७ जेठ २०२० बिक्रमी हरभजन सिँघ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड मैहणीआं ज़िला अमृतसर
सो साहिब सतिगुर वक्त सुहेला, निरगुण निरवैर आप सुहाइंदा। आदि जुगादी पुरख अगम्म इकेला, अलख अगोचर खेल कराइंदा। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, शब्दी शब्द वेस वटाइंदा। दो जहान लगाए मेला, अक्ल कल धारी आपणी खेल वखाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी सज्जण सुहेला, नर निरँकारा नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनभव आपणी कार कमाइंदा। अनभव कार करे करतारा, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, महल अटल डेरा लाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुनकारा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची दए वड्याईआ। बेपरवाह परवरदिगारा, मुकामे हक़ नूर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी बेपरवाह, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। तख्त निवासी शहिनशाह, हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। सच महल्ले डेरा ला, एकँकारा खेल कराइंदा। दीआ बाती कर रुशना, आदि निरँजण डगमगाइंदा। सीस जगदीश ताज सुहा, अबिनाशी करता कार कमाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा, श्री भगवान साचा राह आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाइंदा। आपणी कार करे अगम्म, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। ना मरे ना पए जम्म, जीवण जुगत ना कोए वड्याईआ। निरगुण जोत श्री भगवन, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। हथ्थ पैर ना कोए कन्न, ततव तत ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण धाम सुहाए निहचल इक अटला, महल अटल इक रुशनाइंदा। दीपक जोत आपे बला, तेल बाती ना कोए वखाइंदा। अगम्मी धार आपे रला, हड्ड मास नाड़ी चम्म वंड ना कोए वंडाइंदा। सच संदेस एका घल्ला, धुर दी धार आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेसा आदि पुरख अपरम्पर स्वामी
सदा सदा सद अन्तरजामी, निरगुण आपणा हुक्म मनाइंदा। निरगुण हुक्म अगम्म अथाह, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आदि पुरख आदि दित्ता सुणा, सच संदेस बेपरवाहीआ। दूसर कोई जाणे ना, एकँकारा इक इकल्ला आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। साचा भेव खोल्हे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी माई बाप, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। नाउँ निरँकारा एका जाप, जीवण जुगत जगत जणाईआ। साहिब स्वामी ठाकर कमलापात, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। खेलणहार खेल तमाश, ख़ालक ख़लक भेव ना राईआ। करनहारा भोग बलास, भस्मड़ आपणी कार कमाईआ। पूरी करनहारा आस, आसा आसा विच समाईआ। करनहार जोत प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। बणनहारा दासी दास, सेवक सेवक रूप वखाईआ । नाउँ धर पुरख अबिनाश, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी हरि कमाईआ। साची करनी हरि कमाइंदा। निरगुण नूर जोत उपजाइंदा। इच्छया इच्छया विच धराइंदा। साची सिख्या इक समझाइंदा। निरगुण लुक्या नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल जणाइंदा। आपणी खेल पुरख समरथ, आदि आदि जणाईआ। नर निरकार हो प्रगट, प्रगट आपणी कार कमाईआ। वस्त अगम्मी दे वथ, अमोलक आपणी झोली पाईआ। दूसर ना कोए दिसे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। आपणे दर आपे गाए जस, ढोला आपणा राग अल्हाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर वस, आप आपणी करे कुड़माईआ। निरगुण निरगुण जाणे रस, रस रसीआ सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी पुरख अकाल, एकँकारा आप कमाइंदा। आदि पुरख प्रभ हो दयाल, दीन दयाल वेस वटाइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल कमाल, करनी करता आप कमाइंदा। निर्मल दीआ इक्को बाल, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। सच दुआर सच्ची धर्मसाल, दर घर मन्दिर इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप समझाइंदा। साचा लेखा सचखण्ड निवास, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। आपे शाह आपे दास, भूपत भूप रूप वटाईआ। आपे निरगुण निराकार निरवैर हो के देवे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। आपे वेखे आपणा घाट, आपे पत्तण वड वड्याईआ। आपे नटूआ साचा नाट, बण स्वांगी स्वांग रचाईआ। आपे खोल्ह साचा हाट, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। आपे देवणहारा दात, दाता दानी आप अख्वाईआ। आपे सज्जण आपे साक, साचा संग आप निभाईआ। आपे पाकी आपे पाक, पतित पुनीत आपणा नाउँ धराईआ। आपे करे अगम्मी बात, शब्दी बोध अगाध शनवाईआ। आपे होए अलखणा लाख, अलख इक्को नाम सुणाईआ। आपे निरगुण हो प्रतख, परम पुरख प्रभ वेस वटाईआ।
आपे सचखण्ड दुआरे पए वस, घर मन्दिर सोभा पाईआ। आपे सच प्रीती अन्दर जाए फस, प्रेम प्रीती इक निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप प्रगटाईआ। साची रीत आप प्रगटा, आदि पुरख खेल कराइंदा। निरगुण नूर जोत धरा, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। साचा मन्दिर इक सुहा, सोभावन्त डेरा लाइंदा। नाता बिधाता जोड़ जुड़ा, नार कन्त वेस वटाइंदा। सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढा, सोभावन्त सोभा पाइंदा। सुत दुलारा एका या-, हरि शब्दी रूप वखाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा, साची सिख्या इक पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गोद बहा, जन जननी लेखे लाइंदा। तूरत नाद इक वजा, मूर्त अकाल रूप दरसाइंदा। साची सूरत सहिज सुभा, जलवा नूर नूर धराइंदा। मुकामे हक़ हो रुशना, सच महिबूब वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वडियाइंदा। साचा हुक्म सच फ़रमाणा, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। तख्त निवासी नौजवाना, मर्द मर्दाना बेपरवाहीआ। रूप रंग ना कोए वखाना, भेखी आपणा भेख धराईआ। राग नाद अगम्म तराना, इक्को नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। राग अनराग साचा नाद, अनादी हरि जणाइंदा। सुत दुलारे खोल्ह जाग, नेत्र अक्ख प्रतख वखाइंदा। नाम निधाना बोध अगाध, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। निरगुण निरगुण हो विस्माद, विस्मादी कार कमाइंदा। साची वस्त देवे दाद, अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द आप जणाइंदा। शब्दी सुत सच दुलारे, हरि साचा सच जणाईआ। आदि पुरख प्रभ किरपा धारे, तेरी बणत बणाईआ। साचे मन्दिर दए हुलारे, नाम हुलारा इक लगाईआ। अस्थिल सोहण तेरे चुबारे, थिर घर देवणहार वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे पनहारे, साची सेवक सेव लगाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डारे, लेखा लेखा दए जणाईआ। पंज तत्त कर वणजारे, हट्ट हट्टवाणा हट्ट खुल्हाईआ। लख चुरासी खोल किवाड़े, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। साचा नाम सच जैकारे, परा पसन्ती मद्धम बैख़री इक्को गाईआ। चारे युग खेल न्यारे, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। चारे मुख मुख पुकारे, चारे वेद सिफ्त सालाहीआ। चारे खाणी किरपा धारे, चार वरन करे कुड़माईआ। चारे युग कर पसारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग एका राह वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग लग्गे रहिण मात अखाड़े, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नाच नचाईआ। विष्नूं बणे सेवादारे, घर घर साचा रिज़क पुचाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म रूप पसारे, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। शंकर करे खेल न्यारे, त्रसूल त्रै त्रै लेख मुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कृपानिध स्वामी आपणी किरपा धारे, बेपरवाह बेपरवाहीआ। शब्द अगम्म नाद बोध अगाध जणाए जैकारे, जै जैकार इक्को नाम सुणाईआ। धरनी धरत धवल दे सहारे, पवण जल
रंग रंगाईआ। अग्नी वेखे आप अखाड़े, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ततव तत तत्त नगारे, निरगुण सरगुण नाद वजाईआ। आत्म परमात्म कर पसारे, घर घर आपणा डेरा लाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे आधारे, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। ईश जीव खेल करे करतारे, कुदरत कादर आपणा नाच वखाईआ। हक़ हकीकत बोल जैकारे, लाशरीक करे शनवाईआ। लेखा जाण गुरू अवतारे, गुर गुर शब्द रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। शब्द सुत कर ध्यान, सति स्वामी आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, करता पुरख आप कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान जगत जणाईआ। मन मति बुध खेल महान, पंज तत्त काया इक्को नत जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर प्रधान, नाम प्रधानगी हथ्थ फड़ाईआ। साचा लेखा धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी राग अल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेले खेल श्री भगवान ख़ालक ख़लक रूप धराईआ। लेखा जाणे ज़िमी असमान, लोक परलोक खोज खुजाईआ। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज देवणहार ज्ञान, निष्अक्खर अक्खर करे पढ़ाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा निरगुण देवे आण, सरगुण सच सच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द सुत कर निमस्कार, दोए दोए चरण सीस झुकाइंदा। कर किरपा हरि करतार, दर तेरे मंग मंगाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अपार, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। खाणी बाणी बोल जैकार, गुर पीर अवतार तेरा नाम ध्यााइंदा। कलम शाही बण लिखार, काग़ज़ आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। तेरा लहिणा धुर दरबार, तेरे नैणां नज़र किसे ना आइंदा। चौदां विद्या कर हुशियार, लोकमात वड वडियाइंदा । आपणा खेल निरगुण धार, निराकार आपणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सुत दुलारा मंग मंगाइंदा। सुत दुलारे जाणा जाग, श्री भगवान आप जगाईआ। आदि जुगादी मेरा नाउँ कन्त सुहाग, लख चुरासी नार प्रनाईआ। नाम निधाना देवां दाज, घर घर झोली आप भराईआ। बिरहों विछोड़ा इक वैराग, अन्तर आत्म तीर लगाईआ। फड़ फड़ हँस बणावां काग, जिस जन आपणा भेव चुकाईआ। सो पुरख निरँजण वज्जे नाद, हँ ब्रह्म लए उठाईआ। तेरा मेरा इक्को राग, दूजा ताल ना कोए वजाईआ। सोहँ रूप आदि जुगादि, जुग चौकड़ी गंढ्ढ पुआईआ। आपणी धारों ल्या काढ, दूजे हथ्थ ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म सच्चा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खोल्हे ताक, दूई पर्दा आप चुकाईआ। बातन हो के करे बात, बैतल आपणा धाम रखाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, निरगुण साचा चन्द चमकाईआ। सुत दुलारे तेरी गाथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। पहली दूजी चौथी इक्को जमात, तीजी अक्ख दए खुल्हाईआ। पंचम जोड़े साचा नात, छेवें छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ।
सतवें सति पुरख निरँजण कमलापात, कँवल नैण दए वड्याईआ। इक्को ढोला रखणा याद, यादाशत रिहा बणाईआ। निरगुण निरगुण सुणे फ़रयाद, सरगुण सरगुण वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां रखे लाज, लाजावन्त होए सहाईआ। पुरीआँ लोआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे भाज भाज, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। तख्त निवासी धुर दरबारी सचखण्ड निवासी करे साचा राज, हुक्मे अन्दर सर्ब भवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा समाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत रिहा दृढ़ाईआ। शब्द सुत खोल्ह अक्ख, प्रभ नेत्र दर्शन पाया। चारों कुण्ट दिसे प्रतख, दहि दिशा वेस वटाया। सोहँ हँसा रूप हो के प्या हस्स, एका दूजा भउ मिटाया। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आया। रल के ढोला गाईए जस, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहया। प्रभ मार्ग आपणा दस्स, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। किस बिध खोले्हं आपणा हट्ट, बण वणजारा हट्ट चलाया। तेरी चरणी गया ढट्ठ, दोए जोड़ वास्ता पाया। तूं साहिब मेरा समरथ, पुरख अकाल तेरी सरनाया। मेरी डोर तेरे हथ्थ, तन्दी आपणे नाल बंधाया। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, सरनगति इक धराया। श्री भगवान सिर रख हथ्थ, मेहरवान मेहर नज़र उठाया। उठ मेरा नाम रट, शब्दी सुत सुत समझाया। तेरा अन्तर खोल्हां हट्ट, बण विचोला हट्ट चलाया। तेरा रूप घट घट, घट घट आपणा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि आप समझाया। शब्द सुत चरणी लग्ग, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं साहिब मेरा सरबग्ग, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। लज पति तेरी तेरे हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साचा मार्ग दित्ता दस्स, बण सेवक सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुकावां नट्ठ नट्ठ, बण पांधी मात राहीआ। तेरा खोल्ह वखावां हट्ट, गुर अवतार रूप वटाईआ। पीर पैगम्बर वस्त घत्त, कलमा नबी रसूल जणाईआ। निरगुण सरगुण हो के गाए जस, सिफ्त इक्को इक समझाईआ। जिन्ना चिर ना कहें बस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरे चरणां ओट रखाईआ। सुत दुलारे हो मेहरवान, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। नौ सौ चरानवें चौकड़ी युग तेरी होए कल्याण, तेरा सोहला ढोला नाउँ वडियाइंदा। पंज तत्त काया हो प्रधान, गुर गुर तेरा वेस वटाइंदा। राग नाद नाद धुन कान, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। रसना जिह्वा बोल ज़बान, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा। कागद कलम कर ध्यान, निरअक्खर रूप वटाइंदा। पंज तत्त काया दे ज्ञान, शब्दी शब्द गंढ्ढ पुआइंदा। आप हो बेपहचान, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त तेरी झोली पाइंदा। साची वस्त झोली पा, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। मैं मन्नां तेरी रज़ा, राज़क रहीम तेरी सरनाईआ। तेरे चरणां
होवां फ़िदा, फ़ितरत सर्ब मिटाईआ। आदि जुगादि होणा सहा, सरनगति तेरी तकाईआ। रहबर बण मेरे ख़ुदा, ख़ालक वेखीं चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेले मेरी पूरी आस कराईआ। शब्द सुत तेरी आसा पूर करावांगा। निरगुण दाता नाम धरावांगा। पुरख बिधाता वेस वटावांगा। सरगुण निरगुण रंग रंगावांगा। नाद धुन शब्द उपजावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगावांगा। त्रैगुण माया गंढ्ढ पुआवांगा। पंज तत्त वंड वंडावांगा। जेरज अंड वेख वखावांगा। उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहवांगा। सरगुण हो के खेल करावांगा। नाम निधाना ढोला गावांगा। गुर अवतार कार कमावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढावांगा। पीर पैगम्बर कलमा नबी आप पढ़ावांगा। आयत शरायत इक समझावांगा। कायनात वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। साची सिख्या इक दिड़ाऊँगा। हर घट अन्दर डेरा लाऊँगा। निरगुण जोत डगमगाऊँगा। शब्द नाद इक सुणाऊँगा। घर मन्दिर इक वरसाऊँगा। आत्म सेजा सोभा पाऊँगा। अमृत मेघ इक वखाऊँगा। नाम खड़ग खण्डा तेग़ इक चमकाऊँगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा पर्दा आप उठाऊँगा। सच पर्दा आप उठावांगा। निरगुण हो के नज़री आवांगा। सरगुण साचा मेल मिलावांगा। आत्म परमात्म गंढ्ढ वखावांगा। बंद कवाड़ी कुण्डा उठावांगा। दीआ बाती इक रुशनावांगा। कमलापाती नाम धरावांगा। बण साकी जाम प्यावांगा। लहिणा देणा बाकी झोली पावांगा। साचा नाती नाता इक दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाम जपावांगा। जुग जुग आपणा नाम जपावांगा। पुरख अकाल अख्वावांगा। दीन दयाल वेस वटावांगा। काल महाकाल वंड वंडावांगा। अवल्लड़ी चाल इक जणावांगा। धर्मसाल इक बणावांगा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर बणावांगा। गुर अवतार नाउँ धरावांगा। शब्दी तार सतार वजावांगा। नाम ग़ुफ्तार इक सुणावांगा। आपणी रफ़तार ना किसे जणावांगा। हो मुहताज मुफ़लस दर भिखारी अलख जगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी पन्ध मुकावांगा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकावांगा। तेई अवतार नाउँ जपावांगा। भगत अठारां गंढ्ढ पुआवांगा। ईसा मूसा मुहम्मद नूरी नूर नूर धरावांगा। नानक गोबिन्द जोत जगावांगा। दहि दिशा वेख वखावांगा। कल कलेश इक मिटावांगा। नर नरेश नाउँ प्रगटावांगा। दहि दिशां वेख वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठावांगा। अन्तर लिव इक्को इक जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा माण उपजावांगा। गुर शब्दी तेरा माण उपजावांगा। सोहला इक्को इक सुणावांगा। बंक दुआर इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछली कीती सब
दी याद करावांगा। पिछली कीती याद कराऊँगा। निहकलंक रूप धराऊँगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पन्ध मुकाऊँगा। सचखण्ड दुआर इक बणाऊँगा। छप्पर छन्न ना कोए छुहाऊँगा। दीवा बाती ना कोए रखाऊँगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर इक्को इक वडयाऊँगा। घर इक्को इक वडयाएगा। सो पुरख निरँजण फेरा पाएगा। हरि पुरख निरँजण वेस वटाएगा। एकँकारा पर्दा लाहेगा। जोत निरँजण नूर चमकाएगा। आदि निरँजण वेखण आएगा। पुरख अबिनाशी वेख वखाएगा। श्री भगवान दया कमाएगा। पारब्रह्म प्रभ रंग रंगाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाएगा। तिन्न पंज डेरा ढाहेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंक इक वखाएगा। साचा बंक इक्को होवेगा। पुरख अबिनाशी सच्चा सोहवेगा। ना कोई हस्सेगा ना कोई रोवेगा। ना कोई जागेगा ना कोई सोवेगा। प्रभ इक्को जिहा होवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निर्मल जोत इक बलोवेगा। निरगुण जोत इक जगाएगा। श्री भगवान फेरा पाएगा। नव नौ चार डेरा ढाहेगा। जुग गेड़ा आप दिवाएगा। नेरन नेरा वक्त ल्याएगा। दो जहान झेड़ा आप मुकाएगा। हक़ नबेड़ा हक़ कराएगा। तेरा मेरा पर्दा लाहेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पिछला लेखा पूर कराएगा। पिछला लेखा पूर कराएगा। सच दुआरे सोभा पाएगा। शाहो भूप नाम धराएगा। तेई अवतार दरसाएगा। भगत अठारां कोल बहाएगा। मूसा ईसा मुहम्मद चरण सीस निवाएगा। नानक गोबिन्द जस सुणाएगा। पंज इक वंड वंडाएगा। सत्त रंग रंग वखाएगा। परमानंद अनन्द विच समाएगा। सूरज चन्द नैण शरमाएगा। ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब कुरलाएगा। जेरज अंड ना धीर धराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा वेला इक वखाएगा। शब्द सुत तेरा वेला आवेगा। गुर चेला रूप वटावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख वखावेगा। भगत भगवान ढोला गावेगा। साध सन्त सीस झुकावेगा। गुरमुख गुर गुर गोद बहावेगा। गुरसिख इक्को राह तकावेगा। कवण घर कवण बंक, जिस घर परमेश्वर फेरा पावेगा। दो जहानां वज्जे डंक, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवावेगा। ना कोई राउ ना कोई रंक, इक्को रंग सर्ब वखावेगा। ना कोई पांधा ना कोई पंडत, मुल्लां शेख़ ना रूप वटावेगा। ना कोई नाद ना कोई संख़, रसना जिह्वा बोल ना कोई अलावेगा। ना कोई मणीआं ना कोई मंत, नार कन्त ना कोए मिलावेगा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग चौकड़ी साहिब सुल्तान सदा बेअन्त, गुर शब्दी तेरा रंग रंगावेगा। तूं मेरा मैं तेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमावेगा। साची करनी आप कमावांगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पन्ध मुकावांगा। लोक परलोक वेख वखावांगा।
चौदां तबकां पर्दा लाहवांगा। अल्फ़ ये सुत्यां वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप जणावांगा। प्रभ साचा भेव जणाएगा। धुर दा लेखा वेख वखाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाएगा। सति स्वामी वेख सुअम्बर, विष्न ब्रह्मा शिव फुल्ल बरसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब गुणां होए भरतम्बर, निहकर्मी आपणा कर्म कमाएगा। प्रभ की की कर्म कमावेंगा। जिस वेले अन्तिम आवेंगा। लोकमात वेख वखावेंगा। कवण जमात वड वडयावेंगा। कवण कलम दवात उठावेंगा। कवण साख्यात रूप वटावेंगा। कवण नाता जोड़ जुड़ावेंगा। कवण माता कवण पिता, पूत गोद ना कोए सुहावेंगा। कवण करें साचा हित्ता, प्रेम प्रीती राह वखावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला पूरी आस करावेंगा। माता पिता ना कोई बणावांगा । गोदी गोद ना डेरा लावांगा। निरगुण नूर जोत चमकावांगा। लोक परलोक वेख वखावांगा। सच श्लोक इक अलावांगा। किला कोट इक वसावांगा। नाम शब्द चोट लगावांगा। भण्डार अतोट वरतावांगा। ना हरख़ ना सोग, चिन्ता ग़मी ना कोई जणावांगा। निहकर्मी हो के देवां मोख, मुफ्त आपणा नाम वरतावांगा। निरदोषयां कोई ना वेखां दोष, कर मेहर पार करावांगा। सोचयां मेरी कोई ना करे सोच, सोच विच कदे ना अवांगा। जो जन दर्शन रहे लोच, तिन्हां आपणा रूप प्रगटावांगा। नानक गोबिन्द माणी मेरी मौज, साची सेज इक प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरा सति रूप बणावांगा। शब्द सुत तेरा सति रूप वटावांगा। अबिनाशी अचुत, हो के गोद उठावांगा। रुत्त रुतड़ी आप सुहावांगा। मात कुखड़ी आप बणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाता तेरे नाल जुड़ावांगा। नाता तेरे नाल जुड़ाऊँगा। सुत दुलारा नाम रखाऊँगा। गोबिन्द तेरी वंड वंडाऊँगा। गुणी गहिंद हो के तेरा खेल वखाऊँगा। सर्ब बख्शंद दीन दयाल जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ रखाऊँगा । धन्न भाग, प्रभ मेरे सिर हथ्थ रखाएंगा। मेरा दीपक जगे चिराग़, जोती जोत रूप वटाएंगा। तेरा मेरा इक वैराग, बण वैरागी रूप दरसाएंगा। वेले अन्तिम रखें लाज, मेहर नज़र उठाएंगा। भगत भगवान रच के काज, करनी आपणी आप कमाएंगा। तेरा नज़री आए सच समाज, दीन मज़्हब ना कोए बणाएंगा। सो पुरख निरँजण हो के मारें आवाज़, हँ ब्रह्म सर्ब उठाएंगा। सीस रख ताज, ताजां वाले ख़ाक मिलाएंगा। गले लगा ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणयां गोद बहाएंगा। सतिजुग साचा रच के काज, पिछली कीती सब दी झोली पाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण मन्दिर डेरा लाएंगा। साचा मन्दिर इक वसावांगा।
बंक दुआर जगत वडयावांगा। घाड़त घड़ ठठयार, आप अख्वावांगा। अन्दर वड़ के डेरा लावांगा। जगत नेत्र वेक्खयां नज़र ना आवांगा। बिन रेखों रेख बणावांगा। बिन वेसों वेस दसावांगा। बिन नरेशों नरेश हो जावांगा। दस दस्मेश मेल मिलावांगा। रहां हमेश, हरख़ सोग ना कोए जणावांगा। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया ना वेस वटावांगा। सुख कोए ना बाशक सेज, सांगोपांगो ना कोए हंढ्ढावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत वेख वखावांगा। सुत शब्दी वेख वखावांगा। तेरा पिछला दु:ख मिटावांगा। उज्जल मुख मात करावांगा। सफल कुक्ख इक बणावांगा। ना माणस ना मनुख, जोती नूर इक धरावांगा। दस मास ना उलटा रुख़, गर्भ जून ना वंड वंडावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा रहबर इक अख्वावांगा। तेरा रहबर आप अख्वाएगा। सहिमत हो के फेरा पाएगा। रहमत हो के रैहम कमाएगा। गहर गम्भीर फेरा पाएगा। सरीर नज़र किसे ना आएगा। बेनज़ीर नज़रीआ आपणा सब दे उत्ते टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेस आपणा सच धराएगा। कवण हरि जू वेस धरेंगा। कवण तख्ते साचे चढ़ेंगा। कवण मन्दिर सोहणे वड़ेंगा। कवण अक्खर नाम पढ़ेंगा। कवण भगत सज्जण फड़ेंगा। कवण खेड़े जा के लड़ेंगा। कवण डेरे जा के अड़ेंगा। की आपणी करनी करेंगा। की जीवेंगा कि मरेंगा। की डुबेंगा जां तरेंगा। की साडा लड़ फड़ेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण दुआरे सज्जण खड़ेंगा। जिस वेले निरगुण हो के आवांगा। सरगुण वेख वखावांगा। नाम धुन उपजावांगा। सुन्न मुन खुलावांगा। लख चुरासी विच्चों चुण गुरमुख आप जणावांगा। पूरब जन्म दे जाणा गुण, कर्म कांड ना कोए दृढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप खुल्हावांगा। साचा भेव आप खुल्हावांगा। गुरमुखां अन्दर डेरा लावांगा। शब्दी शब्द नाल मिलावांगा । अकाल मूर्ती नज़री आवांगा। नाद तूरती, इक सुणावांगा। आसा पूरती पूर करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखावांगा। हरिजन वेख वखावांगा। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ावांगा। साची हाटी इक खुल्हावांगा। तीर अगम्मी नाम चलावांगा। लहिणा देणा बाकी झोली पावांगा। कमलापाती मेल मिलावांगा। आत्म सेज सुत्यां, रातीं आप उठावांगा। गूढ़ी्ह नींदे सुत्यां, जागरत रूप जणावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणे रंग रंगावांगा। की प्रभ आपणे रंग रंगाएंगा। दर दर घर घर फेरा पाएंगा। गुरमुख गुर गुर फड़ उठाएंगा। तुर तुर आपणा पन्ध मुकाएंगा। जुड़ जुड़ साचा जोड़ जुड़ाएंगा। थुड़ थुड़ दर दरवेश मंगण आएंगा। मुड़ मुड़ रुसे आप मनाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला वक्त सुहाएंगा। वेला सच्चा सोहवेगा। प्रभ इक्को इक होवेगा। जन भगतां दुरमति मैल धोवेगा। अमृत आत्म मेघ चोवेगा। दीपक जोत इक बलोवेगा। कूड़ी क्रिया गुरमुखां कोलों सारी खोहवेगा। धुर दा लिखा आप मिटावेगा। साचा सिट्टा अन्त कढ्ढावेगा। वड्डा निक्का पार करावेगा। पुरख अकाल पिता, गोबिद पुत्त इक्को नज़री आवेगा। ग़रीब निमाणयां नाल करे हित्ता, हितकारी वेख वखावेगा। नानक अक्खर निष्अक्खर धार लिखा, निहकलंक वेस वटावेगा। तिस दा चले अगम्मी सिक्का, शाह सुल्तान भेव कोई ना पावेगा। पिछला रस सारा कर दए फिका, अग्गे अमृत मेघ बरसावेगा। जो सुत्ते दे कर पिट्ठा, करवट सब दी आप बदलावेगा। करे खेल आप अनडिठा, शास्त्र सिमरत भेव ना आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी करनी कार कमावेगा। प्रभ आपणी करनी करेगा। निर्भय ना कदे डरेगा। सच सिँघासण आपे चढ़ेगा। नाम खण्डा इक्को फड़ेगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां शब्दी रूप लड़ेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द शब्द दुलारे, आदि जुगादि गुर अवतार तेरे पनहारे, पीर पैगम्बर तेरी सरनी पड़ेगा। पीर पैगम्बर आवण सद्दे, सद्दा हरि हरि नाम दिवाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर मधे, मधुर रस इक वखाईआ। सच महल्ले करन हज्जे, मक्का काअबा माण गंवाईआ। हक़ महिराबे वेखे सजे, महिबूब इक्को दर्शन पाईआ। ना घड़े ना कदी भज्जे, घड़न भंनणहार आप अख्वाईआ। उस दे हुक्मे अन्दर बद्धे, ग़ुलाम आपणा आप कराईआ । शाह सुल्तान परदे कज्जे, नफ़र बैठे देण दुहाईआ। सीस चरणां उत्ते धरन नाल पग्गे, पगड़ी कुल्ले नाल शरमाईआ। साडे पूरे कर दे हज्जे, हाजत होर रहे ना राईआ। दर दरवेश दोए जोड़ बद्धे, बन्दना कर सजदा सीस झुकाईआ। हउँ तेरे तेरे बंदे, बंदगी तेरा ढोला गाईआ। चाहे चंगे चाहे मंदे, मंद वासना तेरी वड्याईआ। बिन तेरे नेत्र अन्धे, जगत ज्ञान ना कोए चतुराईआ। सृष्ट सबाई कूड़ी वेखी ख़ंदक ख़ंदे, डूंग्घा सागर रिहा सड़ाईआ। तुध बिन कोई ना चाढ़्हे साचे डण्डे, पौड़ा हथ्थ हक़ नज़र ना आईआ। जुग चौकड़ी सारे लँघे, अन्तिम वेला गया आईआ। कोई सोए ना उत्ते सेज पलँघे, गुर गोबिन्द सूलां सत्थर गया हंढ्ढाईआ। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, बेपरवाह कन्ढ्ढी डेरा बैठा लाईआ। सतिजुग साची दात वंडे, नाम निधाना झोली पाईआ। त्रैगुण माया तोड़े फंदे, रजो तमो सतो ना कोए वड्याईआ। सच प्रीती इक्को मंगे, निवण सो अक्खर रिहा समझाईआ। आत्म परमात्म दए इक अनन्दे, निजानंद दए दरसाईआ। शब्द सुत अबिनाशी अचुत दोवें इक दूजे दे गौण छन्दे, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला रूप वटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग सोहँ भेव ना पाया किसे पंडे, पंडत दस्से ना कोए समझाईआ। बिन सोहँ रूप सारे
होए रंडे, गुर अवतार पीर पैगम्बर देण गवाहीआ। जिन्हां मिले साहिब बख्शंदे, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। सो उतरन पार कन्ढ्ढे, मँझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। मिले मेल सूरे सरबँगे, श्री भगवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच छन्दे इक्को गाईआ। सुत शब्द वेला अन्त आउणा, प्रभ साचा सच जणाईआ। निरगुण नाउँ सब ने गाउणा, सरगुण करे ना कोए पढ़ाईआ। सोहँ रूप प्रभ भेव खुलाउणा, आदि अनाद जणाईआ। शब्दी रंग रंग चढ़ौ्हणा, उतर कदे ना जाईआ। सूरे सरबँग खेल रचाउणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। भगत भगवन्त फेर मिलाउणा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सुरती शब्दी गंढ्ढ पवाउणा, नार कन्त करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा लए प्रगटाईआ। कलिजुग अन्दर सतिजुग धार, सोहँ रूप बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा यार, यारी यारां नाल निभाईआ। सूलां सत्थर कर प्यार, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। डुबदे पत्थर देवे तार, पाहन आपणा चरण छुहाईआ। शब्दी सुत सुत दुलार, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। साचा झूला दे संसार, साख्यात रूप वटाईआ। फलया फूला एकँकार, पत डाली आप महकाईआ। छैल छबीला हो तैयार, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। नाम कबीला इक विचार, भगत भगवान वेख वखाईआ। जगत दलीलां वसे बाहर, मन मति बुध समझ ना सके राईआ। लेखा जाणे धुर दी कार, धुर दरबारी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा वेख वखाईआ। बीस अन्दर रखे वीह, वीह बीस वेख वखाइंदा। रविदास चुमारे वंडी वंड साढे तिन्न हथ्थ सीं, सीं साढे तिन्न हथ्थ रंग चढ़ाइंदा। लख चुरासी लेखा जाणे जगत जीअ, जीवण जुगत आप जणाइंदा। आत्म परमात्म अमृत मेघ बरसे मींह, मेघला इक्को धार वहाइंदा। नाम निधान गुरमुख विरला लए पी, जिस जन आत्म प्याला मुख लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाउँ आप वडियाइंदा। शब्द सुत तेरा साचा नाउँ, आदि जुगादि दए वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वसे साचा गाउँ, सम्बल इक्को घर वखाईआ। गोबिन्द मेला सहिज सुभाउ, चेला गुरू रूप समाईआ। करे खेल बेपरवाहो, परवाह अवर ना कोए जणाईआ। सतिजुग साचा दस्से राहो, वरन गोत कोए रहिण ना पाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को पिता माउँ, पुरख अकाल अख्वाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, जिन्हां सोहँ हँसा नाम जपाईआ। करे प्यार जिउँ पुत्तरां माउँ, गुरमुख सच्चे मात उठाईआ। तिस साहिब बलि बलि जाओ, जो विछड़यां रिहा मिलाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी लागो पाउँ, पवण उणंजा भेव कोए ना राईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, थान थनंतर इक वखाईआ। सोहँ ढोला सच्चा गाओ, प्रभ मिले चाईं चाईंआ। चाउ घनेरा मन रखाओ, रक्षया करे हर घट थाईंआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाम करे रुशनाईआ। एका नाम रोशन ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर आप जणाइंदा। कलिजुग वेखे अन्त अख़ीर, आख़र आपणी कल धराइंदा। प्रगट होए ज़ाहरा पीर, अमाम अमामां फेरा पाइंदा। साची तसबी हथ्थ ज़ंजीर, तलब सब दी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द महिफ़ल इक लगाइंदा। शब्द महिफ़ल नाम मशग़ूल, मुश्कल सब दी हल्ल कराईआ। सतिजुग सति धर्म दा इक असूल, ज़ात पात वरन गोत ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ चरण दुआरे सारे कबूल, काया काअबा गृह मन्दिर दुआर गुरू इक्को नज़री आईआ। सच पंघूड़ा लैणा झूल, परमात्म आत्म आत्म परमात्म इक हुलार लगाईआ। घर बैठयां रातीं सुत्यां दिने जागदयां सतिगुर मिले आप कन्त कन्तूहल, गुरसिख लभ्भण किते ना जाईआ। एथे ओथे दो जहान कर्मां मंगे ना कोए मसूल, मुफ्त सब नूं पार कराईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले कदे ना जाए भूल, अभुल भुल्ल विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द सब दा ताज बणाईआ। गुर शब्द ताज जग साचा सेहरा, गुर गोबिन्द सीस सुहाइंदा। पुरख अकाल कहे तूं मेरा मैं तेरा, पिता पूत इक्को गंढ्ढ पुआइंदा। नव नौ चार वेख्या कर के वड्डा जेरा, अन्तिम वेला सोभा पाइंदा। सम्बल नगर वसे खेड़ा, खिड़की दरवाज़ा नज़र किसे ना आइंदा। मन मति बुध जगत करे झेड़ा, अन्तर खोज ना कोए खुजाइंदा। कूड़ी क्रिया पाया घेरा, माया ममता बन्धन ना कोए तुड़ाइंदा। वरनां बरनां डुबदा जांदा बेड़ा, चप्पू नाम ना कोए वखाइंदा। हरि का नाम इक्को शेरा, सिँघ हो के भबक लगाइंदा। विष्नूं ढह के होया ढेरा, निउँ निउँ चरणां सीस झुकाइंदा। भगवन आपे बन्न्हे बेड़ा, जिस दा बेड़ा सो आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द इक समझाइंदा। शब्द कहे मैं आवांगा। प्रभ तेरा जस गावांगा। पंज तत्त दा रस वखावांगा। नस्स नस्स के पन्ध मुकावांगा। हस्स हस्स के गुरमुख आप मनावांगा। अन्दर वस वस के तेरी धार समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा मेला मेल मिलावांगा। तेरा मेला मेल मिलावांगा। सज्जण सुहेला इक वखावांगा। वेहला हो ना वक्त लँघावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरा मन्दिर वेखण आवांगा। तैंनूं मन्दिर आप वखावांगा। साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडावांगा। रंग अनोखा इक रंगावांगा । लख चुरासी नाल कर के धोखा, गोबिन्द सुत विच बहावांगा। जीव जंत पढ़दे रहि जाण पोथा, पोथी पुस्तक मूधी सब दी आप करावांगा। आत्म परमात्म मिलण दा राह सौखा, गुर शब्द हो जणावांगा। प्रभ मिलण दा नौ सौ चुरनवें चौकड़ी युग पिच्छों आए मौका, मौके सिर
शहादत साची आपे पावांगा। गुरमुख छड्ड दयो इबादत, अव्वल अल्ला नूर दरसावांगा। दीन मज़्हब करदे रहे बग़ावत, अन्तिम झगड़ा सर्ब मिटावांगा। सतिगुर शब्द बण के आया महावत, नाम नेज़ा हथ्थ उठावांगा। जिस दी दस्सदे रहे कहावत, सो ज़ाहरा हो के नज़री आवांगा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पारब्रह्म प्रभ सही सलामत, जन्म मरन मरन जन्म सब दे गेड़ कटावांगा। नानक गोबिन्द पुरख अकाल नूं दे के गए अमानत, अन्त अमानत उन्हां हथ्थ फड़ावांगा। गुर पीर जेहड़ा देवण आए ज़मानत, ज़ामनी पिछली कढ्ढ वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को नाम इक्को ढोला इक्को राग इक्को बोला, इक्को कंडा इक्को तोला, तराज़ू इक्को हथ्थ उठावांगा। इक्को तराज़ू पकड़े हथ्थ, श्री भगवान दया कमाईआ। सति सतिवादी लए रख, सति पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। हरिजन मेले पुरख समरथ, समरथ आपणा मेल मिलाईआ। महिमा नाम सुणाए अकथ, कथनी कथ्थ ना सके राईआ। कर किरपा देवे वथ, वस्त इक्को झोली पाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा करो जस, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण हो के आया नट्ठ, बण पांधी फेरा पाईआ । बाहरों दिसे पंज तत्त काया कलबूत जट्ट, लोकमाती वंड वंडाईआ। अन्तर खुल्ल्हया सच्चा हट्ट, नाम नामा इक वरताईआ। लेखे लाए रती रत, रती रत दए सुकाईआ। जिस जन देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। गुरसिख उजड़या खेड़ा जाए वस, फुल्ल फलवाड़ी मात महकाईआ। अमृत झिरना चोवे रस, निझर आपणी धार वहाईआ। साहिब सतिगुर मिले हस्स, हँस मुख वड वड्याईआ। आपणा मार्ग देवे दस्स, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी गुर साचा वर, सन्त सुहेले साचे फड़, गुर चेले वेखे अन्दर वड़, सोहँ ढोला अक्खर पढ़, तेरा मेरा मेरा तेरा इक्को घर इक्को दर, इक्को वर इक्को हरि, इक्को नर नरायण नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन लगाए आपणे लड़, लड़ी लड़ी लड़ी नाल बंधाईआ।