पुस्तकालयभाग १४

११ जेठ २०२० बिक्रमी तेज भान दे गृह शेख़सर जम्मू

किरपा करे श्री भगवान, जन भगत दए वड्याईआ। बिन अक्खरां जणाए नाम, बिन सतरां करे पढ़ाईआ। बिन पत्थरां कराए प्रणाम, बिन सत्थरां सेज हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बिन अक्खरां देवे नाम, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। बिन पत्थरां मिलाए राम, रमईया आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल भगत भगवान, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। निरगुण निरगुण देवे दान, सरगुण सरगुण बूझ बुझाईआ। शब्दी शब्द करे कल्याण, अनादी नाद नाद शनवाईआ। जोती जोत जोत महान, दीपक दीआ इक रुशनाईआ। मन्दिर अन्दर सच मकान, गृह करे इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार भगत वड्याईआ। भगत वड्याई भगती भाउ, श्री भगवान दया कमाइंदा। सदा सुहेला मेल मिलण दा रखे चाउ, चाउ घनेरा इक जणाइंदा। एह आपे बेपरवाहो, बेपरवाही कार कमाइंदा। खेले खेल अगम्म अथाहो, निरगुण निरवैर नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला वेस वटाइंदा। भगत सुहेला साहिब सतिगुर, सो सति सति वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण लेखा जाणे धुर, एकँकार फेरा पाईआ। निरगुण जोती शब्दी धार जुड़, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म एका लोड़, आसा आसा विच समाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पए बौहड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गृह मन्दिर कर के वेखे ग़ौर, गहर गम्भीर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा खेल कराईआ। भगवन खेल भगत आधार, श्री भगवान दया

कमाइंदा। साची करनी कर्म विचार, निहकर्मी वेख वखाइंदा। साची सरनी एकँकार, सरनगति इक समझाइंदा। साची करनी सिरजणहार, सच किनारा इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाइंदा। सच किनारा भगत भगवान, एकँकार आप जणाईआ। सच धर्म दा सच निशान, शाह पातशाह दए वखाईआ। मीत मुरारा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे थाउँ थाईंआ। शब्दी नाद सच्ची धुन्कान, राग अनाद करे शनवाईआ। महल अटल विच मकान, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, नौजवान रूप जणाईआ। नाम निधान धुर फ़रमान, संदेस इक्को इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां भगती रूप समाईआ। भगती भगत भगतन दासी, दासन दास रूप धराइंदा। निरगुण सरगुण बण बण साथी, सगला संग निभाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावा कमलापाती, नार कन्त श्री भगवन्त आपणा संग रखाइंदा। अन्दर बाहर खोल्हणहार ताकी, बंद किवाड़ा कुण्डा लाहइंदा। सबर प्याला देवे साकी, सति सतिवादी मेहर नज़र उठाइंदा। उत्तम करे हरिजन जाति, अजाति रूप ना कोए वटाइंदा। दिवस रैण रखे प्रभाती, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाइंदा। कलिजुग अन्त मेट अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म गाए गाथी, ढोला इक्को राग अल्हाइंदा । चरण कँवल बंधाए नाती, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलाइंदा। जन भगतां मेल पुरख समरथ, कल अन्तिम आप कराईआ। निरगुण हो के मार्ग दस्स, सरगुण करे सच पढ़ाईआ। आत्म हो परमात्म वस, परमात्म आत्म बूझ बुझाईआ। ब्रह्म देवे पारब्रह्म रस, निझर झिरना इक झिराईआ। जोत निरँजण आदि निरँजण करे प्रकाश, दीवा बाती इक टिकाईआ। नाम निधान सुणाए नद, अनहद साची सेव कमाईआ। अमृत जाम प्याए मध, सच सच ख़ुमार चढ़ाईआ। निरवैर हो के करे लड्ड, आप आपणी गोद बहाईआ। सरगुण हो के वेखे अड्ड, भेव अभेद अभेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ । भगत वड्याई देवे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। देवणहारा साचा जाप, नाम निधाना झोली पाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, निरगुण सरगुण खेल रचाइंदा। पूरी करनहारा आस, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। बुझावणहारा प्यास, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। करनहारा भोग बलास, साची सेजा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन रंग आप रंगाइंदा। भगवन रंग भगवन हथ्थ, श्री भगवान आप रंगाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहान ना जाए लथ्थ, कसुंभड़ा रूप ना कोए वटाइंदा। वेखणहार पुरख समरथ, नेत्र नैण नैण उठाइंदा । गृह मन्दिर साचे वस, घर साचा इक सुहाइंदा। बिन सखीआं गावे जस, जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, आपणा बोला राग अल्हाइंदा। भगत भगवान बोला अनराग, अनरागी राग अल्हाईआ। बिन इच्छया बिन तृष्ना उपजाए वैराग, वैरागी आपणी कार कमाईआ। बिन सद्दयां बिन पुछयां देवे साथ, हरि सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहार वड्याईआ। भगत वड्याई देवण आया, श्री भगवान दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल खलाया, नर हरि आपे वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण वेस वटाया, करनी करता आप कमाइंदा। गुर अवतार नज़र ना आया, पंज तत्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। रसना जिह्वा राग ना गाया, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहइंदा। सेज पलँघ ना कोए हंढ्ढाया, वस्त्र भूशन ना तन सुहाइंदा। साक सैण ना कोए बणाया, जगत कुटम्ब ना कोए हंढ्ढाइंदा। पुत्तर धी ना गंढ्ढ पुआया, नार कन्त ना वेस वटाइंदा। पुरख अबिनाशी फेरा पाया, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। शब्द अनादी राग अल्हाया, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। विस्मादी हो के डेरा लाया, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान वेख वखाइंदा। भगत वेखण आए घर घर, घर आपणा दए वखाईआ। दरवेश हो के फिरे दर दर, दर दरवाज़ा पर्दा लाहीआ। नरेश हो के देवे वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मृगेश हो के चुकाए डर, भय भउ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन मेला सहिज सुभाईआ। भगवन मेला भगत आधार, सो साहिब दया कमाइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। खाणी बाणी चार युग गई हार, चौकड़ कीमत कोए ना पाइंदा। पुट्ठी नरद रोवे ज़ारो ज़ार, सार पासा खेल ना कोए खलाइंदा। चारे कुण्टां हाहाकार, धीरज धीर ना कोए कराइंदा। जन भगतां करे प्यार, साजण मीत आप हो जाइंदा। महल अटल इक उसार, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती मेल मिलाइंदा। साचा साकी भर प्याल, साचा जाम इक प्याइंदा। दीना नाथ हो दयाल, ठाकर स्वामी आपणा घर वसाइंदा। लेखा जाण गुर गोपाल, गुणी गहिंद आपणी कार कमाइंदा। सच धर्म दी सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक खुलाइंदा। पुछणहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाइंदा। कलिजुग चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक रखाइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाल, साची वस्त इक विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान इक्को घर बहाइंदा। भगत भगवान घर साचे बहिणा, देवणहार वड वड्याईआ। नेत्र पेखे लोचण नैणां, दरसी दरस दरस कराईआ। अगला पिछला जन्म कर्म चुक्के लहिणा, देणा सब दी झोली पाईआ। महल अटल उच्च मनार श्री भगवान मन्नणा कहिणा, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। सीस जगदीश भाणा सहिणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या भगत भगवान, आदि जुगादि जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर इक इक देंदा आया दान, एकँकार आपणी कार कमाइंदा। शाहो भूप पारब्रह्म पतिपरमेश्वर भगत इकट्ठे कीते आण, आण आपणी एका पाइंदा। बिन पढ़यां देवे ज्ञान, बिन अक्खरां अक्खर समझाइंदा। बिन मंगयां देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। बिन हुक्म करे फ़रमान, हुक्म हाकम आप सुणाइंदा। बिन मन्दिर वखाए मकान, सच दुआर सोभा पाइंदा। बिन सरोवर कराए अशनान, दुरमत मैल धवाइंदा। बिन गोपी नज़री आए काहन, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान इक्को घर, गृह मन्दिर वड वडियाइंदा। गृह मन्दिर होए वड्डा, श्री भगवान दए वड्याईआ। जिस दवारे नर निरँकार बहे नढ्ढा, चतुर्भुज रूप वटाईआ। भगत सुहाए सूरा सरबँगा, शाह पातशाह सोभा पाईआ। वज्जे नाम इक मृदंगा, ताल तलवाड़ा ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई हरि जू भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। जिस दा फिकरा किसे ना गाया फ़कत, फ़ैसला अन्त ना कोए कराईआ। तिस साहिब दा इक्को जिहा मंत, दूजी वंड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कार भगत प्रभ मीता, बेपरवाह आप कराइंदा। ना मरया ना जीवण जीता, जग नज़र किसे ना आइंदा। ना तत्ता ना ठंडा सीता, पंचम रूप ना कोए वटाइंदा। ना ज्ञान ध्यान ना अक्खर गीता, शास्त्र सिमरत वेद रूप ना कोए वटाइंदा। ना अमृत ना रस पीता, ना ख़ुमारी विच समाइंदा। ना हस्त ना दिसे कीटा, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। ना खट्टा ना होए मीठा, अनरस आपणे विच रखाइंदा। ना माता ना होए पिता, पूत पोतरा ना कोए हंढ्ढाइंदा। ना राम ना दिसे सीता, सीता राम ना कोए जणाइंदा। सो साहिब सदा अनडीठा, भेव कोए ना पाइंदा। कलिजुग अन्तिम बणया मीता, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। दो जहानां कर के ख़ाली खीसा, जन भगतां झोली आप भराइंदा। नाउँ रख बीस बीसा, दूआ ज़ीरो नाल वखाइंदा। ज़ीरो दूआ सच हदीसा, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव चुकाइंदा। भेव चुकाए इक पंज, नौबत आपणे नाम वजाईआ। सति सरूप शब्द मृदंग, हक़ संदेसा इक सुणाईआ। खेले खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आकाश प्रकाश दो जहान पुरी लोअ आपे लँघ, जन भगतां वेख वखाईआ। आदि जुगादी ढोला छन्द, सोहँ अनादी नाद अल्हाईआ। अन्दर बाहर कोए ना कंध, पर्दा विच ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे गए मंग, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। बिन हरि किरपा सारे दिसण नंग, रहमत

सीस ना छत्र झुलाईआ। श्री भगवान निरगुण रूप सुत्ता दे कर कंड, जुग चार करवट ना किसे बदलाईआ। जो आया तिस लग्गा दंड, बचया कोए रहिण ना पाईआ। अन्तिम हो के गया खण्ड खण्ड, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को भगत दए वड्याईआ। हरि भगत तेरी सच्ची धार, सो सतिगुर आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी तेरा प्यार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जिस वेले लोकमात लए अवतार, पंज तत्त चोला आप हंढ्ढाइंदा। पहलों भगतां करे ख़बरदार, लोकमात अक्ख खुल्हाइंदा। बिन भगतां चले ना कोए विहार, श्री भगवान कम्म किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा रिहा प्यार, प्रेम प्रीती सच सिखलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खोल्ह कवाड़, गृह मन्दिर इक वडियाइंदा। जिस घर वसे निरँकार, सो दर आपणे रंग रंगाइंदा। मजलस महिफ़ल लग्गी अगम्म अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। मजलस महिफ़ल लग्गी मात, श्री भगवान आप लगाईआ। भगत भगवान इक जमात, एका अक्खर करन पढ़ाईआ। एका लेखा कलम दवात, लिखी जाए बिन कलम शाहीआ। एका साहिब सतिगुर साथ, बिन तत्त करे कुड़माईआ। इक चढ़ाए अगम्म राथ, अस्व नज़र कोए ना आईआ। इक उठाए हाथ रास, डोरी तन्द ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। भगत वड्याई देंदा वेख, दो जहान लए अंगड़ाईआ। सारे तक्कण निरगुण हेत, कलिजुग अन्तिम रिहा जगाईआ। भाग लगा काया खेत, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। प्रभ नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र रूप दरसाईआ। मैनूं लभ्भदे गए केतन केत, कोटन कोटि राह तकाईआ। सो भगतां देवे आपणा भेत, अभेद आप खुल्हाईआ। जिस दे पिच्छे तत्ती पाई रेत, सीस जगदीश भेंट चढ़ाईआ। सो साहिब रिहा वेख, निरगुण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती नूर धरया भेख, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए समझाईआ। जन भगतां करे मुआफ़ कसूर, प्रभ मेहर नज़र उठाइंदा। जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, मनसा इक्को इक रखाइंदा । जिस दे पिच्छे तन तपया वांग तन्दूर, अग्नी अग्न सर्ब वखाइंदा। सो साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा मेल मिलाइंदा। मुरीद मुर्शद मिले ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराइंदा। नेरन नेरे आया दूर दुराडा पैंडा होया दूर, पांधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। नव नौ चार बणया रिहा मफ़रूर, कलिजुग अन्तिम पर्दा लाहइंदा। देवणहारा सति सरूर, नाम रस इक वखाइंदा। जन भगतां आसा पूर, कूड़ी तृष्ना मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे तेरा सच न्याउँ, निरगुण निरगुण आप कराईआ। दर दर घर घर पकड़े बांहों, बाहू बल आप रखाईआ।

निमाणयां देवे साचा थाउँ, दरगाह साची मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र अंन्दर तारे अनेक, अक्ल कल अख्वाइंदा। भगत भगवान रिहा वेख, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। सच सुहञ्जणा वसया देस, जिस देस डेरा लाइंदा। कट्ठे होए मुल्लां शेख़, शेख़ आपणा माण गवाइंदा। हरि साहिब इक्को भेख, नेत्र नैण ध्यान लगाइंदा। निरगुण निरगुण करे हेत, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। कोई ना जाणे हरि का भेत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। चारे खाणी सुंञां खेत, राखा रूप ना कोए वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी वारी खेलां गए खेड, सगला संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि नित नवित्त श्री भगवान भगतां आप तराइंदा। भगत भगवान देवे दात, आदि जुगादि रूप वटाईआ। भगतां मेला साचे साध, सन्त साजण वेख वखाईआ। भगतां सिफ्त बोध अगाध, नाम निधान पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिन भगत भगवान अक्खर कम्म किसे ना आईआ। भगत कहे प्रभ तेरा अक्खर, ढोला सिफ्त सुणाइंदा। भगवान कहे एह होए पत्थर, बिन भगतां राग ना कोए अल्हाइंदा। भगत कहे प्रभ तेरा सत्थर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। भगवान कहे भगत मैं तेरा करां शुकर, तुध बिन नाम ना मेरा कोए ध्यााइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सोभा पाइंदा। भगत कहे भगवान तेरी सिफ्त सालाह, सालाहगीर तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बण मलाह, बेड़ा लोकमात तराईआ। नाम जणाए आपणा शहिनशाह, नर निरँकार करें पढ़ाईआ। रहबर बणें सच ख़ुदा, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। नूरी नूर करें रुशना, जोती जोत जोत चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा भेव कोए ना आईआ। भगवान कहे सुण मेरे भगत मीत, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। तुध बिन कोई ना चलाए मात रीत, रीतीवान ना कोए अख्वाईआ। कोई ना गाए मेरा गीत, साचा नाम ना कोए ध्याईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दोहां रूप ठीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। ठीक रूप प्रभ दस्सया तेरा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। धन्न भाग तूं किहा रूप मेरा, मेरा नज़र कुछ ना आईआ। सरगुण अन्दर निरगुण झेड़ा, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। पंज तत्त वसदा उजड़दा रिहा खेड़ा, थिर नज़र कोए ना आईआ। तूं बद्धा मेरा बेड़ा, संग आपणे ल्या तराईआ। हुण दस्स प्यारा लग्गे केहड़ा, जिस आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सच सच रिहा जणाईआ। मैनूं प्यारा लग्गे उह, जिस आपणी दया कमाइंदा। जो चरणी गया छोह, सो एका रंग वखाइंदा। भगवान ओन्हां जोगा गया

हो, जो मेरा नाम ध्यााइंदा। सच वस्त सारी खोह, जन भगतां झोली पाइंदा। अन्दर बाहर इक्को मोह, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। मेरा भेव ना जाणे को, शास्त्र सिमरत नैण शरमाइंदा। सूरज चन्द कर ना सके लो, जोत प्रकाश इक वखाइंदा। धुरदरगाही ढोआ ढो, नाम अमोलक इक वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। मोहे प्यारा लग्गे बुढ्ढा नढ्ढा नौजवान बालक, बाली बुध दयां वड्याईआ। मेरा नाउँ ख़लक ख़ालक, मख़लूक मेरी शहिनशाहीआ। मेरा शब्द सुत साचा सालस, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। नित नवित्त ना करां आलस, जन भगतां होवां सहाईआ। मेरी धार निरगुण ख़ालस, ख़ालस सब नूं दयां बणाईआ। एथे चले ना कोए सफ़ारश, नेत्र वेखां चाईं चाईंआ। लिखण पढ़न दी नहीं इबारत, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। सिफ्तां करन दी नहीं कोई आदत, जिस फड़या तिस पार कराईआ। पिछले जन्म दी लेखे लाई इबादत, अग्गे कलमा इक जणाईआ। कर किरपा करी सख़ावत, ख़ाली झोली आप भराईआ। भगत भगवान रहे ना कोई अदावत, दूई झगड़ा दित्ता गंवाईआ। मिलण विछड़न दी रहे ना कोई अलामत, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच शनाख़त, पर्दा सके ना कोई पाईआ। शनाख़त करे साहिब गुर मीता, दर दर घर घर पर्दा लाहइंदा। हरिसंगत दस्से इक प्रीता, वड्डा छोटा ना कोए जणाइंदा। सोहँ नाम निधान जिस ने पीता, तिस आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। त्रैगुण माया ना तपे अंगीठा, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप तराइंदा। जन भगतां तारे तारनहार, तरनी इक्को इक जणाईआ। इक इक दा इक प्यार, इक दूजे नाल बंधाईआ। इक दूजे दा सच शृंगार, निज नैण दरसाईआ। तीजा नैण कर उज्यार, चौथे घर दए वड्याईआ। चौथे घर आप बहाल, पंजम करे सच शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र जन साचे तरना, बेनज़ीर दया कमाइंदा। सतिगुर घर जम्म फेर ना मरना, मरना जीणा वक्त चुकाइंदा। हरि का नाम अक्खर पढ़ना, सोहँ साचा राग सुणाइंदा। आत्म परमात्म पौड़े चढ़ना, मंज़ल इक्को इक रखाइंदा। महल अटल अगम्म वड़ना, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। प्रभ साचे दी सरनी पड़ना, दूजा इष्ट ना कोए बणाइंदा। निरगुण निरगुण पल्लू फड़ना, नाम गंढ्ढ इक पुआइंदा। तूं मेरा मैं तेरा सब ने इक्को वार करना, दूजा राग ना होर अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान लए फड़, फड़ आपणा मेल मिलाइंदा। मेल मिलावा रखे हथ्थ, बिन हथ्थां दया कमाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, साची समझ दए समझाईआ । श्री भगवान गाउणा जस, एकँकारा सिफ्त सालाहीआ। उहदे

बरदे हो के मन्दिर जाओ वस, गृह मिले माण वड्याईआ। सरन सरनाई साची जाणा ढट्ठ, निउँ निउँ लागो पाईआ। लेखे लग्गे तत्त अट्ठ, ततव तत तत्त समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। सुण संदेसा प्रभ का सच्चा, पाहन लैण अंगड़ाईआ। साडे नाल कर वाअदा पक्का, पक्की तर्हा दे समझाईआ। जे भगत तेरा बच्चा, क्यों सानूं रिहा दुरकाईआ। तूं घट घट अन्दर रचा, गृह गृह डेरा लाईआ। जे करनी विच्चों रहि गया कच्चा, मेहर नज़र कर तराईआ। लारा दे ना कहीं अच्छा, अच्छी तर्हा दे समझाईआ। जे धन्ने दा चारया वच्छा, की साडी भुल्ल ना दएं बख्शाईआ। तूं साहिब लग्गें चंगा, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। दर तेरा इक्को मंगा, दूजे दर मंगण ना जाईआ। जे होवें भुक्खा नंगा, तेरे घर फेरा कोए ना पाईआ। तूं सदा सूरा सरबँगा, हथ्थ तेरे वड्याईआ। वेखीं कन्ढ्ढी आ के हो ना जावीं अन्धा, आपणा नैण बंद कराईआ। जे तूं तारें ख़ाकी बंदा, क्यों पत्थरां रिहा रुवाईआ। असीं वी तेरा गाईए छन्दा, जे देवें ज़बान लगाईआ। आपणा सीना करीए ठंडा, तेरे चरण कँवल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां नाल मिलाईआ। श्री भगवान अग्गों हस्स, हौली हौली समझाइंदा। भगतां पिच्छे तुहाढ्ढे विच गया फस, राह नज़र कोए ना आइंदा। अग्गे करां फेर ना अड्ड, सगला संग निभाइंदा। तुहाढ्ढा वेखां इक्को हड्ड, नाड़ी आपणी लेखे पाइंदा। तुहाढ्ढा लहिणा यादव यद्द, यादव बंस पूर कराइंदा। बाकी तुसां लैणे सद्द, डोर तुहाढ्ढे हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सब दा पूर कराइंदा। लेखा पूरा करीं करतार, हथ्थ तेरे वड्याईआ। सुण के असीं ना सके विचार, तेरी समझ ज़रा ना आईआ। किस बिध देवें सानूं तार, पार किनार लगाईआ। साचा दस्स आप विहार, विवहारी भेव खुल्हाईआ। दर आए चल दरबार, इक्को अलख जगाईआ। भिच्छया दे सच्ची सरकार, ख़ाली झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। आपणे तारन दी दस्सां बिध, श्री भगवान आप जणाइंदा। तुहाढ्ढा कारज करां सिध, मेहर नज़र उठाइंदा। कर किरपा लेखा देवां, लिख, लिख्या फेर ना कोए मिटाइंदा। तुसां दर्शन कीता मेरे सिख, इक इक सिख नाल असंख असंख पार कराइंदा। असंख असंख निक्का हिस, अगला खेल ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कर किरपा पाए भिख, भिच्छया आपणी सच वरताइंदा। भिच्छया झोली दिती पा, पाहन मिली वड्याईआ। सारे करन इक्को चा, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जन भगतां नाल दित्ता मिला, मिली जगत वधाईआ। सिखां चरण दित्ता छुहा, छोह आपणी नाल लगाईआ। असंख असंख दित्ते तरा, कोटन कोटि रहे जस गाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। भान कहे सुण भगत प्यारे, अरदास मेरी अरज़ोईआ। भुल्ल ना जाईं विच संसारे, तेरी ओट रखाईआ। बुध मति हीण गंवारे, साडी चली ना कोई चतुराईआ। प्रभ चरण इक्को निमस्कारे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर सिरजणहारे, साडा सिदक दित्ता निभाईआ। जन भगत रखणे सदा नाले, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। पार लँघण दे राह सुखाले, साहिब सतिगुर गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस उपर होए आप मेहरवान, बिन भगती बिन शक्ती बिन जुगती बिन जगत वक्त पार कराईआ।

१२ जेठ २०२० बिक्रमी शिव सिँघ दे गृह शेख़सर जम्मू

सचखण्ड वज्जे वधाई, हरि सतिगुर आप वजाइंदा। सचखण्ड होए रुशनाई, हरि सतिगुर आप कराइंदा। सचखण्ड होए शनवाई, हरि सतिगुर राग अल्हाइंदा। सचखण्ड होए कुड़माई, हरि सतिगुर मेल मिलाइंदा। सचखण्ड खेले खेल बेपरवाही, बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाइंदा। सचखण्ड सोहे महल्ल, हरि सतिगुर आप सुहाईआ। सचखण्ड खेल अचल, हरि सतिगुर चलत रिहा जणाईआ। सचखण्ड खेल अछल अछल्ल, छलधारी भेस वटाईआ। सचखण्ड उच्च अटल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड सच मनार, हरि सतिगुर आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड सच करतार, हरि करता वेस वटाइंदा। सचखण्ड सच दीदार, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। सचखण्ड सच प्यार, निराकार निरवैर आप कमाइंदा। सचखण्ड सच विहार, विवहारी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप समझाइंदा। सचखण्ड साची करनी, हरि करता आप कमाईआ। सचखण्ड साची सरनी, सरनगति इक रखाईआ। सचखण्ड साची पढ़नी, श्री भगवान रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड सच राग, अनरागी आप अल्हाइंदा। सचखण्ड सच समाज, हरि सतिगुर आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड साचा राज, शाहो भूप राज कमाइंदा। सचखण्ड सच आवाज़, सो साहिब आप लगाइंदा। सचखण्ड सच दाज, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। सचखण्ड सच नज़ारा, बेनज़ीर रखाईआ। सचखण्ड सच मुज़ाहरा, श्री भगवान आप जणाईआ। सचखण्ड सच इशारा, एकँकारा इक्को इक वखाईआ। सचखण्ड सच वणजारा, सो पुरख

निरँजण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दए वड्याईआ। सचखण्ड सच सिँघासण, हरि सतिगुर आप लगाइंदा। सचखण्ड खेल पुरख अबिनाशन, हरि आपणी खेल वखाइंदा। सचखण्ड साची रासन, श्री भगवान रास रचाइंदा। सचखण्ड जोत प्रकाशन, दीवा बाती ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। सचखण्ड साची लो, श्री भगवान आप कराईआ। सचखण्ड सच निवासी हो, निरगुण आपणा घर वसाईआ। सचखण्ड सच धार अमृत चो, रस इक्को इक जणाईआ। सचखण्ड रूप धरे ना कोई दो, निरगुण इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड कहे मेरी सच्ची धार, हरि प्रभ मिली सरनाईआ। निरगुण करे इक प्यार, एकँकार वज्जे वधाईआ। तख्त निवासी शाह सिक्दार, शहिनशाह आसण लाईआ। महल अटल इक मनार, ऊँचो ऊँच जणाईआ। धुरदरगाही साची कार, हरि करता आप कमाईआ। ना कोई दूजा मीत मुरार, मिले मेल ना सज्जण गोसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे वेख वखाईआ। सचखण्ड नगारा वज्जदा, वजाए बेपरवाह। परम पुरख प्रभ एका सजदा, सीस जगदीश ताज टिका। साचे मन्दिर आपे लँघदा, दर दरवाज़ा आप खुल्हा। बण भिखारी इक्को मंगदा, दाता दानी देवणहार साची झोली रिहा भरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वाली दो जहान। दो जहानां वाली खेल अपार, श्री भगवान धार चलाईआ। नव नौ चार कर कर पार, पार किनारा दए समझाईआ। कलिजुग अन्तिम हो तैयार, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। निरगुण साची करे कार, सरगुण भेव कोए ना आईआ। सच दवारा खोल्ह कवाड़, सचखण्ड करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। आपणी करनी लोकमात, सो साहिब आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम देवे दात, नाम भण्डारा आप वरताइंदा। निरगुण सरगुण हो के साथ, सगला संग निभाइंदा। आदि सुणाई आपणी गाथ, जुगादि वंड वंडाइंदा। खेले खेल पुरख समराथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक वडियाइंदा। कर किरपा मेहरवान, भगत भगवान मात जगाइंदा। देवे दरस नौजवान, साचे मार्ग आपे लाइंदा। राह दस्से हो मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल विच जहान। साचा खेल करे जहान, दोए दोए आपणी धार चलाईआ। सचखण्ड दा सच मकान, लोकमात प्रगटाईआ। साढे तिन्न इक निशान, गिणती गणत ना कोए गणाईआ। साढे तिन्न करोड़ दए ब्यान, रोम रोम रोम जस गाईआ। हेम कुण्ट बियाबान, जंगल जूह रहे कुरलाईआ। सच बैकुण्ठ हरि का मकान, जिस गृह अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए बणाईआ। सचखण्ड सच दुआर, हरि साचा सच बणाइंदा। महल अटल इक उसार, उसतत आपणी विच टिकाइंदा। पुस्तक करे ना कोए प्यार, भगत भगवान वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक उपाइंदा। सचखण्ड साचा मन्दिर सोहणा, सो साहिब आप उपाईआ। जिस दे अन्दर निरगुण वसे आप परौहणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साची सेजा इक्को सौणा, सिँघासण वखावणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल इक वसाईआ। सचखण्ड महल्ल अपारा, श्री भगवान आप जणाइंदा। निरगुण जोत कर उज्यारा, नूरो नूर नूर धराइंदा। बोध अगाध नाम जैकारा, शब्दी राग अल्हाइंदा। खेले खेल अपर अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड सच समझाइंदा। सचखण्ड लोकमात, हरि भगवन आप जणाईआ। जिस गृह वसे पुरख समराथ, तिस देवणहार वड्याईआ। पुरी लोअ आस पास, नगर खेड़ा रूप जणाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई आकाश, आकाश बैठा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड रख्या काया उहला, नज़र कोए ना पाईआ। निरगुण बदलया आपणा चोला, चोली रंग वखाईआ। जिस मन्दिर गाए साचा सोहला, सो मन्दिर इक सुहाईआ। सच दुआर नर हरि खोल्हा, निरवैर वंड वंडाईआ। परम पुरख प्रभ गाए ढोला, ढोलक होर ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मन्दिर सुहञ्जणा सोभनीक, हरि सतिगुर आप उपाइंदा। दूसर ना कोई दिसे शरीक, कूड़ी वंड ना कोए वंडाइंदा। गृह मन्दिर वसे नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। मार्ग धारा इक बारीक, औखी घाटी आप जणाइंदा। चरण कँवल जो लाए प्रीत, तिस मंज़ल सच पुचाइंदा। प्रभ नज़री आए ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न जणाइंदा। सचखण्ड दवारे रखे सच उडीक, भगत भगवान राह तकाइंदा। लहिणा चुक्के वीह बीस, बीस बीसा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खण्ड सच वंड वंडाइंदा। सचखण्ड सति सतिगुर, गुर गुर रूप जणाईआ। लेखा जाणे आपणा धुर, धुर धुर दी कार कमाईआ। आत्म परमात्म जाए जुड़, जोड़ी हरि जगदीश सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा दए प्रगटाईआ । सचखण्ड प्रगटे साढे तिन्न हथ्थ, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। निरगुण हो के अन्दर वस, सरगुण पर्दा पाइंदा। साहिब स्वामी गा जस, ढोला राग अल्हाइंदा। जोती जोत कर प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। भगत भगवान पूरी आस, घर साचे आप कराइंदा। सेवक सेवक दासी दास, भिखक भिखारा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच सरूप आप

प्रगटाए शाहो भूप, सच दरसाए आपणी कूट, कुण्ट होर ना कोए जणाइंदा। साची कूट साची दिशा, श्री भगवान आप जणाईआ। पुरख अकाल इक्को हिस्सा, हिस्सा आपणा वंड वंडाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त किसे ना दिसा, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। खाणी बाणी जिस दा किस्सा, कथा कहाणी रही गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे गए चिट्ठा, चिट्ठी सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। पुरख अकाल नेत्र नैण किसे ना डिठा, सुण सुण सारे रहे जस गाईआ। सब दे अन्दर सुत्ता दे कर पिठा, करवट सके ना कोए बदलाईआ। जन भगतां उपर हरि जू तुट्ठा, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दा सच रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। सचखण्ड हरि भगत पलँघ, पुरख अबिनाशी सेज विछाइंदा। सचखण्ड हरि सन्त अनन्द, अनन्द इक्को इक जणाइंदा। सचखण्ड गुरमुख संग, गुर सतिगुर मेल मिलाइंदा। सचखण्ड गुरसिख चन्द, निरगुण नूर नूर चमकाइंदा। दीन दयाल हो बख्शंद, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। नाता तोड़ बंदीख़ाना बंद, बंद ख़ुलासी आप कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान सच निशान, आप वखाए सचखण्ड मकान, दर इक्को इक सुहाइंदा।