१० जेठ २०२० बिक्रमी प्रकाश चन्द दे गृह जम्मू
सो साहिब सतिगुर सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। सच सिँघासण सोभा पा, तख्त निवासी नूर रुशनाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सचखण्ड वसे सच मकां, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। आदि जुगादी खेल रचा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा, धुर दी बाणी इक जणाईआ। लेखा जाणे दो जहां, दोए दोए अपणी कार कमाईआ। सचखण्ड दुआरा दए वडया, थिर घर देवणहार वड्याईआ। मात पित आप अख्वा, पूत सपूता हरि प्रगटाईआ। जननी जन खेल खला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सो पुरख निरँजण दाता सूर, श्री भगवान खेल कराइंदा। निरगुण निरवैर जोती नूर, नर निरँकारा वेस वटाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी आसा मनसा आपणी पूर, संसा होर ना कोए रखाइंदा। लेखा जाणे नेड़े दूर, नेरन नेर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो साहिब वेस वटाइंदा। सो साहिब पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच कदे ना आइंदा। निहकर्मी करे आपणा कम्म, कर्म कांड ना कोए वखाइंदा। हरख सोग ना कोए ग़म, चिन्ता रोग ना कोए जणाइंदा। आदि पुरख बेड़ा बन्न्ह, श्री भगवान आपणे कंध उठाइंदा।
वस्त अमोलक साचा धन, नाउँ निरँकारा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण साची कार, हरि करता आप कमाईआ। हरि पुरख निरँजण खोल्ह कवाड़, दर घर साचे दए वड्याईआ। एकँकारा कर प्यार, वेख वखाणे थाउँ थाईंआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोती जाता जोत रुशनाईआ। श्री भगवान शाह सिक्दार, भूपत भूप इक अख्वाईआ। अबिनाशी करता वेखणहार, नेत्र अक्ख ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, आदि अन्त एका रंग समाईआ। सचखण्ड दुआरा खेल न्यार, निरवैर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण भेव अवल्ला, नर हरि नरायण आप जणाइंदा। आदि जुगादी इक इकल्ला, एकँकारा वेस वटाइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सच सिँघासण आसण लाइंदा। दीपक जोत आपे बला, नूरो नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि पुरख माई बाप, पिता पूत वेख वखाईआ। अन्तर मंत्र साचा जाप, अक्खर अक्खर ना कोए वड्याईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा जाणे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हणहारा, परवरदिगार खेल कराइंदा। दरगाह साची धाम न्यारा, महल अटल सोभा पाइंदा। मुकामे हक़ कर पसारा, हक़ हकीकत आपणे हथ्थ रखाइंदा। लाशरीक सांझा यारा, जलवा नूर डगमगाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी कार आप कमाइंदा। दूजा मीत ना मुरारा, मित्र प्यारा संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे करतार, निरगुण निरगुण दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे हो तैयार, त्रैभवन धनी आपणी कार कमाईआ। नाता जोड़ अगम्म अपार, बिधाता आपणी गंढ्ढ पुआईआ। लेखा जाण पुरख नार, पुरखोतम आपणा वेस वटाईआ। सेज सुहञ्जणी अपर अपार, अपरम्पर आपणी आप हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो आपणा लेखा दए जणाईआ। सो साहिब पुरख समरथ, सच साची कार कमाइंदा। निरगुण निरगुण देवे वथ, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। निरगुण महिमां निरगुण अकथ, निरगुण सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। निरगुण अमृत निरगुण रस, निरगुण रसीया रस आप हो जाइंदा। निरगुण अन्दर निरगुण वस, सच महल्ल सोभा पाइंदा। निरगुण बलास निरगुण करे हस्स, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। निरगुण मार्ग निरगुण दस्स, रहबर निरगुण आप हो जाइंदा। निरगुण सोभा निरगुण जस, निरगुण साचा ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। निरगुण मित्र निरगुण मीत,
निरवैर आपणी कार कमाईआ। निरगुण नाम सदा अतीत, दर घर साचे बैठा आसण लाईआ। निरगुण आदि जुगादि जाणे आपणी रीत, रीतीवान वड वड्याईआ। निरगुण सदा सुहेला ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। निरगुण निरगुण करे प्रीत, प्रीत इक्को इक समझाईआ। निरगुण निरगुण छत्र झुलाए सीस, जगदीश देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब आपणा रंग वखाईआ। सो साहिब रंग अमोला, नज़र किसे ना आइंदा। सच दुआरे बण के तोला, कंडा तराज़ू आपणे हथ्थ उठाइंदा। साची धारन एका बोला, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाइंदा। पुरख अगम्म बण विचोला, बण वणजारा हट्ट खुल्हाइंदा। सचखण्ड अन्दर थिर घर उहला, घर घर विच वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनभव आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड अन्दर थिर घर खोल्ह, निरगुण आपणी कार कमाईआ। नर निरँकारा आपे बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। नाम निधान वजाए ढोल, अगम्म अगम्मड़ा भेव चुकाईआ। सदा सुहेला वसे कोल, इक इकेला इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख आपणा आप वेस दए समझाईआ। आदि पुरख वेस अपारा, अपरम्पर आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड अन्दर खोल्ह थिर घर दुआरा, आपणी बणत आप बणाइंदा। वंडे वंड वंडणहारा, साचा हिस्सा आप वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। करनी हथ्थ रखे करतार, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण कर प्यार, प्रेम प्रीती इक दरसाईआ। आपणी धार विच्चों कढ्ढे धार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, दूसर नज़र किसे ना आईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, कातब चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची धार, थिर घर वंडे वंडणहार, बेपरवाह आपणी सेवा आप लगाईआ। साची धार वंड अपार, श्री भगवान आप कराइंदा। मात पित बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म दृढ़ाइंदा। सुत दुलारा इक उज्यार, पूत सपूता नाउँ धराइंदा। शब्दी शब्द वणज वणजार, हट्ट हट्टवाणा हट्ट खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल कराया, भेव कोए ना पाईआ। सुत दुलारा एका जाया, शब्दी नाउँ रखाईआ। थिर घर दुआरे आप बहाया, आपे बणे पिता माईआ। सच संदेसा इक सुणाया, धुर धुर फ़रमाणा राग अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को गंढ्ढ पुआया, दूजा तन्द ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड अन्दर आपणी कार कमाईआ। सुत दुलारे खोल्ह अक्ख, थिर घर मिली माण वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे परम पुरख नज़र आया प्रतख, पारब्रह्म मिली सच सरनाईआ।
दोए जोड़ गया ढट्ठ, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। श्री भगवान प्या हस्स, ख़ुशी इक्को वार जणाईआ। तेरा मेरा साचा रस, झिरना रिसक रिसक झिराईआ। चरण नाल चरण मस, अमृत धार इक वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा दए जणाईआ। सच संदेसा देवे भगवन्त, भगवन दया कमाइंदा। शब्दी सुत बणाई बणत, घाड़न घड़त आप घड़ाइंदा। लेखा चुक्के नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। तेरा मेरा इक्को मंत, मंत्र आपणा नाम जणाइंदा। जुग चौकड़ी रहे आदि अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि जगदीश, एकँकारा इक्को वार सुणाईआ। धुर फ़रमाणा हक़ हदीस, करे नाम पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी आदि जुगादि करवट दे ना बदले पीठ, सनमुख आपणी अक्ख जणाईआ। साचा ढोला गाउणा गीत, हरि गोबिन्द आप समझाईआ। सदा सदा रहिणा अतीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत दए समझाईआ। शब्दी सुत हो ख़बरदार, सो पुरख निरँजण आप जगाइंदा। तेरा मेरा इक प्यार, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। उच्ची बोल सच जैकार, निष्अक्खर राग अल्हाइंदा। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, हँ शब्दी कार कमाइंदा। सोहँ रूप अपर अपार, सचखण्ड अन्दर थिर घर दुआरा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ आपणा रूप जणाइंदा। निरगुण निरगुण सोहँ रूप, श्री भगवान सच जणाईआ। लेखा जाणे शाहो भूप, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। एका ताणा एका सूत, पेटा इक्को इक पाईआ। एका दिशा एका कूट, एका मन्दिर दए समझाईआ। एका निर्मल एका जोत नूर, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ आपणा रूप प्रगटाईआ। सोहँ रूप अगम्म अपार, सति सतिवादी आप प्रगटाइंदा। सुत दुलारे कर प्यार, सच साचा भेव चुकाइंदा। निरगुण निरगुण कर उज्यार, दीआ बाती डगमगाइंदा। शब्द अगम्म बोल जैकार, नर निरँकारा आप समझाइंदा। साची खेल करे करनेहार, करता आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक इक तों होए दो, दो इक आपणे विच छुपाइंदा। इक दो इक्को एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। दो इक साची टेक, सच दुआरे दर आपणी दए वखाईआ। दो इक लिखे लेख, लिखणहारा दिस किसे ना आईआ। दो इक धारे भेख, अनभव आपणी खेल रचाईआ। दो इक वसे साचे देस, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। दो इक रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। दो इक बदले भेस, निरवैर आपणी कार कमाईआ। दो इक करे हेत, हितकारी सहिज सुखदाईआ। दो इक खेले खेड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा सदा आपणा नाम वड्याईआ। दो इक मार्ग
दस्स, हरि साची कार कमाइंदा। सोहँ रूप हो प्रतख, जोती शब्दी वंड वंडाइंदा। साची वस्त फड़ हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सुत दुलारे खोल्ह हट्ट, श्री भगवान भेव चुकाइंदा। आदि देवे इक्को मति, अन्तिम अन्त वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक जणाइंदा। धुर फ़रमाणा दस्सण जोग, जुगती इक्को इक जणाईआ। निरगुण निरगुण सच संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। सति सन्तोखी साची चोग, नाम निधान इक वखाईआ। तेरा मेरा ढोला नाम श्लोक, सोहला इक्को राग अल्हाईआ। मन्दिर वखाए साचा कोट, किला बंक दए वखाईआ। कर प्रकाश, निर्मल जोत, जोती नूर रुशनाईआ। तेरे मिलण दा साचा शौक, शहिनशाह दए समझाईआ। आदि जुगादि जाए पहुंच, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। शब्दी सुत करे अरदास, प्रभ चरणां सीस निवाइंदा। पुरख अकाल सद वस पास, दर इक्को मंग मंगाइंदा। निरगुण तेरी वेखां रास, मण्डल मण्डप नाच नचाइंदा। हउँ बाला नढ्ढा तेरी शाख़, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। हुक्मे अन्दर खेल तमाश, सच करनी कार कमाइंदा। होणा सहाई अनाथां नाथ, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। साहिब सुल्तान तू ही सज्जण साक, इक्को नज़री आइंदा। निरगुण हो के खोल्हां हाट, बण हटवाणा हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। साची वस्त देवे निरँकार, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारे हो तैयार, श्री भगवान रिहा समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जणावां धार, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। शाह सुल्तान बण सिक्दार, साची सेवा इक लगाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, बन्धन इक्को इक पाईआ। पंज तत्त खोल्ह कवाड़, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कर तैयार, जेरज अण्डज सेत्ज उत्भुज वंड वंडाईआ। धुर दी बाणी बोल जैकार, नाअरा हस्त कीट सुणाईआ। लेखा लेख अगम्म अपार, ब्रह्मा वेता करे पढ़ाईआ। नेता इक्को नज़री आए निरँकार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दए वड्याईआ। सुत दुलारे खोल्ह अक्ख, श्री भगवान आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी करां पक्ख, नित नवित्त तेरा ध्यान लगाइंदा। लहिणा देणा देवां हक़, हकीकत सब दी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा सगला संग निभाइंदा। तेर संग रखे निरँकार, नर निरँकारा आप जणाईआ। मण्डल मण्डप पुरी लोअ महल्ल उसार, महिफ़ल तेरे नाम लगाईआ। रवि ससि कर उज्यार, जोती किरन नूर रुशनाईआ। मण्डल मण्डप खेल अपार, ख़ालक ख़लक दए वखाईआ। काल महाकाल कर तैयार, साची करनी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लेखा दए जणाईआ। तेरा लेखा दस्से भगवान, प्रभ
आपणी दया कमाइंदा। आदि पुरख हो मेहरबान, सच रचना आप रचाइंदा। विष्नूं देवे विश्व दान, घर घर सेवक सेव कमाइंदा। ब्रह्मे ब्रह्म कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। शंकर करनहार कल्याण, त्रै त्रै इक्को रंग रंगाइंदा। त्रैगुण माया कर परवान, रजो तमो सतो नाच नचाइंदा। पंज तत्त खेल महान, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी मात निशान, धरत धवल सोभा पाइंदा। पवण पाणी होण हैरान, हरि का भेव किसे ना आइंदा। मन मति बुध खेल जहान, जग जीवण दाता आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा राह वखाइंदा। सुत दुलारे राह वेख, सो साहिब आप वखाईआ। निरगुण दुआरे साचा लेख, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। वसणहारा साचे देस, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीश ना मूंड मुंडाईआ। हुक्मे अन्दर विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर आपणी कारे लाईआ। एका नाम सदा आदेस, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनभव आपणा भेव चुकाईआ। अनभव भेव खोल्हे खोलणहारा, एका एक एक जणाईआ। जुग चौकड़ी चले विहारा, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। गुर अवतार लए अवतारा, पीर पैगम्बर वंड वंडाईआ। बोध अगाध नाम जैकारा, शब्दी ढोला राग सुणाईआ। काग़ज़ कलम दए आधारा, शाही सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। आप वसे सब तों बाहरा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वंड वंडे अपारा, चारे खाणी रिहा समझाईआ। चारे बाणी खोल्ह कवाड़ा, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत देवे वर, कोटन कोटि तेरे नाउँ प्रगटाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाम, सिफ्त सलाही आप जणाइंदा। गुर अवतार कर ग़ुलाम, पीर पैगम्बर बरदे रूप वखाइंदा। जुग चौकड़ी भेज श्री भगवान, तेरी साची कार कमाइंदा। निरगुण नाउँ कर प्रधान, सरगुण साचा राह वखाइंदा। लेखा जाण दो जहान, धरनी धरत धवल वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करे संसार, लख चुरासी वंड वंडाईआ। लेखा जाणे जुग चौकड़ी चार, नव नौ आपणी गंढ्ढ पुआईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर तैयार, गीता ज्ञान शब्द सुणाईआ। अञ्जील कुराना खोल्ह कवाड़, तीस बतीसा दए समझाईआ। खाणी बाणी कर प्यार, बोध अगाध करे शनवाईआ। नाता जोड़ गुरू अवतार, सतिगुर आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे दए जणाईआ। शब्द दुलारे दस्से श्री भगवान, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। जुग जुग खेल करे महान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। तेरा नाउँ करे प्रधान, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। लख चुरासी गोपी काहन, मण्डल रासी आप रचाइंदा। वेखणहारा दो जहान, दोए दोए आपणी
कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम तेरे विच समाइंदा। शब्द सुत चरणी ढहे, सरन सरन निमस्कारया। कवण नाम प्रभ तेरा रहे, आदि जुगादि इक जैकारया। महल अटल कवण बहे, वसे धाम न्यारया। कवण गृह होवे जै, जै जैकार इक करतारया। आदि जुगादि ना होए लै, जन्म मरन ना रूप वटा रिहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सुत दुलारा मंग मंगा रिहा, श्री भगवान हो मेहरबान, एका एक जणाईआ। शब्द सुत तेरा मेरा रहे निशान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी खेलां खेल महान, लख चुरासी वंड वंडाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवां दान, पंज तत्त चोला करां कुड़माईआ। ढोला रसना जिह्वा सारे गाण, गा गा दस्सण सिफ्त सालाहीआ। अन्तिम छड्डणा पए मकान, साढे तिन्न हथ्थ रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दए समझाईआ। सति कहे प्रभ मेरे भगवान, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल महान, समझ विच किसे ना आईआ। कोई गोपी कोई काहन, कोई सीता राम वड्याईआ। कोई पूजे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, कोई अक्खर अक्खर राग अल्हाईआ। कोई अवतार तेई करे ध्यान, कोई भगत अठारां रिहा वड्याईआ। कोई कहे गीता ज्ञान, दस अट्ठ पन्ध मुकाईआ। कोई कहे अठसठ अशनान, दुरमति मैल दए धवाईआ। कोई कहे ईसा मूसा दए पैग़ाम, पीर पैगम्बर करन पढ़ाईआ। कोई कहे मुहम्मद साची इस्लाम, इस्म नूरी नज़री आईआ। कोई कहे नानक सति नाम करे प्रधान, सति सतिवादी फेरा पाईआ। कोई कहे गुर गोबिन्द वड बलवान, खड़ग खण्डा तीर चमकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण सर्ब दा श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एका सतिगुरू सच सुल्तान, जुग चौकड़ी हुक्म मनाईआ। देवे संदेसा नौजवान, नईया इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बाले नढ्ढे लए उठाईआ। बाले नढ्ढे जाणा जाग, सो पुरख निरँजण आप जगाइंदा। बिन सुत दुलारे किसे ना लग्गे भाग, वडभागी आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार उपजे बुझे चिराग़, दीआ बाती कमलापाती आपणे हथ्थ रखाइंदा। परम पुरख दीन दयाला इक्को सज्जण साक, श्री भगवान नज़री आइंदा। कोई ना दिसे पंज तत्त काया माटी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक सर्ब समाइंदा। तेरा मेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी खुल्ल्हा रहे ताक, अग्गे हो बंद ना कोए कराइंदा। तेरे विच्चों गुरू अवतार लैण अगम्मी वाक, धुर संदेसा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाइंदा। सुत दुलारा होया ख़ुश, ख़ुशी आपणे घर मनाईआ। सांतक हो के होया चुप्प, बोल सके ना होर राईआ। कवण वेला प्रभ लएं पुच्छ, आप आपणा फेरा पाईआ। सच दुआरे बहां लुक, रूप रंग ना कोए
वखाईआ। साची गोदी लैणा चुक्क, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी पैंडा जाए मुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। तेरी पूरी करां आस, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाइंदा। गुर अवतार दासी दास, पीर पैगम्बर सेवक रूप बणाइंदा। नाम निधान अगम्मी गाथ, गुर मंत्र इक समझाइंदा। दोए जोड़ प्रभ मिलण दी सारे रखण आस, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। खेलां खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। लख चुरासी भोग बलास, आत्म सेजा डेरा लाइंदा। खाणी बाणी निक्की जिही शाख़, शनाख़त हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी निक्की जिही सुणावण बात, भेव अभेद ना किसे समझाइंदा। नव नौ चार वेखे खेल ख़लक तमाश, तर्हा तर्हा वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप जणाइंदा। सुत दुलारे प्रभ साचा दया कमावेगा। तेरा लहिणा तेरी झोली पावेगा। नेत्र नैणां आप दरसावेगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकावेगा। निरगुण हो के फेरा पावेगा। निहकलंक नाउँ रखावेगा। कल कल्की वेस वटावेगा। धुर दी वंनगी नाम ल्यावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हावेगा। भेव अभेदा आप खुलाएगा। पुरख अबिनाशी फेरा पाएगा। सचखण्ड निवासी वेस वटाएगा। किला कोट इक वसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सोभा पाएगा। सच सिँघासण सोभा पावेगा। पुरख अबिनाशी वेस वटावेगा। जगत नेत्र नज़र ना आवेगा। विष्न ब्रह्मा शिव ढोला गावेगा। गुर अवतार सीस झुकावेगा। पीर पैगम्बर सजदा इक जणावेगा । दो जहान वेख वखावेगा। पर्दा उहला सर्ब हटावेगा। मौला हर घट मौलया नज़री आवेगा। पिछला कीता कौल पूर करावेगा। उपर धौल चरण रखावेगा। धरनी हौला भार करावेगा। जन भगतां हरनी फरनी आप खुल्हावेगा। जग मरनी आप चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची तरनी इक तरावेगा। साची तरनी एका तारेगा। गुरमुख साचे आप उठालेगा। सच दुआरे साहिब बहालेगा। चरण प्रीती इक लगालेगा। लेखा चुक्के शाह कंगाले दा। नाता तुटे त्रैगुण माया जगत जंजाले दा। भगतां सुरत सवाणी शब्द गुर आप संभालेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल वाली दो जहाने दा। दो जहानां वाली फेरा पाएगा। कलिजुग रैण अन्धेरी काली अन्त मिटाएगा। नव खण्ड पृथ्मी सच्ची धर्मसाली, धर्म दुआरा इक बणाएगा। निर्मल जोत जगे अकाली, कूड़ कुड़यारा चन्द मुख छुपाएगा। गुरमुख कोई ना दिसे ख़ाली, अन्तर आत्म इक्को नाम दरसाएगा। लख चुरासी विच्चों भाली,
आप आपणा मेल मिलाएगा। एथे ओथे बण प्रितपाली, सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा नाउँ शब्द वडयाएगा। तेरा नाउँ शब्द वडयावेगा। निरगुण आपणी कार कमावेगा। सरगुण रूप ना कोए वखावेगा। गुर अवतारां पन्ध मुकावेगा। जोती जाता चन्द चमकावेगा। जेरज अंड सर्ब उठावेगा। उत्भुज सेत्ज वेख वखावेगा। धुर दा लेख आप मुकावेगा। नर नरेश दया कमावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा नाउँ इक उपजावेगा। कवण वेला नाम उपाएंगा। इक्को नाम नज़री आएंगा। एकँकार इष्ट देव इक वखाएंगा। ज़ात पात वरन गोत ना कोए रखाएंगा। साख्यात फेरा पाएंगा। पारजात जन भगत बणाएंगा। मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाएंगा। लहिणा लहिणा देवें साथ, सगला संग निभाएंगा। इक्को पूजा इक्को पाठ, इक्को मंत्र नाम पढ़ाएंगा। इक्को दुआरा इक्को हाट, इक्को कंडा तोल तराज़ू वखाएंगा। इक्को पन्ध इक्को वाट, इक्को किनारा इक्को घाट, इक्को पतण वखाएंगा। इक्को सज्जण इक्को साक, सैण इक्को नज़री आएंगा। इक्को पतित इक पुनीत, पतित इक्को वार तराएंगा। इक्को ढोला इक्को गीत, इक्को वार सुणाएंगा। इक्को मन्दिर इक्को मसीत, शिवदुआला मट्ठ इक दरसाएंगा। इक्को दूर वसें नज़दीक, घर घर विच मेल मिलाएगा। इक्को साहिब लाशरीक, शिरकत सब दी वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण वेला वेस वटाएंगा। साचा वेला आप सुहावांगा। कलिजुग अन्तिम फेरा पावांगा। पूरब लहिणा सर्ब चुकावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोल रखावांगा। नाम ढोल इक वजावांगा। साचा तोल तोल तुलावांगा। अनमोल हट्ट चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कर वखावांगा। कलिजुग अन्तिम फेरा पावांगा। निरगुण नूर नज़री आवांगा। ज़ाहर ज़हूर कार कमावांगा। बदस्तूर आपणा दस्त उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भान इक चमकावांगा। साचा भान इक चमकाएगा। निरगुण जोत नूर रुशनाएगा। दरगाह साची सोभा पाएगा। दर घर साचे सोभा पाएगा। हक़ मुकाम वेख वखाएगा। परवरदिगार वेस वटाएगा। लाशरीक खेल खलाएगा। जगत अन्धेरा तारीक मिटाएगा। सञ्झ सवेर नज़र कोए ना आएगा। पीर पैगम्बर ईसा मूसा मुहम्मद साचा सबक आप पढ़ाएगा। अल्फ़ ये पर्दा लाहेगा। नून विच ना कोए रखाएगा। हमज़ा रमज़ ना कोए लगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महिराबे सोभा पाएगा। सच महिराबे सोहे महिबूब, मुहब्बत आपणी दए जणाईआ। इक जणा सच अरूज़, अर्श कुर्श वेख वखाईआ। नाता तोड़े एका दूज, दूआ एका इक्को गंढ्ढ पुआईआ। मुरीद मुर्शद देवे सूझ, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, शब्दी तेरी धार वखाईआ। शब्दी तेरा कलमा सच्च, कायनात आप समझाइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, इलाही नूर डगमगाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद करनहारा पक्ख, मेहरवान मेहरवान बेनज़ीर सच तस्वीर इक्को इक प्रगटाइंदा। सब दा दे के हक़, लेखा सब दी झोली पाइंदा। कलिजुग अन्तिम बूटा रिहा पक्क, पतझड़ वेला अन्तिम आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत सुत दुलारे तेरा खोल्हे इक्को हट्ट, दूजा हट्ट नज़र कोए ना आइंदा। तेरा साचा हट्ट खुलाउणा ए। सौदा इक्को नाम पाउणा ए। चार वरनां अठारां बरनां डेरा ढाउणा ए। गुर अवतार राह तकाउणा ए। पीर पैगम्बर राह जणाउणा ए। दीनां मज़्हबां डेरा ढाउणा ए। अरबां ख़रबां लेख लिखाउणा ए। भरमां कंध ढाउणा ए। साचा नग़मा इक सुणाउणा ए। कलमा नबी आप पड़ौ्हणा ए। इक्को नज़री आउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़ी मेटे बदी, बदला सब दी झोली पाउणा ए। बीतदी जाए चौधवीं सदी, सदके वारी घोली घोल घुमाउणा ए। बीस बीसे धार इक्को लभ्भी, धार धार विच्चों प्रगटाउणा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर दीन मज़्हब ज़ात पात कूड़ी क्रिया कोए ना लभ्भी, माया लोभ सर्ब गवाउणा ए। सृष्ट सबाई पुरख अकाल दी साची यदी, विष्नूं वंस इक सुहाउणा ए। पुरख अकाल बहे इक्को गद्दी, शाह सुल्तानां गदागर जणाउणा ए। चार युग दी पिछली कीती पुरख पुरखोतम आपणी हथ्थीं करे रद्दी, रुतबा इक्को हथ्थ फड़ाउणा ए। लेखा चुके वदी सुदी, सुधासर इक्को ताल नुहाउणा ए। गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरि भगवान लेखे लाए हड्डी, हड्ड मास नाड़ी पिंजर आपणे विच समाउणा ए। लख चुरासी पिच्छे छड्डी, राए धर्म हथ्थ फड़ाउणा ए। कलिजुग कूड़ी क्रिया वगदी नदी, मनमुखां विच रुढ़ाउणा ए। साहिब सतिगुर नाल जिन्हां प्रीती लग्गी, तिन्हां पुरख अकाल पार कराउणा ए। जिन्हां ख़ादी ढग्गी वच्छी, तिन्हां दोज़ख़ विच बहाउणा ए। जिहड़े सूर रहे छकी, कूकर शूकर रूप वखाउणा ए। बिन भगतां साचे सन्तां आत्म रिहा ना कोई जती, मनमुखता गंढ्ढ वखाउणा ए। सुरत सवाणी जाणया परम पुरख परमेश्वर पती, दुहागण जगत रूप अख्वाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सो पुरख निरँजण आपणा हुक्म वरताउणा ए। सुत शब्द अग्गों करे हां, रहमत तेरी मोहे भाईआ। तू ही पिता तू ही माँ, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं मन्नां तेरी रज़ा, जिउँ भावे तिउँ लै समझाईआ। कलिजुग अन्तिम सब दे सिर ते कूके कज़ा, कयामत दूर दराडी नेड़े आईआ। कलिजुग जीव कूक रहे काँ, बुद्धि काग वांग कुरलाईआ। सिर देवे ना ठंडी कोई छाँ, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह सही सलामत, सो साहिब दया कमाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी
करे सच अदालत, अदल आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेख कयामत, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। सच दुआरे देवे ना कोए ज़मानत, ज़मनी हक़ ना कोए भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच सच सुणाइंदा। सच सच ना कोई भेव, भेद ना कोए जणाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया लग्गी सेव, आत्म परमात्म ना कोए मनाईआ। गा गा थक्की रसना जिह्व, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। खा खा थक्की रसना जिह्व, अमृत रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। वेखणहारा बेपरवाह, बेपरवाही धार चलाइंदा। दो जहानां फेरा पा, नव नौ आपणा पन्ध चुकाइंदा। कूड़ी क्रिया थाँ थाँ, घर घर डेरा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सच्ची करनी करे निरँकारा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। कल कल्की लै अवतारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, सृष्ट सबाई फोल फुलाईआ। लख चुरासी हाहाकारा, जीव जंत रहे कुरलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धूंआँधारा, गुरुदुआर पई लड़ाईआ। नज़र ना आए निरगुण दवारा, जगत रीती काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ। साध सन्त ना कोए प्यारा, सति सरूप ना कोए समाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा, पुस्तक पांधे हथ्थ उठाईआ। बग़ल कुरान दए हुलारा, मुल्लां शेख़ देण दुहाईआ। हक़ लाए ना कोई नाअरा, नौबत नाम ना कोए वजाईआ। दीन मज़्हब होए मुज़ाहरा, मिले ना बेपरवाहीआ। मनमति होए मुशाहरा, मुश्कल हल्ल ना कोए कराईआ। घर घर बणे फिरदे शायरा, शरीअत हद्द ना कोए तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर होए कायरा, बल आपणा ना कोए प्रगटाईआ। साचा दिसे ना कोए अखाड़ा, मनमति कूड़ी क्रिया वासना नाच नचाईआ। धुरदरगाही नज़र ना आए लाड़ा, नार कन्त ना कोए प्रनाईआ। नानक गोबिन्द कढ्ढ के गए हाढ़ा, कल कल्की फेरा पाईआ। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर वेख वखाईआ। साहिब सतिगुर दा इक्को होवे नाअरा, दूजी अलख ना कोए जगाईआ। सुत शब्द तेरा करे सच प्यारा, प्रेम प्रीती इक सिखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक दवारा, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। दीन मज़्हब तों वसे बाहरा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल खेल न्यारा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। नाल उठाए सुत दुलारा, गोबिन्द गंढ्ढ पुआईआ। सोहँ शब्द सच जैकारा, आदि अन्त इक समझाईआ। नानक गा के गया आपणी वारा, दूसर समझ किसे ना आईआ। गोबिन्द कहे किसे कम्म ना आए खण्डा खड़ग तलवारा, भथ्था तीर गया सुटाईआ। सोहँ नाम तिक्खी धारा, दो जहानां आर पार कराईआ। गुरमुखां चीरे फिर कोई ना आरा, चरखड़ी उपर ना कोए चढ़ाईआ। उब्बले देग ना गुरमुख लाड़ा, अग्नी तत्त ना लागे राईआ।
श्री भगवान करे प्यारा, प्रभ आपणी गोद उठाईआ। साचे भगतां दए हुलारा, अन्दरे अन्दर वेख वखाईआ। दरस दिखाए अगम्म अपारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। नज़री आए ठांडा दरबारा, प्रभ सरन मिले सरनाईआ। आत्म परमात्म इक प्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। भगत भगवान दोवें मुख बोल सच जैकारा, सोहँ ढोला सच्चा गाईआ। महाराज शेर सिँघ बण वणजारा, विष्नूं सेवा इक कमाईआ। भगवन कहे मेरा आधारा, आदि अन्त देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे देवे वर, तेरा मेरा वसे घर, सचखण्ड अन्दर थिर घर दर महल अटल चोटी चढ़, निरगुण दुआर अक्खर पढ़, सरगुण नाम करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सरनगति इक जणाईआ।
१० जेठ २०२० बिक्रमी करमो देवी दे गृह जम्मू
बिन सज्जणों बणे साक, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। बिन सद्दयां खोल्हे ताक, गृह मन्दिर पड़दा लाहइंदा। बिन सद्दयां मारे आवाज़, जग सुत्तयां आप जगाइंदा। बिन सद्दयां रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र मेहरवान कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सन्त सुहेले साचे फड़, गुर मंत्र नाम पढ़ाईआ। डूंग्घी कन्दर वेखे वड़, उच्चे टिल्ले फोल फुलाईआ। जगत तोड़ हँकारी गढ़, घर साचे करे रुशनाईआ। कृपानिधान किरपा कर, करनी किरत इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वर पुरख नार, परम पुरख प्रभ दया कमाइंदा। पूरब लहिणा कर्म विचार, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। जन्म कर्म दु:ख दए नवार, संसा रोग सर्ब मुकाइंदा। उज्जल मुख करे करतार, दुरमति मैल धवाइंदा। आवण जावण बेड़ा करे पार, लख चुरासी फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। नार पुरख इक्को लेखा, श्री भगवान आप चुकाइंदा। जुग चौकड़ी नेत्र पेखा, भगत भगवान वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण करे हेता, हितकारी फेरा पाइंदा। आत्म परमात्म खोल्हे भेता, पर्दा दूई आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाइंदा। पुरख नार लहिणा एक, एकँकार आप चुकाईआ। जुग चौकड़ी लिखणहारा लेख, लेखा देवे थाउँ थाईंआ। निज नेत्र लोचण लैणा पेख, सरगुण पर्दा आप उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बख्शणहार सच सरनाईआ। सच सरनाई सतिगुर चरण, कँवल कँवल
वडियाइंदा। करता पुरख करनी करन, करनहारा वेख वखाइंदा। लेखा चुके मरन डरन, भय भउ ना कोए रखाइंदा। सन्त सुहेले आया फड़न, फड़ बांहों मेल मिलाइंदा। डूंग्घे पौड़ो आया चढ़न, अन्तर आत्म कुण्डा लाहइंदा। सुरती शब्दी आया वरन, वर इक्को इक वखाइंदा। साची तरनी आया तरन, ग़रीब निमाणे पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी जन भगतां झोली पाइंदा।