पुस्तकालयभाग १४

१३ जेठ २०२० बिक्रमी राम लाल दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू

साचे तख्त बैठ निरँकार, हरि साची कार कमाइंदा। शब्द दुलारा पहरेदार, चोबदार इक्को नज़री आइंदा। धुर फ़रमाना बोल जैकार, नाम नगारा इक लगाइंदा। सचखण्ड दवारा खोल्ह कवाड़ थिर घर आपणा पर्दा लाहइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर कार कमाइंदा। सो पुरख निरँजण हो तैयार, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाइंदा। एकँकारा सांझा यार, आदि निरँजण डगमगाइंदा। श्री भगवान पावे सार, अबिनाशी करता वेस वटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दए हुलार, सच हुलारा इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचे तख्त चढ़ सुल्तान, शाह पातशाह दया कमाईआ। आदि जुगादी हुक्मरान, नर निरँकारा नज़री आईआ। सुत दुलारा कर परवान, गुर शब्दी देवणहार वड्याईआ। जोती जाता खेल महान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मुकामे हक़ हो प्रधान, परवरदिगार नूर इलाहीआ। साचे तख्त नौजवान, निरगुण निरँकार डेरा लाईआ। ख़ालक खेल करे महान, भेव अभेदा दए जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोअ पुरी वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। सति सरूपी दे ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। विष्नूं उठ कर पहचान, नेत्र नैण खुल्हाईआ। लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मवेता आप जगाईआ। शंकर करनहार कल्याण, धुर दी धार समझाईआ। वसणहारा सच मकान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दरबारा दए वड्याईआ। सच दरबारे आपे चढ़, सो पुरख निरँजण सोभा पाइंदा। सचखण्ड महल्ले आपे खड़, बेपरवाह

नज़री आइंदा। करता पुरख करनी कर, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। देवणहारा साचा वर, वर दाता भेव चुकाइंदा। निरभउ हो के देवे डर, भ्यानक रूप आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक वखाइंदा। सच दरबारा लग्गा एक, एकँकारा आप लगाईआ। आदि जुगादी साची टेक, जुग चौकड़ी हुक्म मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेख, बिन नेत्र नैण खुल्हाईआ। नर निरँकार कर कर भेख, भेखाधारी भेव जणाईआ। लिखणहारा साचा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक बणाईआ। सच दरबार सच दवारे, श्री भगवान आप लगाइंदा। निरगुण नूर जोत कर उज्यारे, नूर नूराना डगमगाइंदा। ना कोई दूसर मीत मुरारे, सगला संग ना कोए रखाइंदा। दीआ बाती ना कोए उज्यारे, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। ज़िमीं असमान ना कोए अखाड़े, मण्डल मण्डप ना कोए वडियाइंदा। करे खेल अगम्म अपारे, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारे, लेखा लिख ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। धुर संदेसा नर नरेश, नर नरायण आप जणाईआ। दर दरवेश विष्न ब्रह्म महेष, शंकर आपे कारे लाईआ। निरवैर हो के रिहा वेख, अनभव अपणी खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे आपे खड़, निरगुण कुण्डा इक्को लाहीआ। सच दवारा आपे खोल्ह, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। बोध अगाधा बोले बोल, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। अगम्म अथाह तोले तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाइंदा। सचखण्ड दवारे बैठ अडोल, अडुल आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द वणजारा खेल न्यारा साचा हट्ट चलाइंदा। सचखण्ड दवारा साचा हट्ट, सो सतिगुर आप चलाईआ। निरगुण निरवैर हो प्रगट, जोती जाता नूर धराईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ रिहा जणाईआ। रथ रथवाही चलाए रथ, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर उच्च अटला निहचल धाम दए वड्याईआ। निहचल धाम एका राम, निरगुण निरगुण नज़री आइंदा। सचखण्ड निवासी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। निरगुण हो के करे काम, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। साचा नाउँ कर प्रधान, नाउँ निरँकारा वड वडियाइंदा। लेखा जाण दो जहान, साची कार आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे ज्ञान, तेरा मेरा मेरा तेरा आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मण्डल मण्डप पावे रासी, निरगुण गोपी निरगुण काहन निरगुण वसे सच मकान, सच दवारा इक सुहाइंदा। सच दवारा सोभावन्त, श्री भगवान आप सुहाईआ। आदि

जुगादि महिमा अगणत, आदि शक्ति नूर वखाईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढ्ढाईआ। नमो नमो नमो मणीआं मंत, वासदेव देव आत्मा भेव चुकाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ल उच्च मनार निरगुण जोत कर उज्यार, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचा इक सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजना, बेपरवाह आसण लाइन्दा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना घड़या ना भज्जणा, जन्म मरन विच कदे ना आइंदा। सदा सुहेला इक्को सज्जणा, सद सद आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक वडियाइंदा। सच सिँघासण सिँघ रूप, सति सतिवादी आप सुहाईआ। साचा राणा शाहो भूप, भूपत इक्को डेरा लाईआ। रंग रूप ना कोई रेख, भेख नज़र किसे ना आईआ। वसणहारा साचे देस, देस सुहञ्जणा इक वखाईआ। निरगुण नूर जोत प्रवेश, काया तत्त ना कोए बणाईआ। शब्द अगम्म सच संदेस, विष्न ब्रह्मा शिव करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा इक्को इक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा खोल्हणहारा, हरि हरि आपणी कार कमाइंदा। देवणहारा सच भण्डारा, नाम अमोलक विष्नूं झोली पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, ब्रह्मवेता वेख वखाइंदा। शंकर शंकर इक हुलारा, हथ्थ त्रिसूल वखाइंदा। तिन्नां विचोला निरगुण निरँकारा, साची कारे आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच भण्डारा आप भराइंदा। सच भण्डार कर भरपूर, भरपूरी दया कमाईआ। साहिब सुहेला सदा हज़ूर, हज़रत आपणी कार कमाईआ। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आसा मनसा करे पूर, तृष्ना अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दरबार इक सुहाईआ। सच दरबार लग्गा सचखण्ड, सो साहिब आप लगाइंदा। वेखणहार कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड पर्दा लाहइंदा। निरगुण नूर उजाला चन्द, चन्द चांदना आप चमकाइंदा। साहिब दयाल सदा बख्शंद, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पाए वंड, त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रजो तमो सतो वेस वटाइंदा । रजो तमो सतो चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला बेपरवाहीआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त पाए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार वड वड्याईआ। देवणहारा साची मति, सिख्या इक्को इक पढ़ाईआ। धार जाण पुरख समरथ, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबारे इक्को हुक्म मनाईआ। आपणा हुक्म धुर दरबार, धुर दरबारी आप जणाइंदा। लख चुरासी कर तैयार, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा।

आत्म परमात्म दे आधार, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाइंदा। ईश जीव कर प्यार, जगदीश बन्धन पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खोल्ह कवाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे खाणी चारे बाणी चारे युग वंड वंडाइंदा। चारे खाणी कर विचार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अल्हाईआ। चारे वेदां दे आधार, चारे मुख सिफ्त सालाहीआ। चारे युग ख़बरदार, चार वरन जोड़ जुड़ाईआ। चारे कुण्ट बोल जैकार, चौथे पद राग सुणाईआ। चार यारी मीत मुरार, निरगुण सरगुण संग निभाईआ। लख चुरासी दे आधार, जोती जोत करे रुशनाईआ। पंज तत्त वेख अखाड़, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। खेले खेल बहत्तर नाड़, तिन्न सो सट्ठ हाडी वंड वंडाईआ। नौ दवारे खोल्ह कवाड़, आसा तृष्ना विच मिलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर ख्वार, माया ममता जोड़ जुड़ाईआ। घर घर विच कर तैयार, आत्म सेजा सोभा पाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुनकार, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, दीआ बाती इक रुशनाईआ। कमलापाती मीत मुरार, घट घट बैठा डेरा लाईआ। जुग जुग खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण दे आधार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर आपणी गंढ्ढ पुआईआ। कलमा नबी रसूल कर उज्यार, नौबत इक्को नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। जुग चौकड़ी वंड अमोल, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण सरगुण तोले तोल, तराज़ू नज़र किसे ना आइंदा। अनबोलत राग साचा बोल, सोहला ढोला निष्अक्खर वक्खर राग अल्हाइंदा। आत्म परमात्म लख चुरासी मौल, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। अमृत सरोवर भरया नाभ कौल, निझर झिरना आप झिराइंदा। लेखा जाणे धरनी धरत धौल, ज़िमी असमानां खोज खुजाइंदा। सति सरूपी जाए मौल, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। नांउँ रखाए इलाही नूर, अव्वल आदि अन्त आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे कर पसारे परम पुरख परमात्म आत्म आपणी धार चलाइंदा। आत्म परमात्म धार एक, आदि पुरख चलाईआ। निरगुण सरगुण नेत्र पेख, निज नेत्र दए दरसाईआ। पारब्रह्म प्रभ करे हेत, नित नवित्त मेल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भेज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अक्खर नाम करे पढ़ाईआ। तेई अवतार माण सेज, भगत अठारां रंग रंगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे जोती तेज, नूर ज़हूर इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भेज, अनभव आपणी कार कमाइंदा। आत्म माणे साची सेज, सेज सुहञ्जणी डेरा लाइंदा। निरवैर निरँकार निरगुण सरगुण खेले खेल,

ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। सुरती शब्दी कर कर मेल, भेव अभेदा आप जणाइंदा । आदि निरँजण चाढ़्हे तेल, जोत निरँजण सगन मनाइंदा। अचरज खेले आपणा खेल, जगत नेत्र नैणां नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी सज्जण सुहेल, साहिब सतिगुर संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी कार कर, हरि करता वेख वखाईआ। तेई अवतार धरनी धर, धवल दए वड्याईआ। निरगुण सरगुण वेस अपर, अपरम्पर आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना हुक्म मनाईआ। धुर फ़रमाना देवे एक, एका एक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रख दे गए टेक, श्री भगवान ध्यान लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लिख लिख दे के गए लेख, खाणी बाणी सिफ्त सालाहीआ। नर निरँकार एकँकार अक्ल कल धार कल्की अवतार प्रगट होवे विच संसार, नव नौ चार नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पन्ध मुकाईआ। करे खेल अपर अपार, जीव जंत साध सन्त सके ना कोए विचार, भेव अभेद ना किसे जणाईआ। राउ रंक होए बेज़ार, धीरज धरे ना कोए संसार, सांतक सति रूप ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए उज्यार, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। नव खण्ड हाहाकार, सत्त दीप करन पुकार, आत्म रस हथ्थ किसे ना आईआ। काग़ज़ कलम जाए हार, शाही कूक करे पुकार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया होए नार विभचार, नर हरि नरायण कन्त नज़र किसे ना आईआ। धीआं भैणां करन वपार, मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले होण ख्वार, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। तेई अवतार वेखण वारो वार, भगत अठारां करन पुकार, ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण होए शरमसार, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। अल्ला राणी करे गिरया ज़ार, चारों कुण्ट वेखे नैण उग्घाड़, नज़र ना आए परवरदिगार, सांझा यार रूप ना कोए वटाईआ। नानक गोबिन्द बण भिखार, मंगण वर दे दातार, किरपा कर आप निरँकार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार आपणा बल गया हार, लख चुरासी कोई ना सके संभाल, लेखा चुके ना शाह कंगाल, ग़रीब निमाणयां सार कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया वज्जे ताल, जूठ झूठ होया दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, दर तेरे आस लगाईआ। ज़िमीं असमान करन पुकार, गगन मण्डल ध्यान लगाईआ। कलिजुग अन्त चुक्कया ना जाए भार, धवला हौला भार ना कोए वखाईआ। सज्जण मिले ना मीत मुरार, साक नज़र कोए ना आईआ। गुर का शब्द कोई ना सके विचार, सुरती सीता राम ना कोए मिलाईआ। राधा कृष्न ना कोए आधार, बंसुरी नाम ना कोए सुणाईआ। अल्ला

राणी ना कोए विचार, मीआं नज़र किसे ना आईआ। मुहम्मद धाहां रिहा मार, चार यारी पल्ला गई छुडाईआ। नानक कूके करे पुकार, चार वरन मिली ना कोए सरनाईआ। गोबिन्द कहे मेरा किसे दर ना रिहा प्यार, गुरमुख रूप ना कोए वटाईआ। धीआं भैणां तक्के सर्ब संसार, निज नेत्र ध्यान ना कोए लगाईआ। बिन तेरे कोई ना मददगार, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। कलिजुग अन्तिम पा सार, महासार्थी हो सहाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार भय भउ ना कोए जणाईआ। दीन मज़्हब बणे ग़द्दार, घर घर पई लड़ाईआ। ज़ात पात करे पुकार, ऊँच नीच ना कोए मिटाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई ना दए आधार, बरन अठारां ना कोए समझाईआ। साचा मन्दिर दए ना कोए वखाल, मस्जिद मट्ठ शिवदुआले जीवां जंतां वंड वंडाईआ। तूं साहिब सतिगुर दीन दयाल, तेरे हथ्थ काल महाकाल, बेमिसाल तेरी शरनाईआ। कलिजुग वेख अवल्लड़ी चाल, सन्त सुहेले साचे भाल, जिन्हां पिच्छे निभी तेरे नाल, अग्गे तेरा ध्यान लगाईआ। काया मन्दिर वखा सच्ची धर्मसाल, जलवा जोती नूर जलाल, अनहद नाद शब्द शनवाईआ। मिले वस्त अमोलक सच्चा धन माल, इक्को रंग शाह कंगाल, राज राजान नज़र कोए ना आईआ। इक्को मन्दिर इक मकान, इक्को वस्त इक दुकान, इक्को देवणहार मेहरवान, दाता इक्को इक अख्वाईआ। इक्को एक श्री भगवान, इक्को नाम तेरा सच सच निशान, इक्को वाली दो जहान, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। इक्को नाम तेरा प्रधान, इक्को रसना जिह्व गाए गान, इक्को बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। अन्तिम सारे होए हैरान, शरअ शरीअत बेईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। कायनात कर कल्याण, कलमा नबी इक फ़रमान, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। मिहबान बीदो हो मेहरवान, नूर इलाही सद प्रधान, नौजवान फेरा पाईआ। रहमत कर साचे राम, अमृत दे इक्को जाम, पूरन होए अन्तर काम, कामना होर रहे ना राईआ। नज़री आ साचे काहन, चमके इक्को तेरा भान, दूजी रहे ना कोए आण, इष्ट देव इक वखाईआ। नानक गोबिन्द इक प्रणाम, पुरख अकाल देवे ज्ञान, शब्द अनादी बोध ध्यान, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। प्रभ तेरा सर्ब जहान, तूं सब दा सिदक ईमान, घर घर तेरा नूर रुशनाईआ। एका ढोला दस्स मेहरवान, बण विचोला विच जहान, गा सोहला बेज़बान, ज़ेर ज़बर ना कोए लगाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, देवणहारा साचा दान, सचखण्ड द्वारयों करे फ़रमान, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। सारे नेत्र खोल्हो अञ्ञाण, उठो वेखो मार ध्यान, प्रभ करनहार कल्याण, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। आदि अन्त सदा मेहरवान, श्री भगवन्त देवे सच दान, जीव जंत झुलाए निशान, नाम निशाना इक जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे गाण, आत्म परमात्म मेल श्री भगवान, भगवन आपणा मेल मिलाईआ। साचा नाउँ सर्ब करो परवान, जगत विछोड़े सर्ब मिट जाण,

अन्धे ढोरे सर्ब तर जाण, ठग्ग चोर सर्ब तर जाण, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। चारे युग वेख होण हैरान, तेई अवतार करन ध्यान, भगत अठारां मन्नण आण, ईसा मूसा मुहम्मद कलमा साचा गाण, नानक गोबिन्द कहे तेरा हुक्म परवान, परवाना इक्को इक जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण तेरा नाउँ निधान, जुग चौकड़ी होए प्रधान, जीवां जंतां देवे माण, दर दर घर घर वेख वखाईआ। अन्तिम दस्स इक निशान, झुलदा रहे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक सुणाए धुर फ़रमान। धुर फ़रमान सुणो सच मीत, हरि मित्र प्यारा आप जणाइंदा। आदि जुगादी साचा गीत, सोहँ ढोला इक समझाइंदा। महाराज शेर सिँघ सदा अतीत, विष्नूं सेवक रूप वटाइंदा। भगवन धाम वसे अनडीठ, नज़र किसे ना आइंदा। जै जैकार करो जग जीत, जग जीवण दाता दया कमाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वखाए मसीत, हुजरा हक़ हक़ सुहाइंदा। साहिब स्वामी वसे सदा चीत, विछड़ कदे ना जाइंदा। आत्म परमात्म करो प्रीत, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साहिब सतिगुर नज़री आए ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाइंदा। डूंग्घी भँवरी धार वेखो बारीक, बेपरवाह आप अख्वाइंदा। जिस दी जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर रखदे गए उडीक, सो मेहरवान फेरा पाइंदा। एथे ओथे दो जहान चौदां लोक चौदां तबक लाशरीक, सिरकत विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ढोला इक जणाइंदा। साचा ढोला हरिजन गाओ, गहर गम्भीर रिहा जणाईआ। पुरख अबिनाशी घर में पाओ, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाओ, घर साचे वज्जे वधाईआ। सुरती शब्दी गंढ्ढ पुआओ, गंढ्ढणहार इक गोसाईंआ। अनहद नादी राग अलाओ, घर सखीआं मंगल गाईआ। बंद कवाड़ी आप खुल्हाओ, बजर कपाटी पर्दा रहिण ना पाईआ। साची हाटी सौदा मंगण आओ, गुर सतिगुर पूरा रिहा वरताईआ। प्रभ मिलण दा जिन्हां चाउ, लोक लज्जया दयो तजाईआ। नेत्र दर्शन घर विच पाओ, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। रातीं सुत्तयां पकड़े बांहों, दर दर घर घर वेख वखाईआ। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पूत सपूत गोद उठाईआ। तिस साहिब सतिगुर बलि बलि जाओ, जो विछड़े रिहा मिलाईआ। सोहँ ढोला इक्को गाओ, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। लख चुरासी फंद कटाओ, मात गर्भ उलटा रुख़ फेर कोए ना आईआ। ठाकर स्वामी घर विच रुठा आप मनाओ, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। लख चुरासी विच फिर ना फेर पछताओ, पश्चाताप रिहा मिटाईआ। सब दा लेखा मुके ना कोई रंक ना कोई राउ, राज राजान शाह सुल्तान ग़रीब निमाणे एका घर बहाईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची धाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारे इक्को घर वसाईआ। सच दवारा वसे घर, गृह मन्दिर इक वडियाइंदा।

भगत भगवान देवे वर, वर दाता आप अख्वाइंदा। कूड़ी क्रिया चुकाए डर, भय भउ ना कोए जणाइंदा। काया मन्दिर आपे वड़, डूंग्घी भँवरी वेख वखाइंदा। सच महल्ले आपे चढ़, गुरमुख गुरसिख आप जगाइंदा। सुरत सवाणी शब्द हाणी फड़, सोहँ राग अल्हाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां वसेरा इक्को घर, घर साचा बंक खुल्हाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन फंद मुकाइंदा । माणस जन्म ना जाए हर, जो जन हरि सरनाई आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी वसल इक्को सच कराइंदा। इक्को वसल करो वजूद, वाहद आपणा मेल मिलाईआ। बेपरवाह दए सबूत, साबत सूरत इक दरसाईआ। लेखे लग्गे काया कलबूत, कलमा हक़ हक़ पढ़ाईआ। नज़री आए इक अरूज, अर्श कुर्श डेरा ढाहीआ। गुरमुखो मुरीदो मुर्शद चरण सच्चा महिफ़ूज़, फ़ज़ल आपणा रैहम कमाईआ। वेला अन्तिम लओ बूझ, दीद नैण नैण खुल्हाईआ। सच प्रीती जाओ झूझ, बेमिसाल मिसल रिहा बणाईआ। लेखा चुकाओ एक दूज, एका दूआ ज़ीरो रूप वखाईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव करदे पूज, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सो साहिब रिहा समझाईआ। साहिब समझाए शब्द अनराग, दूजी धार ना कोए जणाइंदा। गुरमुखां उपजाए इक वैराग, वैरागी रूप वटाइंदा। हरिजन हरिभगत जगत कुटम्ब जाण त्याग, जिन्हां हरि हरि नज़री आइंदा। कूड़ी क्रिया धोवण दाग़, दुरमति रूप ना कोए वखाइंदा। माया ममता हउमें हंगता बुझे आग, सांतक सति सति कराइंदा। घर दीपक जोत जगे चिराग़, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। प्रभ दर्शन करन भाग भाग, पांधीआं पन्ध नज़र कोए ना आइंदा। कर किरपा जिन्हां अन्दर वड़ के मारे वाज, सो सोया कोए रहिण ना पाइंदा। नाता छुट्टे पूजा पाठ, पढ़ निमाज़ सजदा सीस ना कोए झुकाइंदा। इक्को कहिण श्री भगवान एथे ओथे दो जहानां रखे लाज, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सदा सहाई ग़रीब निवाज़, डूंग्घे सागर पार कराइंदा। जिस दे सीस सोहे सच ताज, दो जहानां राज कमाइंदा। उहदा भगत सच्चा समाज, सहिज सहिज आपणा मेल मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों वंडे भाग, हिस्सा इक्को झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी रखे याद, जो नर हरि हरि नाम ध्यााइंदा। हरि हरि नाम ध्याओ मित, हरि मित्र सदा जणाईआ। पतिपरमेश्वर करो हित, हितकारी होए सहाईआ। वेस वटाए नित नवित्त, जुग जुग फेरा पाईआ। जन भगतां स्वामी वसे चित, चेतन रूप कराईआ। देवे नाम सदा अनडिठ, नज़र किसे ना आईआ। करवट लै बदलाए पिठ, सनमुख आपणा मुख वखाईआ। जिन्हां उपर जाए तुठ, जन्म कर्म दा दु:ख मिटाईआ। अंमिउँ रस जाम देवे घुट, मधुर इक्को रस वखाईआ। आवण जावण जम का फास

जाए छुट्ट, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। अन्तिम वात लए पुछ, पुश्त दर पुश्त होए सहाईआ। जो अन्दर वड़ के बैठा चुप, सो आपणा राग सुणाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घुप, साचा नूर दए दरसाईआ। भगत भगवान अन्दरों उठ, उठ उठ आपणा मेल मिलाईआ। पंच विकारा देवे कुट्ठ, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सच सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। मेल मिलावा अबिनाशी अचुत, जगत ठगौरी कोए ना पाईआ। होए सहाई जो बैठा लुक, मुख नक़ाब पर्दा लाहीआ। सन्त सुहेले गोदी चुक्क, श्री भगवान ख़ुशी मनाईआ। धन्न भाग कहे श्री भगवान भगत मिले मेरे पुत्त, पूत सपूत दए वड्याईआ। नीवां हो के मुखड़ा वेखे झुक, धन मुख जो सोहँ गया गाईआ। कलिजुग अन्त जो एस निशान्यौं गया उक, राए धर्म दए सज़ाईआ। अग्गे करे ना कोई पुच्छ, कुम्भी नरक ना कोए सहाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा पंज तत्त काया माटी पोचिआ बुत्त, बिन हरि नामे कीमत कोए ना पाईआ। मुड़ मुड़ मात गर्भ आवे उलटा रुख, जूनी जून जून भुआईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना देवे सुख, दु:खां भरी सर्ब लोकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलिजुग अन्त हो मेहरवान, जन भगतां साचे सन्तां अन्तिम गोदी चुक, सच दुआर सचखण्ड दरबार चरण कँवल देवे आप सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करे करनेहार, कल आपणी कार कमाईआ।

१४ जेठ २०२० बिक्रमी रवेला राम दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू

मानुख जाती माणस करनी, मानुष् मिले वड्याईआ। माया तत्त सतिगुर सरनी, ब्रह्म मिले वड्याईआ। आत्म सिख्या इक्को पढ़नी, निष्अक्खर रूप जणाईआ। सुरती पौड़े साचे चढ़नी, घर मन्दिर खोज खुजाईआ। निमस्कार प्रभ सरनी करनी, इष्ट देव ना अवर मनाईआ। सति सतिवादी तरनी तरनी, भव सागर पार कराईआ। सच दवारे मरनी मरनी, मर जीवत रूप वटाईआ। लहिणा चुके वरनी बरनी, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। नेत्र खुल्हे हरनी फ़रनी, जोती जाता दए वड्याईआ। साची घाड़त ठठयार घड़नी, घड़न भंनणहार बेपरवाहीआ। आदि जुगादी बणे जननी, जन जणेंदी सच्ची माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस मानुख मानुष् दए समझाईआ। माणस मंगे मानुख दात, मानुष् मिले वड्याईआ। आत्म अन्तर परमात्म साथ, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। नाद अगम्मी बिन रसना पाठ, बिन हवनी पूज पुजाईआ। सगल विसूरे जाइण लाथ, सुख सागर रूप वटाईआ। नाता बंधाए एका बिधात, बिध आपणी आप जणाईआ। ताकी खोल्हे बंद ताक, पर्दा दूई द्वैत चुकाईआ। डूंग्घी भँवरी वेखे झाक, गहर गम्भीर सच्चा गोसाईंआ। मन वासना करे ख़ाक, कूड़ी

क्रिया डेरा ढाहीआ। अनडिठड़ा अतीत बणे सुहञ्जणा साक, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। माणस मांगे मानुख ध्यान, मानुष् नैण उठाईआ। गुर शब्दी सच्चा इक ज्ञान, ज्ञान गुरू समझाईआ। परम पुरख दा पद ध्यान, बोध अगाध पढ़ाईआ। धर्म सच दा सच निशान, कर्म कांड मिटाईआ। मन्दिर गृह अटल मकान, ऊँच ऊँच जणाईआ। भूपत भूप शाह सुल्तान, शहिनशाह आसण लाईआ। हाकम हुक्म हुक्मरान, तख्त निवासी नज़री आईआ। राजन राज राज राजान, राउ रंक दए वड्याईआ। ख़ालक ख़लक खेल करे भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानुख लेखा रिहा चुकाईआ। माणस मानुख एका मति, सो साहिब आप जणाइंदा। मानुष् दा दस्से साचा तत्त, ततव तत आप जणाइंदा। आदर्श दिखाए पुरख समरथ, समरथ आपणा भेव चुकाइंदा। लहिणा देणा रखे हथ्थ, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। साचे मन्दिर सत्थर घत्त, सेज सुहञ्जणी डेरा लाइंदा। बिरहों वैरागी मारे सट्ट, अणयाला तीर चलाइंदा। सरोवर वखाए तीर्थ तट, किनारा इक्को इक जणाइंदा। लोक परलोक खोल्ह हट्ट, गहर गम्भीर वेख वखाइंदा। लेखे लाए रती रत, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। जुग चौकड़ी सन्त सुहेले वेखे सुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानुष् आपणे धंदे लाइंदा। माणस कहे मानुख भाउ, मानुष् मिले वड्याईआ। सोतंतर रूप साहिब सुख चाउ, मन अन्तर नाम ध्याईआ। गीत गोबिन्द सहिज धुन गाओ, राग नाद शनवाईआ। अमरापद एका पाओ, सद अमर अमर जणाईआ। ढोला छन्द साचा गाओ, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। परम पुरख प्रभ इक मनाओ, आसा मनसा पूर कराईआ । जन्म कर्म दा दु:ख गंवाओ, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। माणस आपणी ज़ात बणाओ, मानुख आपणा भेव चुकाईआ। मानुष् हो के प्रभ लागो पाउँ, चरण धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । माणस कहे मैं महमान मानुख, आवे जावे फेरा पाईआ। मानुष् कहे प्रधान, लख चुरासी विच्चों मिली वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान, काया गढ़ बंक सुहाईआ। घर घर विच खेल महान, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। सरगुण सरगुण देवे दान, सारंगधर भेव चुकाईआ। लेखा जाण नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस आपणी दए वड्याईआ। माणस कहे बाला रूप, मानुख जोबन रंग रंगाईआ। मनुष् कहे बुड़्हेपा सूत, बलहीण ध्यान लगाईआ। तिन्नां विचोला एका भूप, जीवण जुगत समझाईआ। हरि का नाउँ ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी दए समझाईआ। होए सहाई चारों कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ । लेखा चुकाए जूठ झूठ, माया

ममता मोह मिटाईआ । त्रैगुण अतीता जाए तुठ, त्रैभवन धनी दए सरनाईआ। दयाल ठाकर स्वामी अमृत प्याए घुट्ट, जाम प्याला इक उठाईआ। बिरध जवानी बाल अवस्था लए पुच्छ, जिन्हां आपणी बूझ बुझाईआ। घर मन्दिर वखाए सुच्च, सच सच करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेहर नज़र उठाईआ। बाल जवानी बुड़्हेपा वड, हरि वड्डा वड वेख वखाइंदा। आत्म अन्तर इक्को रख, सद इक्को रंग वखाइंदा। निज घर वासी पुरख अबिनाशी प्रगट हो प्रतख, पारखू आपणा भेव चुकाइंदा। जुग चौकड़ी सब दा लहिणा देवे हक़, देणा कोई नज़र ना आइंदा। मन्दिर महल अटल भाग लगाए कुल्ली कक्ख, कुलावन्त फेरा पाइंदा। आउँदा जांदा दो जहान ना जाए थक्क, छिन भंगर वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त बालां बिरधां नौजवानां नाल कर के जाए पक्क, वेले अन्त आपणा मेल मिलाइंदा। एथे ओथे निरगुण सरगुण रखे पत, पतिपरमेश्वर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माणस मानुख मानुष् कर परवान, नाम परवाना इक्को हथ्थ फड़ाइंदा।

१४ जेठ २०२० बिक्रमी नानक चन्द दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू

माणस उठ उठ उठ जाग, जग जीवण दाता आप जगाइंदा। माणस मानुष् कर वैराग, मानुख आपणी कार समझाइंदा। मानव देवणहारा दाद, दीन दयाल भेव चुकाइंदा। जिस रचना रची आदि, सो साहिब वेख वखाइंदा। लेखा जाणे सर्ब ब्रह्माद, ब्रह्म पर्दा आप उठाइंदा। सति धर्म दी सुण आवाज़, बेनज़ीर आप लगाइंदा। सच दवारे रचया काज, हरि करता खेल कराइंदा। भगत बणाए सच समाज, साची सिख्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाइंदा। माणस उठ उठ उठ धाह, दहि दिशा मिले वड्याईआ । प्रभ मिले बेपरवाह, बेपरवाही रिहा वखाईआ। इक जणाए साचा नाँ, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। इक वखाए सच मकान, मकबरे नाता दए तुड़ाईआ। मुसव्वर आया रूप धरा, तसव्वर आपणा आप कराईआ। मानुख लेखे लए लगा, मानुष् देवणहार वड्याईआ। माणस पर्दा दए चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। माणस वेख आपणा आप, हरि सतिगुर आप जणाईआ। मानुख मेट रोग संताप, दु:ख ना लागे राईआ। मानुष् जप साचा जाप, सो पुरख निरँजण रिहा पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म वड प्रताप, हरि प्रतापी दए समझाईआ। पूरब कर्म माणस जन्म उतरे पाप, पतित पुनीत आप कराईआ। रूह बुत्त करे पाक, पलीत नज़र कोए ना आईआ। सरगुण बूटा लाए दाख, पत्त डाली आप महकाईआ। परम पुरख प्रभ साची इच्छया गई

भाख, भाख्या आपणी दए समझाईआ। लख चुरासी विच्चों लए राख, भगत सुहेले आप उठाईआ। दो जहानां मारे झात, झाकी आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। माणस उठ हो निर्मोह, कूड़ी मुहब्बत आप तुड़ाइंदा। प्रभ सरनाई साची छोह, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म एका हो, नर हरि आपणा रंग रंगाइंदा। अमृत रस देवे चो, निझर झिरना सच झिराइंदा। घर प्रकाश करे लो, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। नेत्र नैण कोई ना सके रो, हन्झू नीर ना कोए वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप जणाइंदा। मानुख उठ कर विचार, वेला वक्त रिहा जणाईआ। जन्म कर्म मात सुधार, सुध एको घर पाईआ। दर्द दु:ख देण निवार, दलिद्दर लै गंवाईआ। सुख सागर कर प्यार, सति सरूप समाईआ। कूड़ी क्रिया मार मार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। सच सुच्च वणज वपार, हट्ट हटवाणा इक खुल्हाईआ। दर दरवेश बण भिखार, भिक्खक रूप वटाईआ। देवणहार एकँकार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मानुष् उठ सुण कन्न, श्री भगवान आप जणाइंदा। लेखा छड्ड मति मन, माया ममता मोह मिटाइंदा। सतिगुर नाउँ साचा धन्न, सति सतिवादी इक वडियाइंदा। नज़र ना आए नेत्र अन्न्ह, गुरमुख सज्जण आप उठाइंदा। भाण्डा भरम भउ कूड़ा भन्न, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाइंदा। कर प्रकाश साचे तन, सच ज्ञान जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दर घर घर वेख वखाइंदा । मनुष् उठ खोल्ह अक्ख, अक्खर अक्खर पढ़ाईआ। रहबर मार्ग रिहा दस्स, रहीम होए सहाईआ। अन्तर गाओ एका जस, बसन्तर दए बुझाईआ। मिटे रैण अन्धेरी मस्स, चन्द नूर इक चमकाईआ। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए रखाईआ। लख चुरासी नालों करे वक्ख, हरि वक्खरी कार कमाईआ। साहिब सुल्तान सरनाई ढट्ठ, ढैंदयां लए उठाईआ। सति सन्तोख धीरज देवे जत, मति इक्को इक जणाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण नूर नज़र आए प्रतख, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला संग निभाईआ। माणस मानुख मानुष् नेत्र खोल्ह, इक ध्यान लगाईआ। श्री भगवान नज़र आए अडोल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नाम तराज़ू तोले तोल, कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। वस्त अमोलक रखे कोल, जन भगतां रिहा वरताईआ। काया गठड़ी सब दी खोल्ह, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सच अनन्द वजाए ढोल, मृदंग करे शनवाईआ। अनबोलत बोले आपणा बोल, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। माणस मानुख मानुष् माया ममता छड्ड, छुटे सर्ब लोकाईआ।

जीवदयां जग हो अड्ड, अडम्बर दे गंवाईआ। श्री भगवान घर सद्द, सद्दा नाम सुणाईआ। कूड़ी क्रिया पार हद्द, हदूद दे मिटाईआ। कोटन कोटि राज राजान शाह सुल्तान गए लद्द, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि मक्का काअबा कर के गए हज्ज, हुजरे हक़ ना कोए समाईआ। कोटन कोटि बैठे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, मस्ती नाम ना कोए चढ़ाईआ। कोटन कोटि भज्जे फिरदे तीर्थ तट, जगत सरोवर नहावण नहाईआ। कोटन कोटि मणका मणका रसना जिह्वा रहे रट, तसबी माला गल लटकाईआ। कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंग्घी भँवरी बैठे फस, फाँसी जम ना कोए कटाईआ। कोटन कोटि सीस पुआ के बैठे भस्स, तन माटी ख़ाक रमाईआ। कोटन कोटि घर मन्दिर छड्ड के गए हट्ट, दर दर घर घर अलख जगाईआ। कोटन कोटि खेलण खेल बाज़ीगर नट, बण स्वांगी स्वांग वटाईआ। बिन सतिगुर पूरे साची देवे ना कोए मति, गुरमति ना कोए जणाईआ। वेले अन्त ना रखे पत, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। माणस मानुख मानुष् प्रभ साचे दा साचा जस, वेद पुराण रहे समझाईआ। कर किरपा पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तर आत्म देवे साथ, रघुनाथ आपणा संग निभाईआ।