१४ जेठ २०२० बिक्रमी सरदार सिँघ दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू
खेड़ा उजड़या करे आबाद, गुर गुरमुख दए वड्याईआ। घर सज्जण देवे दाद, वस्त अगम्म वरताईआ। गृह मन्दिर सुणाए नाद, धुनी नाम जणाईआ। जग पार कराए हाद, नौ दर भेव चुकाईआ। किरपा कर ग़रीब निवाज, देवणहार सच्ची वड्याईआ। नाम चढ़ाए सच जहाज़, निरगुण सरगुण हो सहाईआ। आत्म परमात्म रच रच काज, अन्तर अन्तर करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दाता सहिज सुखदाईआ। गुरमुख गुर गुर गुर का रंग, धुर धुर धार जणाइंदा। नेत्र शरमाइण सूरज चन्द, रवि ससि ना नैण उठाइंदा। किरपा कर सूरा सरबँग, सूरबीर भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर सच्चा इक वखाइंदा। दर साचे हरि साहिब सुल्तान, सति सतिवादी आसण लाईआ। सतिजुग उठ वेख मार ध्यान, प्रभ करता खेल रचाईआ। त्रेता होए वेख हैरान, भेव कोए ना पाईआ। द्वापर करे ना कोए पहचान, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कलिजुग कूड़ा हो प्रधान, आपणा डंक रिहा वजाईआ। सृष्ट सबाई शरअ शैतान, घर घर करे लड़ाईआ। हरि का मन्दिर सुंञ मसाण, सति संग ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया वड बलवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे वेख त्रेता, तरीआ धार नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ साचा मीता, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतारां पिछला कराए चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सुंञां होया सब दा खेता राखा कोए नज़र ना आईआ। दीन मज़्हब दा मुक्कया ठेका, ठेकेदार ना कोए अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना पेशा, पेशीनगोई रिहा समझाईआ। लहिणा देणा चुके मुल्लां शेखां, शेख़ी सब दी दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। त्रेता कहे सतिजुग मैं की उठां, बल नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया टंगया पुट्ठा, बलहीण दयां दुहाईआ। मेरा राम मैथों रुठा, रहमत सके ना कोए कमाईआ। ख़ाली दिसे कूड़ा बुत्ता, सच मिले ना कोए वड्याईआ। वेख वेख आवे ग़ुस्सा, की करता खेल कराईआ। अंग ना फरके कोई जुस्सा, जज़बा दित्ता बंद कराईआ । प्रेम प्रीती दा हो के भुक्खा, इक ध्यान लगाईआ। अन्तिम वेला ओहो ढुका, जिस दा गुर अवतार ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे त्रेते धर बल, बलधारी आप जणाइंदा। भगत दवारा वेख चल, जिस गृह हरि जू डेरा लाइंदा। साडे नाल करदा रिहा छल, अछल्ल छल धारी वेस वटाइंदा। गुरमुखां अन्दर गया रल, रल मिल आपणा झट्ट लँघाइंदा। आत्म परमात्म सच सिँघासण बैठा मल्ल, ज़ात मलूक ना कोए जणाइंदा। दीपक जोत गया बल, निरगुण नूर
जोत रुशनाइंदा। अमृत आत्म ठांडा जल, सर इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करता खेल रचाइंदा। त्रेता कहे मैं भुल्ला, भुल्लयां सार कोए ना आईआ। कीमत पए ना कोए मुल्ला, हटो हट्ट दयां दुहाईआ। बिन राम साचे जगत रुला, रुल्लयां सके ना कोए उठाईआ। पुराणा हरि जू बूटा हुला, फल नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया वगे बुला, पत्त डाली रिहा झड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग कहे त्रेते कर याद, पिछली याद कराईआ। ग़रीब निमाणयां सुणनहार फ़रयाद, फ़रमांबरदार फेरा पाईआ। निर्धन सरधन करे लाड, लाडला इक्को सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा चुकाईआ। त्रेता कहे वेख द्वापर, दोहरी धार जणाइंदा। गुर अवतारां नाल की रही वापर, श्री भगवान हुक्म मनाइंदा। सतिजुग त्रेता गोद सुआया थापड़, अन्तिम बांहों फड़ उठाइंदा। दीन मज़्हब की वेलया पापड़, पता सब नूं पुछ पुछाइंदा। चार युग रहे ना आकड़, दूजा बल ना कोए वडियाइंदा। ज़ीन घोड़े पावे पाखर, अस्व शाहसवारा आसण लाइंदा। सच संदेसा आए आखण, आखर आपणा हुक्म मनाइंदा। सब दा लहिणा चुक्के बाकन, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। भेव खुल्हाए ज़ाहर बातन, अनभव आपणी कार कमाइंदा। लेखा जाणे धरत मातन, ज़िमीं असमान खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। त्रेता कहे द्वापर पर्दा फोल, आपणा मुख दिखलाईआ। की वस्त रही तेरे कोल, की सौदा हट्ट विकाईआ। द्वापर कहे मेरा काया दिसे खोल, वस्त अमोलक नज़र कोए ना आईआ। अन्दरों पोला होया ढोल, बाहरों डंका कूड़ लगाईआ। मैं मारया गया अनभोल, सुरती सुरत ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार रिहा कमाईआ। द्वापर कहे कलिजुग रंग, प्रभ तेरा वेख वखाईआ। चारों कुण्ट होए नंग, पर्दा सच ना कोए पाईआ। दहि दिशा भेख पखण्ड, माया ममता होई हल्काईआ। सृष्ट सबाई नार दुहागण रंड, रंडेपा आया जगत लोकाईआ। सच सुच्च खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग रिहा चमकाईआ। साधां सन्तां होया अन्ध, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। रसना जिह्वा खांदे गंद, मंद वासना ना कोए मुकाईआ। पोसत अफ़ीम पींदे भंग, भंग माणस जन्म कराईआ। गीत गोबिन्द ना गाए कोई छन्द, संसा रोग ना कोए मिटाईआ। काम कामनी वेख पाए ठंड, सतिगुर चरण ध्यान ना कोए लगाईआ। पूजा हवन कर प्रचण्ड, पत्थर पाहन सेव कमाईआ। मिले मेल ना सूरे सरबँग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग नैण नैण खुल्हाईआ। कलिजुग कहे मैं की दस्सां, द्वापर मेरी चले ना कोए चतुराईआ। नालें रोवां नाले हस्सां, गिरयाज़ार इक सुणाईआ। नाले उठां नाले ढट्ठां, बलहीण
दयां दुहाईआ। मेरीआं शरमावण दोवें अक्खां, गुर नेत्र नज़र कोए ना आईआ। मैं कूड़ी क्रिया सड़या बिन कक्खां, माया ममता गई जलाईआ। वाद विवाद वासना भखां, वस्त सच ना कोए वखाईआ। धर्म दुआरयों उठ उठ नट्ठां, जिस दवारे गुरमुख बैठा डेरा लाईआ। मनमुखां दे अन्दर वड़ के वसां, कूड़ो कूड़ करां पढ़ाईआ। उच्ची कूक कूक बकां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा कर, हुक्मे हुक्म भुआईआ। द्वापर कहे कलू लाह पर्दा, वेला अन्तिम आईआ। साचा चन्द वेख चढ़दा, सूरज नूर करे रुशनाईआ। जिस दे अग्गे कोई ना अड़दा, गुर अवतार सीस झुकाईआ। सो ढोला इक्को पढ़दा, इक्को राग अल्हाईआ। ना जीउदा ना मरदा, मर जीवत बेपरवाहीआ। करे खेल नर हरि दा, हरी हरि आपणा वेस वटाईआ। लेखा जाणे सीस धड़ दा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तूं क्यों साहिब कोलों डरदा, निउँ निउँ लाग पाईंआ। दर आयां सब नूं फड़दा, जो ढह पए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल रचाईआ। कलिजुग कहे सुण द्वापर मीत, सच सच जणाईआ। मेरी बदल गई जग नीत, नीतीवान नज़र ना आईआ। मेरी टुटी सच प्रीत, परम पुरख ना इष्ट मनाईआ। मैं ढोला गाया झूठा गीत, कूड़ी क्रिया करी पढ़ाईआ। मैं झगड़ा पाया मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ देण दुहाईआ। गुरदवारे रिहा ना कोए अतीत, त्रैगुण बैठी डेरा लाईआ। मैं आपणा कम्म कीता ठीक, जो प्रभू गया समझाईआ। मैं अन्तिम इक्को वार भुगतणी तरीक, आपणी पिछली मिसल कढ्ढाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी देणी सच प्रीत, वार इक्को मंग मंगाईआ। अगला वेला दिसे नज़दीक, नित उस दा ध्यान लगाईआ। निमाणा हो के मंगू भीख, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। द्वापर कहे कलिजुग मंग, मंगण वेला अन्तिम आईआ। पुरख अकाल सूरा सरबँग, निरगुण आपणा वेस धराईआ। नाल लिआया जो छड्ड के गया पुरी अनन्द, अनन्द आपणे नाल मिलाईआ। तत्त दिसे ना गुजरी चन्द, गुजारा आपणे विच रखाईआ। उह साहिब सदा बख्शंद, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। दर डिगयां देवे ना डण्ड, ग़रीब निमाणयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कलिजुग कहे मैं ओस वेले मंगांगा, जो वक्त प्रभू जणाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी कदे ना संगांगा, पर्दा आपणा आप उठाईआ। सच प्रीती इक्को गंढ्ढांगा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। सच दरवाज़ा इक्को लँघांगा, भगत दवारे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। कलिजुग कहे सुण द्वापर मेरे, मैं सच सच जणाईआ। जिस वेले जावां साचे वेहड़े, जन भगतां वेख वखाईआ। मेरे पिछले चुक्कण झेड़े, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल नज़री आए नेड़े, दूर दुराडा
पन्ध ना कोए वखाईआ। फड़ बांहों चाढ़्हे बेड़े, बेड़ा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। कलिजुग कहे जद बेड़े चढ़ांगा। हरि का नाम इक्को पढ़ांगा। तूं मेरा मैं तेरा रूप धरांगा। हो निमाणा सरनी पढ़ांगा। दोए जोड़ दवारे खड़ांगा। सनमुख हो के प्रभ दे लड़ांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, करनी कर फेर ना डरांगा। मैं लड़ के आख सुणावांगा । लख चुरासी प्रभू वखावांगा। जो दस्सया सच कमावांगा। आपणी तसल्ली आप जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दोए जोड़ वास्ता पावांगा। प्रभ वेख मेरा जग्ग कारनामा, करनी आपणी दयां जणाईआ। किसे नूं जपण नहीं दित्ता नामा, हरि का नाम सर्ब भुलाईआ। किसे नूं मिलण नहीं दित्ता रामा, सीता सुरत ना कोए प्रनाईआ। किसे नूं दरस पावण नहीं दित्ता काहना, राधा रंग ना कोए वखाईआ। किसे नूं गावण नहीं दित्ता गाणा, मन वासना नाल रलाईआ। किसे नूं बणन नहीं दित्ता सुघड़ स्याणा, मूर्ख मूढ़्ह रूप वटाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर कूड़ी क्रिया तणया ताणा, लख चुरासी विच फसाईआ। धुरदरगाही मन्नया तेरा भाणा, भावी सब दे सिर ते छाईआ। बचया रिहा ना राजा राणा, साधां सन्तां मस्तक लाई कूड़ी शाहीआ। अमृत भोज मिल्या ना पीणा खाणा, रसना कूड़ रस हल्काईआ । तेरा मेल ना होण दित्ता भगवाना, तेरी चलण ना दिती चतुराईआ। मैं पुत्त तेरा बलवाना, निक्का वड्डा हो के रिहा वखाईआ। ओधर वेख मार ध्याना, चौथा जुग दए सुणाईआ। तेरा सुत सच निशाना, गोबिन्द इक्को नज़री आईआ। सद तेरा धरे ध्याना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। योद्धा सूर वड बलवाना, बल तेरे कोलों पाईआ। तूं दोहां दे विच आ दरम्याना, दर्दी आपणा दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए खुल्हाईआ। कलिजुग वेख दे द्वापर सद्दा, हरि हुक्म नाम जणाईआ। त्रेता दर ते आए भज्जा, बण पांधी राही फेरा पाईआ। सतिजुग दवारे साचे सजा, घर साजण मेल मिलाईआ। चौहां दा मिल के पर्दा कज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हुक्मे अन्दर हरिजू बद्धा, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। भाईआं नाल मिलाए भाई सका, श्री भगवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे युग दर मंगाईआ। चारे युग दर इकट्ठे, मिलणी हरि कराइंदा। दूर दुराडे आए नट्ठे, घर साचा इक सुहाइंदा। प्रभ सरनाई सारे ढट्ठे, सिर उपर ना कोए उठाइंदा। श्री भगवान दर होए हक़े बक्के, तेरा भेव कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा पर्दा कवण उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग, कल काती आप जणाईआ। जुग चौकड़ी सब ने चोग लई चुग, भुक्खा कोए नज़र ना आईआ। अन्तिम औध रही पुग, हरि पुख़ता हुक्म सुणाईआ।
लहिणा देणा रिहा मुक, मुश्कल इक्को नज़री आईआ। वेला अन्तिम रिहा ढुक, चार युग भेव मिटाईआ। पुरख अबिनाशी एका उठ, लहिणा देणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौहां देवणहार वड्याईआ। चारे कहिण सुण निरँकार, तेरे अग्गे अरज़ोईआ। नाल सद्द तेई अवतार, पीर पैगम्बर आप मिलाईआ। गुर गुर खोल्ह आप कवाड़, धुरदरगाही पर्दा लाहीआ। पूरब विछड़े मेल यार, यारी यारां नाल निभाईआ। सब तों पुच्छ सच विहार, जुग जुग की की कार कमाईआ। कवण नाम वणज वपार, कवण गए हट्ट खुल्हाईआ। कवण मन्नया राम आधार, कवण काहन कृष्न कुड़माईआ। कवण ईसा मूसा मुहम्मद नाअर, नाअरा हक़ हक़ जणाईआ। कवण नानक करे पुकार, कवण गोबिन्द ध्यान लगाईआ। कवण मन्दिर सोहे मकान, कवण सिँघासण वज्जे वधाईआ। कवण शब्द होए प्रधान, कवण राग नाद शनवाईआ। कवण लेखा पवण मसाण, कवण धूंआँधार समाईआ। कवण लहिणा ज़िमीं असमान, कवण ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा ढाहीआ। कवण आदि जुगादि जवान, कवण बिरध रूप वटाईआ। कवण करनहार कल्याण, कवण कलमा नबी पढ़ाईआ। कवण देवणहार ईमान, इस्म आज़म इक समझाईआ। कवण सुणावणहार फ़रमान, धुर संदेसा राग अल्हाईआ। कवण रूप श्री भगवान, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। चारे युग मंगण दान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। साडी विद्या होई अञ्ञाण, बल रहिण कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक कूक जणाईआ। गीता ज्ञान होई हैरान, दस अट्ठ पन्ध ना कोए मुकाईआ। अञ्जील कुरान सर्ब पछताण, ज़ाहरा पीर ना कोए मिलाईआ। बाणी मारे ना तीर निराल, निराकार ना कोए रुशनाईआ। अठसठ तीर्थ होए वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। सतिजुग कहे मैनूं तेरा हुक्म परवान, त्रेता निउँ निउँ सीस झुकाईआ। द्वापर मंगे तेरी आण, कलिजुग धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। बेपरवाह बेनज़ीर प्रभ आप कर पहचान, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चौथे युग एका चोग लैणी चुग, हरि जुगती आप जणाईआ। चारे युग करो ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, महाबली होए सहाईआ। एकँकार करे कल्याण, करता पुरख दए वड्याईआ। आदि निरँजण हो प्रधान, नूरी जलवा इक वखाईआ। अबिनाशी करता आए विच मैदान, मदद अवर ना कोए रखाईआ। श्री भगवान सच फ़रमान, धर्म संदेसा इक सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ ब्रह्म करे कल्याण, करता कीमत आपे पाईआ। मन मति बुध होए घमसान, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। जीव जंत सर्ब कुरलाण, करबला इक्को नज़री आईआ। साबत रहे ना किसे ईमान, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सतिजुग अन्तिम वेख्या हुन्दा वैरान, त्रेता आपणी ढेरी ढाहीआ। द्वापर जीव जंत सुआया विच मैदान, बण मैदानी फेरा पाईआ।
कलिजुग अन्त कूड़ा मिटे निशान, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख विरले करे परवान, भगत वछल सहिज सुखदाईआ। इक्को राग सुणाए गाण, गावत गावत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कल काती वेख वखाईआ। कलकाती हरि वेखणहारा, बेपरवाही धार चलाइंदा। शब्द अगम्म तिक्खी धारा, दो जहान जणाइंदा। चौथे युग हो उज्यारा, रूप अनूप दरसाइंदा। भगतां करे सच प्यारा, साची भगती इक समझाइंदा। गुरमुख गुरसिख सच सरदारा, सिर सेहरा सीस बंधाइंदा। हरिजन सन्त रहे ना कोई कुँवारा, निर्मल जोती आप प्रनाइंदा। घर वखाए ठांडा दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। सम्मत वीह सौ वीह जिन्हां मिल्या निहकलंक नरायण नर अवतारा, तिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो जन बोलदे रहे जैकारा, तिन्हां जन्म मरन मरन जन्म विच्चों पार कराइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, पिछली याद ना कदे भुलाइंदा।
१५ जेठ २०२० बिक्रमी प्रेम चन्द दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू
आत्म कहे मैं सदा सदा प्यासी, पश्चाताप जगत लोकाईआ। आत्म कहे मैं सदा उदासी, धीरज सति ना कोए जणाईआ। आत्म कहे मैं सदा फाँसी, लख चुरासी तन हंढ्ढाईआ। आत्म कहे मैं सदा मारां झाकी, प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। आत्म कहे कब देवें बाकी, मेरा लहिणा पूर कराईआ। आत्म कहे कब खैहड़ा छुट्टे तन ख़ाकी, पंज तत्त नाता तोड़ तुड़ाईआ। आत्म कहे कब बणे साकी, अमृत जाम इक प्याईआ। आत्म कहे कब खोल्हें ताकी, आपणा मन्दिर दएं वखाईआ। आत्म कहे कब चढ़ें राकी, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। आत्म कहे कब बणें साथी, साचा संग निभाईआ। आत्म कहे कब देवें आपणा पूजा पाठी, इक्को निरंतर नाम जणाईआ। आत्म कहे कब वखाएं ऐराव्त हाथी, दक्खण दिशा मिले वड्याईआ। आत्म कहे कब लहिणा चुक्के लोकमाती, मतलब मेरा हल्ल कराईआ। आत्म कहे कब पुछें वाती, घर साजण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नैण उठाईआ। आत्म कहे कब मेलें मेल, जगत विछोड़ा मिटाईआ। आत्म कहे कब चाढ़्हें तेल, घर साचे सगन मनाईआ। आत्म कहे कब होवें सज्जण सुहेल, आपणे अंग लगाईआ। आत्म कहे कब खेलें अचरज खेल, निरवैर आपणी सेव कमाईआ । आत्म कहे कब पंज तत्त काया कटें जेल, बंदीख़ाना दएं तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। आत्म कहे कद आवें घर, ग़रीब निवाज़ फेरा
पाईआ। आत्म कहे कब चुक्के डर, दीनां नाथ होएं सहाईआ। आत्म कहे कब मिले दर, रघनाथ आपणे अंग लगाईआ। आत्म कहे कब मन्दिर वेखां चढ़, गृह तेरा दर्शन पाईआ। आत्म कहे कब ढोला लवां पढ़, इक तेरा नाम ध्याईआ। आत्म कहे कब पल्लू लवां फड़, तेरे पल्लू गंढ्ढ पुआईआ। आत्म कहे कब दर्शन वेखां खड़, सच सरूपी तेरा दर्शन पाईआ। आत्म कहे कब मिलें नरायण नर, नारी आपणी लएं प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवे आप सहाईआ। आत्म कहे कब मिले मीत घर सज्जण फेरा पाईआ। आत्म कहे कब बदलें रीत, पिछला लेखा जगत चुकाईआ। आत्म कहे कब अमृत बख्शें ठांडा सीत, साची धार चलाईआ। आत्म कहे कब गाएं अगम्मी गीत, अथाह करें पढ़ाईआ। आत्म कहे कब मेरी वासना लएं जीत, आप आपणे विच छुपाईआ। आत्म कहे कब खैहड़ा छुडाएं मन्दिर मसीत, घर इक्को इक वखाईआ। आत्म कहे कब नज़री आएं अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। आत्म कहे मैं तैनूं रही उडीक, प्रभ नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। परमात्म कहे मेरा साचा नेम, आत्म आत्म सच जणाइंदा। मेरे मिलण दा सच प्रेम, प्रीती इक्को इक वखाइंदा। दुष्ट दमन कीता उत्ते हेम, कुण्ट आपणे लेखे लाइंदा। दरस दिखाए नैन बैन, बेपरवाह फेरा पाइंदा। रसना जिह्वा सारे कहिण, अन्तर ध्यान ना कोए लगाइंदा। सदा सदा सद देवां देण, लेखा सब दी झोली पाइंदा। जो मेरे हो के रहिण, तिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ साक सज्जण भाई भैण, बन्धन इक्को इक वखाइंदा। साचा भाणा सिर ते कहिण, दु:ख सुख विच बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। आत्म सिख्या लै सिख, परमात्म रिहा जणाईआ। सच दुआरयों मिले भिख, पावणहार बेपरवाहीआ। नज़री आए दहि दिश, चार कुण्ट इक रुशनाईआ। सच प्रीती वंडे हिस, हिस्सा इक्को इक वखाईआ। निहकर्मी लेखा दए लिख, लेखा लिखे बिन कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आत्म सुण परमात्म चोज, परम पुरख जणाइंदा। आदि जुगादी कर कर चोज, चोजी आपणा खेल वखाइंदा। तेरा मेल मिलावे नित नित रोज़, रोज़ा इक्को इक सुहाइंदा। समझयां किसे ना आवे सोच, सोचयां हथ्थ ना कोए रखाइंदा। जो आत्म प्रभ दर्शन रही लोच, तिस लोचा पूर कराइंदा। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोती आपणा रंग रंगाइंदा। भाग लगाए साचे कोट, बंक दुआर इक सुहाइंदा। नाम अगम्म लगा चोट, सोई सवाणी आप उठाइंदा। अगला पिछला कढ्ढे रोस, जिस वेले दया कमाइंदा। चुप्प कर के बैठा रहे ख़ामोश, ख़ाह मख़ाह झगड़ा कोए ना पाइंदा। दोषी निर्दोषी कोई ना देवे दोष, दोष आपणे उपर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साची होश, होशयार हो के वेख वखाइंदा। आत्म कहे परमात्म तेरी उडीक, नित नित ध्यान लगाईआ। आपणा वेला दस्स ठीक, कवण वेला ठीकर दएं भंनाईआ। सच मिलण दी दस्स प्रीत, गुण इक्को इक समझाईआ। कद वसें आण नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तेरा मार्ग दिसे बारीक, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा फेरा पाईआ। आत्म सुण सच संदेसा, परमात्म आप जणाइंदा। निरगुण निरवैर धारे वेसा, जोती जामा भेख वटाइंदा। सम्बल वसे साचे देसा, देस दसन्तर सोभा पाइंदा। तेरी बदले फेर रेखा, रेखा आपणे नाल मिलाइंदा। तेरा वटाए अवल्लड़ा भेसा, भेस साचा आप समझाइंदा। भगतां अन्दर तेरा लेखा, लहिणेदार वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। आत्म कहे परमात्म मीत, कवण भगत मिले वड्याईआ। मैं करां ओस नाल प्रीत, जो तेरा ध्यान लगाईआ। अन्तिम आपणा आप लवां जीत, हार नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान निशाना दस्से ठीक, सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची मति इक दरसाईआ। सुण आत्म दस्से भगवान, परमात्म दया कमाइंदा। मैं पंज तत्त अन्दर तैनूं रखां आप आण, आप आपणी दया कमाईआ। फेर करां मात पहिचाण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। तेरी बाली बुध अञ्ञाण, मेरी सार कोए ना आईआ। सो भगत होए प्रधान, जिन्हां तन ख़ाकी दयां वड्याईआ। तेरे अन्तर उपजे ज्ञान, भेव अभेद खुल्हाईआ। तेरा लहिणा चुकाए आण, आप आपणा फेरा पाईआ। तूं गाउणा सच्चा गान, इक्को राग जणाईआ। मिले मेल सच्चे सुल्तान, शाह पातशाह होए सहाईआ। नौबत वज्जे दो जहान, डंका इक्को नाम शनवाईआ। सोहँ गीत गीत महान, पतित पुनीत आप जणाईआ। अन्तिम लेखा चुके आण, लहिणा पूरब झोली पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सोहँ रूप इक दूजे विच मिल जाण, मिल मिल आपणा रूप ना कोए रखाईआ।
१५ जेठ २०२० बिक्रमी सोभा सिँघ दे गृह पिण्ड मोइल जम्मू
श्री भगवान कहे विश्व आकार, विष्न मिले वड्याईआ। विष्नूं कहे ब्रह्म पसार, पारब्रह्म सरनाईआ। ब्रह्मा कहे शंकर आधार, शाह पातशाह खेल खलाईआ। शंकर कहे त्रैगुण भण्डार, त्रैगुण माया बन्धन पाईआ। त्रैगुण कहे पंज तत्त प्यार, पंज तत्त मिली वड्याईआ। पंज तत्त कहे प्रभ वेखणहार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। निरगुण कहे सरगुण पसार, सति सतिवादी खेल रचाईआ। सरगुण कहे लख चुरासी उज्यार, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। लख चुरासी कहे चारे खाणी
ख़बरदार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। चारे खाणी कहे चारे बाणी जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाईआ। चारे बाणी कहे चारे वेद उच्चार, चार युग मिले वड्याईआ। चारे वेद कहिण पुकार, जुग चौकड़ी रंग वखाईआ। चारे युग ख़बरदार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। चार युग कहिण चार वरन, अवरन रूप जणाईआ। चार वरन कहिण अठारां बरन, अठ दस वेख वखाईआ। अठारां बरन कहिण आत्म परमात्म ढोला सारे पढ़न, श्री राग नाद वजाईआ। साचा ढोला कहे सो पुरख निरँजण करनी करन, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जोत कहे मेरा प्रकाश, निरगुण नूर नूर जणाईआ। नूर कहे मेरा धरवास, प्रकाश प्रकाश जणाईआ। प्रकाश कहे मेरा खेल तमाश, रवि ससि चन्द चमकाईआ। रवि ससि कहे मोहे साची आस, निरवैर पुरख ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। साची खेल कहे मैं वेखां ख़ालक, ख़ालक इक्को नज़री आइंदा। ख़ालक कहे सदा मैं पालक, प्रितपालक नाउँ धराइंदा। आदि जुगादि ना कोए आलस, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। मेरी धारा निरगुण ख़ालस, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। सदा सुहेला बणां सालस, सतिजुग त्रेता द्वापर फेरा पाइंदा। आत्म परमात्म करां सफ़ारस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाइंदा। परमात्म कहे आत्म धार, निरगुण निरगुण वंड वंडाईआ। आत्म कहे खेल अपार, परम पुरख आप कराईआ। परम पुरख कहे सरगुण मीत मुरार, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आत्म कहे परमात्म सुण, सुन्न समाध ध्यान लगाईआ। सुन्न समाध कहे शब्द नाद धुन, अनरागी राग अल्हाईआ। शब्द राग कहे कवण जाणे गुण, श्री भगवान तन्द सतार हिलाईआ। साचा गुण कहे सन्त सुहेले चुण, भगत भगवान दए वड्याईआ। भगत कहे भगवान खोल्हे मुन, मनसा आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मुन कहे हरि बोध अगाध, अगाध बोध राग अल्हाइंदा। बोध अगाध कहे निरगुण स्वाद, अनरस आपणा भेव चुकाइंदा। अनरस कहे माधव माध, रस रसीआ वेस वटाइंदा । रस कहे बिन रसना जिह्वा आए स्वाद, निझर झिरना आप झिराइंदा। निझर झिरना कहे होए विस्माद, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। निज नेत्र कहे प्रभ देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। वस्त अमोलक कहे मैं भगतां हाथ, दूजा हथ्थ ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। आत्म कहे मेरा ब्रह्म मीत, ब्रह्म मेरा रूप दरसाईआ। ब्रह्म कहे निहकर्म अतीत,
कर्म कांड ना कोए जणाईआ। कर्म कहे मैं होवां ठंडा सीत, सतिगुर चरण मिले सरनाईआ। सतिगुर चरण कहे मैं लख चुरासी लवां जीत, जो जन मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। मस्तक कहे मैं होवां अतीत, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। प्रभू कहे मैं लेखा जाणा हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। ऊँच नीच कहिण श्री भगवान लगाए इक प्रीत, एकँकारा होए सहाईआ। सच प्रीत कहे मैं छड्डे मन्दिर मसीत, जन भगतां अन्दर सोभा पाईआ। जन भगतां अन्दर कहे मैं गावां साचा गीत, तेरा मेरा राग अल्हाईआ। गीत कहे मैं वेखां ठीक, गुरमुख इक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। खेल कहे मैं वेखां करतार, कुदरत आपणी धार चलाइंदा। कुदरत कहे मैं खिड़ी गुलज़ार, लख चुरासी गुलशन मात बणाइंदा। गुलशन कहे मैं वेख बहार, पत्त डाली सोभा पाइंदा। पत्त डाली कहे मैं करां प्यार, प्रभ माली इक्को नज़री आइंदा। माली कहे मैं पालणहार, जुग जुग बूटा मात लगाइंदा। बूटा कहे मैं हो उज्यार, नित नवित्त आपणा फल खवाइंदा। फल कहे मैं रहां जुग चार, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, फल फूल वेख वखाइंदा। फल कहे मैं वेखां फूल, फूल कहे फल मेरी वड्याईआ। फल कहे मेरा मेला कन्त कन्तूहल, श्री भगवान सच्ची सरनाईआ। कन्त कहे मैं सच पंघूड़ा रिहा झूल, दो जहान हुलार रखाईआ। झूला कहे मेरा चुक्के मूल, पूरब लेखा लहिणे पाईआ। पूरब लेखा कहे मेरा असूल, कर्मां नाल करां कुड़माईआ। कर्म कहे प्रभ साहिब ना जाए भूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप कराईआ । ब्रह्म कहे मेरा नाता जीव, जीव कहे ईश्वर वडियाइंदा। ईश्वर कहे मेरा खेल साढे तिन्न हथ्थ सींव, महल अटल इक रुशनाइंदा। सींव कहे मेरी रखी नींव, नर निरँकारा इक्को जड़ लगाइंदा। जड़ कहे मैं सदा चिरंजीव, जीवण मरन भेव कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सब ने दस्सया आपणा हाल, प्रभ अग्गे कूक सुणाईआ। तुध बिन कोई ना निभे नाल, साचा संग ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी सब नूं खावे काल, महाकाल देवे दुहाईआ। मुर्शद पुछे मुरीदां हाल, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, हक़ हकीकत दए जणाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तेरे अग्गे इक स्वाल, आत्म परमात्म झोली ख़ाली रिहा वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरी घालण लई घाल, नित नित तत्त वेस वटाईआ। तेरी लभ्भयां हथ्थ ना आई भाल, कवण कूटे बैठा आसण लाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर होए कंगाल, धन दौलत मात लुटाईआ। अन्तिम वेख आ के हाल, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। त्रैगुण माया तोड़
जंजाल, जीवण जुगत इक जणाईआ। सच वखा सच्ची धर्मसाल, जिस गृह वसें बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा जणाईआ। आओ उठो वेखो आण, सो साहिब आप जणाइंदा। प्रगट हो श्री भगवान, विष्नूं आपणी कारे लाइंदा। ब्रह्मा दर ते मंगे दान, शंकर निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। त्रैगुण माया बाल नादान, पंचम तत्त सेव कमाइंदा। आत्म परमात्म करे कल्याण, कलमा आपणा नाम पढ़ाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म करे परवान, परम पुरख वेख वखाइंदा। ईश जीव दए ध्यान, जगदीश्र वेख वखाइंदा। चार युग करे कल्याण, चारे खाणी फोल फुलाइंदा। चारे बाणी भेव चुकाण, चारे वेद लेखे लाइंदा। चारे वरन वखा निशान, अठारां बरन गेड़ मुकाइंदा। सुहाए एको एक मकान, एकँकारा सोभा पाइंदा। ढोला गाओ नौजवान, नर निरँकारा आप समझाइंदा। धुरदरगाही इक फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। महल अटल इक मकान, शाह पातशाह आप बणाइंदा। आसण ला राज राजान, निरगुण दाता सोभा पाइंदा। सोहँ गाओ नाम महान, महिमा आपणी सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म परमात्म इक्को वार समझाइंदा। सोहँ ढोला पढ़ो मीत, मिले मात वड्याईआ। सच धर्म दी इक प्रीत, प्रीतीवान समझाईआ। सतिजुग सच्ची चले रीत, चार वरन कुड़माईआ। लेखा चुके हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। ठाकर नज़री आए बिन ठाकर दवारे मन्दिर मसीत, घर अन्तर पर्दा लाहीआ । बीस बीसा रिहा बीत, निरगुण सरगुण ज़ीरो दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लए लगाईआ। श्री भगवान कहे कल लेखे लाउणा, लेखा आपणा आप जणाईआ। विष्नूं कहे विश्व रूप प्रभ नज़री आउणा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ब्रह्मा कहे पारब्रह्म ब्रह्म वेख वखाउणा, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। शंकर कहे हथ्थ त्रसूल सुटाउणा, त्रै त्रै मीता मिले बेपरवाहीआ। त्रैगुण माया कहे डेरा ढाउणा, पंज तत्त महल्ल नज़र ना आईआ। आत्म कहे परमात्म मेरा पर्दा लौहणा, अन्दर वड़ के होए सहाईआ। पौड़े चढ़ के दरस दिखाउणा, घर साचे फेरा पाईआ। राग अनोखा ढोला गाउणा, तेरा मेरा नाम जणाईआ। सोहँ रूप नज़री आउणा, बेनज़ीर नज़र पाईआ। सच तस्वीर इक दरसाउणा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। मुहब्बत नामा कढ्ढ वखाउणा, मेहरवान पिछला लेखा दए जणाईआ। सदके घोली वार कराउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वेख वखाईआ। आत्म रख इक्को डोर, सो साहिब आप जणाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म अग्गे लए तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। जगत वासना पावे शोर, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया प्या घोल, चार कुण्ट करे लड़ाईआ। साचा तोले ना कोई तोल, कंडा नाम ना कोए उठाईआ। दीन मज़्हब वजा रोल, रौला पाए सर्ब लोकाईआ।
परम पुरख वसे ना किसे कोल, दूर दुराडा मुख छुपाईआ। कलिजुग डग्गे नाल वजाया ढोल, जीवां जंतां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म इक्को भेव खुल्हाईआ। आत्म परमात्म इक्को आख, आखर मेल मिलाइंदा। सोहँ जप साचा जाप, जग जीवण दाता मेल मिलाइंदा। ना पुन्न ना रहे पाप, इक्को रंग रंगाइंदा। देवणहारा साची दात, दौलत नाम झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आत्म कहे परमात्म मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। साहिब कहे मेरा खेल गुरु गुर चेला, गुर चेला धार जणाईआ। कलिजुग अन्तिम वक्त सुहेला, हरि सज्जण रिहा उठाईआ। जोती जोत चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म मेल जुड़दा, जोड़ी जगदीश बणाईआ। बिन भगतां सब दा बेड़ा रुढ़दा, अन्त पार ना कोए कराईआ। गुरमुख वर पाया जिहा लोड़ी दा, वर इक्को बेपराहीआ। नाता टुटा मनमति नार बांकी छोहरी दा, शहु इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्कया अन्ध घोरी दा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आत्म परमात्म मेला मिल दा, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादी खेल श्री भगवन दा, भगवन भगतन देवणहार वड्याईआ। लेखा चुके दो जहान दा, निरगुण सरगुण दोए दोए धार वखाईआ। जो साहिब सतिगुर इक्को मन्नदा, तिन्हां मिले ना कोए सज़ाईआ। राए धर्म ना अग्गे डंनदा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ । बिन बेड़ीउँ बेड़ा बन्न्हदा, बिन पतणों पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सदा सहाईआ। आत्म परमात्म वेखो मन्नदा, हरि साची बणत बणाईआ। नाता तुटे पंज तत्त तन दा, ततव तत ना कोए रखाईआ। होए प्रकाश साचे चन्न दा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक्को मन्नदा, ब्रह्म आपणे लेखे लाईआ। आपे घड़े आपे भन्न दा, घड़न भंनणहार आप हो जाईआ। लहिणा देणा चुके छप्पर छन्न दा, सचखण्ड मिले वड्याईआ। नाता तुटे कूड़े धन दा, धन दौलत कम्म किसे ना आईआ। लेखा चुके पीण खाण अन्न्ह दा, अमृत इक्को रस चुआईआ। जुग जुग भगत भगवान साचे जणदा, जन जणेंदी बणे माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आत्म कहे परमात्म पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। भगतां तन इक हंढ्ढाया, जिस गृह आया बेपरवाहीआ। मन मनसा ना कोए रखाया, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। सालस बण के बेपरवाहया, लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत आत्म मेल मिलाईआ। आत्म कहे भगती तत्त, तत्तव मिली वड्याईआ। जिस घर मिली इक्को मति, प्रभ चरण सच्ची सरनाईआ। परमेश्वर पाया
कमलापति, हरि कन्त इक हंढ्ढाईआ। आदि अन्त मिले हस्स हस्स, दु:ख दर्द ना कोए जणाईआ। उह मेरा मैं उहदे वस, मैं मेरी रही ना राईआ। इक दूजे दा गाईए जस, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। मैं ओन्हां की सकां दस्स, जिन्हां भुल्लया बेपरवाहीआ। झूठे नाते दित्ते छड्ड, छड्डी जगत लोकाईआ। ख़ाली कीते हड्ड हड्ड, मास नाड़ी प्रीत ना कोए लगाईआ। अन्तिम हो गई अड्ड, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। साहिब सतिगुर दी वड़ी हद्द, जिथ्थे मिल्या बेपरवाहीआ। कर प्यार प्रभ ल्या सद्द, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दुआर चरण कँवल बही सज, बैठी फेर ना कोए उठाईआ। नित नवित्त दर्शन करां रज्ज, आप आपणी भुक्ख मिटाईआ। धन्न भाग प्रभ भगत दुआर आया भज्ज, भज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म कराया इक्को वार हज्ज, हाजत होर रही ना राईआ।