पुस्तकालयभाग १४

१० जेठ २०२० बिक्रमी शेख़ सर तेज भान दे घर दया होई जम्मू

साहिब सतिगुर सदा सद तारे, नवित्त नित फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी खेल न्यारे, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। भगत वछल हरि भगत उधारे, भगवन आपणी दया कमाईआ। महल अटल इक उसारे, मन्दिर देवणहार वड्याईआ। दीआ बाती कर उज्यारे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नाम निधान बोल जैकारे, जै जैकार इक सुणाईआ। वेखे विगसे वेखणहारे, बेपरवाह बेपरवाहीआ। लेखा जाणे जुग चौकड़ी चारे, चारे कुण्ट फोल फुलाईआ। सेवा ला गुरू अवतारे, गुर गुर आपणा भेव खुल्हाईआ। वणज वखा हट्ट वणजारे, शास्त्र सिमरत नाम धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी जुग जुग करदा, सतिगुर पूरा खेल कराइंदा। गुरमुख सज्जण साचे वरदा, दर दर घर घर फेरा पाइंदा। काया मन्दिर पौड़े चढ़दा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। साचा ढोला इक्को पढ़दा, पढ़ पुस्तक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे खेल खलाइंदा। हरिजन खेल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्मांड, ब्रह्माद खोज खुजाईआ। तारनहारा सन्त साध, भगत भगवन दए वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम खेल तमाश, अवल्लड़ी कार कमाईआ। साचे मण्डल पावे रास, निरगुण गोपी काहन नचाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी पूरी करे आस, मेहर नज़र आप उठाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अवल्लड़ी कार आप कमाईआ। अवल्लड़ी कार करे करतार, निरगुण आपणा खेल खलाइंदा। कलिजुग प्रगट हो संसार, परम पुरख प्रभ वेस वटाइंदा। मेहर नज़र नर नरायण डार, नर हरि आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर संदेसा, श्री भगवान आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम वड नरेशा, नर निरँकार फेरा पाईआ। वसणहारा आत्म देसा, देस देसन्तर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे धुर दा लेखा,

धुर दी कार आप कमाईआ। धुर दी कार करे करतार, हरि करता खेल कराइंदा। निरगुण आवे आपणी धार, जोती जाता डगमगाइंदा। पूरब लहिणा कर्म विचार, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। पत्थर पाहन देवे तार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। पत्थर पाहन तारे नर, नरायण वड्डी वड्याईआ। जिस धरनी चरण देवे धर, सो धवल सोभा पाईआ। होए वधाई घर घर, जै जैकार सर्ब सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। पत्थर पाहन सारे नच्चण, घर ख़ुशी इक वखाइंदा। इक दूजे नूं उठ उठ दस्सण, मेरा मुर्शद वेख वखाइंदा। ख़ुशी ग़मी तों बाहर हस्सण, चिन्ता रोग ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। रोड़े पत्थर नाल नाले, पाणी धार मिले वड्याईआ। सारे कहिण प्रभ मिल्या हरि गोपाले, गोबिन्द आपणा दरस दिखाईआ। तोड़णहार जगत जंजाले, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिध्धर वेखीए नज़र आए सब दे नाले, हर घट आपणा डेरा लाईआ। मार्ग दस्से इक सुखाले, रइबर बणया बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बणे रहे बेहाले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। इट्टां पत्थर वेखण उच्चे टिब्बे, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पैंदे गिधे, घर घर मंगल राग अल्हाईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं मिलदे सिधे, जग विचोला ना कोए बणाईआ। पुरख अबिनाशी दस्सी आपणी बिधे, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। टिब्बयां नाल्यां उत्ते हस्सण किक्कर, किकली एका नाम पाईआ। पुरख अबिनाशी मिलण आया मित्र, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ । जिस दा लेख कोई ना जाणे बाज तित्तर, सो त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। साची धारों आया नितर, मात पित ना कोए जाईआ। ग़रीब निमाणया करे आपे फिकर, फिकरा आपणा नाम सुणाईआ। सोवत जागत करे जिकर, सच संदेसा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। किकर कंडे वेख तालाब, ताब आपणी आप जणाइंदा। देवणहारा सच्चा आब, आब हयात प्याला हथ्थ उठाइंदा। जिस दा लैंदे रहे ख्वाब, सो साहिब फेरा पाइंदा। दरसण करो हक़ जनाब, लेखा सब दा पूर कराइंदा। दर ते मंगो जा के दात, दाता दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पुच्छणहारा वात, मेहरवान आपणा फेरा पाइंदा। तालाब कन्ढ्ढे हस्से बोहड़, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साहिब साहिब दी पई लोड़, लोहड़ा करे जगत लोकाईआ। निरगुण निरगुण आया दौड़, सरगुण सरगुण मात उठाईआ। बिन सतिगुर पूरे फल दिसे मिट्ठा कौड़, अमृत रस ना कोए भराईआ। जुग चौकड़ी लग्गी औड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जा

वेख्या तक्कया करके ग़ौर, गहर गम्भीर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। रोड़े पत्थर पाहन रहो तैयार, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। सब दा लेखा दए नवार, जिन्हां उपर चरण टिकाइंदा। चरण चरणां नाल कर प्यार, प्रेम प्रीती इक सिखाइंदा। गुरमुख गुर गुर कर विहार, विवहारी कार कमाइंदा। चारों कुण्ट गुरसिख आपणी नज़र लए मार, नैण नैण नैण मिलाइंदा। सो पाहन उतरे पार, जो गुरमुख नज़री आइंदा। सो पत्थर होए ना कदे बेज़ार, बण दर्दी दर्द वंडाइंदा। सो टिबे उतरे पार, जिन्हां आपणा नैण छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा पूर कराइंदा। पत्थर रोड़े पाहन करन हासा, हस्सदयां ख़ुशी मनाईआ। प्रभ पूरन देवे इक भरवासा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। सब दी पूरी करे आसा, निरासा रूप ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। टिल्ले पर्बत करन विचार, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी पावण आया सार, महासार्थी फेरा पाईआ। जुग जन्म दे दुखड़े दए नवार, दर्दी आपणा दर्द वंडाईआ। फड़ फड़ बांहों करे पार, पार उतारा इक जणाईआ। जिस कन्ढ्ढी वसे आप करतार, तिस रंडी वस्त कोए रहिण ना पाईआ। जिस दवारे छन्दी ढोला गाए सोहँ जैकार, तेरा मेरा इक्को रूप दरसाईआ। भागां मंदी धरती धवल करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कर किरपा सिरजणहार, कल अन्तिम फेरा पाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, मेहर नज़र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा पूर कराईआ। किकर बोहड़ नाल दरखत, दर दरवेश दया कमाइंदा। सब दा वेला आया वक्त, बनास्पत आपणे विच समाइंदा। निरगुण निरवैर निरँकार आया परत, पत्र आपणा नाम सुणाइंदा। इक दूजे विच रहिण ना देवे फरक जिन्हां आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। बोहड़ किकर नाल मिलाए अक्क, अक्ल कल धारी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी देंदयां कदी ना जाए थक्क, अतोट अतुट आप वरताइंदा । जन भगतां नाल एन्हां मुक्के हक़, हकीकत सब दी वेख वखाइंदा। जो गुरमुखां रहे तक्क, तिन्हां आपणे नाल मिलाइंदा। नव नौ चार खुली अक्ख, आखर आपणी कार कमाइंदा। पार उतरे कंडा कुली कक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत्त डाली खोज खुजाइंदा। कक्ख कंडा कहे सूल, तिक्खा मुख जणाईआ। पारब्रह्म मेरी करनी वेख ना जाणा भूल, अभुल्ल तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा असूल, दुखियां देवें दु:ख मिटाईआ। मेरी सेवा कर कबूल, जो जन भगत दवारे रिहा कमाईआ। एका दे हुक्म माअकूल, सति संदेस सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। तिक्खी सूल तिक्खा

मुख, तेरा मुखड़ा आप सालाहइंदा। तेरा रूप माणस ना मनुख, अक्ख आपणे नाल मिलाइंदा। उठ दर्शन कर झुक, नेत्र नैण ना कोए वडियाइंदा। अन्तिम पैंडा जाए मुक, जो भगत दवारे दर्शन पाइंदा। अग्गे पिच्छे रहे ना भुक्ख, तृष्ना सब दी पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सूलां कंडयां बोले वाड़, आपणा हाल सुणाईआ। मैं पहलों लग्गी नाल झाड़, फिर अंग अंग कटाईआ। तेरे भगत दी बण दीवार, चारों कुण्ट सेव कमाईआ। तूं अन्दर वड़या आण, तेरी रहमत इक्को मोहे नज़री आईआ। मैं वेख होई हैरान, श्री भगवान की तेरी चतुराईआ। उच्चे मन्दिर छड्ड जगत मकान, कन्ढ्ढी आपणा वक्त लँघाईआ। जंगल दिसे बियाबान, निज मात्र नाम ना कोए ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सेव कमाईआ। तेरे दर चारों गिर्दे, आपणी सेव कमाईआ। उठ वेख मेरे हिरदे, हिरदे तेरा रूप समाईआ। मेरे अन्दर गुरमुख तेरे फिरदे, फिर फिर आपणी ख़ुशी वखाईआ। मैं वेख्या अन्तिम गेड़े गिढ़दे, उलटी लट्ठ रिहा भवाईआ। लहिणे देणे चुकण पिछले चिर दे, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। श्री भगवान हो दयाल, दीन आपणी दया कमाइंदा। तेरा हल्ल करां स्वाल, पिछला लेखा पूर कराइंदा। सद रखा भगतां नाल, भगवन आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। किकर कहे मेरे हेठां भट्ठी, गुरमुख प्रेम नाल ख़ुदाईआ । तेरे प्रेम प्यार दी अग्नी तत्ती, मेरीआं जड़ां रही जलाईआ। दु:ख वेख मैं ना अक्की, आपणा दु:ख ना कोए सुणाईआ। दर्शन करके रहि गई हक़ी बक्की, सुध सार कोए ना आईआ। धन्न भाग जुग चौकड़ी विछड़यां मिल्या पती, पतिपरमेश्र फेरा पाईआ। मेरे घर जगया दीवा बत्ती, निरगुण जोत होई रुशनाईआ। मैं वेख्या आपणी अक्खीं, बनास्पत दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद मिले तेरी सरनाईआ। भट्ठी नाल रलया भठयारा, अग्ग अग्नी हेठां डाहइंदा। मार्ग दस्सया इक सुखाला, राह तेरा इक जणाइंदा। घर आया हरि गोपाला, गोबिन्द इक्को नज़री आइंदा। मेरा तुटा सर्ब जंजाला, जागरत जोत जोत वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। धन्न भाग हरि देवे साथ, सगला संग निभाईआ। दु:ख दर्द मेटे संताप, सति सतिवादी होए सहाईआ। सच जणाए इक्को जाप, करे कराए नाम पढ़ाईआ। पूरब जन्म उतारे पाप, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। भगतन संग तारे सब को, हरि करनी आप कमाइंदा। कर प्रकाश

साची लो, निरगुण अक्ख प्रतख खुल्हाइंदा। गुरमुखां जोगा गया हो, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। धुर दा ढोआ देवे ढो, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। चरण कँवल जो जाए छोह, तिस दा लहिणा आप मुकाइंदा। अग्गे पिच्छे सके ना कोई रो, रोणा सब दा बंद कराइंदा। साचा सच कराए मोह, मुहब्बत इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे खाणी लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। चारे खाणी भगती रंग, श्री भगवान आप चढ़ाईआ। भगत दवारे साचा संग, सगला रूप दरसाईआ। देवणहार सर्ब अनन्द, अनन्द इक्को घर वखाईआ। गुरमुख गुर गुर चढ़या चन्द, चन्द चांदनी इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, पाहन पाथर नाल मिलाईआ। पाहन पाथर नाल पहाड़, उच्चे टिब्बे संग रखाईआ। लेखा चुके जंगल जूह उजाड़, अमृत सब दी झोली पाईआ। सर्ब सुख दाता पुरख बिधाता चले नाल, नर निरँकार सेव कमाईआ। अन्तिम सारे करे बहाल, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। लोकमात विच्चों उठाल, सचखण्ड देवणहार वड्याईआ। जोती मेला बेमिसाल, मिसल आपणी फेर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कंकर पत्थर देवे दान, किनका किनका पार कराईआ।

११ जेठ २०२० बिक्रमी तेज भान दे गृह दया होई शेखसर जम्मू

निरगुण सरगुण तोहे ध्याउदे, सब तूही तूही अल्हाईआ। नेत्र नैण ध्यान लगाउँदे, चरण कँवल सरनाईआ। जुग जुग उठ उठ दर्शन पाउंदे बल तेरा इक वखाईआ। इष्ट देव जग नेत मनाउदे, बण सेवक सेव कमाईआ। दर दर घर घर सोभा पाउंदे, महल अटल होए रुशनाईआ। आसा मनसा पूर कराउँदे, संसा रोग ना कोए रखाईआ। मिल मिल सज्जण प्रीत वधाउदे, साजन साहिब इक दरसाईआ। पत्थर पाहन सर्ब पछताउदे, रसना जिह्वा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देणी माण वड्याईआ। निरगुण सरगुण सदा चाअ, जुग चौकड़ी मिले वड्याईआ। निरगुण सरगुण बणे मलाह, जुग जुग होए सहाईआ। निरगुण सरगुण जणाए नाँ, नाउँ निरँकारा कर पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण पकड़े बांह, अनभव आपणी सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण देवे थाँ, सरनगति इक समझाईआ। निरगुण सरगुण बणे पिता माँ, पूत सपूता गोद उठाईआ। निरगुण सरगुण बलि बलि जां, बलिहारी बलिहार इक अख्वाईआ। पत्थर पाहन रोवण मारन धाह, सानूं सिख्या सच ना किसे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सच

सरनाईआ। निरगुण सरगुण जग मेला, जुग चौकड़ी भेव चुकाइंदा। निरगुण सरगुण गुर चेला, गुर चेला रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण सदा सुहेला, सदा सद साचा संग निभाइंदा। निरगुण सरगुण अचरज खेल खेला, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी धार प्रगटाइंदा। पाहन पाथर सदा दुहेला, तेरा ध्यान ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे अलख जगाइंदा। निरगुण सरगुण सद सद ओट, ओट इक्को इक जणाईआ। निरगुण सरगुण साचा कोट, किला बंक आप वड्याईआ। निरगुण सरगुण भण्डार अतोट, अतुट रिहा वरताईआ। निरगुण सरगुण निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। निरुगण सरगुण मिलण दा साचा शौक, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। पत्थर पाहन सदा औंत, साचा मेल नज़र किसे ना आईआ। बिन हथ्थां पैरां बिन करनी तैनूं कोई ना सके पहुंच, बिन ध्यान ध्यान ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी माण वड्याईआ । निरगुण सरगुण सदा आस, आसा आसा विच रखाइंदा। निरगुण सरगुण दासी दास, जुग चौकड़ी सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण साची रास, मण्डल आपणा रूप वखाइंदा। निरगुण सरगुण सच प्रकाश, नूर नूराना नूर धराइंदा। निरगुण सरगुण खेल तमाश, भगत भगवन्त वेस वटाइंदा । निरगुण सरगुण साची साख, पत डाली मात महकाइंदा। निरगुण सरगुण खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पाहन पाथर होए निरास, साची सिख्या ना कोए दृढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण लागे अंग, अंगीकार आप कराईआ। निरगुण सरगुण चाढ़्हे रंग, निरवैर आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण वजाए मृदंग, नाम निधान ढोला गाईआ। निरगुण सरगुण करे प्रकाश आपणा चन्द, जोती जोत नूर रुशनाईआ। निरगुण सरगुण दए अनन्द, अनन्द आत्म इक दरसाईआ। निरगुण सरगुण तोड़े बंध, बंदीख़ाना रहिण कोए ना पाईआ। पाहन पाथर कोई ना मेटे रंज, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण जगत विचोला, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण गाए ढोला, सोहला इक्को इक जणाइंदा। निरगुण सरगुण बण बण तोला, साचा कंडा इक उपाइंदा। निरगुण सरगुण घोली घोल घोला, माण ताण ना कोए रखाइंदा। निरगुण सरगुण चुक्के पर्दा उहला, दूई द्वैत मिटाइंदा। पत्थर पाहन पाए रौला, साडा भेव ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण सरगुण रंग रंगीला, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण छैल छबीला, शाह पातशाह शहिनशाह वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण धार वेखे सूहा पीला नीला, रंग रूप ना कोए जणाईआ। निरगुण सरगुण बण वसीला, साची करनी रिहा

कमाईआ। पत्थर पाहन देवे ना कोए दलीला, दिलबर सके ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सच सरनाईआ। निरगुण सरगुण साचा मीत, हरि मित्र प्यारा आप अख्वाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दस्सदा आया रीत, निरगुण सरगुण आप पढ़ाइंदा। लेखा जाण शिवदुआले ठाकर मन्दिर मसीत, गुरूदवारे वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण परखणहारा नीत, नीतीवान घट घट डेरा लाइंदा। निरगुण सरगुण दस्से सच प्रीत, सच प्रीती इक वखाइंदा। पाहन पत्थर काया कोए ना करे ठांढी सीत, सच ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। निरगुण सरगुण कर कर पूजा, मिल पूजस रूप वटाईआ। भेव ना चुक्कया एका दूजा, दूई द्वैत ना कोए मिटाईआ। नैण ना खुल्ल्हया किसे तीजा, त्रैगुण नाता ना कोए तुड़ाईआ। चौथे घर ना कोए पतीजा, सांतक सति ना कोए वरताईआ। पंचम करे ना कोई रीझा, आसा मनसा पूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत्थर पाहन तेरे प्रेम अन्तर ना कोए पतीजा, मिल्या मेल ना सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरी चरण आस रखाईआ। निरगुण सरगुण करदे रहे ख्याल, सुरती सुरत सुरत दृढ़ाईआ। मैनूं फड़ फड़ रहे नुहाल, जल पाणी धार वहाईआ। दो जहान बणाउदे रहे दलाल, ठाकर मेरा रूप वटाईआ। प्रभ सच पुछें मैं आदि जुगादि रिहा कंगाल, मेरे हथ्थ वस्त ना कोए फड़ाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा भाल, निरगुण नज़र किते ना आईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा हल्ल कर ना सके स्वाल, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। तेरा नाम बाणी कर उछाल, रसना जिह्वा ढोला गाईआ । सृष्ट सबाई गए सिखाल, सिख्या अक्खर अक्खर पढ़ाईआ। अन्तिम कोई ना निभया नाल, पल्लू सारे गए छुडाईआ। नव नौ चार दिसे बेहाल, बिहबल रोवे सर्ब लोकाईआ। ना कोई सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद फेरा कोए ना पाईआ। चार वरन घालण रहे घाल, घाली घाल थांएँ ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी आसा पूर कराईआ। नहा धो के वड़दा अन्दर, तिलक मस्तक उपर लगाइंदा। नाल संधूर सूहे मन्दिर, मंद वासना ना कोए कढ्ढाइंदा। दरोही मेरे अन्दर वज्जा जन्दर, तुध बिन अवर ना कोए खुल्हाइंदा। मैं टिल्ले पर्बत वसां खण्डर, जगत अन्धेर ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, साची आसा तेरे अग्गे रखाइंदा। तेरे अग्गे आस प्रभ, इक्को ओट तकाईआ। कर किरपा कल लैणा लभ्भ, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। मेरा संसा रोग लथ्थे हभ्भ, चिन्ता अवर रहिण ना पाईआ। पार करा के आउणी हद्द, बण

पांधी पन्ध मुकाईआ। सच दुआरे बहिणा सज, सिँघासण इक्को इक वखाईआ। भगत भगवान मेल भज्ज भज्ज, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। तिस गृह लैणा सद्द, सद्दा आपणा नाम रखाईआ। आ के दर्शन करीए रज्ज, पिच्छे सके ना कोए हटाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जाईए बज्झ, साची डोरी तन्द बंधाईआ। साडा पर्दा लैणा कज, प्रभ तेरी सरन तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। श्री भगवान हो दयाल, शाह पातशाह दया कमाइंदा। सच दुआर सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वडियाइंदा। जिस गृह वसे श्री भगवान, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। लेखा चुक्के दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाइंदा। खेले खेल आप महान, महिमा अकथ कथ जणाइंदा। चारों कुण्ट वेखे मार ध्यान, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। सब ने दर्शन करना आण, दीद ईद चन्द चमकाइंदा। अन्दर वड़ के देवे ज्ञान, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। विष्नूं सेवा करे महान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां विचोला बण नौजवान, नईया आपणा नाम रखाइंदा। लेखा चुक्के आवण जाण, पिछला लहिणा झोली पाइंदा। पत्थर पाहन होवण परवान, जिन्हां आपणी नज़र मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समरथ आपणी दया कमाइंदा। पत्थर पाहन सर्ब तरना, तारनहार रिहा तराईआ। जिस जूह हरि जू श्री भगवान वड़ना, तिस जंगल मिले वड्याईआ। जिस धवल चरण कँवल धरना, सो धरत होए सहाईआ। जिस मन्दिर साहिब आसण करना, तिस गृह होए रुशनाईआ। जिस भगत भगवान आत्म परमात्म वरना, वरन गोत दए मिटाईआ। नेत्र खोल्हे हरना फरना, फुरू मंत्र सच समझाईआ। जै जैकार इक्को करना, ढोला नाम नाम पढ़ाईआ। साचा अक्खर सोहला पढ़ना, सो पुरख निरँजण आप समझाईआ। हँ ब्रह्म कदे ना मरना, मरन जीवण इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणेदार रिहा चुकाईआ। पत्थर पाहन सारे जागो, साहिब सतिगुर आप जगाइंदा। चारों कुण्ट उठ उठ भागो, प्रेम भाउ गोबिन्द सिखाइंदा। प्रभ सरनाई सरगुण लागो, निरगुण आपणा पर्दा लाहइंदा। परम पुरख प्रभ पाउ माधो, माधव आपणा वेस वटाइंदा। पत्थर पाहन बणे यादो, यादव काहन कृष्ना खेल रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा घर घर आप चुकाइंदा। उठो नट्ठो बण राही, रहबर हरि हरि आप जणाईआ। बणो पांधी साचे पाही, पैंडा पन्ध मुकाईआ। अन्तर अन्तर ध्यान लगाई, निज नेत्र दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। निरगुण सरगुण उठ उठ आवांगे। प्रभ तेरा नाम ध्यावांगे। बिन अक्खां दर्शन पावांगे। बिन हथ्थां सेव कमावांगे। बिन जिह्वा ढोला गावांगे। बिन दन्दां राग अलावांगे।

बिन पैरां पन्ध मुकावांगे। दूर दुराडे नेड़े आवांगे। नेत्र खोल्ह दर्शन पावांगे। उच्ची बोल बोल जणावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवावांगे। जिस वेले कोल आओगे। बिन सीसों सीस झुकाओगे। अणमंगी दात झोली पाओगे। सतिसंगी भगतां दे बण जाओगे। मन्दिर वड़ ना सीस मथ्था टिकाओगे। जगदीश सरन इक तकाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पाओगे। प्रभ दर्शन तेरा करांगे। ना जन्मांगे ना मरांगे। जन भगतां विच रलांगे। इक दूजे दा पल्लू फड़ांगे। तेरा साचा ढोला पढ़ांगे। तूं ही तूं इक्को करांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा नाम वर, दर घर साचे सरनी तेरी पड़ांगे। जब सरन सच्ची आओगे। प्रभू नेत्र दर्शन पाओगे। पिछला खेत्र सर्ब भुल्ल जाओगे। मित्र मीत इक्को इक बणाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मन्दिर वेख वखाओगे। सच मन्दिर सच वखावांगा। फड़ बांहों चरण बहावांगा। जगत विछोड़ा पन्ध मुकावांगा। जोती शब्द जुड़े जोड़ा, दूजा रंग ना कोए रंगावांगा। लेखा चुके तोरा मोरा, सोहँ रूप सर्ब मनावांगा। नाता तुट्टे अन्ध घोरा, निरगुण नूर जोत चमकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे मेल मिलावांगा। घर साचे मेल मिलाएगा। भगत भगवान वेख वखाएगा। पाहन पत्थर नाल मिलाएगा। साचा सत्थर इक विछाएगा। नेत्र नैणां अथ्थर ना कोए वहाएगा। चोटी चढ़ के सिखर वेख वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा झोली पाएगा। सब दा लहिणा झोली पावेगा। सब दा दुखड़ा सर्ब मिटावेगा। साचा सुख इक उपजावेगा। अजूनी अजून रूप वटावेगा। सति सरूप विच समावेगा। शाहो भूप नज़री आवेगा। चारे कूट वेख वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठावेगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवे दान, अनमंगी वस्त सब दी झोली पावेगा।

११ जेठ २०२० बिक्रमी मेहर सिँघ दे गृह दया होई शेखसर जम्मू

अनबोलत प्रभ तेरा बोल, अनडिठड़ा राग अल्हाईआ। सच दुआरा एका खोल्ह, अचरज खेल वखाईआ। नाम अगम्मा तोले तोल, कंडा नज़र कोए ना आईआ। शब्द अगम्मी वज्जे ढोल, सुर ताल ना कोए रखाईआ। प्रेम प्रीती खेलें होल, जगत रंग ना कोए रंगाईआ। डूंग्घी भँवरी करें चोल्ह, नेत्र नैण ना कोए दरसाईआ। सच सरूपी रिहा मौल, रेख रूप

ना कोए वटाईआ। करे खेल उपर धौल, धरनी देवणहार वड्याईआ। आदि जुगादी पूरा करें कौल, कीता कौल तोड़ निभाईआ। सदा सुहेला बण के वसें कोल, ठाकर स्वामी फेरा पाईआ। सदा बैठा रहें अडोल, अडुल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। अनबोलत तेरा साचा ढोला, सरवण सुणन कोए ना पाइंदा। आदि जुगादी रखें उहला, पर्दा पर्दा ना कोए उठाइन्दा। सति पुरख निरँजण बण विचोला, सति सतिवादी कार कमाइंदा। बंक दुआर एका खोल्हा, एकउँकारा हट्ट चलाइंदा। ना कोई जाणे तेरा बोला, रसना जिह्वा सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। अन्दर पड़दा किसे ना फोला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप छुपाइंदा। अनबोलत तेरी बोली अल्लग, समझ विच किसे ना आईआ। कोटन कोटि गए लद्द, अन्त सार किसे ना पाईआ। पार करी ना किसे हद्द, किनारे डेरा ना कोए रखाईआ। दूर दुराडे तेरा कर कर गए हज्ज, नेत्र नैण नैण उठाईआ। साचे मन्दिर कोई ना बहया सज, सजदा हक़ ना कोए वखाईआ। तेरे भाणे अन्दर गए नच्च, हुक्मे हुक्म फेरा पाईआ। भाग लगा काया कच्च, तन माटी खेह समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल दे समझाईआ। अनबोलत तेरा खेल अवल्ला, अव्वल नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी किसे हथ्थ ना आया पल्ला, पल्लू गंढ्ढ ना कोए पुआइंदा। कोई सिफ्त सालाही कह के गया अल्ला, कोई वाह वा गुरू रूप समझाइंदा। कोई कह कह गया वसे जला थला, घट घट अन्दर डेरा लाइंदा। कोई कहे वसे निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। कोई कहे सच संदेस इक्को घल्ला, नाउँ निरँकारा सर्ब जणाइंदा। कोई कहे सच सिँघासण साचा मल्ला, शाहो भूप नाम धराइंदा। कोई कहे जुग चौकड़ी फूला फला, लख चुरासी पत्त डाली आप महकाइंदा। कोई कहे हथ्थ रखे तिक्खा भल्ला, दो जहानां आर पार कराइंदा। कोई कहे समुंद सागर वसे डूंग्घी डल्ला, उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाइंदा। कोई कहे जोती शब्दी धार रला, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण दवारे सोभा पाइंदा। अनबोलत तेरा राग अनडिठ, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी कर कर गए हित, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। सारे कहिन्दे गए पित, पिता पूत नाम जपाईआ। तेरी महिमां गए लिख, तेरी सिफ्त करी वड्याईआ। दर मंगदे गए भिख, भिखारी रूप जणाईआ। तेरा भेव पाया किस किस, किसा हाल कवण सुणाईआ। तूं मेहर करनी तिस, जिस आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन समझ ना कोए समझाईआ। अनबोलत तेरा डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा करदे गए

आदर, आदर्श इक्को ध्यान लगाईआ। तूं सब नूं डोबिआ काया गागर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंज तत्त काया दिती चादर, पर्दा उहला इक वखाईआ। बणिउ रहिउ आप आदल, अदालत इक्को इक लगाईआ। अन्तिम सब दा बण के कातिल, सिर धड़ रहिण कोए ना पाईआ। तेरी रहमत नज़र ना आई फाज़ल, फज़ूल गए वक्त गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी साज़श दे समझाईआ। अनबोलत तेरी डूंग्घी साज़श, राज़ नज़र किसे ना आया। जुग चौकड़ी तेरी आतश, अग्नी अग्ग रूप वटाया। तेरा भेव अनोखा राक्ष, लख चुरासी रिहा खाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर जोड़ वास्ता पाया। अनबोलत आपणा दस्स राग, अनरागी तेरे हथ्थ वड्याईआ। पत्थर पाहन किवें उपजे वैराग, वैरागी रूप वटाईआ। सरगुण निरगुण दोहां कर त्याग, त्यागी आपणी कार कमाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, मेहर नज़र इक उठाईआ। साडे मन्दिर जगा चिराग़, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। साडा बदल दे समाज, आपणी समझ नाल समझाईआ। साडा रच सच्चा काज, करता कीमत आपणे लेखे लाईआ। अनबोलत बिन रसना जिह्वा मार आवाज़, बिन सुरती सुरत मिलाईआ। तेरा नाम गुरू महाराज, गुरदेव तेरी सरनाईआ। डुब्बदा पार कर जहाज, पत्थर पाहन दे तराईआ। वेले अन्त रख लाज, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनबोलत तेरा ध्यान लगाईआ। अनबोलत तेरा रूप पत्थर, रसना जिह्वा नज़र कोए ना आईआ। तेरे विछोड़े अन्दर ला के बैठे सत्थर, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाईआ। तैनूं दर्द ना आया बण के दर्दी नीर नेत्र ना विरोलया अथ्थर, हन्झूआं धार ना कोए वहाईआ। चढ़ के बैठों चोटी सिखर, सखी सरवर हो ना फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ना आया फिकर, तेरे पिच्छे बैठे आपणा आप गुआईआ। कलिजुग अन्तिम बण मित्र, मीत प्यारे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बोली दे समझाईआ। अनबोलत कहे मेरी अगम्मी बोली, रसना जिह्वा समझ कोए ना आईआ। निरगुण तोले साचा तोली, तोलणहारा बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम चुक्के डोली, सिर आपणे भार उठाईआ। जुग चौकड़ी सच प्रीती जिन्हां घोली, तिन्हां लेखे लए लगाईआ। पन्ध मुकाए हौली हौली, हौला भार सर्ब कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर वड़ वड़ दए समझाईआ। अनबोलत अनबोलत अन्दर वड़दा, दर दरवाज़ा नज़र किसे ना आईआ। साचे पौड़े आपे चढ़दा, चरण कँवल कदम कदम उठाईआ। प्रेम प्रीती ढोला पढ़दा, तेरा मेरा राग अल्हाईआ। बिन रसना जिह्वा सारे वरदा, देवणहार सच्ची सरनाईआ। मेहरवान प्रभ किरपा करदा, किरपन आपणे गले लगाईआ। दर दर घर घर नर हरि फिरदा, फेरी इक्को इक जणाईआ। कलिजुग अन्तिम

गेड़ा गिढ़दा, श्री भगवान रिहा भवाईआ। वेखो लेखा सच्चे पिर दा, पीआ प्रीतम रिहा मुकाईआ। लेखा चुक्के पिछला चिर दा, चिरंजीव रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन रसना जिह्वा अनबोलत रिहा तराईआ।

११ जेठ २०२० बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह शेख़सर जम्मू

अनबोलत तेरा अगम्मी गीत, हथ्थ किसे ना आईआ। नज़र ना आया मन्दिर मसीत, शिवदुआले रूप ना कोए धराईआ। तेरा खेल सदा अनडीठ, अनभव आपणी धार चलाईआ। बिन भगतां किसे ना बणया मीत, सच प्यार ना कोए दरसाईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी मीत, निरगुण सरगुण संग निभाईआ। सद वसे धाम अतीत, दर मन्दिर सोभा पाईआ। कवण बिध करीए तेरी सच प्रीत, साची सिख्या दे दृढ़ाईआ। हउँ कीटन कीट नीचन नीच, ऊँचो ऊँच तेरी सरनाईआ। साची भिख्या पा भीख, भिखारी दर दरवेश मंगण आईआ। तेरी सिख्या लईए सीख, सति सति कर पढ़ाईआ। अन्तिम वेला दस्स तारीख़ दर तेरे मंग मंगाईआ। कवण वेला आएं नज़दीक, दूर दूराडा पन्ध मुकाईआ। लहिणा देणा चुकाएं ठीक, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। नव नौ चार गई बीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरा दर्शन पाईआ। अनबोलत दस्स साचा वक्त, दर इक ध्यान लगाईआ। कवण वेले लेखा चुक्के जगत, जुगत तेरे हथ्थ वड्याईआ। कर किरपा जिवें तारें भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। क्यों साडे विच रख्या फ़र्क, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। पिछला लेखा कर तरक, तुरत आपणा आप बदलाईआ। साडा जन्म जन्म दा मेट हरख़, दु:ख दर्द दे गंवाईआ। कृपानिधान कर तरस, मेहर नज़र इक उठाईआ। प्रेम प्रीती मेघ बरस, अग्नी तत्त रहिण न पाईआ। निरगुण हो के आएयों परत, सरगुण रूप ना कोए वटाईआ। जोत जगाई उपर धरत, धरनी देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग लेखा दए मुकाईआ। अनबोलत तेरा सच संदेसा, सद भावना इक जणाइंदा। चारों कुण्ट तूं ही पेखा, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम मुक्के लेखा, हिसाब बेबाक सर्ब वखाइंदा। असीं रल मिल सब ने कर ल्या एका, एकँकारा इष्ट इक मनाइंदा। तूं भेव जाणें जीअ जीव का, बचया कोए नज़र ना आइंदा। रस सारा होया फीका, अमृत धार ना कोए वहाइंदा। जुग चार दा वेला बीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरा इक सुहाइंदा। अनबोलत तेरी अगम्मी मेहर, मेहरवान तेरी वड्याईआ। निरगुण क्यों लाई डेर, शाह पातशाह

सच्चे शहिनशाहीआ। नाउँ रख आपणा शेर, शब्दी गरज़ इक जणाईआ। दो जहानां रिहा घेर, घेरा इक्को वार पाईआ। लख चुरासी करें ढेर, ढेरी सब दी ख़ाक मिलाईआ। साहिब सतिगुर गेड़ें गेड़, गेड़ा आपणे नाम भवाईआ। दो जहानां छेड़ें छेड़, छेकड़ आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा देवें नबेड़, बाकी कोए नज़र ना आईआ। निरगुण सरगुण देवें भेड़, खेल वेखें थाउँ थाईंआ। शाहो भूप बण दलेर, सच दलेरी रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दिखा नेरन नेर, बिन नेत्र नैण मिलाईआ। अनबोलत तेरा खेल अनोखा, अनभव आपणी कार कमाइंदा। कलिजुग अन्त ना देईं धोखा, दरोही तेरे नाम पाइंदा। ओन्हां मार्ग दस्स सौखा, सोभा तेरे दर गाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दोहां नूं मेरा मौका, मेल मिलावा इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरा इक रखाइंदा। अनबोलत तेरा दर दरवाज़ा, श्री भगवान इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादी ग़रीब निवाजा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। कर किरपा तूं साजण साजा, अन्त तेरी सरन तकाईआ। जिउँ भावें तिउँ रखीं लाजा, क्यों बैठा मुख भवाईआ। सदा सहाई नाथ अनाथां, देवणहार वड्याईआ। तेरे चरण कँवल टिकाया माथा, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। तूं साहिब सुल्तान पुरख समराथा, सच सुच्च तेरी शरनाईआ। जोती ज़ात विच्चों तूं ही जाता, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। साडा पाड़ पिछला खाता, अग्गे लेखा दे जणाईआ। तेरे परम विछोड़े अन्दर कटया फ़ाका, फ़िकर सारा दे गंवाईआ। चरण कँवल जोड़ नाता, बिधाता तेरी सरन तकाईआ। तूंही पिता तूंही माता, पिता पूत गोद सुहाईआ। नथाव्याँ बणें आपे राखा, मेहर नज़र इक उठाईआ। असीं तेरी गाईए गाथा, सोहला तेरा नाम अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जोती जाता तेरी मिले सच सरनाईआ। अनबोलत तेरा खेल अपारा, अपरम्पर तेरी धार नज़र ना आईआ। तूं साहिब सुल्तान सच्चा सिक्दारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण नूर जोत उज्यारा, निरँकार इक्को नूर नूर रुशनाईआ। महल अटल तेरा मनारा, सच मकान सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म धुर दरबारा, सच संदेसा इक सुणाईआ। जुग चौकड़ी आउँदे रहे गुरू अवतारा, दर दर तेरा नाम अलख जगाईआ। साडा किसे करया ना पार उतारा, जीउदे जीव सर्ब तराईआ। मरयां पाए ना कोए सारा, मृत्क वंड ना कोए वंडाईआ। चरण कँवल दित्ता ना किसे सहारा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख किनारा, तूं किरपा आप कमाईआ। तेरा सच सच्चा दरबारा, सच तेरी सरनाईआ। दोए जोड़ करन निमस्कारा, पाहन पाथर सीस झुकाईआ। तेरे भगतां नाल वेखीए सच मनारा, सचखण्ड साचे सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे मिले सरनाईआ।

जन भगतां रखो सच्चा संग, श्री भगवान आप जणाइंदा। बिन काया चोली चढ़े रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। बिन रसना जिह्वा दान ल्या मंग, अनमंगी दात झोली पाइंदा। बिन दन्दां गाया छन्द, सोहला इक्को इक समझाइंदा। बिन पैरां मुके पन्ध, पांधी आपणे लेखे लाइंदा। निहकर्मी कर्म कांड बिनां लए गंढ्ढ, गंढ्ढ आपणे नाम पुआइंदा। बिन रसना गाओ छन्द, तेरा मेरा राग सुणाइंदा। लेखा चुक्के धार मंझ, पार किनारा इक जणाइंदा। नाता तुटे सवेर सञ्झ, घड़ी पल ना कोए वखाइंदा। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, आसण सिँघासण इक वडियाइंदा। चरण दुआर दए अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। कोई रहे ना भागां मंद, जिन्हां आपणे संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मृदंग नाम वजाइंदा।