२ जेठ २०२० बिक्रमी आत्मा सिँघ दे गृह मलूवाल ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण धाम अनडीठ, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण सच प्रीत, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। एकँकारा ठांडा सीत, सति सतिवादी नाउँ धराइंदा। आदि निरँजण सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। अबिनाशी करता साची रीत, आदि जुगादि आप चलाइंदा। श्री भगवान हस्त कीट, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म सच प्रीत, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। साहिब सतिगुर सच्चा गीत, ढोला इक्को इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर करतार, करता आपणी कार कमाईआ। दर खोल्ह ठांडा दरबार, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जोती बाती कर उज्यार, निर्मल दीपक इक रुशनाईआ। पुरख अगम्म हो तैयार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। योद्धा सूर बण बलकार, बल आपणा आप प्रगटाईआ। शाहो भूप सच सिक्दार, शहिनशाह इक्को इक वड्याईआ । हुक्मी हुक्म सच्ची सरकार, दो जहानां आप सुणाईआ। नाम परवाना एकँकार, अक्ल कल धारी आप दृढ़ाईआ। खेल खेले अपर अपार, ख़ालक आपणा भेव जणाईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, परवरदिगार नूर रुशनाईआ। साचा नग़मा कर तैयार, तराना इक्को इक सुणाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। सचखण्ड खोल्ह कवाड़, दर दरवाज़ा इक जणाईआ। थिर घर पावणहारा सार, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी कार कमाईआ। आदि जुगादी एका एक, एकँकारा खेल खलाइंदा। जुगा जुगन्तर साची टेक, मेहरवान इक जणाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेख, जेरज अण्डज ध्यान लगाइंदा। निरगुण सरगुण कर कर हेत, हितकारी मेल मिलाइंदा। लख चुरासी वेखे काया खेत, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। भगत भगवान देवे भेत, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप कमाईआ। आदि आदि दित्ता दान, मध आपणी रचन रचाईआ। अन्तिम वेखे नर हरि आण, नरायण वड वड्याईआ। दो जहानां सच्चा काहन, बंसुरी इक्को नाम वजाईआ। आत्म परमात्म सच्चा राम, रहीम इक्को इक दरसाईआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक अल्हाईआ। कलमा नबी रसूल पीर पैगम्बर सर्ब गान, कुतब गौंस करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अवल्ला, एकँकार आप कराइंदा। सचखण्ड दुआर सच महल्ला, साहिब सतिगुर डेरा लाइंदा। निरगुण जोत निरगुण रला, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्दी धार अगम्मी पल्ला, पुरख पुरखोतम आप फड़ाइंदा। सच संदेस इक्को घल्ला,
विष्न ब्रह्मा शिव हरि पढ़ाइंदा। लेखा जाणे जलां थला, ज़िमी असमानां खोज खजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव आदि अन्त, बेपरवाह दए समझाईआ। जुग चौकड़ी श्री भगवन्त, भगवन आपणी कार कमाईआ। नाम निधाना मणीआं मंत, गुर मंत्र करे पढ़ाईआ। भेव खुलाए अवतार गुर सन्त, गुर सतिगुर वेख वखाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। महिमा सुणाए आप अनन्त, खाणी बाणी राग अल्हाईआ। लेखा जाणे ज्ञान बोध पंडत, आत्म परमात्म दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे पुरख अगम्म, सो साहिब नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि बेड़ा बन्न्ह, जुग जुग राह वखाइंदा। सेवक सेवा सूरज चन्न, चन्द चांदना नूर धराइंदा। भेव अभेद पंज तन, ततव तत रंग रंगाइंदा। राग सुणाए अनादी कन्न, कायनात आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे शब्द जन, पूत सपूता भेव खुल्हाइंदा। नाता जोड़ मति बुध मन, आसा तृष्ना गंढ्ढ पुआइंदा। समरथ पुरख आपे घड़े आपे लए भन्न, भंनणहार आपणी खेल आप खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी जै जैकार, दो जहानां आप कराईआ। जुग चौकड़ी बीते चार, नव नौ पन्ध मुकाईआ । नव नौ रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां देण दुहाईआ। चारे खाणी गई हार, चारे बाणी नैण शरमाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, चार वरन देण दुहाईआ । चार यारी डिगी मूंह दे भार, सबर प्याला ना कोए प्याईआ। चार कुण्ट कूके उच्ची करे पुकार, हू हू ढोला इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। बेपरवाह वेखणहारा, परवरदिगार खेल कराइंदा। मुकामे हक़ सांझा यारा, साहिब सतिगुर डेरा लाइंदा। हक़ हकीकत बोल जैकारा, नाअरा इक्को इक सुणाइंदा। भूपत भूप बण सिक्दारा शहिनशाह सीस ताज टिकाइंदा। धुर फ़रमाणा देवे इक्को वारा, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, कलम शाही वंड ना कोए वंडाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी साची कार समझाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी मीत मुरारा, आदि जुगादि सगला संग निभाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढ्ढाइंदा। कलिजुग खोल्हणहार किवाड़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। योद्धा सूरबीर नौजवान, बेपरवाह बल धराईआ। प्रगट हो विच जहान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द नाद सच्ची धुन्कान, राग अनादी नाद सुणाईआ। रसना जिह्वा गा ना सके कोई ज़बान, बेज़बान रिहा समझाईआ। नज़र ना आए किसे मकान, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ देण दुहाईआ। चारों कुण्ट राह तकाण, गुर अवतार ध्यान लगाईआ।
पीर पैगम्बर मंगण दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। दाता दानी इक मेहरवान, महिबूब इक्को इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा खलाईआ। साचा खेल कराए ख़ालक, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सृष्ट सबाई सच्चा पालक, प्रितपालक आपणा नाउँ धराइंदा। जुग चौकड़ी ना निंद्रा ना कोई आलस, रोग सोग ना कोए वखाइंदा। निर्मल जोत सदा सदा सद ख़ालस, ख़ालस गोबिन्द रूप प्रगटाइंदा। दो जहानां बण के सालस, साहिब सतिगुर फेरा पाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे नालश, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। दरगाह साची कोई ना करे सफ़ारश, कर्म कुकर्मां वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना देवे आड़्हत, धड़त वट्टा ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी रख हथ्थ, सो साहिब फेरा पाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, नर निरँकारा वेस वटाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां मार्ग दस्स, जुग चौकड़ी भगत भगवान करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान गाए जस, कुरान अञ्जील अल्फ़ ये करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे दो जहानां नट्ठ नट्ठ, पांधी बण बेपरवाहीआ। नानक गोबिन्द हिरदे वस, हरि मंत्र इक दृढ़ाईआ। तीर अणयाला मारे कस, नज़र किसे ना आईआ। रसना जिह्वा सिफ्त सलाह बत्ती दन्द ढोला गावण हस्स हस्स, सोहँ हँसा राग मुख सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महिमा अकथ आपणे हथ्थ रखाईआ। महिमा अकथ अगम्म अथाह, लेखा लिखण विच ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी अक्खर सरगुण ढोला गए गा, निष्अक्खर निरगुण धार हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात चार वरन बणा राह, बरन अठारां वंड वंडाइंदा। कलमा कलाम नबी रसूल पैग़ाम सुणा, पैगम्बर इक्को इक जणाइंदा। नार कन्त सुअम्बर जगत रचा, निरगुण सरगुण जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप दरसाइंदा। साचा खेल दरसाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा जाप, जीवण जुगत करे पढ़ाईआ। मेटणहारा तीनों ताप, त्रैगुण डेरा आपे ढाहीआ। गुर शब्दी सरगुण वसे साथ, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। साहिब सतिगुर पूजा पाठ, मंत्र नाम इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म ढोला गाथ, गहर गम्भीर दए समझाईआ। शंकर मिले उपर कैलाश, ब्रह्मा पारब्रह्म चरण ध्यान लगाईआ। विष्नूं विश्व होया दास, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। श्री भगवान वेखणहारा खेल तमाश, लख चुरासी वंड वंडाईआ। मण्डल मण्डप पुरीआँ लोआँ पावे रास, गोपी काहन निरगुण दाता पुरख बिधाता निरवैर नाच नचाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी शब्द अनादी इक निशान, दो जहानां श्री भगवाना मर्द मर्दाना आप झुलाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, मंत्र आपणा नाम पढ़ाईआ। आपणा मंत्र दस्से प्रभ, बेपरवाह दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी पावे हद्द, आपणी हद्द ना किसे समझाइंदा। कोटन काल गए लद, काल महाकाल सेव कमाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां काया भाण्डे गए भज्ज, निरगुण निरगुण आपणे विच मिलाइंदा। सचखण्ड दवारे सच महल्ले सद्द, सद्दा आपणा नाम दिवाइंदा। मुरीद मुर्शद कराए हज्ज, महिबूब इक्को नज़री आइंदा। सच महिराबे बहे सज, साचा हुजरा इक वडियाइंदा। इक्को नाम बांग लगाए सद, कलमा नबी रसूल पढ़ाइंदा। लोक परलोकां पर्दा कज्ज, चौदां तबकां भेव चुकाइंदा। निराकार निरवैर निरँकार हो के अड्ड, घट घट आपणी धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। आपणा भेव ना दस्से मात, बेअन्त वड्ड वड्याईआ। शब्द निधाना दे दे दात, लोकमात करे कुड़माईआ। दीन मज़्हब जगत जमात, जीवण जुगत वंड वंडाईआ। पीर पैगम्बर दे दे साथ, कलमा कलमा अमाम सुणाईआ। दे सहारा अनाथां नाथ, त्रिलोकी आपणी गंढ्ढ पुआईआ। अक्खरां नाल जपाउदा रिहा पाठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत्थरां नाल करे लिखाईआ। अक्खर पत्थर दोवें जोड़, जोड़ा इक्को इक बणाइंदा। चढ़ के वेखे अगम्मी घोड़, निरगुण घोड़ा आप दौड़ाइंदा। लोकमात दा मात्र पौड़, भूमी कूड़ी वंड वंडाइंदा। जगत वासना पाए शोर, शहिनशाह नज़र किसे ना आइंदा। अक्खर कहिण वसे अन्ध घोर, बिन अक्ख़रां नज़री आइंदा। पत्थर कहे प्रभ देवे तोड़, तीर निशाना इक चलाइंदा। अक्खर पत्थर दोहां दी प्रभ आपणे हथ्थ रखी डोर, लख चुरासी भरमे भरम भुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खलाइंदा। साची खेल दस्से मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। विष्नूं कीता चरण ध्यान, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। ब्रह्मा रोवे बेमुहान, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। शंकर दिसे ना कोए निशान, त्रशूल हथ्थ ना कोए उठाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। धुर फ़रमाणा देवे नौजवान, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच इक दृढ़ाईआ। सच सच हरि दृढ़ा, दीनन दीन दया कमाइंदा। विष्नूं निष्अक्खर रिहा पढ़ा, ब्रह्मा वेख वेख बिगसाइंदा। शंकर नीवीं अक्ख ध्यान लगा, चोरी चोरी अक्ख पलटाइंदा। कर किरपा प्रभ सानूं दे समझा, समझ आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख्याल, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। सो पुरख निरँजण दीन दयाल, वेखणहार वड वड्याईआ। सब दी रिहा सुरत संभाल, बेनज़ीर होए सहाईआ। हुक्म देवे धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक जणाईआ।
देवां नाम शब्द ज्ञान, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। उठो तिन्ने वेखो मारो ध्यान, प्रभ चरण ध्यान जणाईआ। इक दूजे दे उत्ते डिगे आण, विष्न ब्रह्मा शिव उपर थल्ले डेरा लाईआ। तिन्ने होए दर परवान, इक ऊड़ा रूप वखाईआ। उपर कँवल मुख महान, आपणा आकार दए जणाईआ। डण्डा खिच्चे नौजवान, कुण्डा हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। इस दे अन्दर दो जहान, चरण कँवल सचखण्ड दुआर दए समझाईआ। जिस सिँघासण उपर बहे भगवान, सो सिँघासण सोभा पाईआ। तिन्नां कट्ठा करे आण, अंक अंक नाल जुड़ाईआ। ऐड़ा हो इक प्रधान, अक्ख सब दी दए खुल्हाईआ। हकीकत हक़ हक़ पछाण, नीकण नीक दए समझाईआ। ईड़ी इष्ट इक महान, विश्व धार धार जणाईआ। लेखा जाण श्री भगवान, भगवन आपणी करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ऊड़ा ऐड़ा बण के ईड़ी, इष्ट हरि बणाया। पारब्रह्म दी चली पीहड़ी, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाया। पहला दूजा तीजी सीड़्ही, चौथा डण्डा सस्सा रूप वटाया। करे खेल बेनज़ीरी, नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर नाम धराया। ऊड़ा कहे उत्तम ज़ात, अन्तरजामी वड वड्याईआ। ऐड़ा कहे आख़र बात, इक्को इक जणाईआ। ईड़ी कहे इष्ट सच्चा बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सस्सा कहे देवां साथ, सतिगुर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने सस्से विच बहाईआ। तिन्ने सस्से अन्दर वाड़, सो सतिगुर आप जणाइंदा। आपणा मुख लओ उग्घाड़, बिन इशारयों आप जणाइंदा। जिध्धर वेखो नज़री आए सच्चा लाड़, शहिनशाह आपणा रूप वटाइंदा। तिन्ने करो इक प्यार, परम प्रीती हरि जणाइंदा। उच्ची कूको करो पुकार, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। तिन्ने जोड़ करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। कवण ढोला बोलीए जैकार, नाअरा नज़र कोए ना आइंदा । पुरख अबिनाशी किरपा धार, साची सिख्या इक समझाइंदा। सस्से विच्चों कर तैयार, सतिगुर आपणी कार कमाइंदा। हाहा रख अपार, हरी हरि आपणा बंस वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड्डयों निक्का रूप धराइंदा। वड्डयों होया निक्का, निक्की निक्की धार जणाईआ। सस्से किले बैठ राह तका, मस्तक इक्को इक चमकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भेव खुल्हाए अनडिठा, पर्दा आप चुकाईआ। बिन लेखिउँ लेखा लिखा, लिखणहार दए समझाईआ। उठ विष्नूं वेख हरि जू वंडे हिस्सा, पंचम हिस्सा रिहा जणाईआ। ब्रह्मा सुण लै साचा किसा, कहाणी इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्लया इक्को आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बद्धा दाअवा, श्री भगवान दया कमाइंदा। नाउँ निरँकार साचा
नावां, निरँकार आप जणाइंदा। इक दूजे दीआं पकड़ो बाहवां, बिन हथ्थां हथ्थ छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हाहा आपणी कारे लाइंदा। सस्से अन्दरों हाहा कढ्ढ, हरि जू आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण वंडे हद्द, हद्द इक्को इक रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सद्द, साची करे पढ़ाईआ। इक्को ढोला गाओ छन्द, सोहला राग अल्हाईआ। सच दुआरे मुके पन्ध, हरि पांधी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सस्सा हाहा इक्को रंग, सो सतिगुर आप रंगाईआ। तिन्नां पूरी करे मंग, देवणहार वड्याईआ। इक दूजे नाल पल्लू गंढ्ढ, सेवा सच लगाईआ। साचा ढोला गाओ छन्द, सोहँ दए समझाईआ। तेरा मेरा इक अनन्द, अनन्द इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज अक्खर बिन अक्खरां आप समझाईआ। सोहँ ढोला सुणया एक, एकँकार सुणाया। विष्न ब्रह्मा शिव पकड़ी टेक, रघुनाथ इक्को इक मनाया। चरण कँवल नेत्र पेख, पेख पेख रंग चढ़ाया। साहिब तेरा सच्चा देस, दर घर साचा इक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि दित्ता साचा वर, अन्त कवण वेख वखाया। विष्न ब्रह्मा शिव करे अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। तेरा नाम बिन पवण स्वास, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सदा स्वामी वसणा पास, निहकामी होणा सहाईआ। तेरी सेवा करीए ख़ास, ख्वाहिश आपणी पूर कराईआ। जुग चौकड़ी बणीए दास, दर दरबान मिले वड्याईआ। तेरा ढोला गाईए पाठ, पूजा होर ना कोए वखाईआ। साची पढ़ीए इक जमात, दूजी पट्टी ना कोए समझाईआ। लेखा लिख्या बिन कलम दवात, काग़ज़ शाही ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। साचा खेल विष्नूं सुण, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। ब्रह्मे देवे आपणा गुण, पारब्रह्म ब्रह्म झोली आप भराइंदा। शंकर तेरी पुकार सुण, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप जणाइंदा। अगला लेखा सच जणावांगा। भेव अभेद खुल्हावांगा। वड देवी देव अख्वावांगा। निरगुण नूर जोत चमकावांगा। साचा कोट इक वसावांगा। नाम चोट सच लगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न ब्रह्मा शिव सेव समझावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगावांगा। लख चुरासी खेल खलावांगा। काल महाकाल नाल रलावांगा। राए धर्म आप उठावांगा। चित्तर गुप्त दर बुल्हावांगा। लाड़ी मौत गंढ्ढ पुआवांगा। काल डंक वजावांगा। महाकाल वेख वखावांगा। जुग चौकड़ी राह चलावांगा। गुर अवतार मात प्रगटावांगा। नाम आधार इक रखावांगा। खाणी बाणी आप पढ़ावांगा। साची राणी जगत बणावांगा। धुर दा पाणी अमृत प्यावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा लेखा आप जणावांगा।
की प्रभ जी लेख जणाएंगा। फड़ बाहों राहे पाएंगा। आपणी करनी हक़ समझाएंगा। साची तरनी इक तराएंगा। मरनी डरनी गेड़ मुकाएंगा। आपणी चरणी अन्तिम लाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, जुग विछड़े मेल मिलाएंगा। जुग विछड़े मेल मिलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा लहिणा अन्त मुकावांगा। साचा मार्ग इक लगावांगा। जुग चौकड़ी वेख वखावांगा। कलिजुग अन्तिम फेरा पावांगा। निहकलंका नाउँ रखावांगा। गुर अवतार दर बुलावांगा। पीर पैगम्बर चरण बहावांगा। जन भगतां सुअम्बर आप रचावांगा। भरतम्बर नाम रखावांगा। अडम्बर पिछला आप मिटावांगा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी कन्दर वेख वखावांगा। समुंद सागर खोज खुजावांगा। काया गागर फोल फुलावांगा। निर्मल कर्म उजागर गुरमुखां आप करावांगा। बण के नाम शब्द सौदागर, घर घर फेरा पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा सब दा मूल चुकावांगा। की प्रभ साडा मूल चुकाएंगा। दूर दुराडा पन्ध मुकाएंगा। नेरन नेरे हो के दरस दखाएंगा। जुग गेड़े पन्ध मुकाएंगा। झूठे डेरे जगत ढाहेंगा। साचे खेड़े अन्त वसाएंगा। तेरे मेरे भेव मुकाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर साडे हथ्थ रखाएंगा। सिर तुहाढ्ढे हथ्थ रखांगा। साचा मार्ग दस्सांगा। निरगुण हो के नट्ठांगा। जन भगतां अन्दर वसांगा। प्रेम प्रीती इक्को दस्सांगा। तीर निराला इक्को कसांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे अन्दर फसांगा। सच भगवान तूं आवेंगा। की सच निशान झुलावेंगा। कवण धाम डेरा लावेंगा। कवण नाम जगत जणावेंगा। कवण भान नूर चमकावेंगा। कवण राग कान सुणावेंगा। कवण मकान सोभा पावेंगा। कवण दात मात वरतावेंगा। कवण काहन खेल खलावेंगा। कवण राम मेल मिलावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला चरण लगावेंगा। हरि वेला सच जणाइंदा। शब्द अगम्मी धार, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। पारब्रह्म प्रभ एकँकार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। कलिजुग आए अन्तिम वार। कल कल्की फेरा पाइंदा। निहकलंक लए अवतार, सम्बल डेरा इक्को लाइंदा। गुर गोबिन्द करे प्यार, गुरमुखां बेड़ा आप तराइंदा। चप्पू लाए विच मँझधार, आपणे कंध आप उठाइंदा। हरि जू बणे सेवादार, साचा राह इक चलाइंदा। दो जहानां करे ख़बरदार, विष्नूं तैनूं आपणा बरदा मात बणाइंदा। दर दर वखाए जगत घर बार, ब्रह्मे लेखा आप मुकाइंदा। गुरमुख साचे कर तैयार, तेग़ बहादर लहिणा झोली पाइंदा। पिछला कर्ज़ा दए उतार, पाल सिँघ पालकी विच बहाइंदा। चरण कँवल दए आधार, सच सालसी आप कमाइंदा। एथे ओथे वेखणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल धराइंदा। विष्न
कहे प्रभ की की किहा, तेरा कहिणा भेव ना आईआ। ब्रह्मा तेरा अन्त ना रिहा, रहे कोए ना जगत लोकाईआ। तेरा भाणा सब ने सिहा, सिर सिर हुक्म मनाईआ। सरन सरनाई साची ढिहा, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। विष्नूं वेख कर ध्यान, श्री भगवान जणाईआ। तुहानूं दित्ता जगत ज्ञान, आपणा ज्ञान ना झोली पाईआ। गाउँदे रहो सुणाउदे रहो आपणे मकान, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। विष्नूं कहे दस्स प्रभ मीता, की तेरी वड्याईआ। साडे बिनां चले ना तेरी रीता, तेरी गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। कर किरपा दित्ता आपणा खीसा, मेरे हथ्थ दान वरताईआ। मैं वेखां हस्त कीटा, कीट कीटां सेव कमाईआ। मैं ना जाता तेरा कीता, प्रभ की तेरी चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दे पढ़ाईआ। साची सिख्या विष्नूं दस्स, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। पिट्ठ उत्ते मार हथ्थ, मुखों हस्स हस्स समझाइंदा। तेरा चले ना कोई वस, वास्ता तेरी झोली पाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करां अकथ, कथनी कथ ना कोए समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर काया माटी तन चलावां रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जगत विद्या जगत अक्खर जगत नाम जुगत देवां दस्स, खाणी बाणी भेव चुकाइंदा। लख चुरासी विच्चों इक्को भगत करां अड्ड, जिन्हां आपणा पर्दा लाहइंदा। मेरे भगत पूजा पाठ शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ना लिखणा दोवें जाण छड्ड, बिन मेरे नज़र कोए ना आइंदा। मैं ओन्हां दा उह मेरी होवण यद, बंस आपणा आप वडियाइंदा। ओस वेले विष्नूं तैनूं लवां सद्द, लोकमात वक्त सुहाइंदा। आपणी धारों लवां कढ्ढ, धार धार नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाइंदा। प्रभ तेरे भगत जिस वेले आउणगे। की तेरा नाम ध्यााउणगे। तुध बिन दरस कोई ना पाउणगे। कवण ढोला मात गाउणगे। कवण सेजा सोहणी साउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण मन्दिर तेरा दर्शन पाउणगे। जद आपणे भगत उपजावांगा। पहलों आप चल के आवांगा। पंज तत्त खेल रचावांगा। काया हट्ट इक बणावांगा। नट्ठ नट्ठ के कुंडा लाहवांगा। अन्दर वस वस समझावांगा। बहि ढोला जस अलावांगा। अमृत रस इक प्यावांगा। प्रेम प्रीती अन्दर फस, आपणी गंढ्ढ पुआवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप चलावांगा। साची रीती आप चलावांगा। तन माटी ख़ाक मिलावांगा। अग्नी विच सड़ावांगा। धूंआँधार बणावांगा। ज़िमी असमान हिलावांगा। हो मेहरवान फेर आवांगा। निहकलंक नाउँ धरावांगा। गोबिन्द पुत्त नाल मिलावांगा। साची रुत्त इक सुहावांगा। अबिनाशी अचुत रूप वटावांगा। जो लुक्या रिहा गुठ, फड़ उठावांगा। निरगुण हो के जावां तुठ, सरगुण
पर्दा लाहवांगा। जे विष्नूं ल्या पुच्छ, तैनूं उंगली फड़ वखावांगा। जो कुछ मेरे भगत सो होणे नहीं प्यारे, मैं पुत्तां नालों प्यार वधावांगा। आपणी गोदी लवां चुक, तेरी सेज सांगोपांग चरण नाल धकावांगा। तूं वेखी नीवां हो के झुक, बिन अक्खां तैनूं वखावांगा। ब्रह्मे दा पैंडा जाए मुक्क, गुरमुख आपणे रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वडयावांगा। जिस वेले प्रभ दया कमाएंगा। जन भगतां मेल मिलाएंगा। घर आपणे सद्द बहाएंगा। ज़ात पात दी हद्द मुकाएंगा। लख चुरासी नालों कर के अड्ड बहाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, की रहमत राम कमाएंगा। मैं आपणी रहमत सच कमावांगा। सो सहिमत नाल मिलावांगा। शब्द इशारा सैनत इक लगावांगा। ऐन ग़ैन ना कोई पढ़ावांगा। तरफ़ैन परे हटावांगा। नुक्ता नून ना कोए जणावांगा। मज़मून इक सिखावांगा। ममनून सर्ब करावांगा। कानून इक बणावांगा। जनून इक जणावांगा। माअसूम ग़रीब निमाणे आपणी गोद उठावांगा। राजे राणे कर महिरूम, ख़ाली हथ्थ फिरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं तेरीआं अक्खां फेर खुल्हावांगा। प्रभ जिस वेले अक्ख खोल्हेंगा। विष्नूं तेरा तेरे दर ते बोलेगा। चरण प्रीती घोल घोलेगा। पिछले दुखड़े तेरे चरण डोले्हगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पर्दा चुके तेरे मेरे ओहले दा। पहलों भगतां उहला लाहवांगा। आपणा बोला नाम जणावांगा। बण तोला तोल तुलावांगा। चिढ़ीआं कागां वाला रौला सर्ब मिटावांगा। इक्को सोहँ हँसा जाप जपावांगा। चार वरन बंसा इक बणावांगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वरन बरन भेव चुकावांगा। अक्खर वक्खर सारे पढ़न, पर्दा द्वैत आप उठावांगा। बिन पौड़ीउँ पौड़े चढ़न, डण्डा नाम हथ्थ फड़ावांगा। तूही तूही सारे करन, एक तूही गोबिन्द रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कर वखावांगा। जिस वेले करनी करेंगा। प्रभ साची तरनी तरेंगा। निर्भय कदे ना डरेंगा। ग़रीब निमाणयां पल्लू फड़ेंगा। तेरा मेरा ढोला पढ़ेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, की भगतां दे घर वड़ेंगा। मैं भगतां दे गृह आवांगा। निउँ निउँ सजदा सीस झुकावांगा । दोए जोड़ भुल्ल बख्शावांगा। अनमुल्ल दात वरतावांगा। साची कुल आप बणावांगा। प्रेम फुल्ल भेंट चढ़ावांगा। उन्हां दे कंडे तुल, आपणा कंडा उन्हां हथ्थ फड़ावांगा। गुरमुख बूटा ना जाए हुल, अमृत फल इक लगावांगा। कलिजुग अन्तिम पावां मुल्ल, कीमत आपणे हथ्थ रखावांगा। सच दुआर जाए खुल्ल्ह, भगत दुआर इक दसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मन्दिर इक वडयावांगा। साचा मन्दिर सुहाएगा। पुरख अबिनाशी डेरा लाएगा। घनक पुर वासी फेरा
पाएगा। शाहो शाबासी सीस ताज टिकाएगा। साचा मण्डल रासी, रास रचाएगा। गुरमुखां साथी बण के आएगा। रघुनाथी वेस वटाएगा। पंडत कांशी दर दुरकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाएगा। गुरमुख साचे वेख वखावेगा। जो सोहँ ढोला गावेगा। काया चोला आप बदलावेगा। अनमोला नाम वरतावेगा। अग्गे हौला भार वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दा भगती मूल, भोले भाउ गोबिन्द मिलावेगा। जन भगतो वेखो भगती रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। सिँघ पाल मंगी मंग, इक्को वार झोली डाहइंदा। मेरी पिट्ठ ना होवे नंग, तेरा सिर हथ्थ टिकाइंदा । तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाया दोहां छन्द, विचोला नज़र कोए ना आइंदा। पिछली दिती अग्गे गंढ्ढ, दिती गंढ्ढ ना कोए खुल्हाइंदा। दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शिश तेरे हथ्थ वखाइंदा। तूं मेटणा सब दा पन्ध, तुध बिन पांधी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दो चार मंग मंगाइंदा। दो चार मंग असीस, आसरा इक तकाईआ। मैं तेरा तूं मेरा जगदीश, जगदीश्र तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नाउँ शब्द हदीस, मैं भैणां भाईआं गया समझाईआ। तेरी भुल्ले ना किसे रीत, मन्दिर मसीत ना कोए वड्याईआ। मैं तेरी प्रीती लई जीत, तूं जितया हार कदे ना जाईआ। मेरा पिच्छा रखणा ठंडा सीत, अग्गे तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी इक वड्याईआ। श्री भगवान दए दिलासा, जोती जाता दया कमाइंदा। तेरी पूरी करां आसा, आपणी आसा विच मिलाइंदा। तेरा बंस मेरा साथा, सरबंस तेरी गोद बहाइंदा। जो गाए साची गाथा, तिस बेड़ा पार वखाइंदा। रहिण देवे ना कोई घाटा, घाट आपणा इक जणाइंदा। हौली हौली सब दी मेटे वाटा, अन्तिम तेरे कोल बहाइंदा। तूं अगल्यां पिछल्यां पुच्छ लएं बातां, निरगुण हो के सेव कमाइंदा। उठ वेख लै आपणा खाता, वही हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। एथे ओथे पिता माता, श्री भगवान नज़री आइंदा। तेरे पिच्छे सब दा पलटया पासा, सारपास खेल कराइंदा। सच्चा देवां खोल्ह ख़ुलासा, ख़ालक ख़लक आप जणाइंदा। तेरे भाईआं अन्दर वासा, तेरे भय्यां संग निभाइंदा। तेरे पुत्तर दा बण के दासा, गोबिन्द आपणी गोद उठाइंदा। छोटयाँ वढ्ढयां ख़ाली रहिण ना देवे कासा, कसम खा के तेरे नाल मता पकाइंदा। उठ वेख पारब्रह्म दा वड्डा हाता, कोटन कोटि जीव बहाइंदा। तेरे पिच्छे भोले भाउ खिचाया ख़ाका, ख़ाकी माटी आपणे लेखे लाइंदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, सरोवर अशनान ना कोए जणाइंदा। आत्मा परमात्मा इक्को जोड़े नाता, सिँघ आत्मा गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख मेरे नाम बिनां कोई ना कटे फ़ाका, भुक्ख्यां भुक्ख आप गवाइंदा। आत्मा सिँघ आत्मा अन्तर निरगुण निरगुण वेख वखाईआ।
पारब्रह्म प्रभ पढ़या मंत्र, मंतव दिती माण वड्याईआ। लेखा चुक्के गगन गगनंतर, गृह साचे वज्जे वधाईआ। दोए जोड़ निमस्कार करे शंकर, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे दए लगाईआ। लेखे लाए पिता पूत बंस सरबंस, साहिब सतिगुर दया कमाइंदा। कागों आप बणाए हँस, हँस रूप सर्ब वटाइंदा। मिले वड्याई कोटन कोटि विच सहँस, सहँसर नामा आपणे हथ्थ लखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा पन्थ, भगत भगवान आपणी गोद बहाइंदा। भगत भगवान उठाए सोता, सुत्यां अक्ख खुल्हाईआ। पुत्तां पोतरयां नाल तारे दोहता, सिँघ रघबीर मिली वड्याईआ। वज्जे वधाई लोक परलोका, देवत सुर रहे जस गाईआ। गुरमुख उच्ची कूक देवे होका, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। एथे ओथे किसे ना देवे धोखा, जिन्हां आपणे चरण लगाईआ । पार लँघण दा इक्को मौका, प्रभ नौका नाम लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रिहा चढ़ाईआ। गुरमुख साचे बेड़े चढ़नगे। शौह दरया पार करनगे। सोहँ ढोला इक्को पढ़नगे। घर मन्दिर सोहणे वड़नगे। प्रभ सच्चे दी सरनी सीस धरनगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ख़ाली झोली सर्ब भरनगे। ख़ाली झोली सर्ब भरावांगा। जिस उपर दया कमावांगा । फड़ बाहों गले लगावांगा। रातीं सुत्यां दरस दिखावांगा। गुर गोबिन्द मेल मिलावांगा। जन्म जन्म दी चिन्द मिटावांगा। नादी बिंद उपजावांगा। अमृत धार सिन्ध प्यावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक वर, विष्नूं तेरा वक्त सुहावांगा । विष्नूं सेवा सच कमाएंगा। मेरा ढोला राग अल्हाएंगा। घर घर तोला बण के जाएंगा। साची धारना इक रखाएंगा। चार वरन इक्को छाबे पाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां गंढ्ढ पुआएंगा। मैं भगत दुआरे जावांगा। दूर बहि के सीस निवावांगा। हज़ूर तेरा दर्शन पावांगा। ज़रूर आपणी भुल्ल बख्शावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर तेरे अलख जगावांगा। दर मेरे अलख जगाएंगा। प्रतख दर्शन पाएंगा। समरथ सीस झुकाएंगा। चरणी ढट्ठ मंग मंगाएंगा। हर घट अन्दर वेख वखाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, दर साचे मंग मंगाएंगा। दर सच्चा इक्को सोहेगा। जिस दुआरे भगत होएगा। ना हस्सेगा ना रोएगा। ना जागेगा ना सोएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे ओस खलोएगा। उह सच्चा दर सुहावेगा। जिस घर परमेश्वर आवेगा। ओथे गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन सद्दयां सीस निवावेगा। करोड़ तेतीसा सुर नर मुन, जन फूलन बरख़ा लावेगा। प्रेम प्रीती राग सुण सुण, विष्नूं ब्रह्मा शिव नैण शरमावेगा। भगत भगवान
साचे चुण चुण, कलिजुग अन्तिम आपणे चरण बहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक वडयावेगा। साचा घर इक वडेरा ए। जिथ्थे प्रभ सच्चे दा डेरा ए। गुरमुखां चाउ सदा घनेरा ए। हरि वसे नेरन नेरा ए। नित नवित्त करदा मेहरा ए। ढोला गाए तूं मेरा मैं तेरा ए। आपे गुरू आपे गुर चेरा ए। हरिसंगत चारों कुण्ट पाया घेरा ए। विच शब्दी गुर शेरा ए। दो जहान दा खुल्ल्हा वेहड़ा ए। जन भगतां बद्धा बेड़ा ए। कबीर पुच्छे केहड़ा केहड़ा ए। अठारां विच पै गया झेड़ा ए। तेईआं करे ना कोए नखेड़ा ए। ईसे मूसे ढट्ठा डेरा ए। मुहम्मद पा के गया फेरा ए। नानक किहा तूं मेरा मैं तेरा ए। गोबिन्द बणया इक्को चेरा ए। जिन्हां ढय्या कीता जेरा ए। अन्तिम आपणा दित्ता गेड़ा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा नाम वर, ना करे हेरा फेरा ए। हेरे फेरे दी छड्डी आदत, हरि साचा सच जणाइंदा। परम पुरख दी इक इबादत, सच ख़ुदावंद आप जणाइंदा। दो जहान ना लग्गे अलामत, दुरमति मैल ना कोए रखाइंदा। पीर पैगम्बरो वेखो भगत सदा सही सलामत, सुलाहकुल आपणे नाल मेल मिलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रखदा रिहा अमानत, अन्तिम आपणे खाते विच पाइंदा। बरीख़ाना खोल्लया बिनां ज़मानत, ज़ामनी विच ना कोए रखाइंदा। दीन मज़्हब शरअ ना करे कोए ममानत, लाशरीक वेख वखाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ होया जाणत, घट घट आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले मेल मिलाइंदा। सन्त कहिण की तेरी खेल, समझ विच ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा मेल, बिन किरपा चले ना कोए चतुराईआ। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिल्या सज्जण सुहेल, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। आत्म परमात्म चढ़या तेल, सिँघ आत्मा रंग वखाईआ। गुर सतिगुर सिख सिख गुर का चेल, गुर चेला सिख विच समाईआ। बिन मन्दिर बिन मस्जिद बिन शिवदुआले मट्ठ हो जाए मेल, बिन पंडत पांधे बिन मुल्लां शेख़ बिन ग्रंथी गुर नार कन्त गुरमुख लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां भगती तन्द करे कुड़माईआ।
भगती तन्द प्या हस्स, हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदा। प्रभ होया भगतां वस, भगवान इक्को घर डेरा लाइंदा। दोहां मिल के खोल्लया हट्ट, भगत दुआरा नाउँ धराइंदा। जो जन उस दुआरे जाए ढट्ठ, डिगयां आप उठाइंदा। लेखा चुक्के तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गुरमुख गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी अशनान ना कोए कराइंदा। खैहड़ा चुक्के मन्दिर मस्जिद शिवदुआले
मट्ठ, जिस साहिब सतिगुर घर बैठयां नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धन्ने जट्ट करे कल्याण, कालम कलम नाल बणाइंदा।