पुस्तकालयभाग १४

१२ जेठ २०२० बिक्रमी फ़रंगी राम दे गृह तूतां वाला जम्मू

सचखण्ड सच सुल्ताना, सो पुरख निरँजण सोभा पाईआ। सचखण्ड हरि मेहरवाना, हरि पुरख निरँजण वेस वटाईआ। सचखण्ड नौजवाना, एकँकारा बल रखाईआ। सचखण्ड नूर महाना, आदि निरँजण जोत रुशनाईआ। सचखण्ड मर्द मर्दाना, अबिनाशी करता सोभा पाईआ। सचखण्ड श्री भगवाना, भगवन आपणी कार कमाईआ। सचखण्ड पारब्रह्म हो प्रधाना, आसण सिँघासण दए वड्याईआ। सचखण्ड शहिनशाह सुल्ताना, पातशाह बेपरवाहीआ। सचखण्ड सच हुक्मराना, धुर फ़रमाना, इक जणाईआ। सचखण्ड सतिगुर रूप पुरख अकाला, अक्ल कल धारी आप हो जाईआ। सचखण्ड निरगुण निरगुण पहर बाणा, भेव अभेदा आप जणाईआ। सचखण्ड देवणहारा दाना, सरगुण सरगुण माण वड्याईआ। सचखण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप जणाईआ। सचखण्ड निवासी सतिगुर धार, सो साहिब आप चलाइंदा। निरगुण निरगुण लै अवतार, गुर गुर वेस वटाइंदा। गुर गुर नाद शब्द धुनकार, नाम नामा रूप प्रगटाइंदा। लेखा जाण जीव जहान, जुगती इक्को इक समझाइंदा। समरथ पुरख हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। अक्खर वक्खर कर

प्रधान, सच प्रधानगी इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर बहि बहि खेल रचाइंदा। सचखण्ड निवासी सतिगुर पूरा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। जोती जाता एका नूरा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सदा सदा सद बणया रहे मज़दूरा, सेवक आपणी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी कूड़ी क्रिया हूंझे कूड़ा, नाम बहारा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्ब कल हो भरपूरा, प्रभ आपणी कार कमाईआ। कार कमाए सचखण्ड निवासी, सच साची सेव कमाइंदा। आदि जुगादि ना कोए उदासी, हरख़ सोग ना कोए वखाइंदा। मण्डल मण्डप इक्को रासी, इक्को नाच नचाइंदा। कलिजुग वेखे खेल तमाशी, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। भगत भगवान बणया साथी, सगला संग निभाइंदा। इक जणाए पूजा पाठी, आत्म परमात्म राग अल्हाइंदा। निरगुण सरगुण देवे दाती, नाम अमोलक आप वरताइंदा। मेटे रैण अन्धेरी राती, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाइंदा। दिवस रैण रखे प्रभाती, प्रभ आपणा खेल खलाइंदा। निर्धन सरधन पुछे वाती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा एकँकारा हरि निरँकारा इक सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा सोभावन्त, सोभनीक सुहाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। कलिजुग वेला जाणे अन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई देवे मंत, हरि मंत्र नाम दृढ़ाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सति बणाए साची बणत, घड़न भंनणहार बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक सुहाईआ। नाम चोली रंग बसन्त, बेपरवाह आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण फेरा अगम्म अथाह, बेपरवाह खेल खलाइंदा। प्रगट हो सच्चा शहिनशाह, शाहो भूप वेस वटाइंदा। दो जहानां मंज़ल जाणे राह, रहबर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करे करतार, कादर वड्डा वड वड्याईआ। भगत भगवान मीत मुरार, मिल मिल आपणी ख़ुशी जणाईआ। दूर दराडा पन्ध मुकाए सिरजणहार, सिर सिर रिहा रिज़क सबाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, लेखा लेख ना कोए प्रगटाईआ। जिउँ भावे तिउँ करे कराए आपणी कार, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत सिफ्त सालाहीआ। सिफ्त भगत सिफ्त सालाह, सलाहगीर हरि अख्वाइंदा। सति दवारे चरण छुहा, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। कुल्ली कक्खां भाग लगा, आपणी दया कमाइंदा। दीपक जोती जोत जगा, चिराग़ इक्को इक जणाइंदा। आत्म परमात्म कर रुशना, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सिध्धा मार्ग इक्को ला, सुखमन टेडी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा खेल खलाइंदा।

कुली कक्खां लेखे लग्गे कक्ख, हरि करता कीमत पाईआ। मेहरवान खोल्ह अक्ख, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। दरस दिखाए आप प्रतख, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दूर दुराडे रहे हस्स, घर घर आपणी ख़ुशी मनाईआ। पीर पैगम्बर चौदां लोक रहे नट्ठ, चौदां तबक खेल रचाईआ। भगत भगवान गाउँदे जस, वेद पुराण सिफ्त ना राईआ। नाता तुट्टे अट्ठ तत्त, तत्त अट्ठ सोभा पाईआ। लेखे लग्गे साची रत, रती रत वेख वखाईआ। प्रभ देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों रख, रक्षक होए सभनी थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। कक्खां कुल्ली पढ़े कलाम, कलमा नबी रसूल अल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ रूप इक अमाम, परवरदिगार सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच्चा दस्से नज़ाम, नौबत आपणे नाम वजाईआ। ज़ाहर ज़हूर दए पैग़ाम, कायनात करे पढ़ाईआ। साचा सजदा इक सलाम, हुजरा इक्को इक दरसाईआ। दामनगीर पकड़े दाम, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगत दए वड्याईआ। कुली कक्ख हस्से रोवे, दोवें धार जणाईआ। पुरख अबिनाशी मेरा होवे, दूजे सार कोए ना आईआ। दिवस रैण कदे ना सोवे, आलस निंद्रा ना कोए जणाईआ। दुरमति मैल सब दी धोवे, जो जन आए सरनाईआ। कूड़ी क्रिया अन्तर खोवे, गुरमति झोली पाईआ। साचा बीज इक्को बोवे, पत्त डाली नाम महकाईआ। निरगुण निरगुण जिहा होवे, गुरमुख गुर गुर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। कुली कक्ख नैण उग्घाड़, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। दहि दिशा दिसे उजाड़, खेड़ा नज़र ना कोए जणाईआ। साचा करे ना कोए प्यार, प्रेमी प्रीत ना कोए लगाईआ। लख चुरासी रूप नर नार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। हाहाकार सर्ब संसार, हौका लै लै मरे लोकाईआ। इक्को भगत बोले जैकार, सोहँ ढोला रिहा गाईआ। उहला पर्दा दित्ता पाड़, शब्द वचोला फेरा पाईआ। तोला बणया आप निरँकार, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। वेखे विगसे पावे सार, वेखणहार नज़र किसे ना आईआ। सगले सज्जण लए नाल, साथी आपणा संग मिलाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा रिहा चुकाईआ। कुली कक्ख मारे झाती, नेत्र नैण नैण उग्घाड़या। पुरख अबिनाशी खोल्ह ताकी, घर आया मीत मुरारया। जाम प्याए इक्को साकी, मधुर रस इक वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह मन्दिर डेरा ला रिहा। कुली कक्ख चाउ घनेरा, सखीआं रही जणाईआ। ओ सखीओ घर आया प्रभ मेरा, मैं मेरी दए मिटाईआ। डुब्बदा

तारनहारा बेड़ा, चप्पू आपणा नाम लगाईआ। नाउँ रख सिँघ शेरा, वड दलेरी इक जणाईआ। आवण जावण मुकाए झेड़ा, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ । अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, अदालत इक्को इक लगाईआ। साचा वसे गुरमुख खेड़ा, गुर सतिगुर आप वसाईआ। दूर दुराडा आया नेड़ा, नेरन नेर रूप दरसाईआ। खेल खेले गुरु गुर चेरा, चेला आपणी सेवा लाईआ। मेहरवान करे मेहरां, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मैंडे लाया डेरा, मैं की आपणे नाल रलाईआ। झुग्गी कहे मैं की दस्सां, हाल दस्सण विच ना आईआ। ख़ुशीआं विच उठ उठ नस्सां, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर वसां वास्ता इक्को अग्गे पाईआ। अंमिउँ रस इक्को चक्खां, श्री भगवान जाम इक प्याईआ। मैंहदी लावां साचे हथ्थां, रंग इक्को इक चमकाईआ। परम पुरख दी चरणी ढट्ठां, जो देवणहार वड्याईआ। दोए जोड़ वास्ता घत्तां, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ नाता छुडा दे पंजां तत्तां, जो तेरी रहिण सरनाईआ। दर्शन करां तेरीआं अक्खां, आपणी अक्ख ना कोए रखाईआ । भाग लगाया मेरयां कक्खां, कक्खों लख बणाईआ। ढोला गावां तेरा जसा, सोहँ राग अल्हाईआ। हरिसंगत विच बहि के वसां, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। नाउँ निधाना तेरा रटां, रट्टा रहे ना जगत लोकाईआ। सच्चा लाहा इक्को खट्टां, प्रभ मिले तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरा दर्शन पाईआ। कुली कक्ख कहे मेरा मन अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। जिस घर चढ़या साचा चन्द, गुजरी चन्द नूर चमकाइंदा। मैं गाया उहदा छन्द, जो छन्द आपणा सर्ब सुणाइंदा। मेरी तुट्टी लए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार फेरा पाइंदा। मेरी चार दीवारी दिसे ना कोई कंध, छप्पर छन्न ना कोए वखाइंदा। इक्को प्रेम मेरे संग, जो प्रभ साचे नूं भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर सच्चा इक्को नज़री आइंदा। कुली कहे मेरा वेख कुला, कुल आपणी नाल मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाउणा मुल्ला, कीमत तेरे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग बूटा सब दा हुल्ला, फल नज़र कोए ना आईआ। तत्ती वाउ वगे बुल्ला, पतझड़ रिहा जणाईआ। तेरा दवारा इक्को खुल्ल्हा, मिले सर्ब सरनाईआ। देवें नाम सदा अनमुल्ला, कौड़ा रीठा ना कोए जणाईआ। दर आएयों प्रभ मेरे भुल्ला, अभुल्ल तेरी सरनाईआ। तेरी सरन कोई ना रुल्ला, जो आया पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणी नाम वड्याईआ। कुली कहे तूं कुलवन्त, कलकाती फेरा पाईआ। तेरा नाम अगम्मा मंत, मंत्र तेरा नाम पढ़ाईआ। पिच्छे तारे साध सन्त, भगत भगवन्त दया कमाईआ। हुण कलिजुग वेला अन्त, पाहन पाथर नाल रलाईआ। तेरी महिमा सदा बेअन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तेरे दवारे इक्को मिन्नत, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। साडे विच

ना कोई हिम्मत, तेरा नाम लईए ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद मिले तेरी सरनाईआ। कुली कहे उच्ची कूक, कूक कूक सुणाया। प्रेम अग्नी नाल फूक, जोती लम्बू इक लगाया। नाता रहे ना पंच भूत, भूतक संग ना कोए वखाया। इक्को धागा इक्को सूत, ताणा पेटा तेरा नाउँ पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा सो सो पुरख नज़री आया। कुली कक्ख कर विचार, श्री भगवान आप जणाईआ। तेरे दर लग्गा दरबार, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। हरिसंगत संग कर प्यार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। दोए जोड़ कर निमस्कार, सीस सीस झुकाईआ। उच्ची कूक सुणा हाल, आपणी आप दए दुहाईआ। गुरमुखो मैनूं लैणा नाल, पिछला पन्ध दयो मुकाईआ। जिन्हां मिल्या दीन दयाल, दयानिध आपणी सेव लगाईआ। तिन्हां तुटा कूड़ जंजाल, माया पोह ना सके राईआ। तेरा हल्ल होए स्वाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिख मति इक जणाईआ। कुली कक्ख करे अरदास, जन भगतां आख सुणाईआ। सन्त सुहेल्यो रखो मैनूं पास, दर बैठी सीस झुकाईआ। करे दुहाई अनाथां अनाथ, निर्धन आपणा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे दरस कर तरस, मिटा हरस, हासल वसूल असल असूल असलीयत विच्चों प्रगटाईआ।

१२ जेठ २०२० बिक्रमी ज्ञान चन्द दे गृह तूतां वाली जम्मू

सो पुरख साहिब सुल्तान, सति सतिवादी नाउँ धराइंदा। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, बेपरवाह खेल खलाइंदा। एकँकारा नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। आदि निरँजण जोत महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। श्री भगवान खेल महान, लेखा लेख ना कोए समझाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। साची इच्छया कर परवान, भिच्छया आपणी झोली पाइंदा। महल अटल सच मकान, सति दवारा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि पुरख पुरख अगम्म, अगोचर आपणी कार कमाईआ। निरगुण निरगुण बेड़ा बन्न्ह, निरवैर पुरख चलाईआ। वस्त अमोलक साची धन, सति सतिवादी आप वरताईआ। शाहो भूप बण राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह दुकान, महल अटल करे रुशनाईआ। बेपीर मिहबान बीदो नूर इलाही महान, मुकामे हक़ हक़ रुशनाईआ।

सच तौफ़ीक नौजवान, रफ़ीक होर ना कोए बणाईआ। परवरदिगार हो मेहरवान, बेनज़ीर नज़र ना कोए दरसाईआ। सति सतिवादी सच तस्वीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। धार धार हरि खेल निराला, हरि निरगुण निरगुण खेल खलाइंदा। परम पुरख प्रभ दीन दयाला, दयानिध आपणा वेस वटाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक प्रगटाइंदा। दीपक जोती जोत निराला, कमलापाती आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर सचखण्ड, सति सतिवादी आप सुहाईआ। निरगुण निरवैर बैठ अखण्ड, निराकार वेस वटाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। खेले खेल सूरा सरबँग, बेअन्त बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। दर दरवेश भिखक भिखारी मंगे मंग, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि इकल्ला, एकँकार आपणी कार कमाइंदा। वसणहार सचखण्ड महल्ला, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। दीपक जोत आपे बला, नूरो नूर डगमगाइंदा। सति सरूप फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे करतार, कुदरत रूप ना कोए दरसाईआ। महल अटल उच्च मनार, श्री भगवान सोभा पाईआ। छप्पर छन्न ना चार दीवार, मण्डल मण्डप ना कोए दृढ़ाईआ। सूरज चन्न ना कोए उसार, किरन किरन ना कोए चमकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोअ पुरी आकाश ना कोए पसार, ज़िमीं असमान ना कोए बणाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर ना कोई ग़ार, गहर गम्भीर आपणी खेल रचाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए आकार, दूजी धार ना कोए वखाईआ। पंज तत्त ना कोए अखाड़, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। राग शब्द ना कोए धुनकार, सोहला ढोला ना कोए सुणाईआ। लख चुरासी ना कोए विहार, गुर अवतार पीर पैगम्बर वंड ना कोए वंडाईआ। रसना जिह्वा ना कोए जैकार, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। मन मति बुध ना कोए आधार, काया बंक ना कोए जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद ना कोई पुराण, गीता ज्ञान ना कोए समझाईआ। अञ्जील कुरान ना कोए निशान, तीस बत्तीस ढोला ना कोए सुणाईआ। खाणी बाणी ना कोए विचार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी रूप ना कोए जणाईआ। भगत भगवान ना कोए शृंगार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रंग ना कोए रंगाईआ। सन्त साजण ना कोई विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एकँकार आपणी कल आप धराईआ। आपणी कल आपे रख, हरि करता कार कमाईआ। निरगुण निरगुण हो प्रतख, निरवैर वेस वटाईआ। सर्ब कल हो समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। पुरख पुरखोतम अलखना अलख, अलख अगोचर

अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा वेस वटाईआ। नर निरँकारा कर प्यारा साचा ढोला गाए जस, सिफ्त सालाह इक्को इक समझाईआ। सच दुआर रिहा वस, निरगुण जोत कर प्रकाश, दीपक दीआ होर ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सच दवारे निरगुण चढ़या, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। सच महल्ल आपे खड़या, श्री भगवान सोभा पाइंदा। निरगुण धार निरगुण विचार निरगुण निष्अक्खर आपे पढ़या, अक्खर रूप ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि ना जन्मे ना कदे मरया, अजूनी जून ना वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, असुते आपणी धार वखाइंदा। असुते धार अनभव प्रकाश, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। सो साहिब सर्ब गुण तास, हरि पुरख निरँजण पर्दा आप उठाईआ। एकँकारा खेल तमाश, आदि निरँजण कर निवास, साची नगरी आप सुहाईआ। श्री भगवान दासी दास, अबिनाशी करता करे वास, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाईआ। सचखण्ड दवारे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए साचा हरि, दूजा संग ना कोए रखाईआ। दूजा संग ना कोई साथ, साथी नज़र कोए ना आइंदा। सचखण्ड दुआर कर प्रकाश, प्रकाशवान वेख वखाइंदा। साची पावे इक्को रास, निरगुण निरगुण रास रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा नर नरेशा आपणी धारों आप प्रगटाइंदा । सच संदेसा अगम्म धार, निरगुण निरँकार आप प्रगटाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह एका हुक्म जणाईआ। सचखण्ड सोहे दुआर, बंक मिले वड्याईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, प्रेम प्रीती गंढ्ढ पुआईआ। नार कन्त खेल अपार, नर नरायण सेज सुहाईआ। दाई दाया अपर अपार, बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। सुत दुलारा जाया एकँकार, आप आपणी कल जणाईआ। शब्दी शब्द कर उज्यार, जोती जाता वज्जे वधाईआ। सचखण्ड अन्दर खोल्ह किवाड़, थिर घर आपणी बणत बणाईआ। पूत सपूता अन्दर वाड़, देवणहार वड्याईआ। सति सतिवादी सच प्यार, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा वेस वखाईआ। सुत दुलारा एका जाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। मात पित हरि आप अख्वाया, निरगुण नूर नूर उपजाईआ। सेवादार दाई दाया, साची सेव कमाईआ। आदि जुगादि किसे भेव ना आया, अन्त कह ना सके कोई राईआ। आप आपणा खेल रचाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड सच्चा सच मनारा, हरि महिफ़ल आप लगाइंदा। इक इकल्ला एकँकारा, आपणी कल धराइंदा। शब्द अगम्मी सुत दुलारा, बण जननी गोद उठाइंदा। देवणहार सच हुलारा, नाम हुलारा

इक लगाइंदा। थिर घर खोल्ह आप कवाड़ा, मन्दिर अन्दर मन्दिर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप समझाइंदा। साची करनी कर करतार, सुत दुलारे दए समझाईआ। आदि पुरख तेरा प्यार, परम प्रीती इक जणाईआ। घर विच घर कर तैयार, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। दीआ बाती निरगुण जोत नूर उज्यार, एका एक एक रुशनाईआ। साचा सज्जण मीत मुरार, श्री भगवान संग रखाईआ। ठांडा सीता घर दरबार, अग्नी तत्त ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि आपणा भेव जणाईआ। आदि पुरख पुरख अगम्म, आपणी कार जणाइंदा। सुत दुलारे तेरा कम्म, श्री भगवान आप समझाइंदा। धुर फ़रमाना लैणा मन्न, हुक्मी हुक्म आप अल्हाइंदा। चरण कँवल कर ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। तेरा बेड़ा दित्ता बन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। सुत दुलारे जाणा जाग, सो पुरख निरँजण आप जगाईआ। थिर घर लग्गे तेरा भाग, वड भागी होए सहाईआ। तेरी रचना रची आदि, अन्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साक, सज्जण होर ना कोए बणाईआ। तेरा मेरा नाता पाक, पतित पुनीत ना रूप वटाईआ। तेरा मेरा इक्को घाट, पत्तण इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत दए वड्याईआ। शब्द सुत कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं करता करनेहार, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। मैं मंगां दरस दीदार, नित तेरा दर्शन पाइंदा। तूं शाहो भूप सिक्दार, हुक्म आपणा इक चलाइंदा। हउँ बालक बाल नादान दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। तूं वसें सचखण्ड मकान, सच सिँघासण आसण लाइंदा। मैं थिर घर करां परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। तेरे दर जगावां अलख, अलख अगोचर तेरी वड्याईआ। कवण वेला होवें प्रतख, प्रभ आपणा रूप धराईआ। करें नबेड़ा हक़, हकीकत देवणहार वड्याईआ। एथे ओथे रखें पत, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। मैं गावां तेरा जस, सदा सदा सिफ्त सालाहीआ। तूं पूरी करनी आस, आसा आसा विच मिलाईआ। तेरा निरगुण नूर जोत प्रकाश, अनभव तेरी खेल नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे तेरा संग साहिब निभाईआ। सुत दुलारे साचे लाल, श्री भगवान आप जणाईआ। तेरा खेल करां महान, महिमां आपणी सिफ्त सालाहीआ। थिर घर खोल्ह तेरी दुकान, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। देवणहार श्री भगवान, दूजा अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, रहमत साची आप कमाईआ। सुत दुलारे उठ जाग, सो साहिब आप जगाइंदा। तेरे दर लग्गे भाग, हरि करता आप लगाइंदा। निरगुण पकड़े तेरी

वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंस सरबंस तेरा रूप वखाइंदा। बंस सरबंस तेरी धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। आदि आदि कर प्यार, देवणहार वड्याईआ। निरगुण नूर नूर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्दी शब्द शब्द दुलार, पूत सपूता होए सहाईआ। दाता देवणहार भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, समरथ पुरख होए सहाईआ। समरथ पुरख इक्को दाता, सुत दुलारे आप समझाइंदा। इक्को पिता इक्को माता, पुरख अकाल नज़री आइंदा। इक्को चरण इक्को नाता, इक्को बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। इक्को नाम इक्को गाथा, इक्को ढोला सच सुणाइंदा। इक्को नूर इक्को जाता, इक्को मेला मेल मिलाइंदा। इक्को पुछणहारा बातां, नित नवित्त वेख वखाइंदा। इक्को दस्से साची बाता, बातन आपणा हाल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारा आप उठाइंदा। सुत दुलारा गया उठ, थिर घर लए अंगड़ाईआ। पुरख अबिनाशी बणाया मैनूं पुत्त, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरी सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। संग निभाए अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी कार कमाईआ। आप बैठा सचखण्ड लुक, मैनूं देवणहार वड्याईआ। मैं सजदा करां झुक, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। प्रभ दे दात कुछ, किछ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि आपणा भेव दए खुल्हाईआ। आदि पुरख भेव खोल्ह, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। निरवैर तोले आपणा तोल, कंडा नज़र किसे ना आइंदा। सुत दुलारे रहिणा अडोल, अडुल आप जणाइंदा। सदा सदा सद वसां तेरे कोल, विछोड़ा अवर ना कोए जणाइंदा। तेरे प्यार अन्तर जावां मौल, मौला हो के कार कमाइंदा। आदि पुरख करे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि धारा आप बणाइंदा। आदि कीता कौल इकरार, इकरारनामा नज़र किसे ना आइंदा। सुत दुलारा कर तैयार, त्रैभवन धनी आप समझाइंदा। सच दवारा खोल्ह कवाड़, हाटी इक्को वणज कराइंदा। तेरी इच्छया भरे भण्डार, भिच्छया आपणे नाम वरताइंदा। साची सिख्या सच विचार, सच साचा आप समझाइंदा। निरगुण निरगुण दए आधार, बण वचोला खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। शब्द सुत तेरा मेल निरँकारी, जोती जोत जोत रुशनाईआ। तेरा नाउँ नाद शब्द धुनकारी, रागी राग अल्हाईआ। थिर घर सोहे महल्ल अटारी, गृह मन्दिर मिले वड्याईआ। प्रभ मिल्या वड भण्डारी, दाता दानी होए सहाईआ। तेरी खेल करे न्यारी, भेव कोए ना पाईआ। तेरा बंस करे तैयारी, सरबंस वेख वखाईआ। विष्नूं नूर तेरा उज्यारी, जोती जोत डगमगाईआ। ब्रह्मा होए कँवल

आधारी, कँवल नैण नैण खुल्हाईआ। अमृत बूँद ठंडी ठारी, चरण रगढ़ रगढ़ बिगसाईआ। धूढ़ी धार खेल आपारी, सुन अगम्म भेव चुकाईआ। शंकर देवे इक आधारी, इधर उधर ना कोए समाईआ। सो पुरख निरँजण सच्चा सिक्दारी, हरि पुरख निरँजण हुक्म मनाईआ। एकँकार होए आधारी, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। श्री भगवान करे कारी, अबिनाशी करता सेव कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ करे पसारी, ब्रह्मवेता रूप धराईआ। जोती जाता करे खेल पुरख नारी, नार कन्त आप अख्वाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारी, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। तिन्नां मेला इक वारी, शब्द सुत तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या दृढ़ विश्वाश, शब्द सुत सीस निवाइंदा। पारब्रह्म तेरा खेल तमाश, हउँ बालक वेख वखाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाश, विष्न ब्रह्मा शिव रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, किस बिध तेरी सेव कमाइंदा। साचा वर देवे दानी, दातार आपणी दया कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी निशानी, सच निशाना आप जणाइंदा। पुरख पुरखोतम कर मेहरवानी, मेहर नज़र उठाइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधानी, रजो तमो सतो गंढ्ढ पुआइंदा। पंज तत्त नूर नूरानी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। ततव तत कर कल्याणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कारे आपे लाइंदा। साची कार लाए धन्दा, धुरदरगाही आप जणाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंदा, बख्शश आपणी रिहा समझाईआ। रवि ससि प्रकाश नूरी चन्दा, किरन किरन विच चमकाईआ। ब्रह्मण्ड खंड वेखे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द दए वड्याईआ। सुत शब्द तेरी साची धार, विष्न ब्रह्मा शिव उपजाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी घड़ ठठयार, घट भाण्डा वेस वटाइंदा। नौ दवारे खोल्ह किवाड़, जगत वासना बंद कराइंदा। मन मति बुध दे आधार, सगला राह वखाइंदा। घर विच घर कर तैयार, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। अलख अगोचर खेल करया निरँकार, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी तेरी वंड तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। शब्द सुत लख चुरासी दाता, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नाम तेरी गाथा, तेरा ढोला सिफ्त सुणाईआ। तू ही तू ही माता, पिता पूत तू ही अख्वाईआ। तू ही नूर आत्म जाता, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पंज तत्त मिले वड्याईआ। पंज तत्त त्रैगुण माया, ततव तत जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण खेल रचाया, भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाया, सेवक आपणा रूप वखाईआ। अन्तर किसे भेव ना राया,

मंत्र सच ना कोए समझाईआ। निरंतर ब्रह्म नज़र ना आया, माया ब्रह्म दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। साची वस्त अमोलक धार, हरि करता आप वरताइंदा। वंडे वंड अपर अपार, श्री भगवान दया कमाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसार, ब्रह्म आपणी अंस सुहाइंदा। आत्म परमात्म जोत निरँकार, जोती बंस सरबंस वखाइंदा। जोत निरँजण दे आधार, आदि निरँजण ख़ुशी मनाइंदा। शब्द दुलारे कर प्यार, घर मन्दिर आप वसाइंदा। धुन अनादी बोल जैकार, एका राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर आप वसाइंदा। गृह मन्दिर वसाए आप, घर साचे वज्जे वधाईआ। निरगुण सरगुण दे प्रताप, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। बिन रसना बिन जिह्वा दस्से जाप, बिन दन्दां सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच करे रुशनाईआ। घर विच घर करे तैयार, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। आत्म सेजा अपर अपार, परमात्म आप सुहाइंदा। शब्द नाद सच्ची धुनकार, अनरागी राग अल्हाइंदा। ढोला सोहला एकँकार, अक्ल कलधारी आपे गाइंदा। बण वचोला सिरजणहार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। शब्द दुलारे दे आधार, सच साची आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा अछल अछेदा एका एको वार जणाइंदा। आदि पुरख तेरा खेल रचाया, रचन सच जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव संग रलाया, सगला संग रखाईआ। जुग चौकड़ी वंड वंडाया, खाणी बाणी बूझ बुझाईआ। बोध अगाधा राग अल्हाया, चारे वेद करे शनवाईआ। शास्त्र सिमरत नाद वजाया, जीव जहान दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म रखे उहला, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। शब्द सुत तेरा पर्दा उहला श्री भगवान आप उठाइंदा। काया अन्दर बण वचोला, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। नाउँ निरँकारा इक्को बोला, एकँकार राग अल्हाइंदा। दो जहानां बण बण तोला, तोल सच तराज़ू हथ्थ उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पंज तत्त काया सब दा वेखे डोला, घर घर काया मन्दिर अन्दर आपणा फेरा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर धुर दी कार गायण ढोला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत तेरी कार करे कराए करनेहार, करता पुरख पुरख पुरखोतम पारब्रह्म देवे माण वड्याईआ। सुत शब्द तेरा रूप अगम्म, अगम्मड़ा खेल कराइंदा। तेरी धारों पए जम्म, गुर अवतार नाउँ रखाइंदा। मिले वस्त काया तन, पंज तत्त सोभा पाइंदा। नाता तुटे बुध मति मन, मन मनसा पूर कराइंदा। निरगुण जोत चढ़े चन्न, चन्द चांदना इक चमकाइंदा। सुणे राग बिन सरवण कन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आवण

मात, श्री भगवान दए वड्याईआ। नाम निधान लै के दात, जीव जंत जगत वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, नाम शब्द चन्द चमकाईआ। आत्म परमात्म सब नूं दस्स साथ, भेव अभेदा भेव जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गा गा गए गाथ, कलम शाही सिफ्त सालाहीआ। काग़ज़ कलम देवणहार ब्यान, कलमा नबी रसूल जणाईआ। अन्त सारे पौण वफ़ात पिच्छे रहि जाए कहाणी कथा वात, बातल रूप सर्ब दरसाईआ। कलम शाही काग़ज़ सुणाए वाक, खोल्हे बंद ना कोई ताक, मिलाए पुरख ना कोई साक, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। शब्द गुर तेरा घाट, आदि जुगादि इक्को वाट, जुग चौकड़ी पुछे वात, चार वरन इक जमात, अठारां बरन देवें दात, आत्म परमात्म करें सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्दी सच जणाईआ। सुत शब्द सच ल्या जाण, जानणहार आप जणाईआ। सच दस्स श्री भगवान, प्रभू की तेरी वड्याईआ। कवण वेला मिलें आण, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी करां ध्यान, निज नेत्र नैण उठाईआ। कवण वसें सच मकान, कवण मन्दिर डेरा लाईआ। कवण गृह करें परवान, कवण झुग्गी होएं सहाईआ। कवण गाएं साचा गान, कवण नाम सिफ्त सालाहीआ। कवण देवें साचा दान, दाता दानी आप अख्वाईआ। कवण बणें दो जहानां काहन, कवण गोपी सर्ब प्रनाईआ। कवण नज़री आएं राम, रमईया आपणी धार चलाईआ। कवण कलमा पढ़ें कलाम, कायनात कवण जणाईआ। कवण सजदा करे सलाम, कवण पीर पैग़ंम्बर रूप वखाईआ। कवण जणाएं साची पहिचाण, अदम आपणी धार जणाईआ। कवण झुलाएं सच निशान, रोशन ज़मीर नज़री आईआ। कवण दवारे मेल करें आण, पीर ज़ाहरा रूप वखाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला कवण वेले करें परवान, परवाना आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सुत शब्द मंग मंगाईआ। श्री भगवान हो दलेर, आदि आदि जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छों करां मेहर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पीर पैगम्बर घेर, दर तेरे दयां बहाईआ। कट्ठे करां इक्को वेर, एका दूजा भेव चुकाईआ। शब्दी तेरा नाउँ शेर, भबक आपणे नाम जणाईआ। दो जहानां खुल्ल्हा करां वेहड़, भीड़ा राह ना कोए वखाईआ। ज़ात पात झगड़ा दयां नबेड़, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। लख चुरासी चलावां इक्को बेड़, बेड़ा आपणा नाम वखाईआ। उलटा गेड़ा देवां गेड़, लोकमात सके ना कोए अटकाईआ। कूड़ी क्रिया जड़ देवां उखेड़, लोकमात सके ना कोए लगाईआ। लेखा चुके मेर तेर, तेरा मेरा नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग अन्तिम करां मेहर, तेई अवतार दर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरी वज्जे वधाईआ।

शब्द सुत तेरा नाद वजाउणा, सो साहिब आप समझाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेस वटाउणा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। एकँकार खेल खलाउणा, ख़ालक ख़लक पर्दा लाहइंदा। आदि निरँजण जोत जगाउणा, नूरी नूर नूर उपजाइंदा। अबिनाशी करते डंक वजाउणा, दो जहानां आप उठाइंदा। श्री भगवान स्वांग वरताउणा, भेव अभेद ना कोई पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लेखे लाउणा, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। पिछला चेता चेते कराउणा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उठाउणा, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। त्रैगुण माया डेरा ढाउणा, महल अटल ना कोए वडियाइंदा। पंज तत्त कूड़ा नाता मोह मिटाउणा, सच सुच्च इक समझाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को इष्ट तेरा वखाउणा, दृष्ट सब दी आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरी सोहे रुत्त, वेखण आए अबिनाशी अचुत, काया बुत्त नज़र कोए ना आइंदा। सुत दुलारे तेरा नाद, हरि साचा आप जणाईआ। लोक परलोक सुणे ब्रह्मांड, ब्रह्मादि वज्जे वधाईआ। जिस रचना रची आदि, सो जुग चौकड़ी खेल रचाईआ। जिस दा नाउँ सिफ्त सालाही बोध अगाध, गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोला गाईआ। सो देवणहारा दाद, वस्त अमोलक इक वरताईआ। कलिजुग अन्तिम रखे याद, याददाशत ना कदे भुलाईआ। साहिब सतिगुर सुणे फ़रयाद, बेअन्त फेरा पाईआ। मुख तों पर्दा लाहे नक़ाब, नक़ाबपोश आपणा नूर दए दरसाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा लैंदे रहे ख्वाब, सो ख़ालक नज़री आईआ। तिस नूं सजदा करो आदाब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हकीकत वेखे हक़ जनाब, शाह पातशाह फेरा पाईआ। लेखा जाणे रसूल पाक, पाकीज़ा वेखे सर्ब ख़ुदाईआ। देवणहारा आब हयात, हयाती सब दी दए बदलाईआ। लेखा चुक्के पुन्न सवाब, दोज़ख़ बहिश्त आपणा हुक्म वरताईआ। चौदां लोक चौदां तबक मारे इक आवाज़, अगम्म अगम्मड़ा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत तेरी सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी नाल महकाईआ। रुत्त सुहाए सुहञ्जणी, सोभावन्त दए वड्याईआ। जगे जोत आदि निरँजणी, पुरख अकाल वेख वखाईआ। आदि जुगादि दर्द दु:ख भय भंजनी, भव सागर पार तराईआ। धूढ़ कराए साचा मजनी, दुरमति मैल धवाईआ। निरगुण सरगुण नज़री आए सज्जणी, साक इक्को इक जणाईआ । लख चुरासी सृष्टी सारी भज्जणी, जो घड़या सो रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी काया सब ने तजणी, पंज तत्त ना कोए हंढ्ढाईआ। जगत अन्धेरी इक्को वगणी, शब्दी गुर दए समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गे अग्नी, अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। सति रहे ना किसे बदनी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ। नेत्र धार ना कोई कजली, कलिजुग नैण अक्ख मटकाईआ। निरगुण आए इक्को अदली, श्री भगवान फेरा पाईआ। पिछली

कर दए सब दी बदली, अग्गे आपणा खेल रचाईआ। खेल निराली जुग जुग अडली, धार धार विच्चों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे हथ्थ वड्याई देवे वड, वड वड्डा दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया देणी कढ्ढ, जूठा झूठा नाता मोह तुड़ाइंदा। माया ममता हउमें हंगता ख़ाली करने हड्ड, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। गुरमुख सज्जण सच्चे सद्द, निरगुण सरगुण रंग वखाइंदा। मूर्ख मुग्ध देणे छड्ड, हरि का नाउँ ना जिन्हां भाइंदा। राए धर्म देवे बध, चित्रगुप्त लेखा हथ्थ फड़ाइंदा। डूंग्घी भँवरी देवे सट्ट, फड़ बांहों बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। जिन्हां हरि का नाउँ ल्या रट, रसना जिह्वा ढोला गाइंदा। तिन्हां मेटणा दूई फट, द्वैत रूप ना कोए वखाइंदा। निरगुण वखाउणा निरगुण हट्ट, जिस घर इक्को नाम विकाइंदा। दर आयां मिले कमलापति, नार कन्त आपणे अंग लगाइंदा। किरपा करे पुरख समरथ, समरथ आपणी धार जणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा जिस ने गाया जस, तिस दा लेखा सर्ब मुकाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दे वस, दूजा संगी नज़र कोए ना आइंदा। बाकी खेड़ा होया भट्ठ, भठियाला अग्नी इक्को डाहइंदा। साचे शब्द लै करवट, करवट आपणी आप बदलाइंदा। निहकलंक खेल बाज़ीगर नट, हरि स्वांगी नज़र किसे ना आइंदा। बाहरों दिसे पंज तत्त काया जट्ट, अन्दर निरवैर पुरख डेरा लाइंदा। गोबिन्द नाल मिलाए हथ्थ, दस्त दस्त विच फसाइंदा। सम्बल नगर गया वस, अडम्बर होर ना कोए रचाइंदा। निरगुण जोत कर प्रगट, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। लख चुरासी जाणे मित गत, आपणा भेव ना किसे समझाइंदा। पढ़ पढ़ थक्की बुध मति, मनमति जीव जगत रुलाइंदा। पढ़ पढ़ सत्थर बैठे घत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। अन्दर पा के बैठा नथ्थ, आत्म परमात्म पड़दा आप छुपाइंदा। बुद्धी आपणे नालों कर के वक्ख, जगत स्यासत वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरी साची धार, आप जणाए एकँकार, भगतां देवे सच प्यार, सन्त वखाए इक मनार, गुरमुख पौड़े साचे चाढ़्ह गुरसिख सज्जण घर बहाल, मेल मिलावा दीन दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। जगत बुद्धि लोचे जग्ग, जग जीवण नज़र किसे ना आईआ। सोचां अन्दर लग्गी अग्ग, शाह रग उपर दरस कोए ना पाईआ। हउमें हंगता विच गए बज्झ, टिकण ना देवे जगत चतुराईआ। जिन्हां मिल्या साहिब सतिगुर समरथ, गुर शब्दी मेल मिलाईआ। उह उच्ची कूकण दोवें कर के हथ्थ, जीव जंत सर्ब समझाईआ। किसे कम्म ना औणी बुध मति, अग्गे होए ना कोए सहाईआ। लेखे लाओ आपणी रत, प्रभ चरण मिले वड्याईआ। धंदयां विच गाओ जस, बंदयां विच्चों बंदगी इक्को भाईआ। गंदयां विच्चों पिच्छे जाओ हट, पल्लू आपणा आप छुडाईआ। मन नीवां कर के जाओ ढट्ठ, ढठयां लज्या कोए ना आईआ। माणस देही साचा

सौदा दमड़े लओ वट्ट, काची माटी अन्त कम्म किसे ना आईआ। पढ़ पढ़ सटीक रसना जिह्वा रहे रट, रट्टा आवण जावण ना कोए मुकाईआ। सतिगुर मार्ग रिहा दस्स, नानक गोबिन्द शब्द पढ़ाईआ। जिन्हां पारब्रह्म प्रभ होया वस, तिन्हां निउँ निउँ चरण लागे सर्ब लोकाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा गावण जस, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। गुरमुखां कोल चौदां विद्या होई भट्ठ, इक्को अक्खर मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आदि जुगादि लख चुरासी घट घट अन्तरजामी, बोध अगाध शब्द बाणी, गुर बाणी राग अल्हाईआ। अमृत आत्म सच सरोवर ठंडा पाणी, निझर झिरना आप झिराईआ। सुरती शब्दी मेल मिलावा साचे हाणी, घर वज्जे इक वधाईआ। नाता तुटे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बन्धन रहे ना राईआ। पद मिले इक निरबाणी, निरबाण पद समाईआ। होए सहाई शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। पकड़ बहाए शब्द बबाणी, नाम बबाणा इक बणाईआ। सचखण्ड वसाए सच मकानी, बेमुकाम मुकाम इक जणाईआ। सृष्ट सबाई दिसे फ़ानी, फ़ातया अन्त सर्ब पढ़ाईआ। जो गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत साचा सन्त साहिब सतिगुर उत्तों आपणा प्रेम करे कुरबानी, तिन्हां नाम निशानी दए जणाईआ। रसना जिह्वा ना जगत कहाणी, आत्म परमात्म खेल महानी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलावा मिल आपणा आप जणाईआ।