पुस्तकालयभाग १४

१५ जेठ २०२० बिक्रमी जीवण सिँघ दे गृह पिण्ड मोइल जम्मू

सतिगुर सरनाई साचा जीवण, मिले माण वड्याईआ। चरण प्रीती साचा थीवण, पूरन आस कराईआ। नाम निधान गुरमुख पीवण, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। दोए जोड़ सदा सद नीवण, हँकार विकार ना कोए रखाईआ। अमृत बीज इक्को बीवण, फल काया तन लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाईआ। साचा जीवण सतिगुर सरन, सरनगति जणाइंदा। नेत्र खुल्हे हरन फरन, गृह मन्दिर नज़री आइंदा। लेखा चुके मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाइंदा। मेल मिलावा तरनी तरन, भव सागर पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाइंदा। साचा जीवण सतिगुर ओट, ओट पुरख अकाल रखाईआ। जन्म कर्म दा निकले खोट, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। नाम भण्डार मिले अतोट, ख़ाली झोली दए भराईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ । वरन बरन रहे ना गोत, ज़ात इक्को इक जणाईआ। आवण जावण दी मुक्के सोच, लिख्त पढ़त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लोचा पूर कराईआ। साचा जीवण सतिगुर रंग, सो साहिब आप जणाईआ। गुरमुख मंगे इक्को मंग, देवणहार बेपरवाहीआ। अट्ठे पहर वज्जे मृदंग, अनहद नादी राग सुणाईआ। सेज सुहञ्जणी सतिगुर लँघ, आत्म परमात्म सोभा पाईआ। सच प्रकाश नूरी चन्द, प्रकाशवान दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अनन्द इक दरसाईआ। साचा जीवण सतिगुर अन्दर, अन्दरे अन्दर मेल मिलाइंदा। नज़री आए प्रभ का मन्दिर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। भाग लगाए डूंग्घे खण्डर, जोती जोत जोत

रुशनाइंदा। लेखा चुके सूर्या चन्द्र, चन्द चांदना इक चमकाइंदा। मन वासना बांधे बन्दर, बन्दना इक्को इक जणाइंदा। मस्तक टिक्का लाए चन्दन, चरण धूढ़ी आप छुहाइंदा। देवणहारा परमानंदन, निज आत्म रस वखाइंदा। टुटी हार गोपाल गंढ्ढण, गंढ्ढ आपणे नाल पुआइंदा। कूड़ी क्रिया कटे फंदन, फाँसी जम ना कोए लटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक सुणाए सुहागी छन्दन, साचा राग आप अल्हाइंदा। साचा जीवण सतिगुर साथ, हरि साथी इक अख्वाईआ। साचा ढोला दस्से गाथ, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणे अंग लगाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा आप मुकाईआ। आत्म सेजा सुआए खाट, पावा चूल ना कोए जणाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, गुर शब्दी चन्द चमकाईआ। चरण कँवल बंधावे नात, साक सज्जण आप अख्वाईआ। मात गर्भ लवे राख, रक्षक बणे सभनी थाईंआ। लेखा चुके तत्त आठ, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। दसवें मेल पुरख अबिनाश, घर साजण फेरा पाईआ। आत्म सेजा भोग बलास, भस्मड़ इक्को रंग वखाईआ। आत्म परमात्म वेखे शाख़, सच शनाख़त दए जणाईआ। सच इक्को वारी दए आख, आख़र आपणा भेव चुकाईआ। नज़री आए अलखना लाख, अलख अगोचर वड वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा दास, भगत भगवान गंढ्ढ पुआईआ। तेरी मेरी इक्को आस, दूजी आस ना कोए तकाईआ। तेरी मेरी इक प्यास, मिल जीवत प्यास बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जीवण दए समझाईआ। साचा जीवण सतिगुर मीत, सो साहिब सदा सुखदाईआ। लेखा चुकाए हस्त कीट, घर इक्को दए वड्याईआ। पारब्रह्म मिलण दी दस्से रीत, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण हो के बणे नीच, सरगुण देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण इक्को घर वखाईआ। साचा जीवण घर एक, एकँकार आप जणाइंदा। दीन दयाल स्वामी पेख, निज नेत्र मेल मिलाइंदा। कर्म विछुंने करे हेत, हितकारी फेरा पाइंदा। नज़री आए नेतन नेत, निज घर बैठा पर्दा लाहइंदा। स्वच्छ सरूपी वेखे भेख, निरगुण नूर जोत धराइंदा। चारों कुण्ट रिहा खेड, दहि दिशा राग अल्हाइंदा। सच संदेसा इक्को भेज, अनभव आपणा भेव खुल्हाइंदा। सच सुहावे इक्को सेज, सति सुहञ्जणी नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जीवण इक वडियाइंदा। सच जीवण वड्याई वड, हरि वड्डा आप समझाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, भगत भगतां संग रखाइंदा। अन्दर बाहर ना कोए हद्द, गुप्त ज़ाहर भेव मुकाइंदा। पिछली कीती देवे रद्द, अग्गे आपणे मार्ग पाइंदा। गढ़ हँकारी जाए भज्ज, निवण सो अक्खर इक समझाइंदा। हरिसंगत जन बहिणा सज, साजण इक्को नज़री आइंदा। सच सिँघासण चढ़ना भज्ज, श्री भगवान आप सुहाइंदा। कथा सिँघ रिहा सद्द, तेरा

वेला नेड़े आइंदा। प्रभ दर्शन करीए रज्ज रज्ज, फड़ बांहों परे ना कोए हटाइंदा । भगत नगारा रिहा वज, गुरमुख इक्को राग सुणाइंदा। प्रेम प्रीती मिले मदि, मधुर रस इक समझाइंदा। आत्म परमात्म गाए साचा जस, जस होर ना कोए सुणाइंदा। नव नौ चार पिच्छों पूरी होए आस, आसा मनसा पूर कराइंदा। एथे कोई ना दिसे उदास, जो आया ख़ुशी मनाइंदा। पुरख अकाल सदा वसे पास, प्रभ विछड़ कदे ना जाइंदा। ज़िमीं असमान ना दिसे आकाश, गगन मण्डल नज़र कोए ना आइंदा। इक्को नूर जोत प्रकाश, दीवा बाती ना कोए जगाइंदा। जीवण विच्चों प्रभ दा जीवण मिल्या ख़ास, गुरमुख ख़ालस रूप वटाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलिजुग अन्तिम बण के दासी दास, कर सेवा गुरमुख आपणे घर ल्याइंदा।

१५ जेठ २०२० बिक्रमी देवा सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

देवत सुर सब वेखण देवा, सिँघ रूप मिले वड्याईआ। प्रभ पाया अलख अभेवा, भेव अभेद रिहा जणाईआ। पूरब जन्म लेखे लग्गी सेवा, सेवक रूप बणाईआ। अमृत फल देवे मेवा, नाम आपणा रस चखाईआ। धन्न सुहञ्जणी सोहे जिह्वा, रसना हरि गुण हरि हरि गाईआ। मस्तक लग्गे इक्को थेवा, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। किरपा करे प्रभ स्वामी सदा निहकेवा, निहचल देणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे काया देह, आत्म परमात्म साचा नेह, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नर निरँकार आपणे लेखे लाईआ। देवतसुर वेखण फूल, बरखा बेपरवाहीआ। आपणा आप गए भूल, सुध रहे ना राईआ। लोकमात प्रभ मिले कन्त कन्तूहल, जन भगतां वेख वखाईआ। पिछला लहिणा चुकाए मूल, मुल्ल कीमत आपे पाईआ। कलिजुग अन्दर सतिजुग बदल रिहा असूल असलीयत सब नूं रिहा समझाईआ। जिन्हां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे कबूल, सो गुरमुख काबल, सो गुरसिख आलम इलम इक्को इक सोहँ ढोला गाईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मा उठ, सज्जण सच सच जणाइंदा। श्री भगवान सब नूं रिहा लुट्ट, नज़र किसे ना आइंदा। उठ के हाल मेरा पुच्छ, बेख़बर ख़बर सुणाइंदा। साडे हथ्थ नहीं छड्डया कुछ, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। नव नौ चार जो रिहा लुक, कलिजुग अन्तिम फेरा पाइंदा। शेर हो के रिहा बुक्क, दो जहानां भबक लगाइंदा। अन्तिम वेला रिहा ढुक, लेखा सब दा पूर कराइंदा। जुग चौकड़ी पैंडा रिहा मुक्क, पांधी नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। विष्नूं कहे ब्रह्मे जाग, प्रभ अचरज खेल रचाईआ। निरगुण हो के पकड़ी वाग, सरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। सब दा बुझणहारा चिराग़, दीवा बत्ती रहिण ना पाईआ। बदलणहारा अन्त समाज, समां सब दे सिर

ते छाईआ। मारनहारा इक आवाज़, इक्को सद नद सुणाईआ। करनहारा साचा राज, सचखण्ड निवासी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वरताईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मे अक्ख खोल्ह, बिन अक्खां खेल जणाईआ। अबिनाशी करता वजाए ढोल, ढोला आपणा राग सुणाईआ। सारे सुत्ते रहे अनभोल, गुर अवतार सार ना पाईआ। निरगुण हो के रिहा मौल, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। पूरा करे आपणा कौल, जो आदि गया समझाईआ। अन्तिम आवां उपर धौल, धर्म जड़ इक लगाईआ। भेव ना पाए पंडत पांधा रौल, शास्त्र सिमरत सार ना आईआ। सच दवारा इक्को रिहा खोल, मार्ग आपणा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वरताईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मा वेख हो के नेड़े, नेरन नेर जणाईआ । निरवैर पुरख बन्न्ह बेड़े, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ल्यांदे आपणे घेरे, घेरा आपणा नाम पाईआ। अन्तिम करे हक़ नबेड़े, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। झूठे ढहिण वाले डेरे, खेड़ा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी सेवा आप लगाईआ। ब्रह्मा कहे विष्नूं मेरी होई बस्स, ज़ोर नज़र कोए ना आईआ । लख चुरासी भुल्ली ब्रह्म मति, मनमति होई कुड़माईआ। गुर अवतार जो मार्ग गए दस्स, जीव जंत गए भुलाईआ। धीरज रिहा ना कोई हठ, सति रूप ना कोए दसाईआ। सब दा चोला रिहा फट, काया कपड़ दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फेरा आपे पाईआ। ब्रह्मा कहे विष्नूं नहीं ज़ोर, हो नताणा आख सुणाइंदा। श्री भगवान आपणे हथ्थ विच पकड़ी डोर, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। दो जहानां अन्दर रहिण ना देवे कोई चोर, चोरी नाम ना कोए कराइंदा। इक्को मंत्र फुरना फुरे फोर, फौरन आपणा हुक्म सुणाइंदा । नेत्र वेख उठ के ग़ौर, गहर गम्भीर कार कमाइंदा। करे बिध अवर की और, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। विष्नूं कहे ब्रह्मे खेल अनोखा, श्री भगवान आप कराईआ। साँवल सब नूं दित्ता धोखा, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। अन्तिम आपणे हथ्थ विच रख्या मौका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। हरि का भाणा किसे ना रोका, सारे बैठण सीस झुकाईआ। पए दुहाई लोक परलोकां, चौदां लोक नीर वहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विच ना रिहा जोशा, आपणा बल ना कोए वखाईआ। भय विच हो बैठे ख़मोशा, आपणा हुक्म ना कोए वरताईआ। हरि का खेल किसे ना सोचा, सोच समझ कम्म किसे ना आईआ। सारे तक्क के बैठे ओटा, चरण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताईआ। ब्रह्मा कहे विष्नूं मैं नेत्र रोवां, नैणां नीर नीर वहाईआ। दिवस रैण कदे ना सोवां,

ग़फ्लत आपणी बैठा गंवाईआ। डूंग्घे सागर वड़ वड़ टोहवां, साची सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सुध रही ना राईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मा वेख आया भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। चरण पकड़ बाल नादान, बाली बुध वेख वखाइंदा। छोटा बालक बण अञ्ञाण, साची सिख्या इक समझाइंदा। खाली झोली मंग दान, दाता दानी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। ब्रह्मा कहे विष्नूं करां सलाम, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। मेरी बेनन्ती करे परवान, प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। रहमत पावे झोली दान, रहीम बख्शे सच सरनाईआ। साचा देवे इक ज्ञान, सिख्या सच सच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग लए निभाईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मे सुण ला कन्न, धुर दी साची बात जणाइंदा। श्री भगवान कलिजुग अन्तिम गया मन्न, जन भगतां आपणा मेल मिलाइंदा। दूसर देवे ना किसे धन, हट्ट नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी लाए डंन, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। सन्त सुहेले चाढ़्ह चन्न, निरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। चार युग नेत्र रोवण अन्न्ह, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार कहिण धन्न धन्न, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहइंदा। गुरमुखां लेखे लाए तन, तार सतार इक हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त मंग मंगाइंदा। ब्रह्मा कहे दस्स राह विष्नूं तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अबिनाशी पिछला लहिणा रिहा मुका, अग्गा नज़र कोए ना आईआ। वीह सौ वीह वेला गया आ, वक्त आपणा वंड वंडाईआ। जोती जोत लए मिला, नूर नूर विच रखाईआ। भगत भगवान लए प्रगटा, प्रगट आपणी कार कमाईआ। साचे तख्त दए बहा, तख्त निवासी हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मे कर असीस, अच्छी तर्हा जणाईआ। किरपा करे साहिब जगदीश, तेरी सेवा लेखे लाईआ। रुत्त सुहञ्जणी बीस बीस, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। छत्र झुल्ले एका सीस, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। सचखण्ड दवारे पढ़न हदीस, नाम इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप रखाईआ। ब्रह्मा कहे मैं की मंगां, वेला वक्त गया वहाईआ। गुरमुख चढ़ना साचा चन्दा, सतिजुग नूर होए रुशनाईआ। सब ने गाउणा इक्को छन्दा, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। ब्रह्मा अन्तिम आया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठा लेख चुकाईआ। दो जहानां पिच्छे फड़या डण्डा, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। ना माणस ना मानुष् ना बंदा, मानुख नज़र कोए ना आईआ। माणस रूप ना जाणे धन्दा, धावत आपणी कार कमाईआ। वसणहार विच ब्रह्मण्डां, दो जहानां वेख वखाईआ। दीन दयाल हो बख्शंदा, बख्शश आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ब्रह्मा कहे विष्नूं कर अरदास, प्रभ तेरा तोहे भाइंदा। अन्तिम रखे आपणे साथ, दूजी मंग ना कोए मंगाइंदा। कर किरपा देवे नाम गाथ, मंत्र अन्तर इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। विष्नूं करे दोए जोड़ अरज़ोई, अर्ज़ इक्को वार सुणाईआ। श्री भगवान तुध बिन मिले ना किसे ढोई, माण ताण ना कोए रखाइंदा। तेरा भेव ना जाणे कोई, अन्दर वड़ दरस कोए ना पाइंदा। लख चुरासी सृष्टी सोई, सोइआं अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया अन्दर मोई, मरना सच ना कोए समझाइंदा। दरगाह सच ना मिले ढोई, मन्दिर महल्ल नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा । विष्नूं अरदास करे अर्ज़, आरज़ू आपणी दए जणाईआ। तेरी किरपा पूरा होवे फ़र्ज़, फ़र्ज़ी कम्म ना कोए रखाईआ। सानूं तेरे मिलण दी ग़रज़, तेरी ग़रज़ भगतां राह तकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों प्रभ फोली साडी फ़रद, वेला वक्त रिहा वहाईआ। ब्रह्मे सुण के लग्गी दरद, दर्दी होवे ना कोए सहाईआ। हरि की खेल करे असचर्ज, अचरज खेल रचाईआ। प्रगट हो मर्दाना मर्द, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। सब दी पुठी करे नरद, सार पासा वेख वखाईआ। जन भगतां होण ना देवे हर्ज, हर घट होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मा कहे विष्नूं उठ खलो, बैठयां हथ्थ कुछ ना आईआ। साडे नाल चल के तूं वी रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। श्री भगवान तेरा छड्डया ना जाए मोह, मुहब्बत तेरी रही सताईआ। चरण प्रीत ना साथों खोह, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरा हुक्म डंका सुणे लोक परलो, दो जहान रहे घबराईआ। जिस ने आपणा पंज तत्त नाता तोड़या छब्बी पोह, बाकी तत्त कोए रहिण ना पाईआ । सच स्वामी तेरे गए हो, होका तेरा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे संग रखाईआ। ब्रह्मे नेत्र छड्ड दे रोणा, रोयां हथ्थ किसे ना आईआ। अन्तिम साची सेजे सौणा, प्रभ साचा रिहा सवाईआ। गुरमुख प्रधान एका होणा, तेरे दर मिले वड्याईआ। जिस ने ढोला सोहँ गाउणा, प्रभ साचा रिहा पढ़ाईआ। सतिजुग साचा वक्त सुहाउणा, सोहणी रुत्त महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाईआ। ब्रह्मा कहे विष्नूं सुण हाल, अहिवाल दयां जणाईआ। प्रभ दे अग्गे कीता स्वाल, बेसमझ आपणा भेव जणाईआ। श्री भगवान अग्गे ना बणे दलाल, विचोला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। दोहां सुण अनोखी बात, श्री भगवान भेव चुकाइंदा। आओ देवां साची दात, दाता दानी आप समझाइंदा। चरण दवारे बज्झे नात, नाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। अग्गे

गुरमुखां सुणाए गाथ, भगत भगवान राह वखाइंदा। तुहाढ्ढा पूरा होया साक, सैण अग्गे आपणा रंग रंगाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम घाट, पत्तण इक्को इक वखाइंदा। करे खेल पुरख समराथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मे आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मे लैणा जाण, पारब्रह्म रिहा समझाईआ। श्री भगवान भगतां मिले आण, कलिजुग अन्त वज्जे वधाईआ। शंकर तुहाढ्ढे नाल होए हैरान, हरि की सार कोए ना पाईआ। करोड़ तेतीसा नैण शरमाण, देवत सुर रहे शरमाईआ। सुरप्त इन्द करे ध्यान, नेत्र नज़र किछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब नूं रिहा समझाईआ। देवत सुर विष्न ब्रह्म, पारब्रह्म जणाइंदा। निहकर्मी दा सच कर्म, हरि करता आप समझाइंदा। प्रगट हो उपर धरनी धरन, धवल सोभा पाइंदा। नाता तोड़ वरन बरन, ज़ात पात सर्ब गवाइंदा। करता पुरख करनी करन, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सचखण्ड निवासी जन भगतां दी लैण आए सरन, आपणी सरन ना कोए वखाइंदा। अन्दर वड़ के करे प्रण, सच सोगंध आपे खाइंदा। तुहाढ्ढा लेखा चुके मरन, जीवण मरन आपणी झोली पाइंदा। कृपानिध किरपा आया करन, करनी पिछली ना वेख वखाइंदा। जुग विछड़े आया फड़न, फड़ बांहों गोद उठाइंदा। काया मन्दिर आया चढ़न, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। कूड़ी क्रिया नाल आया लड़न, नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। गुरमुखां कोलों आया डरन, आपणा भय ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मे शिव वेखो हरि जी पढ़दा, जन भगतां ढोला गाईआ। गुरमुखां कोलों डरदा, तेरा मेरा राग सुणाईआ। लेखा जाणे नारी नर दा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बलहीण आप हो जाईआ। बलहीण होया भगवान, भगतन हथ्थ रखे वड्याईआ। डरदा डरदा करे सलाम, गुरमुखां सीस झुकाईआ। गुरसिख देवा सिँघ वड्डा बलवान, उच्चा लम्मां रिहा धमकाईआ। जे विछड़यों विच जहान, भज्जयां राह नज़र कोए ना आईआ। तैनूं साडी पई आण, असीं तेरा ध्यान लगाईआ। कंडयां विच फसिउँ आण, चारों तरफ़ तिक्खीआं सूलां रहीआं डराईआ। पिच्छे बणे रहे अञ्ञाण, हुण सुरती सुरत तेरे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां होए सहाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव वेख कर ध्यान, श्री भगवान आप जणाइंदा। जिस दा सिख होवे बलवान, सो सतिगुर सोभा पाइंदा। बिन गुरमुख ना कोए निशान, गुरू नज़र कोए ना आइंदा। सारे मिल के दर्शन करो आण, जिस घर गहर गम्भीर डेरा लाइंदा। मार्ग पुच्छो इक निशान, सच निशाना हरि जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा।

विष्न ब्रह्मा शिव कहिण, गुरसिख इक नहीं देवा, देव आत्मा सर्ब नज़री आया। जिन्हां अन्दर वसया अलख अभेवा, आपणा भेव समझाईआ। उह सारे प्रभ दी लग्गे सेवा, दिवस रैण सेव कमाईआ। साडी सिफ्त ना करे जिह्वा, रसना राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। विष्नूं कहे मैं होया हैरान, हरि तेरी सार ना आईआ। ब्रह्मा कहे मैं सुण ज्ञान, नेत्र नैण विच शरमाईआ। बिन पूजा पाठ जिन्हां मिल्या भगवान, भगती आपणे चरण वखाईआ। इक्को राग सुणाया गान, गा गा आपणा शुकर मनाईआ। सारे कहिण, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवान आपणी कारे लाईआ। चारों कुण्ट वेख्या बिन हरिभगत साचा मन्दिर नज़र ना आया मकान, जगत मकान रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह आपणा रंग वखाईआ। विष्नूं कहे तेरा महल्ल अपार, भगतां अन्दर आप बणाईआ। ब्रह्मा कहे मेरी निमस्कार, जिस ब्रह्म मेलया चाईं चाईंआ। शंकर कहे मेरा तुटा हँकार, बलि बलि विच नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी साचे भगतां जीवंदयां कर आप सँघार, जीवण विच्चों जीवण दित्ता बदलाईआ। मैं ओन्हां नूं की सकां मार, जिन्हां मिल्या प्रभ बेपरवाहीआ। हथ्थां उत्ते हथ्थ मले संसार, सगली नज़र किसे ना आईआ। भगतां अन्दर वड़या आप निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। साची संगता कर ख़बरदार, सज्जयो खब्बयो ख़बर रिहा सुणाईआ। आओ मिलो प्रभू मीत मुरार, जिस मिलयां मिलणी जगत रहिण ना पाईआ। गुरमुख गुरसिख रल के कट्ठा होया परिवार, परवाना शमा इक्को रूप वखाईआ। ना अग्नी ना कोए अँगयार, ततव तत ना कोए तपाईआ। अबिनाशी करता प्रभ मिल्या ठंडा ठार, सीतल धार इक वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा स्वामी सिरजणहार, सहिजे सहिजे सब नूं रिहा मिलाईआ।

१६ जेठ २०२० बिक्रमी अरूड़ सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

हरि जोती नूर नूर उजाला, उज्जल रूप दरसाईआ। हरि जोती नूर गोबिन्द गोपाला, गुर सतिगुर धार चलाईआ। हरि जोती नूर सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, धुर मन्दिर इक वड्याईआ। हरि जोती नूर खेल निराला, निरगुण निरवैर आप कराईआ। हरि जोती नूर शाह सुल्ताना, राज राजान बेपरवाहीआ। हरि जोती नूर हुक्मराना, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। हरि जोती नूर सुत परवाना, शब्दी शब्द शब्द समझाईआ। हरि जोती नूर विष्न ब्रह्मा शिव उपजाना, उपजत आपणे विच्चों प्रगटाईआ। हरि जोती नूर दो जहानां, निराकार इक जणाईआ। हरि जोती नूर ब्रह्मण्ड खण्ड खेल महानां, पुरख अकाल

रचन रचाईआ। हरि जोती नूर लख चुरासी देवे दाना, दाता दान आप वरताईआ। हरि जोती नूर गुर अवतार पहरे बाणा, सरगुण वज्जे तत्त वधाईआ। हरि जोती नूर नबी पैगम्बर करे प्रधाना, साचा जलवा इक दरसाईआ। हरि जोती नूर शब्द अनाद सुणाए गाणा, रागी आपणा राग अल्हाईआ। हरि जोती नूर जुग चौकड़ी देवे पीणा खाणा, विष्नूं विश्व धार समझाईआ। हरि जोती नूर ब्रह्म लेखा वंड वंडाना, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। हरि जोती नूर खड़ग खण्डा चमकाना, डंका इक्को इक वजाईआ। हरि जोती नूर जीवण जुगत दए जीव जहानां, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोत सर्ब घट थाईंआ। हरि जोती नूर सर्ब व्यापी, घट घट डेरा लाईआ। हरि जोती नूर वड प्रतापी, परम पुरख बेपरवाहीआ। हरि जोती नूर सृष्ट थापण थापी, बन्धन आपणा आपे पाईआ। हरि जोती नूर नाम निधान जणाए जापी, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। हरि जोती नूर अजपा जाप होए पाठी, पुस्तक आपणा नाम बणाईआ। हरि जोती नूर असल नकल दी करे कापी, वेद पुराण शास्त्र सिमरत लोकमात दए वड्याईआ। हरि जोती नूर जुग चौकड़ी चुकाए लहिणा बाकी, देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि जोती नूर आदि जुगादि सज्जण साकी, साहिब संग रखाईआ। हरि जोती नूर भाग लगाए माटी खाकी, तन मन्दिर सोभा पाईआ। हरि जोती नूर लहिणा देणा वेखे आन बाटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूरो नूर नूर धराईआ। हरि जोती नूर सच प्रकाश, प्रकाशवान आप जणाइंदा। हरि जोती नूर सर्ब घट वास, लख चुरासी डेरा लाइंदा। हरि जोती नूर जुगा जुगन्तर दासी दास, सेवक आपणा रूप वटाइंदा। हरि जोती नूर खेले खेल पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां आपणा पर्दा लाहइंदा। हरि जोती नूर मण्डल पावे रास, बेपरवाह नाच नचाइंदा। हरि जोती नूर सरगुण वसे साथ, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। हरि जोती नूर अनाथां नाथ, नाथ अनाथी फेरा पाइंदा। हरि जोती नूर लेखा चुकाए तिलक ललाट, ललाटी आपणा भेव चुकाइंदा। हरि जोती नूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे विच्चों प्रगटाइंदा। हरि जोती नूर नूर नुराना, नूरी इक्को नज़री आईआ। हरि जोती नूर श्री भगवाना, भगवन आपणा रंग वखाईआ। हरि जोती नूर दो जहानां, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। हरि जोती नूर सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पहरे बाणा, गुर अवतार हुक्म मनाईआ। हरि जोती नूर घट घट अन्तरयामा, लख चुरासी रिहा समाईआ। हरि जोती नूर नाम निधान शब्द अगम्म मारे तीर निशाना, अणयाला हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोत नूर समाईआ। हरि जोती नूर भगत भगवन्त, भगवन आपणी कारे लाईआ। हरि जोती नूर जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हरि जोती नूर आत्म परमात्म मेल मिलावा नार कन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ।

हरि जोती नूर आदि जुगादि साची संगत, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। हरि जोती नूर लेखा जाणे जेरज अण्डज, अण्डज जेरज आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर उजाला इक जणाईआ। हरि जोती नूर सदा उजागर, जुग जुग वेस वटाइंदा। हरि जोती नूर सच्चा सौदागर, बण वणजारा हट्ट चलाइंदा। हरि जोती नूर करीम कादर, कुदरत कादर खेल वखाइंदा। हरि जोती नूर राग दाऊद दादर, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को नूर नूर रुशनाइंदा। जोती नूर नूरी धार, सो साहिब आप प्रगटाईआ। कलिजुग अन्त खेल अपार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण जोती कर पसार, निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। निरगुण भगत वछल गिरधार, निरगुण सन्त सति सरूप जणाईआ। निरगुण गुरमुख खोल्ह कवाड़, गुरसिखां इक्को बूझ बुझाईआ। निरगुण जोती सर्ब पसार, पसर पसारी वड वड्याईआ। कल कल्की लै अवतार, निहकलंका डंक वजाईआ। निरगुण जोती जोत निमस्कार, जोती जाता सीस झुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच जोती जोत पसार, बिन जोती जोत करे रुशनाईआ।

१६ जेठ २०२० बिक्रमी फग्गा सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

जोत कहे मैं निर्मल जोती, रूप रंग रेख नज़र ना आईआ। आदि जुगादि निक्की नढ्ढी छोटी, घर साचे सोभा पाईआ। सब दी चढ़ के बैठी चोटी, मुख आपणा आप छुपाईआ। लभ्भदे फिरदे कोटन कोटी, भाल्यां हथ्थ किसे ना आईआ। काया मन्दिर अन्दर घर घर बणाई आपणी कोठी, गृह डेरा इक वखाईआ। बिन आलस निंद्रा रही सोती, नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मेरी सिफ्त अन्दर लग्गे रहे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान पोथी, पुस्तक आपणा राग अल्हाईआ। मेरे घर कोए ना पहुंची, दूर दुराडे ढोला गाईआ। सारे कहिण घाटी औखी, औझड़ राह रहे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नूर इक जणाईआ। जोत कहे मैं जोती अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाईआ। मेरा भेव हथ्थ ना आया किसे कम्म, आदि अन्त सार किसे ना आईआ। सारे कहिन्दे गए धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। सेवा करदे रहे सूरज चन्न, जुग चौकड़ी नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए मन्न, मनसा इक्को ध्यान लगाईआ। लख चुरासी सिफ्त सुणदी रही कन्न, सरवण इक ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी खेल इक रचाईआ। जोत कहे मेरी जोत निराली, घर साचे सोभा पाईआ। गगन मण्डल मेरी निक्की थाली, इशारयां उत्ते नचाईआ। सति सरूप मेरा नाउँ अकाली, अक्ल कला अख्वाईआ। पत शाख़ ना कोई डाली, जड़ तणा ना कोए बणाईआ।

छप्पर छन्न ना कोए छुहा ली, चार दीवार ना कोए वखाईआ। इक्को वसां सचखण्ड सच्ची धर्मसाली, धर्म दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी बणत आप बणाईआ। जोत कहे मेरी निरगुण जोती, घर साचे सोभा पाईआ। खेलां खेल लोक परलोकी, दो जहान वेख वखाईआ। नाम जणावां शब्द श्लोकी, गुर अवतार कर पढ़ाईआ। लख चुरासी पद देवां मोखी, मुफ्त आपणा मेल मिलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रखावां ओटी, ओट इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा खेल इक वखाईआ। जोत कहे मेरा जोती रंग, ज़ात नज़र किसे ना आईआ। साहिब सज्जण सुहाए सेज पलँघ, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। अन्तर देवे इक अनन्द, बाहर सार कोए ना आईआ। सद अतीता वसे संग, प्रीत इक्को इक लगाईआ। बंदीख़ाना ना कोए बंद, बन्धन अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत जोती दए वड्याईआ। जोत कहे मेरी जोती धार, आदि निरँजण वंड वंडाईआ। आदि निरँजण कहे मेरा खेल न्यार, जोत निरँजण सेवा लाईआ। जोत निरँजण कहे मेरा घट घट पसार, लख चुरासी सोभा पाईआ। लख चुरासी कहे जोती नूर उज्यार, घर घर करे रुशनाईआ। घर घर कहे किरपा करे आप करतार, हरि करता बेपरवाहीआ। बेपरवाह कहे मेरा खेल अपार, ख़ालक रिहा जणाईआ। ख़ालक कहे ख़लक गुलज़ार, लोकमात गुलशन इक लगाईआ। गुलशन कहे मेरी फूल बहार, गुरमुख बूटा इक उपजाईआ। गुरमुख कहे मेरी भँवर गुंजार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत जोत जणाईआ। जोत कहे मेरा जोत पसारा, जोती जोत जोत चमकाईआ। आदि अन्त ना पारावारा, मध आपणा खेल खलाईआ। साध सन्त निउँ निउँ करन निमस्कारा, दर बैठण सीस झुकाईआ। भगत भगवान बोल जैकारा, जै जैकार रहे जणाईआ। गुरमुख गुर गुर मंग दवारा, दर दरवेश फेरा पाईआ। गुरसिख वेखण वारो वारा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला निरगुण जोत होए उज्यारा, जगत अन्धेरा अन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भेव अभेदा दस्स के गए संसारा, सृष्ट सबाई मात जणाईआ। कलिजुग अन्त निहकलंक लए अवतारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत जोत पसारा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। एको ओट हरि निरँकारा, चोट साचे नाम लगाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां पावे सारा, महासार्थी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन जोती जोत करे रुशनाईआ। बिन जोती जोत करे प्रकाश, कल कल्की फेरा पाइंदा। सब दी पूरी करे आस, जुग चौकड़ी जो जन ध्यान लगाइंदा। पीर पैगम्बरां गुर अवतारां रखे पास, पुश्त आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत भगवान होण ना देवे उदास, जगत उदासी दूर कराइंदा। करे निवास पवण स्वास, साह साह आपणी कार कमाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत रंग इक वखाइंदा। जोत रंग रंग अमोला, अमल विच किसे ना आईआ। ना काया ना दिसे चोला, चोली तन ना कोए हंढ्ढाईआ। ना कहार कोई चुके डोला, पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। ना पर्दा ना कोई उहला, मुख घूँगट ना कोए रखाईआ। ना शब्द ना कोई ढोला, राग नाद ना कोए जणाईआ। सौहरे पेईए ना कोए वचोला, लागीं नज़र कोए ना आईआ। डूम नाई ना पाए कोई रौला, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। करे खेल प्रभ साचा मौला, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। भगत भगवान गाए ढोला, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोत दए वड्याईआ। जोत जोती वड प्यार, सो साहिब आप जणाइंदा। जोती कहे मेरा लख चुरासी अधार, जोत कहे मेरा खेल नज़र किसे ना आइंदा। जोती कहे मेरा आत्म परमात्म नाता विच संसार, जोत कहे मेरा अथाह नूर दो जहानां राह चलाइंदा। जोती कहे मेरा काया मन्दिर अन्दर इक दुआर, दीवा बाती नज़र कोए ना आइंदा। जोत कहे ब्रह्मण्ड खण्ड आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण नूर मेरा पसार, बेअन्त अथाह आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। जोती कहे मैं भगतां दासी, जुग जुग साची सेव कमाईआ। जोत कहे मैं पुरख अबिनाशी, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती कहे मैं सज्जण साथी, गुरमुखां संग निभाईआ। जोत कहे मैं पुरख समराथी, जोती कहे मैं घर घर देवां दाती, हरिजन साचे मात जगाईआ। जोत कहे मेरी आदि जुगादि रहे इक प्रभाती, रैण रूप ना कोए वटाईआ। जोती कहे मैं गुरमुखां सच बंधावां नाती, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोत कहे मेरा खेल इकांती, इक इकल्ला आपणी कार कमाईआ। जोती कहे मैं भगत बणावां इक जमाती, ज़ामन आपणा आप कराईआ। जोत कहे मैं करां बंद ख़ुलासी, जो तेरा संग निभाईआ। जोती कहे कलिजुग अन्तिम वेख हरि रघुनाथी, रघुपत आपणा फेरा पाईआ। साचे भगत विच तेरे जगत तेरा नाउँ ध्यावण स्वास स्वासी, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण हो के बण साकी, खोल्ह मेरी ताकी, ताकतवर आपणी ताकत गुरमुखां झोली पाईआ।

१६ जेठ २०२० बिक्रमी चूहड़ सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

जोत निरँजण निक्की बच्ची, लख चुरासी अन्दर टिकाईआ। प्रेम प्यार अन्दर रती, रती रत ना कोए रखाईआ। करे प्रकाश बिन तेल बत्ती, दीपक इक्को इक जगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना ठंडी ना तत्ती, सद इक्को रंग समाईआ।

नेत्र ध्यान लगाए कमलापती, पतिपरमेश्वर राह तकाईआ। सच महल्ले बैठी रहे सती, दूजा नैण ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत निरँजण दए वड्याईआ। जोत निरँजण निक्की बाली, बालक रूप सिखाईआ। काया मन्दिर अन्दर आप बहाली, घर घर विच घर बठाईआ। आत्म परमात्म करदी रहे दलाली, सच साची सेव कमाईआ। आपणे हथ्थ वखाए खाली, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। मैं छाप तेरी डाली, तेर नाल प्रभू महकाईआ । तूं धुरदरगाही माली, दरगाह साची सोभा पाईआ। तेरे दर सदा स्वाली, इक्को मंग मंगाईआ। बिरहों विछोड़े होई बेहाली, बेहबल रोवे मारे धाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण वेला करे संभाली, सम्बल आपणा चरण टिकाईआ। जोत निरँजण निक्की नढ्ढी, नंन्ही नंन्ही सेवा लाईआ। आपणी धारो आपे कढ्ढी, मात पित ना कोए बणाईआ। हुक्मे अन्दर सदा बद्धी, बण सेवक सेव कमाईआ। पंज तत्त अन्दर मिली गद्दी, सिँघासण इक्को इक सहाईआ। कर प्रकाश बहि के सजी, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। प्रभ मिलण नूं फिरे भज्जी, दहि दिशा वेख वखाईआ। दरस कर अजे ना रज्जी, सति प्यास ना कोए मिटाईआ। मैं निउँ निउँ लागां पग्गी, प्रभ चरण पड़े सरनाईआ। मैं वसां डूंग्घी खड्डी, भँवरी आपणा मुख छुपाईआ। ना पस्सली ना कोई हड्डी, तत्त रूप ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जोत निरँजण वड्ड नीकण नीकी, नर हरि नरायण आप बणाइंदा। पावे सार जीवण जी की, जीव जुगत आप जणाइंदा। लेखा जाणे साढे तिन्न हथ्थ सिउँ सीआं की, सीआ धरनी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खलाइंदा । जोत निरँजण कहे मैं निक्की वड्ड बलवान, बल तेरे नाल मिलाईआ। तूं बणया मेरा काहन, मैं गोपी रूप जणाईआ। मेरा मेल होया नाल भगवान, भगवन रूप समाईआ। मेरा मन्दिर सोहे मकान, घर साचे होए रुशनाईआ। मेरी आसा वड बलवान, निरासा रूप ना कोए रखाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर जिस वेले मिले आण, मेरा दु:ख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेरा संग रखाईआ। जोत निरँजण कहे मैं रखी उडीक, नित तेरा ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि भुल्ली ना तेरी रीत, दूजा कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। नाता छड्ड के मन्दिर मसीत, जन भगतां अन्दर सोभा पाईआ। आ मिल मेरे जगदीश, जगदीशर तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा कौल बीस बीस, इकरार नेड़े रिहा आईआ। मैं वेखां छत्र झुलदा सीस, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। तेरा कलमा इक हदीस, तेरा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोत निरँजण कहे मेरी रही ना बाली बुध, बुध आपणी रही जणाईआ। प्रभ तेरे मिलण दी आई सुध, दूजी सुध ना कोए रखाईआ। सच

प्रीती गई लुझ, आप आपणा मेट मिटाईआ। मेरा मुझे ना दिसे कुझ, जो दीसे सो तेरी झोली पाईआ। कोझी कमली आ के पुछ, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। मैं सजदा करां झुक, तेरे निउँ निउँ लागां पाईआ। अन्तिम पैंडा जाए मुक्क, घर तेरे वज्जे वधाईआ। तूं अंगण लैणा चुक्क, मेहर नज़र उठाईआ। मेरी तृष्ना मिटे भुक्ख, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर वखाईआ। जोत निरँजण कहे मैं ना नढ्ढी ना बाली, बल आपणा रही जणाईआ। तेरी खेल प्रभू निराली, बिन मेरे नज़र किसे ना आईआ। तेरे नाम दी रोशन करां मैं दीवाली, घर घर दीपक इक जगाईआ। तेरा मन्दिर सुहावां सच्ची धर्मसाली, काया बंक दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जोत निरँजण तेरा अञ्जण नेत्र नैणां पाईआ। जोत निरँजण कर ध्यान, हरि करता आप समझाइंदा। तूं मेरी मैं तेरा भगवान, भगवन आपणा खेल खलाइंदा। कलिजुग अन्त करां परवान, आप आपणे खाते विच रखाइंदा। तेरा नूर भगत निशान, लोकमात आप झुलाइंदा। घर घर आ के देवां दान, दर दर आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लाइंदा। जोत निरँजण कहे जद आवेंगा। श्री भगवान फेरा पावेंगा। जन भगत मात उठावेंगा। मेरा वेला वक्त सुहावेंगा। फ़कत आपणा रंग रंगावेंगा। जगत नाता तोड़ तुड़ावेंगा। बिधाता इक्को इक अख्वावेंगा। साका आपणा नाम बणावेंगा। फ़ाका विछोड़ा दु:ख मिटावेंगा। ताका आपणे घर खुल्हावेंगा। आका इक्को नज़री आवेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल मिलावेंगा। जोत निरँजण तेरा भगती मेला, भगवन दए वड्याईआ। सच मिलण दा आया वेला, सो साहिब रिहा मिलाईआ। लेखा चुके गुरु गुर चेला, गुर चेला आपणी धार वखाईआ। आदि निरँजण बण सुहेला, जोत निरँजण लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा विछोड़ा रिहा मिटाईआ। कवण वेला विछोड़ा मिटाएंगा। आपणी जोती जोत मिलाएंगा। औखी घाटी पार कराएंगा। दूर वाटी नेड़ वखाएंगा। काया माटी मोह चुकाएंगा। रैण अन्धेरी राती पन्ध मुकाएंगा। अमृत बूँद स्वांती जाम प्याएंगा। इक इकांती नज़री आएंगा। बण साथी संग निभाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अबिनाशी अबिनाशी पद वखाएंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद बलि बलि जासी, जिस बाल्या दीपक सो दीपक बलदा आपणे विच टिकाईआ।

मिटे रोग सिर दरद, श्री भगवान दया कमाईआ। नज़र ना आए कोई मुर्दा मर्द, मर्द मर्दाना होए सहाईआ। दर

दुआर मंज़ूर अर्ज़, अजल नेड़ ना आवे राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे पूरा फ़र्ज़, फ़ज़ल रहमत रैहम कमाईआ।

१६ जेठ २०२० बिक्रमी हरनामो देवी दे गृह धिंगाली जम्मू

जोत निरँजण कहे मैं निक्की कन्या, सो तेरा ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ शाहो मन्नया, शहिनशाह होए सहाईआ। देवे नाम सच्चा धन धनया, दु:ख भुक्ख रहे ना राईआ। कूड़ कूड़यारा भाण्डा भन्नया, भरम गढ़ तुड़ाईआ। करे वसेरा विच छप्पर छंनया, मन्दिर महल्ल तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रखे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। बाली बुध करे परवान, सुध आपणी आप जणाइंदा। हरिसंगत मेला विच जहान, दर रंगत इक रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरख कीमत करता आपणे घर पाइंदा।