गा जैकार, जै जैंकार सुणाया। नाउँ धर आप निरँकार, निरगुण आपणा नाम वडयाया। तख्त निवासी हो सिक्दार, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाया। दर दरवेश बण भिखार, घर आपणे अलख जगाया। देवणहार सिरजणहार, साहिब सुल्तान आप अख्वाया। करे खेल आप करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाया। ना कोई दिसे मददगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त साहिब चढ़, नाअरा इक्को इक सुणाया। जिस वेले साचे तख्त चढ़या, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। निरगुण आपणा नाउँ पढ़या, जै जैकार सुणाईआ। ना जन्मे ना कदे मरया, जन्म मरन विच ना आईआ। निर्भय हो कदे ना डरया, भउ सिर ना कोए रखाईआ। आपणा

पल्लू आपे फड़या, निरगुण निरगुण गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जै जैकार बोल जैकारा, निरगुण आपणा आप सुणाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, भिखक भिख्या झोली पाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, आसा आसा आप प्रगटाइंदा। देवणहार बण दातारा, अनमुलड़ी दात वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करावांगा। सचखण्ड दुआर सुहावांगा। सच सिँघासण इक उपजावांगा। तख्त निवासी डेरा लावांगा। शाहो शाबाशी आप अख्वावांगा। निरगुण जोत जोत प्रकाशी, नूर उपजावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार कमावांगा। साची कार कमावांगा। जोती नारी आप प्रनावांगा। कन्त कन्तूहल सेज हंढ्ढावांगा। निरगुण निरगुण मेल मिलावांगा। दीपक दीआ इक जगावांगा। तेल बाती ना कोई पावांगा। पुरख अबिनाशी नाम रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रचना इक रचावांगा। साची रचना इक रचावांगा। सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढावांगा। आपणी कुक्ख आप सुहावांगा। सुत दुलारा इक उपजावांगा। शब्दी नाम धरावांगा। रूप रेख ना कोए वखावांगा । वार थित ना कोए समझावांगा। कर हित्त मेल मिलावांगा। मात पित आप बण जावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आपणी कल रखावांगा। आदि आपणी कल रखाऊँगा। निरगुण हो के वेस वटाऊँगा। नार कन्त इक हंढ्ढाऊँगा। रंग बसन्त अन्त चढ़ाऊँगा। बेअन्त धार चलाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड आपणी कार कमाऊँगा। सचखण्ड कार कमावांगा। सुत दुलारा गोद उठावांगा। शब्दी नाम उपजावांगा। सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। समरथ पुरख अख्वावांगा। मेहर नज़र रखावांगा। देर कोई ना लावांगा। हो दलेर हुक्म सुणावांगा। शहिनशाह इक हो जावांगा। सीस आपणे ताज टिकावांगा। पंचम रूप वटावांगा। साचा सुख इक उपजावांगा। ना माणस ना मानुख, धार धार विच्चों दृढ़ावांगा। रख आपणी कुक्ख, गोद इक वडयावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड साचा इक वसावांगा। सचखण्ड साचा मेरा वसेगा। पुत्त मेरा इक्को हस्सेगा। दोए जौड़ चरणी ढट्ठेगा। साहिब दयाल पत रखेगा। मार्ग इक्को आपणा दस्सेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे साचे तख्त बहि के हस्सेगा। सुत दुलारा इक उपजावांगा। इक्को आपणा नाम समझावांगा। मेहर नज़र इक उठावांगा। सचखण्ड वंड वंडावांगा। अन्दर मन्दिर इक सुहावांगा। थिर दरबारा नाउँ धरावांगा। बाले निक्के विच बहावांगा। पिच्छे आपणा हथ्थ रखावांगा। साचे हिस्से आप वंडावांगा। बिन लिखे लेख समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक दृढ़ावांगा। सच सुनेहड़ा इक दरसाऊँगा। सुत दुलारे आप उठाऊँगा। हट्ट वणजारे इक वखाऊँगा। वड्ड भण्डारे नज़र मिलाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा इक दरसाऊँगा। सुत दुलारा उठेगा। प्रभ साहिब सच्चा तुठेगा। चरणी ढह के मंग इक्को पुच्छेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर साहिब इक्को बुकेगा। साहिब सतिगुर इक्को बोलेगा। निरवैर तोल तोलेगा। थिर घर दा कुण्डा खोल्हेगा। आदि जुगादि कदे ना डोलेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण अन्दर मौलेगा। निरगुण अन्दर, निरगुण धार चलावांगा। सचखण्ड अन्दर, थिर घर इक वसावांगां। सुत दुलारा शब्द बहावांगा। नाम जैकारा इक सुणावांगा। जै जैकार वस्त अमोलक झोली पावांगा। कर प्यार सेव लगावांगा। साची धार दरसावांगा। निराकार निरँकार निरवैर रंग रंगावांगा। अजूनी रहित बेपरवाह जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक लगावांगा। साची सेव इक लगाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। शब्दी सुत राह वखाएगा। अबिनाशी अचुत वेख वखाएगा। थिर घर रुत्त सुहाएगा। पिता पुत्त वेस वटाएगा। सच आदेस इक सुणाएगा। नर नरेश हुक्म मनाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। भेव अभेदा आप खुल्हावेगा। सुत दुलारे हुक्म जणावेगा। निरगुण आपणी कार कमावेगा। वेस अनेका रूप धरावेगा। विष्नूं आपणा अंग बणावेगा। नाम मृदंग वजावेगा। जै जैकार अलावेगा। सेवादार समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहावेगा। विष्नूं विश्व उठेगा। निरवैर कदे ना लुकेगा। जै जैकार ढोला इक्को बुकेगा। शब्द सुत दुलारा पुच्छेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान दीन दयाल इक इकल्ला आपे लुट्टेगा। इक इकल्ला लुट्ट मचाएगा। लुट्टणहारा नज़र ना आएगा। सब कुछ आपणे हथ्थ वखाएगा। विष्नूं नेत्र नैण उठाएगा। नैणां नीर वहाएगा। दोए जोड़ वास्ता पाएगा। तेरी लोड़ तुध बिन नज़र कोए ना आएगा। निरगुण निरगुण नाल जोड़, सरगुण सरगुण वंड वंडाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच विचोला इक बणाएगा। सच विचोला आप बणावेगा। शब्द सुत इक उठावेगा। उज्जल मुख आप करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप दृढ़ावेगा। साची कार विश्व धार, विष्न करे जणाईआ। चरण कँवल कँवल प्यार, कँवल नैण नैण दरसाईआ । परम पुरख बेपरवाह पारब्रह्म बेअन्त खेल करे अगम्म अपार, अथाह बख्शे इक शरनाईआ। देवणहार वस्त अपार, खोल्हणहार हट्ट बाज़ार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं इक्को इक जणाईआ। विष्नूं

खोल्ह अक्ख, श्री भगवान आप जणाइंदा। निरगुण धार वेख प्रतख, पारखू आपणी परख कराइंदा। आदि जुगादी सदा वक्ख, वक्खरी कार कमाइंदा। जिस भावे तिस लए रख, दूजा कोए रहिण ना पाइंदा। तेरा खोल्हे त्रैभवन धनी हट्ट, वणज वणजारा इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सुण संदेसा श्री भगवान, विष्नूं सीस झुकाईआ। बण याचक मंगे दान, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। किरपा कर हरि मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। हउँ बालक बाल अञ्ञाण, तेरी सार कोए ना आईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। तेरा हुक्म वड बलवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हउँ बरदा तेरा ग़ुलाम, चरण धूढ़ी मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, विष्नूं इक्को गुण समझाईआ। विष्नूं सुण कर ध्यान, साहिब दयाल आप समझाइंदा। तेरा तेरा इक ज्ञान, मंत्र मंत्र आप दृढ़ाइंदा। तेरा तेरा इक ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाइंदा। तेरा तेरा इक मकान, चरण कँवल कँवल जणाइंदा। तेरा तेरा इक निशान, चरण धूढ़ी सच निशाना इक प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बेपरवाह दया कमाइंदा। बेपरवाह देवणहारा, आपणी दया कमाईआ। विष्नूं उठ वेख भण्डारा, बेपरवाह रिहा समझाईआ। चरणां नाल चरण रगढ़ कीता खेल अपारा, धूढ़ी धूढ़ नज़र किसे ना आईआ। अमृत वहे ठंडी धारा, विष्नूं बूँद बूँद टपकाईआ। रस प्या अगम्म अपारा, मिठत रूप ना कोए वखाईआ। निरगुण निरगुण कर उज्यारा, निराकार करे रुशनाईआ। सर सरोवर ठंडा ठारा, कँवल कँवल दए वड्याईआ। सर सर कर प्यारा, सार हरि जू रिहा पाईआ। नर नर खेल करतारा, नर नरायण रिहा जणाईआ। वणज वणज वपारा, घर हट हट खुल्हाईआ। ब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, ब्रह्मे देवणहार वड्याईआ। धूंआँधार हो उज्यारा, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। लेखा जाण धुर दरबारा, धुर दी कार कमाईआ। शंकर दे इक सहारा, शंका सर्ब रिहा गंवाईआ। तिन्नां विचोला एकँकारा, शब्दी धार करे कुड़माईआ। साचा सोहला सुणाए सुणावणहारा, गीत इक्को इक गाईआ। जै जै जै करो इक्को वारा, तिन्नां करे आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करो जै, सचखण्ड निवासी आप अख्वाइंदा। आदि जुगादि पुरख अबिनाशी इक्को रहे, दूजा रहिण कोए ना पाइंदा । जो उपजे सो होवे खै, खैहड़ा अन्त आप छुडाइंदा। पुरख अकाल जो चरणी ढहे, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। सो कहिणा जो प्रभ रिहा कह, दूजा अक्खर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव जै जैकार गाउँदे, गा गा शुकर मनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार ध्यान लगाउँदे, इष्ट देव

इक मनाईआ। परम पुरख इक मनाउदे, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा दृढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जै जैकार गा, प्रभ अग्गे करी अरज़ोईआ। सो पुरख निरँजण दे समझा, की तेरी वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण आपणा पर्दा दे उठा, मुख नक़ाब ना कोए रखाईआ। एकँकार आपणा मन्दिर दे वखा, जिस घर वसें आसण लाईआ। आदि निरँजण आपणा दीप कर रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। श्री भगवान आपणा तख्त दे जणा, जिस उपर हुक्म सुणाईआ। अबिनाशी करते आपणा लेखा दे पढ़ा, जो बिन अक्खरां रिहा बणाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणी वंड दे जणा, जो हिस्से रिहा पाईआ। विष्नूं तेरे उत्तों फ़िदा, आपणा आप ना कुछ रखाईआ। ब्रह्मा रोवे मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शंकर मूँह दे भार डिगा आ, खुल्हड़े केस रिहा वखाईआ। तेरा नाउँ तेरी जै जैकार तुध बिन कोई ना सके गा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक टिका, टिक्का मस्तक चरण धूढ़ी लाईआ। साचा मार्ग दे समझा, धन्दा इक्को इक वखाईआ। तूं बख्शंदा बेपरवाह, बख्शिश तेरे हथ्थ समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा ढोला सच्चा गाईआ। तेरा ढोला सच्चा गावांगे। प्रभ लख लख शुकर मनावांगे। दर तेरे अलख जगावांगे। हो वक्ख ना राह वखावांगे। जिस वेले भाण्डे होवण सख, तेरे दर तों मंगण आवांगे। तूं लज पति लईं रख, दर तेरे वास्ता पावांगे। साडे परदे लईं ढक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची कार इक कमावांगे। विष्न ब्रह्मा शिव साची सेव कमाओगे। त्रैगुण माया नाल रलाओगे। पंज तत्त आपणी गंढ्ढ पुआओगे। लख चुरासी घाड़त घड़ वखाओगे। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाओगे। चारे खाणी रंग रंगाओगे। तन काया माटी हट्ट चलाओगे। दोए जोड़ सीस झुकाओगे। मंग इक्को फेर मंगाओगे। निरगुण सरगुण नाता जोड़ जुड़ाओगे। मन मति बुध दाता झोली पाओगे। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना रंग रंगाओगे। घर घर विच वंड वंडाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरासी खेल खलाओगे। लख चुरासी खेल खेलेगा। निरगुण सरगुण मेल मेलेगा। लेखा जाण सज्जण सुहेले दा, भेव चुक्के गुरू चेले दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रंग वेखो इक नवेले दा। रंग नवेला इक वखाएगा। लख चुरासी राह चलाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाएगा। धुर फ़रमाणा हुक्म मनाएगा। साचा राणा इक हो जाएगा। जुग चौकड़ी वंड वंडाएगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ाएगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गंढ्ढ पुआएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराएगा। प्रभ

साचा खेल करावेगा। त्रैगुण सेवा इक लगावेगा। शब्द विचोला विच रखावेगा। जुग जुग ढोला राग अलावेगा। साचा सोहला इक उपजावेगा। बण तोला फेरा पावेगा। अनमोला हट्ट वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक दरसावेगा। साचा खेल इक दस्सेगा। लख चुरासी अन्दर वसेगा। आत्म परमात्म प्रीती फसेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखेगा। भेव आपणे हथ्थ रखावांगा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ सूरज चन्न चमकावांगा। गगन मण्डल वेख वखावांगा। धरत धवल उपजावांगा। पवण पाणी समावांगा। अग्नी हवन करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा इक दरसावांगा। साचा लेखा इक दरसाऊँगा। विष्न ब्रह्मे आप समझाऊँगा। जुग चौकड़ी वेस वटाऊँगा। गुर अवतार नाम धराऊँगा। धुर संदेसा आप सुणाऊँगा। जगत विद्या वंड वंडाऊँगा। अक्खर वक्खर कर वखाऊँगा। गुर गुर आपणी गंढ्ढ पुआऊँगा। बोध अगाध भेव जणाऊँगा। नाम नाद इक सुणाऊँगा ब्रह्म ब्रह्माद वेख वखाऊँगा। बण स्वांगी स्वांग रचाऊँगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाऊँगा। चारे वेदां गंढ्ढ पुआऊँगा। पुराण अठारां रंग रंगाऊँगा। छे शास्त्र चन्द चमकाऊँगा। सिमरत आपणा समीम दरसाऊँगा। गीता ज्ञान तरमीम कराऊँगा। शान अज़ीम इक वखाऊँगा। सच ताअलीम फेर पढ़ाऊँगा। ग़नी ग़नीम राम रहीम वेस वटाऊँगा। कर तक्सीम वंड वंडाऊँगा। हो हुसीन नैण मटकाऊँगा। जानशीन सर्ब अख्वाऊँगा। पेशीन हुक्म इक जणाऊँगा। बेज़बान ज़बान ना कोए हिलाऊँगा। सच कलाम इक पढ़ाऊँगा। अमाम इक्को इक वखाऊँगा। मुकामे हक़ डेरा लाऊँगा। हकीकत आपणे हथ्थ जणाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक मनाऊँगा। साचा हुक्म इक मनावांगा। जुग जुग आपणा वेस वटावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढावांगा। तेई अवतार गंढ्ढ पुआवांगा। भगत अठारां रोग गंवावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद कलमा कूक जणावांगा । चौदां लोक वडयावांगा। चौदां तबक भवावांगा। सबक आपणा अक्खर पढ़ावांगा। अल्फ़ ये पन्ध मुकावांगा। निरगुण धार धार जणावांगा। कर करता हो तैयार, त्रैगुण अतीता त्रैभवन धनी आपणा हुक्म मनावांगा। गुर शब्दी ठांडा सीता, सतिगुर भेव चुकावांगा। सरगुण साची रीता, नानक रूप वखावांगा। गोबिन्द मित्र मीता, एका गंढ्ढ पुआवांगा। जुग चौकड़ी तपे अंगीठा, अग्नी कुण्ड वखावांगा। आपणा खेल रखां अनडीठा, चारे बाणी सिफ्त सालाहवांगा। शिवदुआले मन्दिर ठाकर दुआरे बणा मसीता, गुरुदुआरे वंड वंडावांगा। लेखा जाण हस्त कीटा, ऊँच नीचां वेख वखावांगा। जुग चौकड़ी जगत बग़ीचा, बण के माली सेव कमावांगा। सच भण्डारी भर के आपणा ख़ीसा, वस्त अमोलक इक वरतावांगा। नाउँ धर जगत जगदीशा, जगदीश्र आपणी कार कमावांगा।

सीस सोहे ताज सीसा, साहिब सतिगुर वंड वंडावांगा। लख चुरासी परख नीता, नीतीवान नाउँ धरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक करावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाओगे। त्रै पंज राह वखाओगे। निरगुण सरगुण धार गंढ्ढ पुआओगे। गुर अवतार जग उपजाओगे। ग़ुफ्तार इक समझाओगे। रफ़तार इक बणाओगे। सिक्दार इक समझाओगे। बण बरख़ुरदार सीस झुकाओगे। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग धुर दा हुक्म ना मेट मिटाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर इक्को इक दरसाओगे। दर घर इक्को इक दरसावांगे। प्रभ तेरा दर्शन पावांगे। दूजी मंग ना कोए मंगावांगे। कवण वेला कवण वक्त वेखीए जगत, तेरा ढोला इक्को गावांगे। तूं नज़री आएं फ़कत, फ़िकर होर सब गंवावांगे। किस धारों आवें परत, पारब्रह्म दर तेरा इक दरसावांगे। साडे नाल कर लै लिख्त पढ़त, जिस वेले तेरा दर्शन पावांगे। कोई मंगी ना साथों धड़त, तेरा मुफ्त हट्ट चलावांगे। साडे सिरों नहीं लहिणा कर्ज़, मकरूज़ तेरे अख्वावांगे। तूं पूरा करीं फ़र्ज़, बण गोले तेरी सेव कमावांगे। तूं दस्सया ताल दस्सी तर्ज़, जै जैकार तेरा राग अलावांगे। तूं मन्नीं साडी अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे टिकावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर तेरा वेखण आवांगे। घर साचा सच वखावांगा। दर दरवाज़ा इक खुल्हावांगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग लँघावांगा। गुर अवतार सेव लगावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पार करावांगा। इकवंजा बवन्जा आपणी गोद बहावांगा। खेल शतरंजा इक खलावांगा। सत्त रंगा रूप वटावांगा। मृदंगा नाम वजावांगा। ब्रह्मण्डां खण्डां आप उठावांगा। जेरज अंडां वेख वखावांगा। उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहवांगा। निरगुण हो के फेरा पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेद अभेद खुल्हावांगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग लँघेगा। प्रभ आपणा लहिणा मंगेगा। वेखे हाल भुक्खे नंगे दा। लख चुरासी माणस बंदे दा। जीव जंत कूड़े धंदे दा। लेखा चुक्के चंगे मंदे दा। मुल्ल पवे विष्न ब्रह्मा शिव प्रभ दे गाए छन्दे दा। इक्को शब्द सच्चा नाल हंढ्ढेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरे सरबँगे दा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पन्ध मुकावांगा। निरगुण निरवैर हो के आवांगा। निहकलंक नाउँ रखावांगा। जोती नूर नूर चमकावांगा। शब्दी राग अलावांगा। लोकमात वेख वखावांगा। सचखण्ड दुआर बणावांगा। सच सिँघासण इक सुहावांगा। पुरख अबिनाशण हो के डेरा लावांगा। सीस ताज इक टिकावांगा। दो जहानां राज कमावांगा। जगत समाज वेख वखावांगा। जन भगतां लाज आपणे हथ्थ रखावांगा। सच समग्री रच के साचा काज, साचा हुक्म इक सुणावांगा। दो जहानां बेड़ा चले जहाज़, चपू आपणा नाम लगावांगा। निरगुण सरगुण पए सांझ,

सांझा पीर इक अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी विछड़े कट्ठे कर बहावांगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बीतेगा। लेखा चुक्के मन्दिर मसीते दा। लहिणा मुक्के तपे अंगीठे दा। लेखा चुक्के कौड़े रीठे दा। वेखणा खेल बीस बीसे दा। नाउँ चले इक जगदीशे दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव चुक्के ख़ाली ख़ीसे दा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पैंडा मुकेगा। श्री भगवान कदे ना लुकेगा। विष्न ब्रह्मा शिव तुहाढ्ढा शेर इक्को बुकेगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों पुछेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के इक्को उठेगा। निरगुण हो के आवांगा। आदी धार चलावांगा। शब्दी गंढ्ढ पुआवांगा। सोहँ वंड वंडावांगा। आत्म परमात्म चन्द चमकावांगा। सर्ब बख्शंद अख्वावांगा। इक अनन्द उपजावांगा । परमानंद समावांगा। जुग चौकड़ी नाम वेख वखावांगा। दीन मज़्हब फोल फुलावांगा। ज़ात पात पर्दा लाहवांगा। मनमति नार कमज़ात सुत्ती उठावांगा। दे भगतां आपणी दात, दाता दानी इक हो जावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिहड़े पढ़ाए आपणी जमात, आपणा अक्खर फेर वखावांगा। फेरा पा के गए कायनात, कलमा नबी नबी जणावांगा। पंज तत्त पाई वफ़ात, फ़तवे सब दे उपर दरसावांगा। कलमा कलाम लिख लिख गए हालात, असल हाल ना किसे वखावांगा। हरफ़ बहरफ़ दस्स के गए नाल कलम दवात, बिन कलम शाही आपणा नाम जणावांगा। गुर अवतार लेखा दस्सदे गए बहु बिध भांत, भाणा सब दे सिर रखावांगा। लेखा लिख लिख गए अन्दर कनात, पर्दा उहला इक जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखावांगा। नव नौ चार दुहाई पाएगा। नौ खण्ड नज़र कोए ना आएगा। नौ दर धीर ना कोए धराएगा। चौथे घर ना कोए मिलाएगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध ना कोए वखाएगा। चौका चार कुण्ट नैण उठाएगा। नाया नौका इक चलाएगा। नाया नौ दर दर दर रौला पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार वेख वखाएगा। नव नौ चार वेखण आवेगा। प्रभ आपणा वेस वटावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव लेख जणावेगा। मुछ दाढ़ी केस ना कोए दसावेगा। वसणहारा साचे देस, देस दसन्तर इक वडयावेगा। आदि जुगादि रहे हमेश, जुग जुग आपणी कार कमावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर ना पाया भेत, अभेद आपणा आप खुल्हावेगा। नेत्र रोंदे गए मुल्लां शेख़, पंडत पांधा सर्ब कुरलावेगा। जन भगतां करे हेत, हितकारी फेरा पावेगा। रुत्त सुहञ्जणी रखे चेत, फुल्ल फलवाड़ी आप महकावेगा। कलिजुग अन्तिम खेले खेड, खिडारी इक्को नज़री आवेगा। लख चुरासी भेड़े भेड़, राउ रंक टक्कर लगावेगा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया धर्म राए दा बणया हेड़, मनमुख मूर्ख मूढ़्ह इजड़ इक वखावेगा। बीस बीसा हरि जगदीशा निरगुण

आदि जुगादि आपणी करनी ना लाए देर, करता आपणी कार कमावेगा। जुग चौकड़ी ल्यावे फेर फेर, कोहलू चक्की चक्क भुआवेगा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रखे घेर, घेरा आपणे नाम रखावेगा। बिन भगतां किसे उत्ते ना करे मेहर, राए धर्म हथ्थ सर्ब फड़ावेगा। पन्ध मुकाए नेरन नेर, दूर दुराडा चल के आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हावेगा। भेव अभेदा आप खुल्हावांगा। सचखण्ड दुआर सुहावांगा। भगत दुआर वडयावांगा। सच सिँघासण डेरा लावांगा। पुरख अबिनाशन नाम वडयावांगा। पृथ्मी अकाशन भेव चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरतावांगा। प्रभू जब आपणी कल वरताएंगा। की की खेल वखाएंगा। कवण धाम डेरा लाएंगा। कवण खेड़ा मात वडयाएंगा। कवण जेड़ा कट वखाएंगा। कवण गेड़ा आप दवावेगा। कवण बेड़ा बन्न्ह चलाएंगा। कवण मेरा तेरा तेरा मेरा घर वसाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेले दया कमाएंगा। जिस वेले अन्तिम आवांगा। निरगुण नूरी जोती जामा पावांगा। गुर अवतारां लेखा पूर करावांगा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, गंढ्ढ पुआवांगा। वेद व्यासा रंग रंगावांगा। ईसा आशा पूर करावांगा। मुहम्मद भरवासा इक जणावांगा। अमाम अमामां वड अख्वावांगा। नाम दमामां इक वजावांगा। सच कलाम इक पढ़ावांगा। पिछला नज़ाम सर्ब बदलावांगा। सच इस्लाम इक समझावांगा। पैग़ाम इक प्रगटावांगा। नगर खेड़ा इक वसावांगा । सम्बल डेरा लावांगा। नानक लेखा लेख जणावांगा। सोहँ ढोला गावांगा। भरम भुलेख कढ्ढावांगा। साचा देस वसावांगा। नर नरेश हो जावांगा । नेत्र लोचण पेख, लख चुरासी वेख वखावांगा। जिन्हां गोबिन्द करया हेत, तिन्हां आपणा मेल मिलावांगा। अन्दर वड़ के दस्सां भेत, डूंग्घी कन्दर फोल फुलावांगा। सच सुहञ्जणी माणां सेज, रंग रंगीला इक रंगावांगा। नाम सुनेहड़ा इक्को भेज, आत्म परमात्म गंढ्ढ पुआवांगा। जोती चमके नूरी तेज, सूरज चन्द नैण शरमावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक वसावांगा। घर साचा इक वसावांगा। सच सिँघासण डेरा लावांगा। साढे तिन्न हथ्थ माण दिवावांगा। गोबिन्द शब्दी वंड वंडावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखावांगा। गुजरी चन्द चन्द चमकावांगा। तीर कमंद नाम जणावांगा। पुरी अनन्द अनन्द वसावांगा। भगत भगवान ढोला गावांगा। बण विचोला सेव कमावांगा। पर्दा उहला सर्ब उठावांगा। मौला हो के हर घट नज़री आवांगा। काया चोला इक बदलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मन्दिर इक सुहावांगा। साचा मन्दिर इक सुहाएगा। श्री भगवान डेरा लाएगा। तेई अवतार दर बुलाएगा। ईसा मूसा मुहम्मद दूर दुराडा सीस झुकाएगा। दस गुरू जोत चमकाएगा। भगत अठारां ध्यान लगाएगा। चार युग दी कीती

सर्ब वखाएगा। दीन मज़्हब पर्दा लाहेगा। डरदा सिर ना कोए उठाएगा। मरदा जीव ना कोए तराएगा। बरदा गले ना कोए लगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाएगा। कलिजुग अन्तिम फेरा पावेगा। सच दरबार इक लगावेगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लोकमात आप वखावेगा। दीन मज़्हब जगत जमात, झगड़ा घर घर इक वंडावेगा। दिसे सच ना कोई साथ, जूठ झूठ सर्ब प्रनावेगा। गुर की कोई ना गाथ, रसना जिह्वा सर्ब हल्कावेगा। धूढ़ी मस्तक ना कोए माथ, जोत ललाट ना कोए जगावेगा। साध सन्त काम क्रोध लोभ मोह हँकार विकण हाट, हरि का हट्ट ना कोए खुल्हावेगा। आशा तृष्ना नटुआ नाट, मन वासना नाच नचावेगा। धीरज कोई ना दिसे सात, सति धर्म ना कोए रखावेगा। नार कन्त ना कोए जत, वेसवा रूप सर्ब बणावेगा। धी भैण कोई ना रखे पत, पिता पुत्तर ना कोए शरमावेगा। कलिजुग सब दा तोड़े हठ, धीरज धीर ना कोए बंधावेगा। काया ख़ाली होए मट, नाम हरी घर ना कोए वसावेगा। घर घर उपजे मनमति, मनुआ आपणा डंक वजावेगा। नाड़ बहत्तर उब्बले रत, अमृत मेघ ना कोए बरसावेगा। सब दी धर्म वरासत होणी फ़क, हक़दार नज़र कोए ना आवेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गवाही देणों पिच्छे जाणे हट, अग्गे हो ना कोई छुडावेगा। उच्चे मन्दिर जाणे ढट्ठ, धौलर नज़र कोए ना आवेगा। नौ खण्ड पृथ्मी घर घर वज्जे सट्ट, ठोकर हरि जू आप लगावेगा। काया चीथड़ जाए फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधावेगा। ओस वेले विष्नूं तेरे ख़ाली होवण हथ्थ, तेरा भण्डारा नज़र किसे ना आवेगा। ब्रह्मे दी रहे ना ब्रह्म मति, चौदां विद्या मूल ना कोए जणावेगा। शंकर त्रसूल बहे सट्ट, जटा जूट नेत्र नैण नीर वहावेगा। ओस वक्त किसे दा रहे ना हठ, प्रभ सब दा माण गंवावेगा। मन का मणका नाम नाम जुग चौकड़ी जो रहे रट, रट्टा सब दा आप मुकावेगा। इक्को खोल्हे समरथ हट्ट, पर्दा उहला आप चुकावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मंगण कर के अग्गे हथ्थ, सजदा सीस सर्ब झुकावेगा। किरपा कर पुरख समरथ, तेरी ओट सर्ब तकावेगा। श्री भगवान मार्ग देवे दस्स, दो जहान आप समझावेगा। सोहँ जाप जपो हस्स हस्स, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आवेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ असीं तेरे होए वस, वस साडा ना कोई जावेगा। लोकमात आए नट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच इक जणावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ते आउणगे। दूआ सिफ़रा वंड वंडाउणगे। निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण होए दो, ज़ीरो आपणा आप जणाउणगे। निरवैर निरा निरमोह, मोह तेरे नाल वधाउणगे। चरण कँवल कँवल छोह, शहिनशाह आपणे अंग लगाउणगे। तेरे जोगे गए हो, होका दे दे मात सुणाउणगे। आपणा दे दे ढोआ ढो, झोली ख़ाली सर्ब भराउणगे। नेत्र नैणां नैणां रो, नीर

नीर नीर वहाउणगे। तुध बिन नज़र ना आए को, कोट किला गढ़ इक्को चरण कँवल तकाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा ढोला इक्को गाउणगे। साचा ढोला सब ने गाउणा ए। कलिजुग अन्तिम वक्त सुहाउणा ए। सोहँ रूप हरी हरि दरसाउणा ए। चारे कुण्ट डंक वजाउणा ए। निरगुण धारों उठ, सरगुण आप उठाउणा ए। जन भगतां उपर तुठ, रुठयां आप मनाउणा ए। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग सचखण्ड दुआर जो रिहा लुक, तिस आपणा रूप प्रगटाउणा ए। शेर हो के पए बुक्क, भबक आपणे नाम सुणाउणा ए। सुत शब्दी रख्या कुक्ख, कुक्ख आपणी हरी कराउणा ए। विष्न ब्रह्मा शिव सुक्खणा रहे सुक्ख, सुक्खां सुक्खदयां वक्त सुहाउणा ए। बीस बीसे पैंडा रिहा मुक, पांधी नज़र कोए ना आउणा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झुक, झुक झुक सीस सर्ब झुकाउणा ए। सारे कहिण साडे कोल नही कुछ, कौशलया पुत्त राम राम राम विच समाउणा ए। ना जाणे नंद जसोधा सुत, नंदन चन्दन चन्द चांदनी विच चमकाउणा ए । गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दी गोदी बैठे लुक, लुकयां फेर बाहर कढ्ढाउणा ए। बिन नानक कोई ना सके बुज्झ, सचखण्ड दुआर आ, दरस किसे ना पाउणा ए। बिन कबीर जाए ना तुठ, बिन नानक अंग ना किसे लगाउणा ए। बिन गोबिन्द किसे ना बणाए पुत्त, सुत दुलारा ना किसे जणाउणा ए। कलिजुग अन्तिम सोही रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाउणा ए। करे खेल बिन काया बुत्त, पंज तत्त ना कोए वखाउणा ए। सिँघ शेर हो के बुक्क, नाम डंका इक वजाउणा ए। सन्त सुहेले गोदी चुक्क, आप आपणे रंग रंगाउणा ए। विष्नूं चरणी डिग के रिहा पुच्छ, प्रभ की की नाम जपाउणा ए। नव नौ चार बैठा रिहों चुप्प, तेरा भेव ना किसे समझाउणा ए। जे कोई वेखे वसें अन्धेरा घुप, नूर चन्द ना कोए चमकाउणा ए। केहड़ी धारों रिहों उठ, पर्दा आपणा आप लौहणा ए। कवण कूटे रख्या पुत्त, सुत दुलारा नाल मिलाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच समझाउणा ए। विष्नूं सच सच समझावांगा। काया कच्च लेख मुकावांगा। सम्बल खेड़े जावां वस, गोबिन्द पुत्त इक उठावांगा। निरवैर हो के पवां हस्स, निराकार खेल करावांगा। जन भगतां जावां वस, ढोला राग इक प्रगटावांगा। सच दुआरा खोल्ह हट्ट, नाम अमोलक इक वरतावांगा। निरगुण हो के वसां घट घट, गृह मन्दिर डेरा लावांगा। लेखा चुकावां धन्ने जट्ट, जट्ट लेखे आपणे पावांगा। गोबिन्द लग्गा पिछला फट्ट, बण शब्दी दर्द वंडावांगा। जोती नूर लट लट, अगम्म जोत दरसावांगा। लोकमात हो प्रतख, पारब्रह्म अख्वावांगा। लख चुरासी भाण्डे कर के सक्ख, सक्खणी हाण्डी इक चढ़ावांगा। गुरमुख सन्त सुहेले सज्जण रख, बण राखा सेव कमावांगा। भगतां खोल्हां आपणी अक्ख, जगत लोचण बंद करावांगा। विष्नूं तैनूं मार्ग दस्स,

सेवक तेरी सेव जणावांगा। ग़रीब निमाणयां देणा हक़, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावांगा। भुक्खे नंगे लोकमात प्रभ तों गए अक, दुखियां दर्द आप वंडावांगा। हउमे हंगता रोग कट, साची संगत विच मिलावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर औण नट्ठ, गुरमुखां विच बहावांगा। सारे मिल के इक दूजे दा गौण जस, सोहँ ढोला इक पढ़ावांगा। अग्गे मीरी पीरी सब दी होई बस, गद्दीदार गद्दी उत्तों सारे लाहवांगा। शाह सुल्तानां नकेल पा नक्क, चारों कुण्ट आप भुआवांगा। सब दा खेड़ा होए भट्ठ, भट्ठी इक्को इक तपावांगा। कलिजुग मन्दिर जाए ढट्ठ, सतिजुग महल्ल फेर बणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, विष्नूं तैनूं इक्को जै समझावांगा। विष्नूं तेरी जै दा इक्को मुल, अनमुलड़ा आप पुआइंदा। ब्रह्मे तेरा तोले तोल, तोलणहारा आप अख्वाइंदा। शंकर तेरा पर्दा खोल्ह, अन्दर मन्दिर भेव चुकाइंदा। नव नौ चार बैठा रहे अडोल, गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात हुक्म मनाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होए उपर धौल, धरत धवल वेख वखाइंदा। आदि कीता सच्चा कौल, अन्त आपणा पूर कराइंदा। ना कोई मेटे रती चौल, मेटणहारा ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम सच वडियाइंदा। विष्नूं नाउँ इक जैकार, श्री भगवान आप जणाईआ। निरगुण सरगुण सच प्यार, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए आधार, जोड़ी जोड़ा इक रखाईआ। ईश जीव कर उज्यार, जगदीश होए सहाईआ। कोटन नाम जगत उच्चार, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। सच्चा नाम इक करतार, निरगुण दाता दए समझाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभू जैकार, चार युग गुर अवतार पीर पैगम्बर याद किसे ना आईआ। सब ने रहिणा ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप सुणाईआ। मिले मेल अगम्मड़ा यार, यारी यारां नाल निभाईआ। नाड़ी चमड़ा ना कोई आधार, हड्ड मास ना वंड वंडाईआ। अम्मीं अमड़ा ना करे कोए प्यार, पिता पूत ना कोए उठाईआ। दाई दाया ना कोए उज्यार, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। खेले खेल आप करतार, करता पुरख बेपरवाहीआ। विष्नूं वेख खेल निरँकार, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। तेरी बदली करे आप आपणी धार, तेरा लहिणा दए मुकाईआ। औह वेख ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, चार वेद ना कोए सहाईआ। शंकर हा हा करे पुकार, भोले नाथ ना कोए वड्याईआ। तेई अवतार गए हार, जुग जुग आपणी तार सतार वजाईआ। पीर पैगम्बर कर कर गए गुफ़तार, गुफ़त शनीद भेव चुकाईआ। गुर गुर बणदे गए लिखार, लेखा लेख नाम जगत कुड़माईआ। भगत मंगदे गए दीदार, भगवन मिले बेपरवाहीआ। कोई ना पाए हरि की सार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह शुकर मनाईआ। सो साहिब होया ख़बरदार, सस्सा सतिगुर रूप वटाईआ। ऊड़ा ओंकार निरँकार निराकार तिन्नां गुणां वसया बाहर, ऐड़ा

अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। ईड़ी ईशट होया दरकार, सीस झुकया इक करतार, प्रणाम नमो नमो जणाईआ। सस्सा किला होया तैयार, सतिगुर वड़या सच सिक्दार, सिँघासण आसण डेरा लाईआ। हाहा हँ ब्रह्म करे प्यार, निहकर्मी कर्म विचार, साची सरन दए दातार, दइअवान वड वड्याईआ। सोहँ रूप अपर अपार, निरगुण सरगुण करे प्यार, आत्म परमात्म खेल न्यार, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक समझाईआ। जै जैकार जगत जुग, जग जीवण दाता आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी औध जाए पुग, गुर अवतार भेव ना आइंदा। पीर पैगम्बर सजदा करन निउँ निउँ झुक, बरदा ग़ुलाम सर्ब अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, विष्न पूरा करे वर, ब्रह्म वखाए आपणा घर, शंकर बन्हाए इक्को लड़, पल्लू इक्को इक वखाइंदा। पल्लू वखाए प्रभ अनोखा, ताणा पेटा नज़र किसे ना आईआ। जिस फड़या तिस मिले ना धोखा, आदि जुगादि दए वड्याईआ। बिन किरपा नहीं फड़ना सौखा, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। कलिजुग अन्तिम जन भगतां प्रभ ने दित्ता मौका, मौका वेखण आपे आईआ। घर घर दर दर बाहमण साफ़ रखण चौंका, चौंकी डाह डाह रहे मनाईआ। मुल्लां शेख़ नाल होया औंता, पीहड़ी अग्गे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक दृढ़ाईआ। साचा नाम दृढ़ विश्वास, हरि दृढ़ता आप दृढ़ाइंदा। जिस दा कोई ना करे घात, घाउ नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बणो इक जमात, हरि जमात भगत वखाइंदा। बीस बीसे सुहञ्जणी रात, राती रुत्ती आप महकाइंदा। जे कोई संसा पुछो बात, दाता दानी सर्ब समझाइंदा। जम्म के फेर ना पाओ वफ़ात, सो मरना आप समझाइंदा। हरि का नाउँ लिख लिख दे के आए कलम दवात, कलम शाही जोड़ जुड़ाइंदा। रसना दस्स दस्स आए आबेहयात, हयात हयाती ना कोए बदलाइंदा। जिस दे ख़ुआब अन्दर लिख्या कलमा सो देवे जवाब, लाजवाब सर्ब कराइंदा। सारे निउँ के करन आदाब, आदल इक्को नज़री आइंदा। साडा पुच्छ ना होर हालात, हालत सब दी वेख वखाइंदा। बण तरखाण ना सानूं तराश, तेरा तीर अणयाला झल्लया ना जाइंदा। इक्को तेरे मिलण दी ख्वाहिश, ख़ालक तूही नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। सारे उठो वेखो अक्ख, आख़र हरि जणाईआ। तन माटी सड़ के गए कक्ख, कुल्ली कक्खां संग किसे ना जाईआ। अन्तिम होए ख़ाली हथ्थ, हथ्थ गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। बिन ढाहयों गए ढट्ठ, आपणा बल ना कोए जणाईआ। हाल अहिवाल सारे दयो दस्स, काल महाकाल की की सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपो आपणयां सिर ते रखो हथ्थ, जो तुहाढ्ढे हो के हरि हरि जस रहे गाईआ। बीस बीसे किसे

दा रहिण ना देवे हक़, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा शब्द सुणाईआ। सुण संदेसा तेरा महिबूब, मुहब्बत तेरी याद आईआ। नज़री आए इक अरूज, अर्श फर्श तेरी वड्याईआ। तेरा लेखा चुक्के नाल सूद, असल तेरी झोली पाईआ। साडी कोई ना दिसे हदूद, दीन मज़्हब ना कोए वड्याईआ। बिन तेरे कोई ना रहे पूज, सिल पाथर पाहन ना कोए मनाईआ। खाणी बाणी तेरा भेव खोल्हे गूझ, तेरा राह रही समझाईआ। जो तेरी चरणी गया झूझ, तिस झिजक रहे ना राईआ। सो चढ़े मंज़ले मकसूद, मकसद आपणा हल्ल कराईआ। कलिजुग अन्त बिन तेरी किरपा पढ़ना होया फ़ज़ूल, फ़ज़ल तेरा नज़र किसे ना आईआ। खाणी बाणी कोलों मंगे मसूल, चुंगीख़ाने बैठे बणाईआ। तेरा कोई ना जाणे अर्ज़ तूल, रकबा कढ्ढे ना कोए लोकाईआ। तेरे हो के तैनूं गए भूल, भुल्लयां अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। तेरा सच सच्चा असूल, जुग चौकड़ी देवे सज़ाईआ। तेरा नाम शब्द माअकूल, हुक्म इक्को इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर दरवेश सीस झुकाईआ। विष्नूं खड़ा दरवेश, दर सीस झुकाइंदा। तेरे अग्गे चले ना कोई पेश, पेशवा नज़र कोए ना आइंदा। मेरी रोंदी बाशक सेज, सांगोपांग सुख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। तुध बिन नज़र ना आए बेनज़ीर, नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। परवरदिगार गहर गम्भीर, गुणी गहीर तेरी वड्याईआ। तुध बिन होया दिलगीर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरा वेला अन्त अख़ीर, आख़र आपणा भेव जणाईआ। चार वरन शरअ ज़ंजीर, सिरकत घर घर करे लड़ाईआ। ना कोई बदले तकदीर, तदबीर सके ना कोए समझाईआ। हथ्थ फड़ जगत शमशीर, शीर ख़ार रहे डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, जिस मिलयां तोट रहे ना राईआ। हरि का वर एका एक, एकँकारा आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रखणी टेक, सति सतिवादी आप समझाइंदा। जुग चौकड़ी रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आइंदा। तिस साहिब करो आदेस, देस दसन्तर सोभा पाइंदा। तिस भाणा मन्नो नर नरेश, नर नरायण हुक्म चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाइंदा। धुर दी धार दस्से भगवान, श्री भगवान दया कमाईआ। कलिजुग अन्त होए सो परवान, जिस परवाना हथ्थ फड़ाईआ। जिस जन रसना गाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस जै जैकार करे लोकाईआ। विष्नूं तेरा तुटे माण, हरि भगत मिले वड्याईआ। तूं सेवादार दरबान, गुरमुख मेरे घर औण चाईं चाईंआ। ब्रह्मा वंडणहारा दान, हरिजन दाते दानी मिल ख़ुशी मनाईआ। शंकर करनहार कल्याण, जो घड़या भन्न वखाईआ। भगत भगवान करन परवान , दूजा

इष्ट ना कोए मनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाम बाणी चलदी रही दुकान, गुर सतिगुर हट्ट खुल्हाईआ। सारे बण के आउँदे रहे महमान, कट रैण उठ उठ आपणे घर नूं जाईआ। रसना कह के गए सब दा दाता श्री भगवान, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म करे परवान, परम पुरख इक सरनाईआ। कलिजुग अन्त हो मेहरवान, मेहरवान फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम नाम जैकारा एकँकारा, शब्द सहारा दए समझाईआ। सोहँ जैकारा जीव जप, जग जीवण दाता आप जणाइंदा। लेखा चुक्के तीनों तप, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। कोट जन्म दे उतारे पप्प, पतित पापी पार कराइंदा। जो जन दुआरे आयण नट्ठ, तिन्हां बण पांधी मेल मिलाइंदा। जिस दा विष्नूं गाए जस, सो भगवान फेरा पाइंदा। गुरमुखो मिलो हस्स, हँस मुख आपणे नाल मिलाइंदा। लभ्भयां किसे ना आवे हथ्थ, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। स्वामी पुरख आप समरथ, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। लेखा जाणे तत्त अट्ठ, अट्ठ अठोतर फोल फुलाइंदा। नौ दुआरे कर के वक्ख, नौ रस मेट मिटाइंदा। दस्म दुआरी निक्का जिहा छोटा हट्ट, इशारे नाल खुल्हाइंदा। अग्गे मार्ग फेर दस्स, गुर शब्दी उंगली लाइंदा। सुन अगम्म चरणां हेठ दब्ब, थिर घर आपणा मेल मिलाइंदा। थिर घर लहिणा चुक्के हब्ब, अग्गे आपणी कार कमाइंदा। जिन्हां कर किरपा लए लभ्भ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सचखण्ड दुआरे लै के जाए झब्ब, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। भगत भगवान इक दुआरे दोवें बहिण फब, फ़ासला चरण सीस रखाइंदा। आदि जुगादी इक्को यद, बंस सरबंस आप वडियाइंदा। शरअ शरीअत छड्डो हद्द, हद्द इक्को इक वखाइंदा। बोध अगाधी वज्जे नद, छत्ती राग भेव ना आइंदा। जिस नूं कहिन्दे साडे नालों अड्ड, सो तुहाढ्ढे घर वखाइंदा। कूड़ी क्रिया खैहड़ा देवो छड्ड, देवत सुर नर मुन जन गुरमुखो तोहे सीस झुकाइंदा। प्रभ नूं मिल के खोल्हो आपणी अक्ख, बिन सतिगुर अक्ख गुरू नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रतख आपणी कार कमाइंदा। प्रतख दा की हाल कहिणा, कहिण कोए ना जाईआ। जो वेखो सो आपणे नैणां, नैणां दए जणाईआ। साहिब सतिगुर सज्जण सैणा, साक इक्को इक अख्वाईआ। नानक गोबिन्द मन्नो कहिणा, परम पुरख परमात्मा गया आईआ। जिस दा मन्दिर कदे ना ढहिणा, चार दीवार ना कोए गिराईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्को जिहा रहिणा, वड्डा छोटा ना कोए बणाईआ। कलिजुग अन्तिम गोबिन्द आखे साढे तिन्न हथ्थ पाया गहिणा, जगत शृंगार रिहा वखाईआ। सच सिँघासण साचे बहिणा, समरथ सेज विछाईआ। गुरमुखां देवे लहिणा देणा, देणा सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैेंकार इक अख्वाईआ। जै जैकार करन ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड वज्जे वधाईआ। जै जैकार करन जेरज अंड, अण्डज

जेरज रहे जस गाईआ। जै जैकार करन सूरज चन्द, चन्न सूरज रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जै जैकार इक उपाईआ। जै जैकार आप उपाई, उपमां आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणी सिख्या आप पढ़ाई, सिखावणहारा नज़र किसे ना आइंदा। आपणी विद्या आप जणाई, पाठशाला आप वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी जै जैकार जोग, जुगत जुगती आप जणाइंदा। आदि जुगादी धुर संजोग, हरि सतिगुर मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण खेल लोक परलोक, दो जहानां वंड वंडाइंदा। नाम निधाना अगम्म श्लोक, सोहला राग अल्हाइंदा। प्रभ का भाणा कोई ना सके रोक, जो करनी सो कर वखाइंदा। जुग चौकड़ी खेले खेल पोतरा पोत, पूत सपूता गंढ्ढ पुआइंदा। सदा सदा सद रहे मदहोश, ख़ुमार ख़ुमारी इक जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दर्शन रहे लोच, लोचां सब दी पूर कराइंदा। गुर अवतार सोचां रहे सोच, आपणी सोच ना किसे समझाइंदा। कलिजुग अन्तिम सब नूं जाए पहुंच, आप आपणा पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख नारी मिले साचा खौंत, कन्त नार आप हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। कार कमाए करता पुरख, पुरख पुरखोतम वड वड्याईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, हिरस हवस ना कोए वधाईआ। जन भगतां उत्ते कर के तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। निरगुण हो के आया परत, सरगुण रूप ना कोए वटाईआ। अमृत मेघ इक्को बरख, बरखा आपणे नाम लगाईआ। दो जहानां जुग चौकड़ी जो करदा रिहा लिख्त पढ़त, अन्तिम आपणे लेखे पाईआ। अग्गे रहे ना किसे दी कोई चढ़त, चढ़दी कला ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल ढोला गाउणा सब ने हो नधड़क, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वज्जे वधाईआ। अग्गे रहे ना कोई फ़र्क, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। गुरमुख कोई ना चढ़े चरख, पुट्ठी खल्ल ना कोए लुहाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां देवे दरस, दर दर घर घर फेरा पाईआ। भगतो भगवान रखे सदा मिलण दी गरज़, नित नित आपणा फेरा पाईआ। निरगुण वेख ना होणा असचरज, ध्रू प्रहिलाद सब नूं गया समझाईआ। प्रभ किसे कोलों रिहा ना वरज्या सारे रहे वर्ज, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। जो गोबिन्द कोलों हो गया हर्ज, सो पूरा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को परत के आया मर्द, सच मर्दानगी दए वखाईआ। इक्को मर्द बणे मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। इक्को धर्म इक निशाना, इक्को मन्दिर हरि सुहाइंदा। इक्को नाम इक्को गाणा, इक्को राग आप अल्हाइंदा। इक्को इष्ट देव मिलाणा, इक्को रूप अनूप दरसाइंदा। इक्को चरण कँवल ध्याना, ध्यान इक्को इक समझाइंदा। इक्को पीणा इक्को खाणा, वंडण इक्को इक वंडाइंदा। इक्को

रूप श्री भगवाना, हर घट अन्दर डेरा लाइंदा। इक्को होए जाणी जाणा, अन्तर आत्म वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा राह इक वखाइंदा। इक वखाए सच्चा राह, रहबर इक्को नज़री आईआ। इक जणाए सच मलाह, बेड़ा इक्को इक तराईआ। इक जणाए सच सलाह, करे शब्द नाम पढ़ाईआ। इक फड़ाए आपणी बांह, फड़ी बांह ना कोए छुडाईआ। इक जणाए हरी हरि नाँ, नाउँ निरँकारा इक दरसाईआ। इक करे कराए हां विच हां, तूं मैं ना कोए रखाईआ। इक बणे पिता माँ, पिता पूत दए वड्याईआ। इक बणाए हँस काँ, कागों हँस उडाईआ। इक दए निथाव्याँ थाँ, चरण कँवल सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणी कार कमाईआ। निरगुण कार कमाए करनी, करता पुरख दया कमाइंदा। नाता तोड़े वरनी बरनी, ज़ात पात इक वडियाइंदा। जो जन सरनाए आए चरणी, तिन्हां चरण कँवल ध्यान लगाइंदा। गेड़ चुक्के मरनी डरनी, लख चुरासी फंद कटाइंदा। साची तारी इक्को तरनी, तारनहारा आप सिखाइंदा। रूह शब्द अन्त फड़नी, सुरती मेला मेल मिलाइंदा। सतिगुर पूरे अग्गे कोए ना अड़नी, जुग विछड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज़बान बाणी जिस ने पढ़नी, तिस पुस्तक होर ना कोए वखाइंदा। श्री भगवान नाल सृष्ट सबाई लड़नी, क्यों उलटा राह चलाइंदा। अन्तिम वांग अँगयारी झड़नी, शोअला कोई रहिण ना पाइंदा। सारे चल के औणे सरनी, राउ रंक बचया ना कोए अख्वाइंदा। प्रभ ने अन्दरे अन्दर कार करनी, बाहरों हुक्म ना कोए सुणाइंदा। जिस दी लिख्त किसे ना पढ़नी, बिन लिखयां लेख बणाइंदा। जिस दे चरण चुंमे धरनी, धरत धवल आस रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो आपणी कल वरताइंदा। कल वरताए आपणी कल, कलवन्त भेव ना आइंदा। आदि जुगादी अछल अछल्ल, जुग जुग वेस वटाइंदा। जोत शब्द गया रल, नज़र किसे ना आइंदा। वसणहारा जल थल, महीअल आपणा डेरा लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो रिहा घल्ल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग हुक्म मनाइंदा। सो साहिब आया चल, चलत आपणा इक जणाइंदा। दो जहान जाइण हल्ल, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। लेखा मुकाए बिन घड़ी पल, अक्खी अक्ख ना कोए फरकाइंदा। सब नूं देवणहार करनी फल, कीती सब दी झोली पाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया ख़ाली दिसे डाल, फल नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता निरवैर स्वामी सदा निहकामी अन्तरजामी श्री भगवान आप अल्हाइंदा।