१३ जेठ २०२० बिक्रमी राम चन्द दे गृह पिण्ड देवा जम्मू
आदि जुगादि सच्चा दाता, श्री भगवान इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी बन्न्हे नाता, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म दस्से गाथा, साची सिख्या इक समझाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, निरगुण सच्चा चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। आदि जुगादि श्री भगवान, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। जन भगतां देवे नाम निधान, वस्त अमोलक इक वरताईआ। घर घर मेला साचे काहन, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। लेखा जाण दो जहान, जीवण जुगत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि जुगादि श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। लेखा जाणे साचे सन्त, हरि सतिगुर मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी बणाए बणत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाइंदा। नाम निधाना मणीआं मंत, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। गढ़
तोड़ हउमें हंगत, निवण सो अक्खर इक समझाइंदा। दे वड्याई जीव जंत, जागरत जोत जगाइंदा। मेल मिलावा साची संगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साचा खेल खलाइंदा। आदि जुगादि श्री भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। नाम झुलाए सच निशाना, दो जहानां दए वखाईआ। गुरमुखां देवे नाम ज्ञाना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणी कार कमाईआ। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर, जुग करता कार कमाइंदा। सतिजुग देवणहारा मंत्र, त्रेता राम राम प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म बणाए बणतर, घड़न भंनणहार वेस वटाइंदा। लेखा जाण गगन गगनंतर, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। आदि जुगादि बोध अगाध, हरि हरि नाम उपाईआ। लेखा जाणे सन्त साध, हरि साजण वड वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों लाध, भगत भगवान मेल मिलाईआ। अन्तर वजाए एका नाद, धुन राग सच्ची शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। आदि जुगादि भगतन लेखा, भगवन आप चुकाइंदा। वसणहारा सचखण्ड देसा, लोकमात फेरा पाइंदा। देवणहारा सच संदेसा, जुग जुग राग अल्हाइंदा। सेवा ला ब्रह्मा विष्न महेषा, शंकर आपणी कार जणाइंदा। कढ्ढणहारा भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। दस्सणहारा साचा पेशा, एका भगती नाम जणाइंदा। लावणहारा मस्तक रेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। भगत भगवान साचा मीता, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। करे खेल सदा अनडीठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण तपदा रहे अंगीठा, पंज तत्त अग्नी तत्त वखाईआ। भगत भगवान बण के साचा मीता, मित्र प्यारा होए सहाईआ। प्रभ मिलण दी दस्से रीता, साची सिख्या इक समझाईआ। लेखा जाणे जीव जीअ का, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। आदि जुगादि करनी करतार, हरि करता आप कमाइंदा। चुग चौकड़ी वेख संसार, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। गुर गुर जाणे आपणी धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि लेखा अथाह, सार कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी बेपरवाह, आपणी कार कमाईआ। सतिजुग त्रेता ल्या हंढ्ढा, द्वापर कलिजुग वंड वंडाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुका, निरगुण फेरा पाईआ। भगत भगवान लए उठा, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। साचा मन्दिर दए वखा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। पूजा हवन इक जणा, तीर्थ तट सच समझाईआ। इष्ट देव इक मना, गुर गुर रूप अनूप दरसाईआ। प्रेम प्रीती भेंट चढ़ा, फूलन बरखा इक लगाईआ। लेखा चुक्के काग़ज़ कलम शाह, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ।
डूंग्घे सागर काया भँवरी पकड़े बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आदि जुगादि भगतन रंग, श्री भगवान आप चढ़ाइंदा। मानस जन्म ना होए भंग, मानुख आपणी कारे लाइंदा। अन्तर देवे इक अनन्द, बाहर अनन्द सर्ब भुलाइंदा। कर प्रकाश चाढ़्हे चन्द, चन्द आपणा रूप दरसाइंदा। राम रहीम सदा बख्शंद, बख्शश आपणी आप कमाइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढनहार गोपाल स्वामी आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ खाना बंदी बंद, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाइंदा। आदि जुगादि भगत विचोला, सति सतिगुरू आप अख्वाईआ। अन्दर वड़के गाए ढोला, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। भाग लगाए काया चोला, चोली चोली दए बदलाईआ । सच दवारा इक्को खोल्हा, गहर मन्दिर वज्जे वधाईआ। उलटा करे नाभ कँवला, कँवल मुख अमृत धार वहाईआ। मेल मिलाए साँवल सँवला, कँवल नैण फेरा पाईआ। मिले वड्याई उपर धवला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, श्री भगवान सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि पुरखोतम धार, परम पुरख दए वड्याईआ। जन भगतां मिले मीत मुरार, दर साची सेव कमाईआ। मन्दिर खोल्ह ठांडा दरबार, गृह आपणा रंग रंगाईआ। मिल सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द सुणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे चार, कोटन कोटि काल बिताईआ। सेवा ला गुरू अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ। भगत भगवान दे आधार, साध सन्त करे रुशनाईआ। गुरमुख गुर गुर गोद बहाल, गुरसिख देवणहार वड्याईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धर्मसाल, पूजा पाठ जगत जणाईआ। अठसठ तीर्थ सरोवर तेरा उछाल, गंगा सुरस्ती जमना गोदावरी धार धार विच जणाईआ। आपे वसे सब तों बाहर, खेले खेल सदा निरँकार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कार लगाईआ। कल कल्की लै अवतार, प्रगट हो अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। भगत वछल सिरजणहार, वेखे विगसे पावे सार, धरनी धरत धवल दए अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाईआ। आदि जुगादि खेल आपारा, श्री भगवान आप कराइंदा। कलिजुग अन्त लै अवतारा, अवतरी वेस वटाइंदा। जन भगतां दे नाम भण्डारा, वड भण्डारी आप वरताइंदा। कोझा कमला लाए पारा, जिस आपणी नज़र मिलाइंदा। ग़रीब निमाणे दए सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्द अगम्मी इक इशारा, आत्म परमात्म आप समझाइंदा। उच्ची कन्ढ्ढी जगत किनारा, सच्चा साहिब वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा फेरा पाइंदा। उच्ची कन्ढ्ढी सोहणा डेरा, श्री भगवान आप सुहाईआ। भगत भगवान खुल्ल्हा वेहड़ा, घर साचे वज्जे वधाईआ। झेड़ा चुक्के मेरा तेरा, तेरा मेरा इक्को रूप समाईआ।
नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। उच्चा मन्दिर सोहणा रूप, अनूप दए दरसाईआ। पारब्रह्म प्रभ शाहो भूप, निरगुण आसण लाईआ। करे प्रकाश चारों कूट, दहि दिशा दए वड्याईआ। नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च दए समझाईआ। माण दिवाए काया पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश लेखे पाईआ। वेखणहारा ताणा पेटा सूत, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। आवण जावण माणस जन्म चुक्के चूक, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया देवे फूक, अग्नी जोती इक्को लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान होए सहाईआ। उच्चा मन्दिर सोहे एक, एक मिले वड्याईआ। देवणहारा साची टेक, रघुनाथ वड वड्याईआ। वेखणहारा पूरब लेख, लेखा फोल फुलाईआ। नेत्र लोचण आपणे पेख, मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण सरगुण करे हेत, हितकारी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवणहार सदा सहाईआ। उच्चा मन्दिर सच मनार, श्री भगवान आप वडियाइंदा। जिस गृह देवे दरस दीदार, तिस मन्दिर सोभा पाइंदा। तिस दा लेख रहे जुग चार, लोकमात ना कोए मिटाइंदा। पूजा करे सर्ब संसार, निउँ निउँ मस्तक सीस झुकाइंदा। राम चन्द दा राम आधार, राम राम रूप वखाइंदा। जगत विछोड़ा पन्ध निवार, जोती जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा। शब्द घोड़ा शाहसवार, शहिनशाह आपणा फेरा पाइंदा। होड़ा सस्सा करे ख़बरदार, हाहा हँ ब्रह्म समझाइंदा। कल्ग़ी तोड़ा इक निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। उच्चा मन्दिर प्या हस्स, सोहँ हँसा राग अल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ होया वस, वस्त आपणी रिहा वरताईआ। साचा मार्ग रिहा दस्स, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। हरि सरनाई आउणा नट्ठ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। इक्को ढोला लैणा रट, सोहँ वज्जे सच वधाईआ। पिछली जावे कूड़ी मति, गुरमति अग्गे झोली पाईआ। मेल मिलावा कमलापति, कँवल नैण नज़री आईआ। दरस दिखाए साख्यात, साहिब सतिगुर वेस वटाईआ। इक बणाए उत्तम ज़ात, ज़ात अजाति दए मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। डूंग्घी भँवरी देवे साथ, समुंद सागर होए सहाईआ। कूड़ी मेटे अन्त रात, राती रुत्ती आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। उच्चा मन्दिर नेत्र खोल्ह, नैण नैण उग्घड़ाईआ। उच्ची कूक सुणावे बोल, ढोला राग अल्हाईआ। राम राम दे वसया कोल, राम राम विच समाईआ। राम अन्दर पर्दा उहल, राम दूई द्वैत मिटाईआ। राम दवारा राम खोल्ह, राम वेखे चाईं चाईंआ। राम अन्तर राम मौल, रमिआ आपणा रूप छुपाईआ। राम अन्दर अमृत कौल, नाभी आपणी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ।
राम अन्दर राम वासा, रहमत आपणी राम कमाइंदा। राम देवे राम भरवासा, राम राम वेख वखाइंदा। राम मन्दिर राम तमाशा, राम आपणी रास रचाइंदा। राम नज़री आए नाड़ी हड्ड मासा, राम निरगुण नूर जोत जगाइंदा। राम पंज तत्त देवे साथा, राम आत्म परमात्म वंड वंडाइंदा। राम रसना जिह्वा गाए गाथा, राम इष्ट देव रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राम मन्दिर इक वखाइंदा। राम मन्दिर हो ख़ुशहाल, ख़ुशी आपणी इक जणाईआ। भगत भगवान दे साचे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, शख़सीयत इक्को इक समझाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा दए वखाईआ। साहिब सतिगुर चले नाल नाल, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रितपालक बेपरवाहीआ। गुरमुख वेखे गुर गुर बाल, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, साचा वणज दए कराईआ। सुरत सवाणी लए संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे अंग लगाईआ। आदि जुगादि लगाए अंग, अंगीकार हरि अख्वाइंदा। भगत भगवान साचा संग, सगला संग निभाइंदा। सन्त सज्जण वजाए मृदंग, नाम मृदंगा इक उठाइंदा। गुरमुख गुर गुर अन्दर लँघ, आत्म सेज पलँघ वडियाइंदा। गुरसिख गाए साचा छन्द, ढोला इक्को राग अल्हाइंदा। प्रभ देवणहारा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। लख चुरासी पार लँघ, माणस मानुख रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान खेल कराइंदा। भगत भगवान खेले खेल, खेलणहार वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम कर कर मेल, मेल मिलावा दए समझाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, आदि निरँजण सगन वखाईआ। डूंग्घी भँवरे सज्जण सुहेल, वेखणहारा चाईं चाईंआ। लेखा जाण गुरु गुर चेल, चेला गुर भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी उंगली लाईआ। आपणी उंगली रखे राम, नाम इशारा इक जणाइंदा। अन्तर आत्म मेला राम, राम आपणे रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म सच्चा जाम, सच प्याला इक वखाइंदा। भगत भगवान आप पहचान, लख चुरासी विच्चों उठाइंदा। सोहँ देवे सच्चा दान, दाता दानी दया कमाइंदा। मेल मिलाए साचे काहन, काहन इक्को नज़री आइंदा। सोभा पाए उच्च मकान, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। दीवा जोती जगे महान, तेल बाती ना कोए रखाइंदा। नज़री आए नौजवान, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। गुरमुख दोए जोड़ करे प्रणाम, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान वखाए एका घर, घर मन्दिर एका सोभा पाइंदा। हरिभगत दुआर मन्दिर एक, हरि मन्दिर दए वड्याईआ। सतिगुर किरपा लए वेख, जग नेत्र नज़र ना आईआ। जिस दवारे खड़े विष्न ब्रह्म महेष, शिव शंकर ध्यान लगाईआ। दोए जोड़ करन आदेश, निउँ
निउँ सीस झुकाईआ। सो मन्दिर रहे हमेश, ढेरी ढाह ना कोए कराईआ। निरगुण दाता वड नरेश, शाह पातशाह आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर दए बुझाईआ। सो मन्दिर सोहणा रंग, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। ना सूरज ना चन्द, तारा मण्डल ना कोए वखाइंदा। सिफ्त सालाह राग ना बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। एको एक सूरा सरबँग, शाह पातशाह सोभा पाइंदा। आपणा जाणे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस मन्दिर सदा वडियाइंदा। सो मन्दिर गहर गम्भीर, नज़र किसे ना आईआ। खिच सके ना कोए तस्वीर, मुसवर सेव ना कोए कमाईआ। पंज तत्त वेखे ना कोए सरीर, बेनज़ीर खेल रचाईआ। दीन मज़्हब शरअ ना कोए ज़ंजीर, शरीअत रूप ना कोए वटाईआ। चोटी आख़र इक अख़ीर, बेपरवाह डेरा लाईआ। सब दा दाता ज़ाहरा पीर, शाह पातशाह सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना होए दिलगीर, सदा सद इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो मन्दिर रिहा समझाईआ। सो मन्दिर उच्च महल्ल, महल्ला इक्को इक वखाईआ। श्री भगवान बणाया अटल, जुग चौकड़ी अटल रखाईआ। जोत दीपक रिहा बल, सदा सदा करे रुशनाईआ। अमृत धार निर्मल जल, सरोवर होर ना कोए जणाईआ। अबिनाशी करता धार बल, आप आपणा वेस वटाईआ। करे खेल अछल अछल्ल, समझ सके कोई ना राईआ। उच्च सिँघासण बैठा मल्ल, शाह पातशाह डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस मन्दिर भगतां दए वखाईआ। सो मन्दिर भगत नेत्र, नर निरँकार आप वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को रुत्त बसन्ती रहे चेत्र, ख़िजां रूप ना कोए वटाईआ। भगत भगवान मिल के दोवें बहिण दूजा संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि साचा मन्दिर मात प्रगटाईआ। साचा मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, त्रैभवण धनी आप प्रगटाइंदा। जिस अन्दर बहि चलाए रथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। धुर संदेसा देवे दस्स, परमात्म आत्म आप पढ़ाइंदा। ढोला गाए साचा जस, सिफ्त सालाही सिफ्ती राग अल्हाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। लहिणा चुके पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पन्ध मुकाइंदा। भगत भगवान पूरी करे आस, आसा पूर आप हो जाइंदा। निरगुण सरगुण बण बण दास, दासी दास सेव कमाइंदा। राम पास वसे राम, राम दवारा इक वडियाइंदा। अमृत आत्म प्याए जाम, जम नेड़ कोए ना आइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे शाम, श्याम घनईया दया कमाइंदा। धुरदरगाही दए पैग़ाम, सच संदेसा इक सुणाइंदा। एथे ओथे एका माण, अभिमान रूप ना कोए वटाइंदा। जिस घर आ मिले भगवान, तिस पूरब भगती लेखे
लाइंदा। सो गुरमुख सुघड़ सुजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, घर इक्को इक सुहाइंदा। इक्को एक घर सुहाउणा, घर सच वज्जे वधाईआ। राम राम प्रभ नज़री आउणा, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। काया कपड़ कूड़ा पर्दा लौहणा, लहर लहर दए समझाईआ। लहर विच्चों नूर धराउणा, ज़हूर इक रुशनाईआ। ज़हूर विच्चों वेस वटाउणा, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन इच्छया पूर कराईआ। भगतन इच्छया सच्ची आस, आसावंद पूर कराइंदा। श्री भगवान सद वसे पास, जगत विछोड़ा दूर कराइंदा। कलिजुग अन्तिम कम्म इक्को ख़ास, ख्वाहिश भगतां पूर कराइंदा। हरिजन होए ना कदे उदास, सुख शांती झोली पाइंदा। कटणहारा जम्म का फास, फाँसी जम ना कोए लटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। घर मन्दिर हरि का सदा सोहणा, सोहणा रूप वटाईआ। ना हस्सणा ना ओथे रोणा, गुरमुख इक्को रंग समाईआ। अगला पिछला कूड़ा कपड़ धोणा, दुरमति मैल गंवाईआ। अमृत रस इक्को चोणा, निझर झिरना आप झिराईआ। आत्म परमात्म बीज बोणा, फल सच सुच्च वखाईआ। भगत भगवान दी गोदी सौणा, अन्त सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम देवे वर, जिस जन लगाए आपणे लड़, लेखे लाए सीस धड़, पंज तत्त काया त्रैगुण माया कूड़ी छाया पोह ना सके राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाया, आवण जावण रहे ना राया, जोती जोत जोत समाया, सचखण्ड दवारे हरि निरँकारे किरपा धारे भगत भगवान एका मन्दिर एका अन्दर इक सिँघासण पुरख अबिनाशन भगतां दासन साची सेज सुहाईआ।
१३ जेठ २०२० बिक्रमी मलूका राम दे गृह पिण्ड देवा जम्मू
हरि दाता दातार, दर्दी दरदवंद अख्वाइंदा। हरि दाता करतार, करनी करता कर वखाइंदा। हरि दाता निरँकार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। हरि दाता भण्डार, नाम भण्डार आप वरताइंदा। हरि दाता आधार, जुग जुग इक आधार रखाइंदा। हरि दाता सिक्दार, सद सद साचा हुक्म मनाइंदा। हरि दाता जैकार, जै जैकार इक्को नाउँ अल्हाइंदा। हरि दाता मन्दिर ठाकर दुआर, गुरु गुर आपणा आसण लाइंदा। हरि दाता खेल पुरख नार, सुरती शब्दी गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरि दाता भगवन्त, भगवन आपणी कार कमाईआ। हरि दाता साचा सन्त, सतिगुर धार जणाईआ। हरि दाता महिमा अगणत, जुगा जुगन्तर सिफ्त सालाहीआ। हरि दाता
चाढ़्हे रंग बसन्त, भगत भगवान जोती आप रंगाईआ। हरि दाता साचा पंडत, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। हरि दाता लेखा जाणे जेरज अण्डज, अण्डज जेरज आपणी कार कमाईआ। हरि दाता सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड करे लोकाईआ। हरि दाता सदा मंगत, प्रेम प्रीती मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाईआ। हरि दाता हरि दीन, दीनन गले लगाइंदा। हरि दाता मस्कीन, जुग जुग सेव कमाइंदा। हरि दाता अधीन, जन भगतां माण रखाइंदा। हरि दाता प्रेम प्यारा जिउँ जल मीन, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार वखाइंदा। हरि दाता दातार लोक तीन, त्रैगुण माया डेरा ढाइंदा। हरि दाता जगत नेत्रहीण, निज नेत्र इक खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खलाइंदा। हरि दाता खेल खलारी, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। हरि दाता जोत निरँकारी, घट घट रिहा समाईआ। हरि दाता शब्द उडारी, दो जहानां आप लगाईआ। हरि दाता भगत भगवान दे आधारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरि दाता प्रगट हो कलिजुग अन्तिम वारी, अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। हरि दाता पावे सार मूर्ख मुग्ध गंवारी, चतुर सुघड़ वेख वखाईआ। हरि दाता कूड़ी क्रिया करे ख्वारी, सच देवणहार वड्याईआ। हरि दाता गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत चरण कँवल कराए निमस्कारी, निमस्कार आपणी ना किसे जणाईआ।
१३ जेठ २०२० बिक्रमी मलूकां वाली पिप्पल दे हेठ जम्मू
ना खप्परी ना मुन्दरा तन, भबूती तन ना कोए रमाईआ। ना आसा ना मनसा मन, माणस रूप इक वड्याईआ। ना मन्दिर ना गृह धन, ना छप्परी छन्न छुहाईआ। ना राग ना त्याग ना वैराग ना जननी ना दीसे जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। चरपट तेरा लहिणा चिंरजीव, हरि चेतन आप कराइंदा। भाग लग्गे साडी सींव, जिस धरती ध्यान लगाइंदा। प्रेम प्रीती रखी नींव, डूंग्घी धार जड़ लगाइंदा। अन्तर ध्यान बीज्या बीव, फल फुल आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। पूरब लेखा जोगी जगयास, जिज्ञासू दए वड्याईआ। अन्तर आत्म होया दास, ज्ञान ध्यान ना कोए वड्याईआ। प्रभ मिलण दी इक्को आस, गुरदेव गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। चरपट रखी अन्तर कंध, पर्दा परदे विच रखाइंदा। गोरख गुरू ना मेटे पन्ध, पांधी नज़र कोए ना आइंदा। दीपक दीआ चढ़या चन्द, नूर आपणा आप चमकाइंदा। पारब्रह्म मिले ना कोए अनन्द, अनन्द अनन्द ना कोए वखाइंदा। एका ढोला गाए छन्द, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अलख निरँजण अलख निरँजण अलख अलख इक्को गाइंदा। चरपट गाए अलख निरँजण, अलख मिले वड्याईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, भेव अभेदा दए जणाईआ। बाहर मिले ना कोए सज्जण, अन्दर वसे सच्चा साईंआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिले जिस नूं लभ्भण, पर्बत चोटी फेरा पाईआ। सो गृह आत्म कराए आपणा मजन, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। चरपट वेख मार ध्यान, पूरब हरि जणाइंदा। राम रामदास हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। ब्राह्मण आपणा ब्रह्म पहिचाण, पारब्रह्म समझाइंदा। गंगा गहर मार ध्यान, कसीरा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। चरपट कहे कोई ना अक्ख, नैण नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा प्रभ पिछला मार्ग दस्स, भेव अभेद जणाईआ। कवण दुआर कवण कूट कवण घाट गंगा गया नट्ठ, कवण वेस वटाईआ। कवण कसीरा दित्ता सट्ट, डूंग्घी धार वहाईआ। कवण खेल करे प्रगट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद जणाईआ। चरपट चुक्क आपणी फूड़ी, सो साहिब आप जणाइंदा। नीचे वेख चरण धूढ़ी, श्री भगवान आप टिकाइंदा। होए ज्ञान मूर्ख मूढ़्ही, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। दर्शन आए इक्को नूरी, पूरब लहिणा जणाइंदा। किसे कम्म ना आई कफ़नी भूरी, साचा जोग ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा मंग मंगाइंदा। चरपट करे इक अरदास, बेनन्ती सच सुणाईआ। पूरब लेख तेरे हाथ, अग्गे मार्ग आपणा लाईआ । मैं फिर फिर थक्का उपर कैलाश, शंकर नूर ना कोए रुशनाईआ। गोरख टिल्ले उत्ते होया उदास, रिद्धि सिद्धि दए दुहाईआ। मैं धूणी लाई आग, लकड़ी बालण नाल मिलाईआ। मेरे अन्दर ना जगया चिराग़, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। इक्को सुणया निक्का जिहा नाद, धुन निक्की निक्की उपजाईआ। बिन रसना आया स्वाद, रस मिट्ठा बेपरवाहीआ। सुन्न समाध होया विस्माद, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। प्रभ आपणा साजण साज, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा लहिण दे मुकाईआ। सुण चरपट गंगा राम, गहर गम्भीर जणाइंदा। नावें जामे पूरा काम, नईया नौका नाम चढ़ाइंदा। प्रगट होए श्री भगवान, भगवन आपणा फेरा पाइंदा। पूरब लेखा वेखे आण, भेव अभेदा आप चुकाइंदा। निरगुण सरगुण कर परवान, सारंगधर भगवान बीठलो आपणा रंग रंगाइंदा। धूंआँधार ना पवण मसाण, अग्नी हवन ना कोए कराइंदा। चल के आए वड मेहरवान, बेपरवाही फेरा पाइंदा। तेरी धूढ़ी ख़ाक करे परवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरपट देवे
इक्को वर, सिँघ तारा लगाए जड़्ह, ना चोटी ना दिसे जड़, बूटी आपणे नाम सुंघाइंदा। बूटी सुलफ़ा ना लाए सूटा, चिलम हथ्थ ना कोए उठाईआ। ना खपरी ना कोए ठूठा, प्याला संग ना कोए जणाईआ। ना छप्परी ना कोए बूटा, ना मन्दिर वड्याईआ। साहिब सतिगुर जानणहार इक्को पहुंचा, पिछला लेख चुकाईआ। माणस जन्म मिल्या प्रभ मेल मिलाया नाल शौंका, संसा रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, धरनी कहे चरपट नाथ, चरपट कहे धरनी मात, जिस घर प्रभ जू फेरा पाईआ। गंगा राम नबेड़ा चुमार रविदास, लेखा हथ्थो हथ्थी मुकाईआ। अग्गे वसणा प्रभ दे साथ, पिछला दु:ख रहे ना राईआ। कहिण सुणन दी नहीं बात, जो करनी सो कर वखाईआ। दोवें पुज्जे एका घाट, गुर चेला रूप धराईआ। मिली वड्याई लोकमात, मध माधव होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा बिन लेखिउँ लेखे पाईआ।