१४ जेठ २०२० बिक्रमी कृष्न लाल दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू
माणस रूप तेरे प्रभ बाल, बाली बुध ना कोए वड्याईआ। कर किरपा मार्ग सच सिखाल, सिख्या गुर गुर इक बुझाईआ। निरगुण हो के बण दलाल, सरगुण साचा राह जणाईआ। गोदी चुक आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद दाते बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्त होए कंगाल, तेरा नाउँ नज़र ना आईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया घाली घाल, घाल लेखे कोए ना पाईआ। पंज तत्त अग्नी लग्गी काया माटी खाल, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। अन्तर चले ना कोई नाल, बाहर मित्र सर्ब अख्वाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ थक्के भाल, श्री भगवान तेरा निशाना नज़र किते ना आईआ। तूं साहिब स्वामी घट घट अन्तर रिहा जाण, अन्तरजामी तेरी वड वड्याईआ। शब्द निराला मार बाण, अणयाला तीर चलाईआ। मूर्ख मुग्ध चतुर सुघड़ होए सुजान, दर तेरे सोझी इक्को पाईआ। कोझे कमल्यां दे ज्ञान, मंत्र आपणा नाम सुणाईआ। साचे दर कर परवान, अभुल भुल्ल दे बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरा नाम ध्याईआ। मानुख कहे मैं तेरा मनुख,
मुश्किल हल्ल कराईआ। साहिब सतिगुर मेट दुःख, दर्द कोए रहिण ना पाईआ। तेरे मिलण दी रहे भुक्ख, आसा तृष्ना इक उपजाईआ। सफल करा मात कुक्ख, जन जननी मिले वड्याईआ। निरगुण हो के सरगुण पुच्छ, बेपरवाह फेरा पाईआ। सतिगुर तेरा वेखां मुख, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ। डूंग्घी गार क्यों बैठों लुक, पर्दा उहला विच रखाईआ। मुख नक़ाब दे चुक, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। अन्तिम वेला रिहा ढुक्क, सच तेरी ओट तकाईआ। गुर शब्दी शेर बुक्क, भबक आपणे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा रूप माणस मनुख मेहरवान तेरी अंस अख्वाईआ। मनुष् कहे ना माअलूम, तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। हउँ बालक बच्चा मासूम, मुसीबत सिर ते इक्को छाईआ। कर्म कांड कीता मज़लूम, ज़ुल्म सके ना कोए हटाईआ। तेरा सच ना जाणा कानून, काइदा नज़र कोए ना आईआ। तेरे दर होया ममनून, मेहरवान एका मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम देणा साचा वर, दु:ख दर्द दे गंवाईआ। माणस कहे मैं तेरा माणस, मन तेरी ओट तकाईआ। मनुख कहे कोई रहे ना आलस, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। मानुष् कहे प्रभ बण सालस, साची सालसी मात कमाईआ । कूड़ी निंद्रा रहे ना आलस, अक्ख प्रतख दे खुल्हाईआ। रूप बणा आपणा ख़ालश, ख़ाकी ख़ाक लेखे पाईआ। माया ममता रहे ना नालस, नाम निधाना दे समझाईआ। कूड़ी अग्ग ना लग्गे आतश, ततव तत ना कोए जलाईआ। तुध बिन करे ना कोए सिफ़ारश, बंदीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। हक़ हकीकत लिख इबारत, अव्वल तेरी ओट तकाईआ। पिछली बदल साहिब हुण आदत, भगत भगवान लै गल लाईआ। तेरी प्रेम दी गाईए इबादत, ढोला इक्को इक अल्हाईआ। सख़ी सरवर कर सख़ावत, मेहर नज़र उठाईआ। मन बुद्धी रहे ना कोए अदावत, अदल तेरा नज़री आईआ। आसा तृष्ना ना करे बग़ावत, बग़लगीर हो सच्चे माहीआ। घर दर देईए तैनूं दावत, दस्तरख़ान इक विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा नाम वर, वर इक्को इक वखाईआ। माणस मानुख मानुष् तेरा बन्दन, बंदगी तेरा नाम कराईआ। तेरी धूढ़ी टिक्का चन्दन, साची महक महक महकाईआ। नर नरायण तेरा अनन्दन, निज आत्म करे रसाईआ। सदा स्वामी बण बख्शंदन, बख्शणहार तेरी चतुराईआ। आवण जावण टुटे फंदन, फांदी कोए रहिण ना पाईआ। दूई द्वैती ढहे कंधन, पर्दा उहला दे मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम आएयों गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, माणस मानुख मानुष् तेरा ध्यान लगाईआ। माणस कहे प्रभ तेरे अग्गे मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपणे मिलण दी दे हिम्मत, हमरा संग रखाईआ। ग़रीब निमाणयां पा कीमत, करते तेरे हथ्थ वड्याईआ।
कलिजुग वेला अन्त ग़नीमत, ग़फ्लत विच ना कदे लँघाईआ। तूं ख़ावंद साहिब हउँ तेरी तरीमत, तिरया तेरी सेव कमाईआ। तेरा शान अज़ीम अज़ीमत, तेरी मंज़ल बेपरवाहीआ। तेरा नूर नूरानी हुसीन हुसीनत, शाहसवार तेरी शरनाईआ। तूं सर्ब स्वामी वड प्रबीनत, परम पुरख बेपरवाहीआ। हउँ बालक तेरे अधीनत, अदने रूप वखाईआ। तेरी सोहणी पाखर ज़ीनत, अस्व इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक घर, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। माणस मानुख मधुर रस, तेरे चरण ध्यान लगाईआ। मानुष् तेरे होवे वस, वास्ता दोए जोड़ सरनाईआ। कर किरपा दे आपणा रस, रस्ता सच दे समझाईआ। दरोही साडी होई बस्स, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी वेख्या नस्स, लख चुरासी फेरा पाईआ। ज़ोर कर तत्त अट्ठ, नारी नर वेस वटाईआ। किसे कम्म ना आया हठ तप, चली ना कोए चतुराईआ। बिन तेरी किरपा पूरन होए ना कोए जप, जपी तपी बैठे ढेरीआं ढाहीआ । भगत भगवान कर पक्ख, पाथर पाहन परे हटाईआ। निरगुण खोल्ह आपणी अक्ख, आखर आपणा मेल मिलाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, रक्षक हो बेपरवाहीआ। माणस मानुख मानुष् अन्तिम सड़े काया कक्ख, धूंआँधार समाईआ। आत्म परमात्म तेरे वस, सद तेरा रंग वखाईआ। कलिजुग अन्तिम मिल हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। माणस मनुख मनुष् परवान, परम पुरख दए समझाईआ । जो जन ढोला सोहँ गाण, तिन मिले माण वड्याईआ। दो जहान होए मेहरवान, एथे ओथे सदा सहाईआ। गुरमुख गुर गुर करे पहचान, हरिजन हरि हरि लए मिलाईआ। भगत भगवान इक मकान, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। रल मिल ढोला साचा गाण, तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग अल्हाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवान महाबली फेरा पाईआ। निहकलंक नौजवान, डंका नाम शब्द वजाईआ। दुआर बंक सुहाए आण, बंक दवारी फेरा पाईआ। जिन्हां जपया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्हां लख चुरासी जम की फाँसी अन्त रहिण ना पाईआ।
१४ जेठ २०२० बिक्रमी गुरा राम दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू
भगत भगवान कर मंज़ूर, माणस देवणहार वड्याईआ। जन्म कर्म बख्श कसूर, मानुख आपणे लेखे लाईआ। भण्डारा भर शब्द भरपूर, मनुष् होवे सदा सहाईआ। नेत्र बख्शे दर्शन नूर, नूर नूराना नज़री आईआ। पन्ध मुकाए नेड़े दूर, घर घर आपणा डेरा लाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया मोह मुकाईआ। हरिजन बख्शे चरण धूढ़, चरणोदक नाम प्याईआ। सदा सहाई हाज़र हज़ूर, स्वच्छ सरूपी रूप वखाईआ। जन भगतां रहे सदा मशकूर, जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साची कार कमाईआ। भगत भगवान पूरी मनसा, मानस देवणहार वड्याईआ। गुरमुख बणाए रूप हँसा, हँस मुख सिफ्त सालाहीआ। सोहँ धार बणाए बंसा, बंस इक्को इक वखाईआ। कलिजुग कूड़ा रहे ना विच कंसा, रावण रूप ना कोए जणाईआ। हरिजन उपाए विच्चों सहँसा, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। पुरख अकाल बणाई अंसा, अंगीकार आपणे अंग लगाईआ। पूरी करे सब दी मनसा, तन मनतव दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। माणस लाए आपणे लेखे, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। मानुख रूप घर घर वेखे, मानुष् बूझ बुझाईआ। भगत भगवान कढ्ढे भुलेखे, भरमी भरम गढ़ तुड़ाईआ। निरंतर ब्रह्म करे हेते, अन्तर आपणा मेल मिलाईआ। भाग लगे काया खेते, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। गुरमुख तेरा कोई ना लए ठेके, कीमत तेरी ना कोए चुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत , श्री भगवान पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनुष् आपणी झोली पाईआ। मनुष् मनुख माणस प्रभ दी झोली, हरि झूला नाम दिवाइंदा। निरगुण सरगुण चुक्के डोली, बण कहार कंध उठाइंदा । तोरी जाए हौली हौली, अगला पन्ध मुकाइंदा। मनमुख जीव पावण रौली, चारों कुण्ट कूक सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया खेले होली, माया ममता रंग रंगाइंदा । गुरमुख बोलण इक्को बोली, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ राग सच्चा भाइंदा। जोत निरँजण बणे विचोली, विचोला होर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आप मिलाइंदा। माणस मानुख मानुष्, माणस मनुख मनुखता दए वड्याईआ। सोहे सुहञ्जणी साची रुत्त, रुत्त आपणे नाल मिलाईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं रहे पुच्छ, जुग जुग दिती क्यों जुदाईआ। कवण कूटे रहें लुक, दिशा हथ्थ किसे ना आईआ। बिरहों अन्दर गए सुक्क, डाली नज़र कोए ना आईआ। अन्तिम पैंडा रिहा मुक्क, मुक्की वाट पराईआ। प्रभ आ के गोदी चुक, इक तेरी ओट तकाईआ। तेरे मिलण दी लग्गी भुक्ख, भुख्यां धीर ना कोए धराईआ। नाता जोड़ प्यो पुत्त, पिता पूत तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल जोड़ जुड़ाईआ। माणस जोड़ चरण कँवल, मानुख मिले सरनाईआ। मानुष् वड्याई उपर धवल, हरि करता होए सहाईआ। अमृत जाम प्याए पौहल, पहला रूप दरसाईआ। नूर वखाए आपणा अव्वल, इलाही रूप धराईआ। दूजे पूरा करे कँवल, कीता कौल निभाईआ। तीजे खेल साँवल सवल, नेत्र नैण खुल्हाईआ। चौथे प्रेम प्रीती अन्दर होवे बवल, सुध बुध कोए रहिण ना पाईआ। पंजवें सेवक बण के करे चवर, अवर आपणी कार कमाईआ। छेवें छप्पर छन्न छुहाए गहर गवर, हरि गम्भीर फेरा पाईआ। सत्तवें सति सतिवादी कूड़ी क्रिया देवे सवर, करे सफ़ाई थाउँ थाईंआ। अट्ठवें अट्ठां तत्तां नाता तोड़े
मढ़ी कबर, मकबरा रूप ना कोए जणाईआ। नौवें नौ दर देवे सबर, सबर प्याला इक प्याईआ। दसवें दस्म दवारी शब्द गुरू नज़री आए बब्बर, शेर आपणा रूप वटाईआ। निउँ निउँ सजदा करे अम्बर, ज़िमीं असमान सीस झुकाईआ। भगत भगवान रचे सुअम्बर, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस मेला सहिज सुभाईआ। माणस मेला मिलणी जगदीश, जगदीशर दया कमाइंदा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया लेखा चुके पीसण पीस, सच हदीस इक सुणाइंदा। छत्र झुला साचा सीस, साहिब सुल्तान हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दान बीस बीस, दूआ सिफ़रा ज़ीरो भगत भगवान बणाए हीरो, हीरा चीरा सीस जगदीश आप सुहाइंदा।
१४ जेठ २०२० बिक्रमी बेलू राम दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू
भगवान कहे मेरी पूंजी रास, जन भगत अख्वाईआ। भगत कहे मेरा पिता मात, श्री भगवान बेपरवाहीआ। भगवान कहे मेरा सन्त सांस, साह साह समाईआ। सन्त कहे मेरा भगवान नूर जोत प्रकाश, नूर नूर दरसाईआ। भगवान कहे मेरी गुरमुख आस, जुग जुग आस जणाईआ। गुरमुख कहे श्री भगवान साख्यात, सदा सदा होए सहाईआ। भगवान कहे मेरा गुरसिख दास, नित नित सेव कमाईआ। गुरसिख कहे भगवान सदा वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। श्री भगवान कहे मनमुख रहे उदास, धीरज सति ना कोए धराईआ। मनमुख कहे मैं होया निरास, मेरी सार किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। भगवान कहे मेरी भगत पूंजी, वस्त अमोलक इक जणाइंदा । सन्त सज्जण मेरी साची कुंजी, सच भण्डारा इक रखाइंदा। गुरमुख सज्जण लेखा चुकावण भाउ दूजी, दूई धार ना कोए वखाइंदा। गुरसिख सिख्या इक्को सूझी, सतिगुर चरण ध्यान लगाइंदा। माण टुटे कूड़ी बुद्धि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। भगवान कहे मेरा भगत अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। भगत कहे प्रभ ठांडा सीत, सीतल धार वहाईआ। भगवान कहे मेरा भगत गीत, जुग जुग ढोला गाईआ। भगत कहे प्रभ साची प्रीत, आदि जुगादि निभाईआ। भगवान कहे मेरा भगत मेरी रीत, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। भगत कहे भगवान मेरा मन्दिर मसीत, इष्ट इक्को नज़री आईआ। भगवान कहे मेरा भगत सदा जग जीत, जीवण मुक्त अख्वाईआ। भगत कहे भगवान सदा अतीत, सचखण्ड वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। भगवान कहे मेरा भगत सुहञ्जणा, सोभा साची पाइंदा। भगत कहे भगवान मेरा अञ्जणा, नेत्र नैण ज्ञान खुल्हाइंदा। भगवान
कहे मेरा भगत मेरा सज्जणा, साचा सैण नज़री आइंदा। भगत कहे भगवान मेरा मजना, दूजा ताल ना कोए सुहाइंदा। भगवान कहे मैं भगतां पर्दा कज्जणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत कहे मैं तेरे चरण सजणा, दूजा मन्दिर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कारे लाइंदा। भगवान कहे मेरा भगत गहर गम्भीर, गवर सार किसे ना आईआ। भगत कहे भगवान मेरी तस्वीर, सदा सद इक्को नज़री आईआ। भगवान कहे मेरा भगत चोटी चढ़े अख़ीर, दूजा पन्ध ना कोए मुकाईआ। भगत कहे भगवान बेनज़ीर, नज़र किसे ना आईआ। भगवान कहे भगत इक तौफ़ीक, दूजा रफ़ीक ना कोए बणाईआ। भगत कहे भगवान लाशरीक, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। भगवान कहे भगत मेरे नज़दीक, निज घर बैठा डेरा लाईआ । भगत कहे भगवान मेरी प्रीत, प्रीतीवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। भगवान कहे मेरा भगत अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। भगत कहे श्री भगवान कदे ना देवे पिठ, जुग जुग आपणा मुख दिखलाइंदा। भगवान कहे मेरा भगत लख चुरासी लए जित, हार रूप ना कोए बणाइंदा। भगत कहे भगवान देवे साची सिख, सिख्या इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप दृढ़ाइंदा। भगवान कहे मेरा भगत मीत, मित्र इक अख्वाईआ। भगत कहे मेरा भगवान इक अतीत, नीतीवान सदा अख्वाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, राउ रंक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान दोवें देवणहार वड्याईआ। भगवान कहे मेरा भगत वड्डा, वड्डी वड वड्याईआ। भगत कहे मेरा भगवान वड्डा, जिस आदि बणत बणाईआ। भगवान कहे मेरा भगत वड्डा, जो मेरा नाम ध्याईआ। भगत कहे भगवान वड्डा जिस आपणी बूझ बुझाईआ। भगवान कहे मेरा भगत वड्डा, जो सरगुण रूप धराईआ। भगत कहे भगवान वड्डा, जो निरगुण हो के अन्दर डेरा लाईआ। भगवान कहे मेरा भगत वड्डा, पंज तत्त काया करे कुड़माईआ। भगत कहे भगवान वड्डा, आत्म परमात्म जिस जोत जगाईआ। भगवान कहे मेरा भगत वड्डा, जो अनहद नादी राग सुणाईआ । भगत कहे भगवान वड्डा, विस्मादी विस्मादी रूप वटाईआ। भगवान कहे मेरा भगत वड्डा, मेरी कुल जगत चलाईआ। भगत कहे भगवान वड्डा, जिस अनमुल्ल दात झोली पाईआ। भगवान कहे मेरा भगत वड्डा, जो लख चुरासी जीव जंत जणाईआ। भगत कहे भगवान वड्डा, जिस दिती सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां वेस सूरा सरबँगा, नर नरेश आपणी खेल कराईआ। भगत कहे भगवान नीका, नीचो नीच अख्वाइंदा, भगवान कहे मेरा भगत नीका, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। भगत कहे भगवान नीका, घट घट डेरा लाइंदा। भगवान कहे भगत नीका, बण सेवक साची
सेव कमाइंदा। भगत कहे भगवान नीका, निज घर आपणी ताड़ी लाइंदा। भगवान कहे भगत नीका, नित उडीकां राह तकाइंदा। निरगुण होए आपे मीता, मित्र प्यारा सांझ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाइंदा । भगवान कहे भगत सेवा लग्ग, सेवा सच जणाईआ। भगत कहे भगवान प्रगट हो जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। भगवान कहे भगत नगार वज्ज, दो जहान कर शनवाईआ। भगत कहे भगवान साचे मन्दिर सज, काया बंक इक सुहाईआ। भगवान कहे भगत कूड़ दुआर तज, घर मिले माण वड्याईआ। भगत कहे भगवान आउणा भज्ज, लोकमात पन्ध मुकाईआ। अन्तिम दोहां इक्को नज़री आए हद्द, हदूद अरबा ना कोए वटाईआ। जिस गृह धरें पग, चरण कँवल टिकाईआ। सो मन्दिर देणा दस्स, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। होए मिलावा हस्स हस्स, नेत्र नैण ना नीर वहाईआ। खुल्हे इक्को तेरी अक्ख, दोए लोचण बंद कराईआ। ढोला गावां तेरा जस, वेद पुराण ना सिफ्त सालाहीआ। तेरा नूर वेख प्रकाश, आकाश देण दुहाईआ। रवि ससि दासी दास, मण्डल मण्डप सीस झुकाईआ। इक्को उपजे तेरी शाख़ भगत भगवान नज़री आईआ। साची कहिणी आपे आख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। भगवान कहे मेरा भगत नतीजा, लख चुरासी फ़ेल कराईआ। भगत कहे मेरा भगवान जीजा, घर मेरे आवे चाईं चाईंआ। भगवान कहे मेरा भगत किसे दा बणे ना फेर भतीजा, पिता इक्को इक अख्वाईआ। भगत कहे भगवान मेरी करे रीझा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। भगवान कहे जन भगत मैं तेरे मन्दिर अन्दर लँघा दहिलीज़ा, दूजे दर ना चरण छुहाईआ। भगत कहे मैं तेरे उत्ते पतीजा, दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। भगवान कहे भगत मैं तेरे अग्गे होया नाचीज़ा, आपणा रखां ना माण वड्याईआ। एका छत्र झुलावां सीसा, जगदीश होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। भगत कहे भगवान संगी, सदा सदा सहाईआ। भगवान कहे मैं भगतां पूरी करां मंग मंगी जो, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ । भगत कहे भगवान परमानंदी, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। भगवान कहे मेरा भगत निर्मल चन्दी, चन्द चौधवीं नैण शरमाईआ। भगत कहे भगवान सदा बख्शंदी, बख्शणहार इक गोसाईंआ। भगवान कहे भगत मेरी लोकमात डण्डी, लख चुरासी राह वखाईआ। भगत कहे भगवान मेरा आया उत्ते कन्ढ्ढी, कंडयां वाड़ रिहा हटाईआ। भगवान कहे मेरी भगत वासना होए कदे ना रंडी, नर नरायण कन्त हंढ्ढाईआ। भगत कहे भगवान मेरी कटण आया फंदी, बण पांधी फेरा पाईआ। भगवान कहे भगत तेरी कुली लग्गी चंगी, चंगी तर्हां जणाईआ। साहिब सतिगुर गुरमुख प्यार वेखी इक्को झंगी, अन्दर वड़या बेपरवाहीआ। गुरमुख गावण प्रेम प्रीती बंदगी नज़री आए ना
ख़ानाबंदी, बंदश होर ना कोए बणाईआ। सृष्ट सबाई नेत्र अन्धी, अक्ख सके ना कोए खुल्हाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वासना मंदी, मंद वासना भरी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत खेड़ा इक वसाईआ। भगत कहे मेरा भगवान, भावी मेट मिटाइंदा। भगवान कहे मेरा भगत जवान, दो जहानां भय रखाइंदा। भगत कहे मेरा भगवान, सांवीं गंढ्ढ पुआइंदा। भगवान कहे मेरा भगत निशान, जगत निशाना मात झुलाइंदा। भगत कहे मेरा भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगवान भगतां आप समझाइंदा। जन भगत आप समझावांगा। कल कूड़ी नींद खुल्हावांगा। निरगुण ईद चन्द चमकावांगा। हो बख्शंद, मेहर नज़र उठावांगा। ख़ाना तोड़ बंदी बंद, राह सच इक जणावांगा। लहिणा चुके बत्ती दन्द, आत्म परमात्म जाप जपावांगा। ढोला सुहागी इक्को छन्द, शमा दीपक नाल जगावांगा। आत्म उपजे परमानंद, अनन्द अनन्द विच्चों वखावांगा। तन चोली चाढ़्ह रंग, रंग मजीठ दरसावांगा। अमृत धार वहा गंग, सुरती सुरस्ती विच नुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत भेव चुकावांगा। जन भगत भेव चुकावांगा। घट घट विच नज़री आवांगा। काया मट फोल फुलावांगा। रती रत वेख वखावांगा। मन मति दूर करावांगा। गुरमति इक समझावांगा। धीरज जत सति रखावांगा। चरण कँवल नत बंधावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखावांगा। कर किरपा वेखण आएगा। प्रभ निरगुण जोत जगाएगा। वेस अनेका रूप वटाएगा। कलिजुग जीव नज़र ना आएगा। पड़दा उहला इक रखाएगा। शब्द विचोला विच बणाएगा। साचा ढोला नाम सुणाएगा। आत्म मौला मौला रूप वटाएगा। उलटा कँवल नाभ जणाएगा। अमृत झिरना इक झिराएगा। किरन किरन मेघ बरसाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां घर फेरा पाएगा। जन भगत दवारे आवेगा। श्री भगवान खेल रचावेगा। सन्त सुहेले आप उठावेगा। गुर चेले रंग रंगावेगा। सज्जण सुहेले अंग लगावेगा। जो प्रभ दे नाम तों वेहले, राए धर्म हथ्थ फड़ावेगा। लख चुरासी घल्ले जेले, फाँसी गल इक लटकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक तरावेगा। भगत भगवान हरि तराएगा। फड़ बेड़ा पार कराएगा। शौहु दरया ना कोए रुढ़ाएगा। बैतरनी रूप ना कोए वखाएगा। डूंग्घी भँवर ना कोए वखाएगा। काया कवर ना कोए दबाएगा। जाबर जबर नज़र कोए ना आएगा। सबर प्याला इक प्याएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान वेख वखाएगा। भगत भगवान वेख वखावेगा। फड़ बांहों गले लगावेगा। पाहन पाथर पार करावेगा। साचा साथी आप अख्वावेगा। नाम राथन इक चढ़ावेगा। पूजा पाठन इक समझावेगा। विष्न ब्रह्मा
शिव महेष, महाशर इक्को नज़री आवेगा। वसणहारा साचे देस, आदेस इक्को इक उपजावेगा। आदि जुगादि रहे हमेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत आप उठावेगा। जन भगत सुहेला उठेगा। श्री भगवान सतिगुर तुठेगा। पिछला लहिणा मुकेगा। पुरख अकाल गोदी चुकेगा। सिँघ शेर हो के बुकेगा। सच निशान्यौं कदे ना उकेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे वेले नेड़े हो के ढुकेगा। आपणा वेला आप सुहावेगा। गहर गम्भीर वेस वटावेगा। बिन सरीर कार कमावेगा। जन भगत तकदीर उठावेगा। तकसीर आपणे हथ्थ रखावेगा। शरअ ज़ंजीर कटावेगा। दीन मज़्हब मिटावेगा। अरब खरब समझावेगा। तक्सीम ज़रब ना कोए करावेगा। नुक्ता नून ना कोए रखावेगा। मीम मुख ना कोए भुआवेगा। ऐन अक्ख ना कोए खुल्हावेगा। हमज़ा रमज़ ना कोए लगावेगा। अल्फ़ ये ना कोए पढ़ावेगा। बसता बे ना कोए बन्न्हावेगा। पे पुस्तक ना कोए पढ़ावेगा। ते तख्ता सर्ब उलटावेगा। से साबत रूप नज़री आवेगा। हे हुजरा हक़ जणावेगा। जीम जुगती आप बणावेगा। चे चर्चा घर घर आप सुणावेगा। ख़े ख़र्चा नाम बंधावेगा। पर्चा सब दे अग्गे इक्को पावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर हल स्वाल ना कोए करावेगा। सारे कहिण तेरा अडम्बर, तुध बिन रचन ना कोए रचावेगा। भगत भगवान रचा सुअम्बर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेखण सर्ब आवेगा। भगवान सुअम्बर रचाएगा। गुर अवतार वेखण आएगा। पीर पैगम्बर शुकर मनाएगा। पिता पुत्तर आप व्याहेगा । सिर सेहरा सीस बंधाएगा। चेरा इक्को नज़री आएगा। घेरा गुर अवतार रखाएगा। डेरा सचखण्ड जणाएगा। वेहड़ा खुल्ल्हा आप बणाएगा। झेड़ा तूं मैं चुकाएगा। कर मेहरां वक्त सुहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां देवे इक ज्ञान, ज्ञान भगत भगवान निशान, भगवान भगत जगत विधान, विद्यत आपणे नाम करे पढ़ाईआ।
१४ जेठ २०२० बिक्रमी नंदू दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू
नंदू कुल्ली सोहणा स्वाद, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। पीरा फ़कीरा करन याद, प्रभ दुखड़े दे मिटाईआ। ग़रीब निवाज़ दिसें आदि, जुगादि तेरी सरनाईआ। निहकर्मी कर्म कांड दित्ता साज, साजन साची जगत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म मरन दु:ख लाहीआ। नंदू कुल्ली इक अनन्द, अनन्द अनन्द दरसाइंदा। जिस गृह दीपक चढ़े चन्द, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। एथे ओथे ख़ाना मुकया बंदी बंद, बन्दना कीती लेखे लाइंदा। राए धर्म ना
देवे डण्ड, डंका इक्को नाम वजाइंदा। चरण प्रीती जाए हंढ्ढ, लग्गी तोड़ निभाइंदा। लहिणा चुक्के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। दुखियां अन्दर प्रेमी चन्द, सुखीआं हरि नज़र ना आइंदा। दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शश आत्म नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। नंदू कुल्ली सच झरोखा, हरि ताकी खोल्ह वखाईआ। प्रभ नूं मिल्या सच्चा मौका, घर ग़रीब निमाणयां फेरा पाईआ। अग्गे जन्म मरन ना देवे धोखा, धूआं धुखदा दए बुझाईआ। आत्म परमात्म मार्ग सौखा, सोहणा राह वखाईआ। भाग लगाए साचे कोटा, किला बंक वड्याईआ। चरण सरनाई साची ओटा, गति मित इक जणाईआ। लेखे लगे पुत्त नाल पोता, पोतरे आपणी गोद बहाईआ। कर्म कांड दा पूरा होया जोता, वड किरसाणा आपणा हल्ल चलाईआ। सोहणा फुलया मात पौदा, फल लाए बेपरवाही। भगतां विच मिल्या हुदा, प्रभ इक्को रंग वखाईआ। एथे ओथे होए ना जुदा, निरगुण सरगुण गंढ्ढ पुआईआ। ख़ुशी मनाए धरत बसुधा, धरनी रही जस गाईआ। जिस घर टुक्कर होवे रुक्खा, तिस घर पुरख अबिनाशी आपणा फेरा पाईआ। आदि जुगादि प्रेम प्रीत दा सदा भुक्खा, वड्डा छोटा ना कोए जणाईआ। जन्म कर्म दा मनावे रुट्ठा, रुट्ठयां आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। नंदू कुली करे हासा, बत्ती दन्द रही वखाईआ। वेखो सईओ प्रभ तमाशा, तमाशबीन फेरा पाईआ। जिस दा दस्स सके ना कोए ख़ुलासा, सो आपणी ख़सलत रिहा जणाईआ। जिस दा करदे जोग अभ्यासा, नंद चन्द नज़र किसे ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के पूजा पाठा, दिवस रैण रसना जिह्वा होई हल्काईआ। सो साहिब पुरख समराथा, दर साचे डेरा लाईआ। भय विच आया डरदा नाठा, जन भगतां सेव कमाईआ। फ़रीद कहे मैं खाया काठा, दु:ख भुक्ख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ । नंदू कहे मैं नहीं मन्नदा, की तेरी वड्याईआ। जिन्ना चिर दु:ख निकले ना मेरे चन्न दा, सुख घर ना मिले सहिज सुभाईआ। खाणा पीणा लेखा अन्न दा, जगत विहारा कार कमाईआ। लख चुरासी जम ना डंन दा, डंका होर ना कोए सुणाईआ। लेखा चुके तन मन दा, मन मनसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। कुली कहे सुण नंदू, सच सच जणाईआ। घर आया दीनां बंधू, बन्धन सारे दए मुकाईआ। ढोला गा साचा छन्दू, शहिनशाह रिहा समझाईआ। पुत्त पोतरयां टुट्टी गंढ्ढू गंढ्ढ आपणे नाल पुआईआ। प्रेम प्रीती तोड़ हंढ्ढू, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंदू, बख्शश आपणी रिहा कमाईआ। जो इस दे विच आया पंजू, पंजे वाले नाल मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, श्री भगवान बेपरवाहीआ। धरनी कहे मोहे चढ़या चाउ, धरत धवल वज्जी वधाईआ। घर आया बेपरवाहो, मेहरवान फेरा पाईआ। नित नवित्त दर्शन पाओ, दरस दीदार इक जणाईआ। जन्म कर्म दी हरस मिटाओ, हवस कोए रहिण ना पाईआ। साची फर्श बलि बलि जाओ, जिस उपर चरण छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। ख़ुशी हो के कहे खाट, खटका कोए रहिण ना पाईआ। मेरा प्रेम विछोणा गया पाट, ओढण नज़र कोए ना आईआ। प्रभ पतण मल्लया एका घाट, घर हरिजन डेरा लाईआ। जिथ्थे कोई ना रहे वाट, पांधी पन्ध ना कोए रखाईआ। नाता तुट जाए सज्जण साक, सज्जण इक्को इक नज़री आईआ। मिले वड्याई सच्ची ख़ाक, जो ख़ाक चरण धूढ़ी नाल मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां प्रभ नूं रैहम करन दी दस्सी जाच, पाथर रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल कराईआ। खाट उत्ते हस्से चादर, चाउ घनेरा इक जणाईआ। धन्न भाग मोहे मिल्या आदर, प्रभ बैठा सेज सुहाईआ। ग़रीब निमाणयां वणज कराए बण सौदागर वस्त अमोलक आप वरताईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, उजरत कीमत ना कोए रखाईआ। पार किनारा डूंग्घे सागर, दर साचा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। चादर नाल हस्से लेफ़ निहाली, आपणी ख़ुशी मनाईआ। मिल्या मेल जोत अकाली, अक्ल कल धारी फेरा पाईआ। लेखे लग्गी घाल घाली, घालणा पूरी दए कराईआ। चल के आया धुर दा माली, मालक सच्चा बेपरवाहीआ। आप रखे हथ्थां ख़ाली, जन भगतां झोली रिहा भराईआ। निरगुण हो के करे दलाली, सरगुण साचा वणज वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। खाट अन्दर नच्चे वाण, ताल ताल नाल वजाइंदा। वेखो चल आया भगवान, जन भगत दवारे फेरा पाइंदा। जिहनूं लभ्भदा रिहा काहन, सो काहन वेस वटाइंदा। साचा मन्दिर इक मकान, नंदू कुली डेरा लाइंदा। ना बिरध ना जवान, ना नढ्ढा ना अञ्ञाण, रूप रंग रेख नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप कराइंदा। वाण नाल हस्से दौण, दौड़ी दौड़ी ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी दिती ठंडी पौण, सुख सागर विच समाईआ। मेरी प्रेम नाल नीवीं धौण, निउँ सजदा सीस झुकाईआ। बिनां गोसाईं वात पुच्छे कौण, साची सार कोए ना पाईआ। साडे उत्ते आया सौण, सोहणी आपणी रुत्त सुहाईआ। जन भगतां ढोला आया गौण, गोबिन्द आपणा वेस वटाईआ। करे खेल इक अनहोण, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद मेहरवान, मेरी तेरी तेरी मेरी तर्हा तर्हा समझाईआ।