पुस्तकालयभाग १४

९ जेठ २०२० बिक्रमी चेला सिँघ दे गृह वज़ारत रोड जम्मू

अगला समां जो अग्गे आउणा, सो पुरख निरँजण खेल कराईआ। हरि पुरख निरँजण पर्दा लौहणा, भेव अभेद दए समझाईआ। एकँकार हुक्म वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आदि निरँजण नूर धराउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करते भेव खुलाउणा, अनभव आपणी कार कमाईआ। श्री भगवान साचा तख्त सुहाउणा, तख्त निवासी डेरा लाईआ।

पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाउणा, रंग रंगीला इक वखाईआ। निरगुण नूरी नूर प्रगटाउणा, जोती जोत जोत चमकाईआ। सचखण्ड दुआरा लोकमात प्रगटाउणा, छप्पर छन्न चार दीवार ना कोए वखाईआ। थिर घर साचा बंक वडयाउणा, देवणहार आप वड्याईआ। कमलापाती वेख वखाउणा, कँवल नैण सच्चा शहिनशाहीआ। सच सिँघासण डेरा लाउणा, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगला लेखा इक जणाईआ। अगला लेखा पुरख अपार, श्री भगवान आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल अपार, करनी करता आप कराइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। निरगुण नूर आप निरँकार निरवैर आपणी कार कमाइंदा। मुकामे हक़ हो न्यार, हक़ हकीकत खोज खुजाइंदा। लाशरीक सांझा यार, परवरदिगार आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी श्री भगवान, सति सतिवादी आप कमाईआ। तख्त निवासी नौजवान, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। भूपत भूप राज राजान, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक जणाईआ। खेले खेल ख़ालक ख़लक महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा समझाईआ। साचा भेव देवे खोल्ह, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। शब्द अगम्म वजाए ढोल, राग नाद ना कोए वडियाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां पर्दा खोल्ह, ज़िमीं असमानां वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वसे कोल, काया खेड़ा खोज खुजाइंदा। घट घट वासी रल आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप समझाइंदा। साचा समां श्री भगवन्त, सति सतिवादी आप जणाईआ। भेव अभेदा महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण ना पाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। नर नरायण नार कन्त, पुरख पुरख़ोतम आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप जणाइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। दाता योद्धा सूरबीर वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। सति सतिवादी सति सरूपी साचा काहन, सीस जगदीश इक्को इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप जणाइंदा। अगला लेखा जाणे आप, प्रभ साची खेल रचाइंदा। जुग चौकड़ी थापण थाप, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। आदि जुगादी जिस दा जाप, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा। वेखणहारा तीर्थ ताट, तट किनारा आप वडियाइंदा। लोक परलोक खोल्ह हाट, चौदां तबक वंड वंडाइंदा। खेले खेल त्रिलोकी नाथ, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार कमाइंदा। खेलणहारा खेल तमाश, मण्डल मण्डप रास रचाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप प्रगटाइंदा। अगला लेखा दस्से मीत, मित्र प्यारा हरि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अनडीठ, भेव अभेद ना किसे जणाइंदा। साहिब सतिगुर ठाकर स्वामी दीन दयाला बण बण मीत, मार्ग राह आप लगाइंदा। आत्म परमात्म साचा गीत, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। सचखण्ड दुआरे बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। मन्दिर मट्ठ शिवदुआले वेखे मसीत, गुरुदुआरे वंड वंडाइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट अन्दर आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाणा इक्को इक जणाइंदा। धुर फ़रमाणा एकँकार, आदि आदि जणाईआ। निरगुण सरगुण कर तैयार, त्रैभवण धनी आपणी खेल रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर जणाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। लख चुरासी घाड़न घड़ ठठयार, रूप अनूप आप दरसाईआ। मन्दिर अन्दर खोल्ह कवाड़, साची हाटी आप जणाईआ। आत्म परमात्म खेल अपार, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। जोती जाता हो उज्यार, निरगुण नूर हरि निरँकार, बोध अगाधा राग अल्हाईआ। लेखा जाण गुर अवतार, पीर पैगम्बर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए प्रगटाईआ। साचा लेखा दो जहान, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। नव नौ चार कर परवान, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करो ध्यान नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। अन्तर अन्तर इक ज्ञान, मंत्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। जीव जहान, लख चुरासी अग्नी तत्त जलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप दृढ़ाइंदा। धुर दा लेखा दस्सण जोग, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। सृष्ट सबाई सच संजोग, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म चुगावे चोग, नाम निधाना घर घर आप वरताईआ। ना हरख ना सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। लेखा जाणे चौदां लोक, लोक परलोक वेख वखाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे ओट, भगत भगवन्त नार कन्त रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला समां इक दरसाईआ। अगला समां रखणा याद, सो साहिब आप जणाइंदा। प्रगट हो पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर दासी दास, दास रूप समझाइंदा। करोड़ तेतीसा रखे पास, सुरप्त इन्द सीस झुकाइंदा। रवि ससि वेख प्रकाश, चन्द चानणा नैण शरमाइंदा। लेखा जाणे धरत धवल ज़िमी असमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदा रिहा दान, दाता दानी आपणी वस्त वरताईआ। तेई अवतार कर परवान, भगत अठारां करी कुड़माईआ। ईसा

मूसा मुहम्मद नैण झुकाण, चार यारी वंड वंडाईआ। मुकामे हक़ हक़ निशान, शाह सुल्तान इक अख्वाईआ। निरगुण निरवैर पहरया बाण, पंज तत्त करे कुड़माईआ। नानक गोबिन्द इक ध्यान, चरण कँवल दए सरनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान, बोध ज्ञान अगाध बोध करे पढ़ाईआ। लेखा जाण अञ्जील कुरान, तीस बतीसा सिफ्त सालाहीआ। खाणी बाणी हो प्रधान, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। जुग जुग कार करे करतारा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। गुर अवतार बण लिखारा, पीर पैगम्बर कातब कलम चलाइंदा। वेद व्यासा दे आधारा, धीरज धीर इक जणाइंदा। कल कल्की लए अवतारा, निहकलंका नाउँ प्रगटाइंदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा महल अटल वसे धाम न्यारा, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाइंदा। नूरी जलवा नूर उज्यारा, आलम उल्मा वेख वखाइंदा। शाह सुल्तान वड सिक्दारा, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। नानक गोबिन्द दे आधारा, भेव अभेदा आप जणाइंदा। महाबली उतरे आपणी वारा, मात पित ना कोए बणाइंदा। जननी जन ना सुत दुलारा, गोदी गोद ना कोए वडियाइंदा। सृष्ट सबाई सांझा यारा, ज़ाहरा पीर इक अख्वाइंदा। कलिजुग आए अन्तिम वारा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। सच बणाए इक दरबारा, दर दरबारी नाउँ प्रगटाइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, सत्त सागर नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। धुर दा लेखा दस्सणहार, दहि दिशा वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। चारों कुण्ट दए हुलार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दए हिलाईआ। शाह सुल्तान राज राजान करे ख्वार, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। चार वरन करन हाहाकार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। अठारां बरन रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सज्जण साक ना कोए मीत मुरार, नार कन्त पिता पूत ना कोए वड्याईआ। धीआं भैणां जगत हट्ट वणजार, चारों कुण्ट विभचार अन्धेरा छाईआ। नज़र ना आए एकँकार, अक्ल कल धारी आपणा पर्दा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होए धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ । गुर का शब्द ना करे कोई प्यार, रसना कूड़ी क्रिया होए हल्काईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अबिनाश, घट घट वासी वेख वखाईआ। सचखण्ड बैठा सच्चा यार, निरगुण निरगुण लए अवतार, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे मात, बेपरवाह खेल खलाइंदा। कलिजुग वेख अन्धेरी रात, साहिब सतिगुर वेस वटाइंदा। चारों कुण्ट झूठा नात, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। झगड़ा वेखे ज़ात पात, वरन बरन वंड वंडाइंदा। जन भगतां आत्म

अन्तर पूरी करे ख्वाहिश, मन ममता मेट मिटाइंदा। साची सेजा पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाइंदा। सदा सुहेला इक इकेला गृह मन्दिर वसे पास, दर घर साचे सोभा पाइंदा। निरगुण जोत करे प्रकाश, दीआ बाती ना कोए जगाइंदा। सन्त सुहेला वसे साथ, सगला संग निभाइंदा। कलिजुग अन्त चलाए राथ, बण रथवाही फेरा पाइंदा। वेखणहारा पत्तण घाट, खेवट खेटा आप अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम मुक्के वाट, चार लख हज़ार बत्ती आपणे खाते पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप जणाइंदा। साचा समां गया आ, सहिज सहिज वक्त लँघाईआ। श्री भगवान निरगुण जोत जगा, जोती जोत करे रुशनाईआ। सच सिँघासण इक सुहा, सोभावन्त डेरा लाईआ। तख्त निवासी बण के शाह, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी दा लेखा दए समझा, पूरब लहिणा भेव चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर मंगा, दर दरवेश दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाईआ। साची करनी करे पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। नर हरि नरायण चलाए रथ, हरी हरि आपणी धार वखाइंदा। लख चुरासी देवे मथ, नाम मधाणा इक्को पाइंदा। भगत भगवान लए रख, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया वेखे हट्ट, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। देवणहारा ब्रह्म मति, मनमति दूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा समां आया नज़दीक, दूरन दूर पन्ध मुकाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद कहिन्दे गए लाशरीक, सो शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग अन्त मेटे अन्धेरा तारीक, चन्द चांदना इक चमकाईआ। साची धार दस्से बारीक, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां दस्से सच प्रीत, श्री भगवान चरण सरनाईआ। सदी बीसवीं रही बीत, बीस बीसा दए दुहाईआ। सतिजुग बदलणहारा रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। सब ने ढोला गाउणा इक्को गीत, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। साहिब सतिगुर सदा वसे चीत, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। जो सुत्ता दे कर पीठ, घर घर करवट लए बदलाईआ। सोहँ ढोला सच्चा गीत, आदि जुगादि इक्को राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साचा समां आया जग, वेला वक्त अन्त जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गे अग्ग, लोकमात सके ना कोए बुझाईआ। जन भगतां मेल मिलाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। अमृत जाम प्याए मदि, निझर झिरना आप झिराईआ। नौ दुआरे करे पार हद्द, दस्म दवारी वज्जे वधाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। अद्धविचकार ना जाए छड्ड, जिस पल्लू लए फड़ाईआ।

अन्तिम पर्दा देवे कज्ज, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। कलिजुग कूड़ नगारा रिहा वज्ज, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर नज़र कोए ना आईआ। मक्के काअबे मुक्कणा हज्ज, हाजी हुजरा इक दरसाईआ। सच महिराब हक़ महिबूब रिहा सज, नफ़र ग़ुलाम ना कोए बणाईआ। सजदा सीस झुकौण भज्ज भज्ज, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। अगला समां आया नेड़े, नेरन नेर वखाइंदा। लख चुरासी मुकणे झेड़े, झगड़ा अग्गे ना कोए वधाइंदा। श्री भगवान हो मेहरबान जन भगतां बन्ने बेड़े, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। इक्को रंग वखाए सञ्झ सवेरे, दिवस रैण ना वंड वंडाइंदा। नाता जुड़े मेरे तेरे, मेरा तेरा इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाइंदा। साचा खेल करे निरँकार, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। सृष्ट सबाई ख़बरदार, बेख़बर ख़बर पुचाईआ। बीस बीसा मारे मार, हरि जगदीश सच्चा शहिनशाहीआ। ख़ाली खीसा होए शहिनशाह सिक्दार, दर दर घर घर भिख्या भिख मंगाईआ। राउ रंक वेखणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अगला समां दस्से औखा, औखी घाटी नज़री आईआ। प्रभ मिलण दा एहो मौका, गुर अवतार गए समझाईआ। कलिजुग डुब्बण वाली नौका, चप्पू नाम ना कोए लगाईआ। गुरमुख विरला काया अन्दर साफ़ करे चौंका, दुरमति मैल धवाईआ। भगत भगवान कदे ना जाए औंता, लोकमात गंढ्ढ पुआईआ। लख चुरासी नाल होवण वाला धोखा, धूआं घर घर रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला समां आप दरसाईआ। अगला समां आया मात, धरत धवल ध्यान लगाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात कोई ना रहे जमात, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। प्रगट होए पुरख अबिनाशी साख्यात, शनाख़त आपणी दए जणाईआ। सन्त सुहेले बणा पारजात, परम पुरख प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। लेखा जाणे कायनात, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर वसे साथ, तिन्हां दु:ख ना लागे राईआ। मंत्र ढोला आत्म पाठ, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां समां दए बदलाईआ। कलिजुग समां रिहा कूक, कूक कूक सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया चुक्के चूक, माया ममता मोह मिटाइंदा। हउमे हंगता देवे फूक, जोती अग्नी लम्बू लाइंदा। सतिजुग साचा वरन बरन चार यारी इक सलूक, साहिब सुल्तान इक्को राह वखाइंदा। वेखणहारा ख़ालक मख़लूक, ख़लक आपणा राह जणाइंदा। पर्दा खोल्हे काया पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाइंदा। लहिणा देणा जाणे काया ताणा पेटा सूत, सूत्र धारी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप वडियाइंदा। साचा समां ल्याए सति, सति सतिवादी दया कमाईआ। नाड़ बहत्तर

ना उब्बले रत, रती रत ना कोए सुकाईआ। सर्ब जीआं जाणे मित गत, प्रभ देवणहार वड्याईआ। सृष्ट सबाई एका नत्त, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म मति, मनमति दए गंवाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले साचे रख, गुरमुख आपणी गंढ्ढ पुआईआ। नव नौ चार उडदे दिसण कक्ख, ख़ाली हथ्थ सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, समां समां वेख वखाईआ। समां समां हरि वेखण आया, बेपरवाह खेल खलाईआ। नाता तोड़े त्रैगुण माया, रजो सतो तमो बन्धन बंध ना कोए रखाईआ। भगत भगवान एका इक्को मिलाया, प्रभ बणे सच्चा माहीआ। जीव जंत आप समझाया, करे सच पढ़ाईआ। बूँद रक्त लेखे लाया, सफल कुक्ख आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति दए वड्याईआ। वीह सौ वीह सति सतिवाद, सति सतिवादी दया कमाइंदा। शब्द अनादी इक्को नाद, नर निरँकारा आप वजाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां देवणहारा दाद, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे नार कमज़ात, गुरमति इक्को राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बीस बीसा हरि जगदीशा, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। आपणा कर्म करे प्रभ आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। मेटणहारा तीनों ताप, त्रैभवन धनी सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग साचा चले जाप, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। जन्म जन्म दे मेटे पाप, जो जन आए सरनाईआ। करे कराए पाकी पाक, पतित पुनीत आप कराईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर सोवत जागत पुच्छे वात, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप सुहाईआ। साचा समां हरि सुहावणा, रैण सुहञ्जणी नाल मिलाइंदा। बीस बीसा जगत वडयावणा, वड्याई आपणे हथ्थ रखाइंदा। भगत भगवान इक्को ढोला गावणा, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी शाहो भूप अख्वावणा, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। प्रभ साचा मस्तक टिक्का धूढ़ी लावणा, ख़ाकी ख़ाक भेंट चढ़ाइंदा। अगम्म अथाह बेपरवाह धुर फ़रमाणा इक सुणावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा समां आप वखाइंदा। साचा समां गुरमुख वेखे, गुर सतिगुर आप वखाईआ। कलिजुग अन्तिम लिख के लेखे, लेखा लेखे रिहा लगाईआ। बीस बीसा रहिण ना देवे भरम भुलेखे, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। वसणहारा सचखण्ड देसे, देस दसन्तर खोज खुजाईआ। सेवा लाए विष्न ब्रह्म महेषे, शंकर देवणहार वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल खेले, खेलणहार आपणी रचन रचाईआ। कन्त भगत भगवान मेल मेले, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। लेखा जाणे गुरु गुर चेले, चेला गुर रूप वटाईआ। मूर्ख मुग्ध अञ्ञाण दुष्ट दुराचार धर्म राए दी जाण जेले, चित्रगुप्त हिसाब वखाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म

प्रभ खेले, बिन गुरमुख पूरे भेव किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां सब दे सिर ते भवाईआ। सब दे सिर ते समां रिहा भौं, भय भउ आप जणाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दा रखण गौं, गहर गम्भीर खेल खलाइंदा। कलिजुग जीव गूढ़ी नींदे गए सौं, सोया मात ना कोए उठाइंदा। लख चुरासी दर दर घर घर रही भौं, आत्म ताकी कुण्डा कोई ना लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अन्धेरा इक वखाइंदा। अगला समां दिसे अन्ध, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सनयासी जोगी कोई ना मुकाए आपणा पन्ध, सारे बैठे ढेरीआं ढाहीआ। रसना जिह्वा गा गा थक्की छन्द, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। घर घर दीपक तेल बाती जगे चन्द, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। पढ़ पढ़ पुस्तक थक्के बत्ती दन्द, बन्दना सच ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म किसे ना मिल्या अनन्द, परमानंद ना कोए समाईआ। जन्म जन्म टुट्टी कोई ना सक्या गंढ्ढ, सुरती शब्दी ना मेल मिलाईआ। जगत दुहागण होई रंड, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना मेटे पन्ध, फड़ बाहों पार ना कोए कराईआ। नव नौ चार चौथा जुग रिहा हंढ्ढ, सच हंढ्ढोला नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण पांधी वेख वखाईआ। बण पांधी वेखे करतार, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। कल कल्की लै अवतार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शब्द अगम्म बोल जैकार, नाअरा इक्को राग अल्हाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। जो जन साहिब सतिगुर करे प्यार, तिस प्रेम प्रीती आप सिखाइंदा। अगला समां कोई ना सके विचार, पंडत पांधा सर्ब ध्यान लगाइंदा। ग्रंथी पन्थी गए हार, हरि का भेव किसे ना आइंदा। मुल्लां शेख़ मुसायक होए ख्वार, ख़ालक ख़लक पर्दा ना कोए चुकाइंदा। आपणी करनी करे करतार, कुदरत आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा समां आप सुहाइंदा। साचा समां हरि सुहाउणा, रुत्त सुहञ्जणी दए वड्याईआ। भगत भगवान मेल मिलाउणा, मिलणी जगदीश कराईआ। सन्त सज्जण कोल बहाउणा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरमुख गुर गुर गोद उठाउणा, गलवकड़ी एका पाईआ। गुरसिख सिख इक समझाउणा, विद्या सच दृढ़ाईआ। रातीं सुत्यां मेल मिलाउणा, दिने जागदयां मेल मिलाईआ। अन्दर वड़ के वेख वखाउणा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। साची सेजा सोभा पाउणा, सोभावन्त सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां सब नूं दए वखाईआ। साचा समां सदा बलवान, श्री भगवान आप जणाइंदा। समां वेख होए हैरान, गुर अवतार पीर पैगम्बर समें विच भवाइंदा। समें अन्दर शब्द निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। समें अन्दर हुक्मरान,

धुर फ़रमाणा हुक्म जणाइंदा। समें अन्दर शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान ध्यान दृढ़ाइंदा। समें अन्दर अञ्जील कुरान, तीस बतीसा आप जणाइंदा। समें अन्दर खाणी बाणी कर परवान, नानक गोबिन्द हुक्म मनाइंदा। समें अन्दर फिर फिर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बियाबान, बनबासी रूप जणाइंदा। समें अन्दर बण बण काहन, साची बंसुरी नाम वजाइंदा। समें अन्दर कर ध्यान, ग़रीब निमाणयां वेख वखाइंदा। समें अन्दर कर परवान, सच परवाना नाम जणाइंदा। समें अन्दर देवे दान, भगत भगवान झोली आप भराइंदा। समें अन्दर कर वैरान, घर घर वैरी आप प्रगटाइंदा। समें अन्दर चाढ़्ह तूफ़ान, दो जहानां खेह उडाइंदा। समें अन्दर विष्न ब्रह्मा शिव कर निशान, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां नाच नचाइंदा। समें अन्दर समें सिर हो बलवान, खड़ग खण्डा तेज़ चण्ड प्रचण्डा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप उपाइंदा। साचा समां साहिब दा रंग, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जन भगतां देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सतिजुग साचा चढ़े चन्द, कलिजुग अन्धेरा दूर वखाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाहे कंध, घर इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म सोहँ ढोला सब ने गाउणा छन्द, शहिनशाह इक्को इक करे पढ़ाईआ। ख़ुशी कराए बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। सब दी पूरी करे मंग, जो बैठण चरण ध्यान लगाईआ। दु:ख दलिद्र करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। सुरत सवाणी ना होवे रंड, शब्द कन्त दए मिलाईआ। कलिजुग जीव भागां मंद, नेत्र नैण ना सके खुल्हाईआ। मदिरा मास रसना जिह्वा गंद, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया चुक्की सीस पंड, हौला भार ना कोए वखाईआ। नाता जुड़या जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज जूनी जून भवाईआ। जिन्हां सतिगुर मिले साहिब बख्शंद, तिन्हां आवण जावण दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे समें दए वड्याईआ। साचा समां भगतां मीत, भगती मार्ग इक वखाइंदा। साहिब सतिगुर दी साची रीत, मेल मिलावा आप जणाइंदा। लेखा चुक्के ऊँच नीच, राउ रंक इक्को घर बहाइंदा। साचे मन्दिर लँघ दहिलीज़, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर डेरा लाइंदा। घर विच घर वखाए प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाइंदा। प्रभ मिलण दी कोई ना लग्गे फ़ीस, पहरेदार ना कोए अटकाइंदा। जिस दे छत्तर झुल्ले सीस, सो साहिब इक अख्वाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, कीट कीटां अन्दर डेरा लाइंदा। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले माणस जन्म जावण जीत, जिस जन आपणा भेव खुलाइंदा। बण सवाणी मंगो भीख, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। अगला समां रिहा उडीक, बिन सतिगुर गोद ना कोए बहाइंदा। नेत्र नैण ना खोल्हे कोए तीज, दोए लोचण लहिणा ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां समां आप दरसाइंदा। गुरमुख समां रहे उडीक,

निज नेत्र ध्यान लगाईआ । कवण वेला प्रभ देवे सच प्रीत, नाता लख चुरासी नालों तुड़ाईआ। सति धर्म दी दस्से रीत, रीतीवान होए सहाईआ। अन्दर बाहर इक्को गीत, साचा ढोला दए जणाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, घर बैठयां सतिगुर पूरा नज़री आईआ। आत्म परमात्म लग्गे प्रीत, लोकमात सके ना कोए तुड़ाईआ। जींवदयां जग जाए जीत, मरना कोए नज़र ना आईआ। लेखे लग्गे धड़ सीस, जो जन सतिगुर पए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां सम्मती दए बदलाईआ। साचा समां साहिब दा भाणा, भावी नाल मिलाइंदा। तख्तों लहिणा राजा राणा, राउ रंक वेख वखाइंदा। माण अभिमान तोड़े माणा, बलधारी बल ना कोए जणाइंदा। नव नौ चार होए निमाणा, सीस उपर ना कोए उठाइंदा। सब नूं भुल्ले पीणा खाणा, चारे खाणी आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा समां आप बदलाइंदा। साचा समां करे बदली, हरि बदला आप चुकाईआ। परम पुरख परमेश्वर इक्को अदली, नाम अदालत इक लगाईआ। सृष्ट सबाई करे पधरी, परम पुरख प्रभ आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन जाग खोल्हे अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। स्वच्छ सरूपी दरस देवे प्रतख, निरगुण सरगुण नज़री आइंदा। लख चुरासी नालों कर के वक्ख, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। साचा मार्ग इक्को दस्स, दर मन्दिर वेख वखाइंदा। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, बण पांधी फेरा पाइंदा। हिरदे अन्तर आपे वस, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां इक्को रंग रंगाइंदा। समां चढ़ावे आपणा रंग, रंग रंगीला इक जणाईआ। गुरमुख आत्म सेज सोहे पलँघ, परम पुरख प्रभ आपणा डेरा लाईआ। अनहद शब्द वज्जे मृदंग, राग अनादी नाद अल्हाईआ। चरण दुआर वहे गंग, गंगा जमना सुरस्ती गुदावरी बैठे नैण शरमाईआ। लेखा मुके सूरज चन्द, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। आवण जावण लख चुरासी मात गर्भ मुक्के पन्ध, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समें सार सार शब्द दए समझाईआ। जन भगतो वेखो शब्द सार, सारंगधर जणाइंदा। जिस नाल गुर अवतार करदे गए प्यार, परम प्रीती इक वडियाइंदा। पीर पैगम्बर जिस दा आधार, सो साहिब खेल खलाइंदा। लख चुरासी इक प्यार, गुलशन इक्को इक महकाइंदा। गुरमुख बूटे कर तैयार, धरत धवल आप टिकाइंदा। भौरा बणे आप निरँकार, साची गूंझ इक गुंजाइंदा। तू ही तू तेरा दरबार, भेव अभेदा आप खुलाइंदा। तेरा मेरा इक प्यार, प्यार प्यार नाल वटाइंदा। सोहँ शब्द बोल जैकार, जै जैकारा इक सुणाइंदा। साचा समां जन भगतां उत्तों जाए बलिहार, जिन्हां सतिगुर पूरा नज़री आइंदा।

मनमुख रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। साचा दिसे ना कोई यार, सत्थर यार ना कोए हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां इक्को घर वखाइंदा। समां वखाए साचा घर, घर घर विच दए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी मिले वर, नारी नर कन्त प्रनाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए दरसाईआ। सोई सुरती लए फड़, जागरत रूप रूप वटाईआ। सच महल्ले आपे चढ़, सच सिँघासण डेरा लाईआ। तेरा मेरा ढोला पढ़, सोहँ राग अल्हाईआ। करता पुरख करनी कर, करामात ना कोए वखाईआ। सच सरोवर नुहाए सर, दुरमति मैल धवाईआ। जगत दुआरे पार कर, घर मन्दिर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समें सिर होए सहाईआ। समें सिर होए सहा, साहिब आपणी दया कमाइंदा। समां पुच्छण दा जे साचा चा, चाउ घनेरा इक वखाइंदा। प्रभ मिलण दा लभ्भो राह, प्रभ मिलयां वक्त सोभा पाइंदा। प्रभ देवे सच्चा थाँ, थान थनंतर इक वखाइंदा। फड़ के हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्तरां माँ, गुरमुख साचे गोद बहाइंदा। सिर रखे ठंडी छाँ, मेहर नज़र नैण उठाइंदा। पार कराए फड़ के बांह, मझधार ना कोए रुढ़्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे धाम दए वसा, जिस घर वसया फेर ना कोए उठाइंदा। समां पुच्छण दा जे मन चाउ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक मनाओ, जिस मन्यां दु:ख रहिण ना पाईआ। अग्गे हो के फड़ो बांहों, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। एथे ओथे दो जहानां करे सच न्याउँ, अदल आदल इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां समाज विच्चों बदलाईआ। समां पुछण दा जिस जन ख्याल, दलील दलील विच्चों जणाइंदा। सतिगुर पूरा लभ्भो इक दलाल, सच दलाली मात कमाइंदा। भेव खोल्हे हक़ हलाल, हकीकत आपणे विच्चों समझाइंदा। मार्ग दस्से इक सुखाल, औखा राह ना कोए वखाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, कंगाल शाह इक्को रंग रंगाइंदा। कलिजुग अन्तिम चारों कुण्ट लओ भाल, निरगुण लुक लुक आपणी खेल कराइंदा। सो साहिब पूरा करे स्वाल, जो जन स्वाली चल के आइंदा। वेले अन्त ना खाए काल, महाकाल पन्ध मुकाइंदा। त्रैगुण माया तोड़े जंजाल, समां आपणा रूप वखाइंदा। आपे पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। नूरी जलवा दे जलाल, ज़ाहर ज़हूर वेख वखाइंदा। अन्दर बाहर चले नाल नाल, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। देवणहार सच्चा धन माल, नाम निधान झोली पाइंदा। दीपक दीआ जोती बाल, आत्म परमात्म खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां अन्त कन्त समझाइंदा। समां अन्त अन्त अख़ीर, बुद्धि सार कोए ना पाईआ। मति होई जगत दिलगीर, धीरज सके ना कोए धराईआ। मन लग्गी हउमे पीड़, दु:ख दर्द ना कोए वंडाईआ।

बिन सतिगुर पूरे कटे ना कोए भीड़, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कूड़ी क्रिया कटे शरअ ना कोए ज़ंजीर, शिरकत सके ना कोए गंवाईआ। बदले कोई ना मात तकदीर, तदबीर सके ना कोए जणाईआ। सच दरसाए ना कोए तस्वीर, नूरी नूर ना कोए रुशनाईआ। जन भगतां साचा समां बेनज़ीर, मेहरबान आपणी नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगले समें दा दस्से हाल, लेखा चुक्के शाह कंगाल, हल होए ना किसे दा कोई स्वाल, चारों कुण्ट जीव जंत साध सन्त राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान, नेत्र रोवण मारन धाहींआ। जगत बन्दना दोए जोड़, जगत रिहा वखाईआ। सति बन्दना सर्ब गुरमुख लोड़, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ। जगत बन्दना जगत वासना लोड़, सृष्ट सबाई ध्यान लगाईआ। सति बन्दना सति पुरख हथ्थ फड़ौणी डोर, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जगत बन्दना करदे ठग्ग चोर, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ जाईआ। सति बन्दना गुरमुख करदे अन्ध घोर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जगत बन्दना राज राजानां शाह सुल्तानां चड़्हिआं होवे उपर घोड़, दर दरबान सीस झुकाईआ। सति बन्दना चुकावे मोर तोर, तेरा मेरा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्दना नाल बन्दना रिहा टकराईआ।