१२ जेठ २०२० बिक्रमी गूढ़ा राम दे गृह शेख़सर जम्मू
सतिगुर पूरा अगम्म अपार, गुर गुर धार चलाइंदा। गुर गुर धार शब्द जैकार, नाअरा एका नाम जणाइंदा। साचा नाम अपर अपार, भगत भगवान आप जणाइंदा। भगत भगवान हो उज्यार, साचे सन्तां मेल मिलाइंदा। साचे सन्तां दे दीदार, बोध अगाध भेव खुल्हाइंदा। बोध अगाध नाद धुनकार, गुरमुख बूझ बुझाइंदा। गुरमुख साची पावे सार, आत्म परमात्म पड़दा लाहइंदा। आत्म परमात्म खेल न्यार, निरँकार निरगुण आप जणाइंदा। महल अटल कर तैयार, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। गुरसिख काया बंक दुआर, श्री भगवान हट्ट खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर दया कमाइंदा। साहिब सतिगुर पुरख अकाल, एका एक वड्डी वड्याईआ। गुर गुर रूप शब्दी लाल, सुत दुलारा दए वड्याईआ। भगत भगवान खेल महान, पुरख अबिनाशी संग निभाईआ। सन्त साजण कर परवान, सच परवाना इक समझाईआ। गुरमुख गुर गुर दे ज्ञान, ज्ञान नेत्र इक खुल्हाईआ। गुरसिख कर सच पहचान, पहचान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा पुरख समरथ, निरगुण निरवैर
खेल खलाइंदा। गुर गुर आप चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। भगत भगवान मार्ग दस्स, साचा राह इक वखाइंदा। सन्त साजण अन्तर वस, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गुरमुखां मेला हस्स हस्स, सोहँ अजपा जाप जपाइंदा। गुरसिखां देवे इक्को रस, अमृत झिरना आप झिराइंदा। निरगुण जोत कर प्रगट, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। नाम निधाना मार सट्ट, सोई सुरती आप उठाइंदा। देवणहारा ब्रह्म मति, साची सिख्या इक पढ़ाइंदा। लेखे लाए रती रत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा पारब्रह्म, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। गुर गुर धार पए जम्म, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। भगत भगवान जणाए कम्म, भगती इक्को इक समझाईआ। सन्तन देवे नाम धन, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुरमुखां राग सुणाए कन्न, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। गुरसिख चाढ़्हे साचे चन्न, लोकमात करे रुशनाईआ। सरगुण निरगुण बेड़ा बन्न्ह, भार आपणे कंध उठाईआ। नाता तोड़ मनसा मन, आसा तृष्ना दए बुझाईआ। कूड़ी क्रिया देवे डंन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होइ हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सद मेहरवान, मेहरवान दया कमाइंदा । गुर गुर रूप देवे दान, दाता दानी आप अख्वाइंदा। भगत भगवान उपजाए निशान, सच निशाना इक झुलाइंदा। सन्त साजण कर प्रधान, नाम प्रधानगी हथ्थ फड़ाइंदा। गुरमुख गुर गुर दे ज्ञान, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। गुरसिख साचे चतुर सुजान, सुघड़ आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक अख्वाइंदा। सतिगुर पूरा एका एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। गुर गुर देवणहारा टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत भगवान लिखणहारा लेख, लेखा सब दा रिहा चुकाईआ। सन्त साजण आपे पेख, पेख पेख आप बिगसाईआ। गुरमुखां जणाए साची रेख, रेखा पिछली दए बदलाईआ। गुरसिख करे इक आदेश, निउँ निउँ लागे पाईआ। श्री भगवान साचा भेस, सति सरूपी आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर साची बूझ बुझाईआ। सतिगुर साची बूझे बूझ, बूझणहार आप अख्वाइंदा। गुर गुर लेखा चुके एका दूज, एका दूआ एका घर वखाइंदा। भगत भगवान प्रेम प्रीती जाए रूझ, निज अन्तर ध्यान लगाइंदा। सन्त साजण कँवल करे ऊंध, उलटा मुख भवाइंदा। गुरमुख गुरसिख जाए झूज, बलीदान आप कराइंदा। गुरसिख वेखे सच अरूज, मुरीद मुर्शद आप वखाइंदा। जगत तृष्ना मिटे भूख, जगत आसा ना कोए रखाइंदा। गृह मन्दिर जणाए सूख, सुख अन्तर अन्तर प्रगटाइंदा। जन्म कर्म दा मेटे दूख, दूख निवारन दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा भेव जणाइंदा। सतिगुर साचा इक्को इक, एकँकार अख्वाईआ। गुर अवतारां देवे टेक, पीर
पैगम्बर सीस झुकाईआ। भगत भगवान जणाए भेख, भेखाधारी वेस वटाईआ। सन्त साजण करन आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुरमुख दरस मंगण नेतन नेत, विछोड़ा कोए ना भाईआ। गुरसिख मिट्ठे होवण कौड़े रेठ, अमृत रस एका खाईआ। आत्म परमात्म साचा हेत, ब्रह्म पारब्रह्म कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक हो जाईआ। सतिगुर पूरा इक्को इक, अक्ल कल अख्वाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। काया मन्दिर अन्दर खेड, पर्दा दूई आप चुकाइंदा। शब्द अगम्म संदेसा भेज, सोई सुरती आप उठाइंदा। नूरी देवे तेज, जोती जाता डगमगाइंदा। आत्म परमात्म माणे सेज, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक अख्वाइंदा। सतिगुर एको एक, आदि जुगादि वड्याईआ। निरगुण करे निरगुण हेत, सरगुण सरगुण बूझ बुझाईआ। वसणहारा आपणे खेत, देस दसन्तर सोभा पाईआ। रुत्त रखे बसन्ती चेत, पत डाली रूप महकाईआ। जन भगतां देवे आपणा भेत, दूजे समझ कोए ना आईआ। जगत नेत्र सारे रहे वेख, गुर ज्ञान नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। बुद्धी कोए ना पावे भेत, मन चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर देवणहार वड्याईआ। सतिगुर पूरा आदि अन्त, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। गुर गुर देवे नाम मंत, जुग चौकड़ी सेव लगाइंदा। भगत भगवान नाता नार कन्त, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। सन्त महिमां गाण अगणत, अगणत आपणी कारे लाइंदा। गुरमुख वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत जोत जगाइंदा। गुरसिखां गढ़ तोड़े हउमें हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। ज्ञान बोध आत्म पंडत, अनहद अनादी राग अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी बणाए बणत, घड़न भंनणहार आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा सूरा इक अख्वाइंदा। सतिगुर पूरा सूरबीर, शाह पातशाह सच्चा अख्वाईआ। गुर गुर मारे निराला तीर, अणयाला नाम चलाईआ। भगत भगवान घत वहीर, निरगुण सरगुण मिलणे आईआ। सन्तां चोटी चाढ़्हे अख़ीर, आख़र आपणी गंढ्ढ पुआईआ। गुरमुखां देवे साची धीर, धीरज इक्को इक बंधाईआ। गुरसिखां कढ्ढे हउमें पीड़, दुरमति मैल धवाईआ। करे खेल बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस जणाए आपणी सच तस्वीर, जलवा नूर नूर ख़ुदाईआ। साहिब सतिगुर सांझा पीर, पैगम्बर ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि ना होए दिलगीर, जगत उदासी ना कोई रखाईआ। ना शाह ना कोई फ़कीर, फ़िकर ग़म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचे वड वड्याईआ। सतिगुर साचा पुरख अथाह, अक्ल कलधारी आप अख्वाइंदा। गुर गुरू चलाए राह, लोकमात खेल खलाइंदा। भगत भगवान आप उठा, साची
भगती इक समझाइंदा। सन्त साजण लए मिला, टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। गुरमुखां गुर गुर बूझ दए बुझा, भेव अभेद जणाइंदा। गुरसिखां सूझ दए पा, सो पुरख निरँजण आपणा घर वखाइंदा। एका दूज दए गंवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा एका घर वडियाइंदा। सतिगुर पूरा वड्डा आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। गुर अवतारां बणया बाप, पीर पैग़बरां पिता माईआ। भगतां बणया सच्चा साक, सन्तां सज्जण इक्को नज़री आईआ। गुरमुखां खोल्हे सच्चा हाट, गुरसिख गुर गुर बूझ बुझाईआ। जुग चौकड़ी वेखे वाट, बण पांधी जगत राहीआ। नव नौ चार वेखे घाट, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी जाणे गाथ, नाम निधान करे शनवाईआ। सरगुण देवणहारा दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। दरसावणहारा वड करामात, कर्म कांड गंढ्ढ पुआईआ। डूंग्घा रखे आपणा खात, निरगुण सरगुण समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक हो जाईआ। सतिगुर पूरा इक इष्ट देव, देव आत्मा सर्ब जणाइंदा। आदि जुगादी अलख अभेव, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लाए सेव, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म मनाइंदा। सिफ्त सालाही रसना जिह्व, खाणी बाणी राग सुणाइंदा। आप सदा रहे निहकेव, निहचल धाम डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा इक अख्वाइंदा। सतिगुर साचा इक्को बण, बणत सर्ब बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जण, आदि शक्ति वेखे सच्ची माईआ। शब्द नाद राग सुणा कन्न, बिन कन्नां करे शनवाईआ। वस्त अमोलक दे धन, भण्डार अतुट वरताईआ। जोती जोत चाढ़्ह चन्न, नूर ज़हूर रुशनाईआ। कर वसेरा बिन छप्परी छन्न, महल अटल सोभा पाईआ। करे खेल घड़ी पल, घड़न भंनणहार आपणी कार कमाईआ। आदि जुगादि देवे डंन, डंका आपणा नाम वजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण धन्न धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। हुक्मे अन्दर हुक्म रहे मन्न, सीस सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा होए पूर, पूरी आसा सर्ब कराईआ। आदि जुगादी हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी बन्न्हणहार दस्तूर, दस्त बदस्त हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अन्दर हो मजबूर, दर दर घर घर अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को ओट तकाईआ। सतिगुर पूरे इक्को ओट, आदि जुगादि जणाइंदा। गुर अवतार जिस दी जोत, निर्मल बिमल रूप वखाइंदा। सच मुकाम जिस दा कोट, सचखण्ड सोभा पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दा ओत पोत, लख चुरासी खेल कराइंदा। घड़न भंनण दा जिस नूं शौक, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। निरुगण सरगुण आपे पहुंच, मेहरवान वेख वखाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी कार कमाइंदा। सतिगुर पूरा श्री भगवान, आदि जुगादि अख्वाईआ। नाम झुलाए सच निशान, दरगाह साची आप उठाईआ। धुर दरबारी हुक्मरान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नाम संदेसा दो जहान, एकँकारा आप जणाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां दे ज्ञान, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। गुर अवतारां देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। हुक्मे अन्दर गोपी काहन, जुग चौकड़ी नाच नचाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। पीर पैगम्बर कर प्रधान, कलमा नबी रसूल जणाईआ। साची सिफ्त इक अन्जाण, आलम आमल सब नूं दए समझाईआ। कामल पुरख होए भगवान, भगवन आपणा भेव जणाईआ। आलम सारी होए हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नरालम इक्को कार कराईआ। सतिगुर पूरा परवरदिगार, बेपरवाह अख्वाइंदा। आदि जुगादी सांझा यार, जुग जुग वेस वटाइंदा। जोती जाता हो उज्यार, जलवा नूर नूर धराइंदा। कलमा नबी नबी तैयार, उल्मा आलम आप समझाइंदा। साचा फिकरा बोल जैकार, नाअरा इक्को इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब दया कमाइंदा। सतिगुर साहिब दीन दयाल, दयानिध अख्वाईआ। जोती जलवा नूर जमाल, ज़ाहर ज़हूर रुशनाईआ। सचखण्ड वसणहार सच्ची धर्मसाल, मुकामे हक़ नूर रुशनाईआ। मिहबान बीदो नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर आपणा रूप वटाईआ। सतिगुर रूप आप ख़ुदा, ख़ुदी विच कदे ना आइंदा। निरगुण निरगुण हो फ़िदा, फ़ितरत आपणी सर्ब मिटाइंदा। निरवैर रूप ना होए जुदा, जुज़ अंग ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुरीद मुर्शद वेख वखाइंदा। मुरीद मुर्शद देवे दीद, दीद ईद इक जणाईआ। कलमा नबी सच रसीद, रसीदा इक्को हथ्थ फड़ाईआ। पीर पैगम्बरां कर ताईद, तालब तुलबा आप समझाईआ। सच निशाना दस्से ठीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंज़ल इक्को इक वखाईआ। इक्को मंज़ल मंज़ले मकसूद, परवरदिगार आप जणाइंदा। ओथे पढ़े ना कोए हज़ारा दरूद, कलमा नबी ना कोए अल्हाइंदा। ना कोई लेखा आशक माअशूक, प्रेम प्यार ना कोए जणाइंदा। इक्को हक़ इक्को तौफ़ीक, ख़ुद ख़ुदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। करे खेल लाशरीक, शिरकत विच कदे ना आइंदा। जिस दी करदे सर्ब उडीक, सो हुजरे सोभा पाइंदा। जिस दी धार सदा बारीक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सतिगुर भेव चुकाइंदा। सतिगुर साचा श्री भगवन्त, भगवन भेव जणाईआ। जुग चौकड़ी नाम मंत, गुर अवतार अक्खर पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर दरवेश मंगत, गल अल्फ़ी मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त इक्को इक वरताईआ।
सतिगुर पूरा वरते वरतांत, वस्त आपणी आप उपाइंदा। जुग चौकड़ी दे दे दात, निरगुण सरगुण खेल वखाइंदा। सरगुण रूप बहु बिध भांत, पंज तत्त काया चोला आप हंढ्ढाइंदा। नाम निधाना गा गा गाथ, अक्खर वक्खर नाम समझाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल तमाश, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ी रास, साचा काहन नज़र कोए ना आइंदा। शिवदुआले मट्ठ मन्दिर मस्जिद बैठे बदमुआश, ख्वाहिश पूरी ना कोए कराइंदा। सति धर्म दी नज़र ना आए शाख़, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। बुद्धी अन्दर सारे रहे भाख, हरि की भाख्या ना कोए जणाइंदा। इक दूजे नूं रहे आख, मन मति सर्ब वडियाइंदा। कोई ना बुझे आत्म परमात्म ज़ात, बिन परमात्मा नजात ना कोए वखाइंदा। सारे डिगे डूंग्घे खात, बांहों फड़ पार ना कोए लँघाइंदा। दीन मज़्हब दी पट्टी पढ़ी जमात, कलमा हक़ ना कोए समझाइंदा। जिस दवारे मिले निजात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणा खेल खलाइंदा। सतिगुर पूरा अन्तिम अन्त, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी वेखे जीव जंत, साध सन्त पर्दा लाहीआ। कवण नारी कवण कन्त, सेज सुहञ्जणी कवण हंढ्ढाईआ। कवण चोली चढ़या रंग बसन्त, कवण कसुंभड़ा रूप वटाईआ। कवण दरवेश बणया मंगत, कवण बैठा अलख जगाईआ। कवण फस्या विच हउमें हंगत, कूड़ी क्रिया गढ़ बणाईआ। कवण मिल्या साची संगत, माया ममता मोह तजाईआ। कवण बणया साचा पंडत, सोहँ ढोला रिहा गाईआ। कवण होया मात अखण्डत, हिरदे हरि ना रिहा वसाईआ। नाता जुड़या जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज होई कुड़माईआ। कवण बैठा साची पंगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा वेखे थाउँ थाईंआ। सतिगुर पूरा करे जोद्ध, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा। आदि जुगादी दाता बोध, बोध ज्ञान दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म भगतां सोध, सुधा सर अशनान कराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म नाम श्लोक, सोहँ ढोला इक पढ़ाइंदा। नाता तुटे लोक परलोक, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। चरणां हेठ दबाए मुक्ती मोख, मुखत आपणा मेल मिलाइंदा। कोई ना हरख ना सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। भगत भगवान दी इक्को चोग, सोहँ हँसा माणक मोती मुख लगाइंदा। आत्म परमात्म धुर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। नेत्र वेंहदे रहिण लोक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणे अंग लगाइंदा। सतिगुर पूरा अंगीकार, एका एक एक अख्वाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण सोभा पाईआ। चतुर्भुज हो तैयार, आदि शक्ति वेस वटाईआ। मन्दिर खोल्ह इक कवाड़, दर दरवाज़ा दए दरसाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाईआ। साचा साथी सिरजणहार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। मन मति बुध तों वसया बाहर, गुरमुख गुर गुर करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे अन्दर बाहर,
गुप्त ज़ाहर करे शनवाईआ। शास्त्र सिमरत कोई ना पाए सार, वेद पुराण देण दुहाईआ। अञ्जील कुराना हाहाकार, अल्फ़ ये नैणां नीर वहाईआ। साचा खेल करे निरँकार, निरगुण आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार बण भिखार, झोली नाम जगत भराईआ। मंगदे गए वारो वार, दोए जोड़ जोड़ वास्ता पाईआ। कल कल्की लै अवतार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, बंक इक्को इक प्रगटाईआ। नाम शब्द बोल जैकार, दो जहानां लए जगाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, गुरमुख सतिगुर नाल मिलाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, सौदा इक्को वार कराईआ। अग्गे कोई ना घाले घाल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा कोए ना पाईआ। काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाल, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। बुद्धी सुण सुण होए हैरान, सतिगुर की की खेल रचाईआ। मैं बणी रही अञ्ञाण, मति होछी सार ना पाईआ। कमली कोझी कोई ना करे परवान, मिले माण ना कोए वड्याईआ। जगत विद्या ना कोए ज्ञान, बिन सतिगुर पूरे लड़ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्को हरि, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा इक्को आया, गहर गम्भीर नाउँ धराइंदा। दो जहान जिस दी साया, गुर पीर अवतार पैगम्बर सीस झुकाइंदा। त्रैगुण जिस दी वरते माया, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। चौथा घर जिस वसाया, महल अटल इक सुहाइंदा। पंचम राग जिस अल्हाया, गुर शब्दी नाद वजाइंदा। छेवां घर जिस वसाया, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। सति सतिवादी दीपक जिस जगाया, जोती नूर डगमगाइंदा। अट्ठां तत्तां खेड़ा जिस वसाया, लख चुरासी सोभा पाइंदा। नौ दवारे जिस राह जणाया, जगत वासना विच भराइंदा। दस्म दवारी जिस डेरा लाया, सो साहिब सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा जोती नूरा शब्दी तूरा बचनी पूरा, गुरमुख गुरसिख भगत भगवान जीआ दान हो मेहरवान, शब्द महान कर कल्याण, कलमा नबी नबी रसूल कर कबूल सच असूल जवाब माअकूल, मुकम्मल इक्को नाम जणाइंदा। इक्को नाम सदा मुकम्मल, मुकामे हक़ हक़ जणाईआ। पीर पैगम्बरां करना अमल, आलमयत विच रूप ना कोए वटाईआ। पग रखणा अग्गे संभल, साची सिख्या गया समझाईआ। निरगुण नूर इक्को अव्वल, आलमीन बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा करे फ़ज़ल, आदि जुगादी साचा अदल अदालत इक्को घर वखाईआ। सतिगुर पूरा सच्चा राम, रहमत आपणी आप कमाइंदा। सतिगुर पूरा सच्चा शाम, नाम बंसुरी आप वजाइंदा। सतिगुर पूरा श्री भगवान, भगवन आपणा भेव खुल्हाइंदा। सतिगुर पूरा देवे दान, भगत वछल वेस वटाइंदा। सतिगुर पूरा नौजवान, निरगुण नूर डगमगाइंदा। सतिगुर पूरा वड बलवान, बलधारी भेव जणाइंदा। सतिगुर पूरा वसे सच मकान, सचखण्ड दवारा
सोभा पाइंदा। सतिगुर पूरा हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक कमाइंदा। सतिगुर पूरा वाली दो जहान, दोए दोए आपणी कार कमाइंदा। सतिगुर पूरा निरगुण जोत महान, नूर नूराना डगमगाइंदा। सतिगुर पूरा कलिजुग अन्तिम वेखे आण, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। सतिगुर पूरा एका नाम झुलाए निशान, निशाना इक्को इक जणाइंदा। सतिगुर पूरा वरन बरन वखाए इक ईमान, अमल इक्को इक दरसाइंदा। सतिगुर पूरा जुग चौकड़ी जणाए साचा काम, निहकर्मी आपणी कार समझाइंदा। सतिगुर पूरा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन्म मरन विच ना आइंदा। जन भगतां करे कल्याण, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सच वखाए सच मकान, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे आपणा वर, वर दाता आप अख्वाइंदा। माणस शान्ती मनुख जाति, जोती जाता आप जणाइंदा। सुख मिले ना गल्लीं बातीं, गुर सतिगुर भेव चुकाइंदा। प्रभ मिले ना पढ़या गाथी, गहर गम्भीर खेल खलाइंदा। जिस जन देवे साची दाती, दयावान दया कमाइंदा। फड़ उठाए सुत्तयां रातीं, दिने जागदयां वेख वखाइंदा। अमृत बूँद चुआए स्वांती, निझर झिरना आप झिराइंदा। मन मनुआ अग्ग ना लाए चवाती, भांबड़ होर ना कोए वखाइंदा। अन्दर नाम सुणाए साखी, बिन रसना जिह्वा ढोला गाइंदा। तन डूंग्घा वेखे ख़ाकी, तन मन्दिर अन्दर फोल फुलाइंदा। बातन करे आपणी बाती, भेव अभेदा आप जणाइंदा। मेहर नज़र कर जिस देवे चरण प्रीती, सच्ची शान्ती शहिनशाह आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संसा रोग सर्ब चुकाइंदा। काया अन्दर सति सरूप, सतिगुर बैठा आसण लाईआ। वेखणहारा अन्ध कूप, दहि दिशा फोल फुलाईआ। अट्ठे पहर सुत्ता रहे घूक, बिन गुरमुखां सके ना कोए जगाईआ। मन वासना सब नूं रही फूक, घर घर अग्नी रही लाईआ। बुद्धी रोवे कुरलावे मारे कूक, उच्ची उच्ची दए दुहाईआ। मेरी कोई ना चुकावे चूक, हथ्थ नाल हथ्थ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शान्ती इक्को घर वखाईआ। सतिगुर हथ्थ सच्ची शान्ती, सुख सुख वखाइंदा। बैठा वेखे इक इकांती, नज़र किसे ना आइंदा। मन वासना खेल बहु बिध भांती, भाउ भाव नाल मिलाइंदा। आसा तृष्ना खेल तमाशी, हउमें हंगता नाल मिलाइंदा। काम क्रोध बणे साथी, मोह ममता जोड़ जुड़ाइंदा। जीव जंत डिगा डूंग्घी खाडी, काया विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या लहिणा देणा चुकावे बाकी, हिसाब होर ना कोए वखाइंदा। चुप कर के अन्दर वड़ के खोल्ह देवे ताकी, पर्दा दूई द्वैत उठाइंदा। ना दिवस ना रहे राती, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। ना मन ना बुद्धी साथी, मति मतिवाली डेरा ढाइंदा। सुरती मिले कमलापाती, कँवल नैण दया कमाइंदा। उस वेले आवे शांती, दु:ख रोग नज़र कोए
ना आइंदा। शांती कहे मैं सतिगुर हथ्थ, दूजे हथ्थ किसे ना आईआ। बिन सतिगुर पूरे मेरी रखे ना कोई पत, कलिजुग जीव मेरे उत्ते बैठे नैण टिकाईआ। चारों कुण्ट मनमति, गुरमति गए भुलाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर फस, साचा मार्ग नज़र किसे ना आईआ। आपणा आपणा गाउँदे जस, हरि का ढोला ना कोए सुणाईआ। दूई द्वैती लग्गा फट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। वड्डी वड्याई दिती मति, बुद्धी नाल इशरयां रही समझाईआ। भेव ना पाया कमलापति, पतिपरमेश्वर संग ना कोए रखाईआ। बिन सतिगुर पूरे जीव जगत जहान ख़ाली वजावण हथ्थ, हथ्थ किसे मैं ना आईआ। जिस मार्ग प्रभ ने दित्ता दस्स, तिस पैंडा पन्ध मुकाईआ। मैं गुरमुखां दे चरणी जावां ढट्ठ, गल पल्लू वास्ता पाईआ। मेरी पत लओ रख, दूर दुराडी चल के डेरे आईआ। मैं तुहाढ्ढे अन्दर जावां वस, हो निमाणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची शान्ती चरणां विच रखाईआ। शान्ती कहे मेरा शहिनशाह, जुग जुग दया मात कमाइंदा। जिस नूं मैनूं मिलण दा चा, साहिब सतिगुर मेल मिलाइंदा। उस दे कोलों पुछां राह, जो रहबर सर्ब अख्वाइंदा। कर किरपा जे हुक्म देवे सुणा, धुर फ़रमाना इक अल्हाइंदा। मैं अग्गे हो के उहदी फड़ां बांह, जो मेरे सतिगुर साहिब भाइंदा। गुरसिख मैं कदी ना करां नांह, हां हां विच हां रखाइंदा। शान्ती निमाणी जन भगतां भरे पाणी, जिस पढ़ी समरथ पुरख दी बाणी, बाण निराला तीर लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तिस मन शांत घर आवे शान्ती, शान गुरमुख फेर वधाइंदा ।