पुस्तकालयभाग १४

१६ जेठ २०२० बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

जोत निरँजण कहे मेरे भाग मथन, मिथ्या दिसे लोकाईआ। मिल्या मेल श्री भगवन, भावना मेरी पूर कराईआ। दस्तगीर फड़ाया दामन, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। आदि निरँजण बणया ज़ामन, साची ज़ामनी आप दिवाईआ। कर प्रकाश आम्हणो सामण, समां सुहञ्जणा दए सुहाईआ । पूरा करे मेरा कामन, आसा तृष्ना रहिण ना पाईआ। ब्रह्म भेव ना पाया ब्राह्मण, ब्राह्मणी सार कोए ना आईआ। गुरमुख साचा नहावण, प्रभ चरण धूढ़ सरनाईआ। नाम इक्को इक ध्यावण, बेपरवाह ध्यान लगाईआ। राग इक्को इक सुणावण, सोहला सतिगुर अल्हाईआ। घर चल के आवे रामन, राम रामा रूप वटाईआ। जिस दया कमाई प्रहलाद भेव चुकाया अग्नी थामन, तपश तत्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पूरी आस कराईआ। जोत निरँजण कहे मोहे चाउ घनेरा, हरि घनईया नज़री आईआ। गृह मन्दिर लाया आपणा डेरा, घर साचे सोभा पाईआ। साची नगरी वसया खेड़ा, गोकल बिन्द्राबन, नैण शरमाईआ। सीस ताज जगदीश फेरा, फ़िरका सब दा रिहा बदलाईआ। कूड़ी क्रिया चुकाए झेड़ा, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख कहे मेरा मेरा, मैं मेरी विच्चों गंवाईआ। निरगुण नज़री आए शेरा, सिँघ आपणा बल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

जोत निरँजण सदा सहाईआ। जोत निरँजण कहे प्रभ मिल्या माही, महल अटल दया कमाईआ। पांधी बणया निरगुण राही, निरवैर आपणा राह तकाईआ। कूड़ी बदलण आया शाही, शहिनशाह इक्को हुक्म वरताईआ। पंज तत्त कटण आया फाही, जन भगतां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत निरँजण वेख वखाईआ । जोत निरँजण कहे मेरी मनसा पूर, माणस रूप मिले वड्याईआ। मानुख दिसे हाज़र हज़ूर, घर साचा बेपरवाहीआ। माणस तेरे चरण होवे मशकूर, मुश्कल नज़र कोए ना आईआ। दे दरस साहिब ज़रूर, ज़ाहर आपणा रूप दरसाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ। मेरा बख्श अगला पिछला कसूर, कसम खा के वास्ता पाईआ। माण ताण ना रिहा ग़रूर, ग़ुरबत रूप ना कोए वटाईआ। कलिजुग अन्त होई मजबूर, जोत निरँजण दए दुहाईआ। बिन तेरे नाम सच ना आए कोई सरूर, कूड़ा नशा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। जोत निरँजण कहे घर आओ ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। कलिजुग वेख्या डूंग्घा सागर, तरयां सार कोए ना पाईआ। बिन तेरी किरपा कर्म होए ना मात उजागर, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सच मिले ना हट्ट सौदागर, वस्त हक़ ना कोए वखाईआ। किरपा कर करीम कादर, बण कातिल क्यों छुरी हथ्थ चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सच सरनाईआ। जोत निरँजण कहे सरन दे, सरनगति तेरी सरनाईआ। आत्म परमात्म लगा नेंह, लग्गी प्रीती तोड़ निभाईआ। अंमिउँ रस अमृत बरस मेंह, मेघला इक्को धार वखाईआ। काया माटी दिसे खेह, अन्त संग कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म आपणे नाल मिलाईआ। जोत निरँजण कहे मैं तेरी आत्म, उत्तम ज़ात रखाईआ। तेरा नूर जलवा वेखां बातन, वस्त्र आपणे सोभा पाईआ। तेरा लेखा चुक्के मकतूल कातिल, कतलगाह ना कोए वखाईआ। घर साचे बण आदल, अदालत आपणे नाम लगाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया अन्धेरा बादल, चारों कुण्ट रिहा छाईआ। जीव जंत होया पागल, तेरी सार किसे ना पाईआ। सब ते वही होवे नाज़ल, लेखा सब नूं रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोत निरँजण कहे प्रभ आ वड़ खेड़े, खिड़की तेरे नाम खुल्हाईआ। साचे भगत ला के बैठे डेरे, दर आपणा मात तजाईआ। डुब्बदे पार कर बेड़े, बेड़ी आपणे नाउँ तराईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना झेड़े, झगड़े सारे दे मुकाईआ। गुरमुख करदे तेरे तेरे, तेरी इक्को ओट रखाईआ। तेरा नाउँ सिँघ शेरे, शरअ आपणी दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोत निरँजण रख आस, आसावंद सच जणाइंदा। तेरी पूरी करां ख्वाहिश, ख़ालस तेरा

रूप प्रगटाइंदा। बणां सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। सब नूं दस्सां इक्को पाठ, सोहँ मंत्र नाम पढ़ाइंदा। घर मेला कमलापात, कँवल नैण दरस वखाइंदा। निरगुण हो के दए दात, निरगुण झोली आप भराइंदा। नेड़े हो के सुण बात, श्री भगवान आप समझाइंदा। कलिजुग रैण मिटे अन्धेरी रात, रुत्त तेरे नाल मिलाइंदा। भगत भगवान सज्जण साक, साचा संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आकाश आकाशां विच्चों जोत निरँजण तेरा प्रकाश लेखे लाइंदा।

१६ जेठ २०२० बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

जोत निरँजण कहे मेरा धाम न्यारा, घाड़त श्री भगवान बणाईआ। थथवा ना कोए ठठयारा, घुम्यार नज़र कोए ना आईआ। ना कुठाली ना सुन्यारा, अग्नी हवन ना कोए तपाईआ। बाढी ना कारीगरा, लोहार तरखाण ना घड़त घड़ाईआ। ना सेवक ना सेवादारा, इट्ट गारा ना कोए लगाईआ। ना छप्पर ना चार दीवारा, कुली कक्ख ना कोए वखाईआ। ना दीवा ना बाती तेल पा ना करे कोए उज्यारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। ना साजण ना मीत मुरारा, ना उंगली कोई लगाईआ। ना दरस ना कोई दीदारा, देव नज़र कोए ना आईआ। ना सक्खी ना कोई भण्डारा, ना झोली रिहा भराईआ। ना सूरज ना कोई सतारा, चन्द चांदना ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा घर इक वसाईआ। जोत निरँजण कहे मेरा घर अपार, अपर अपारी खेल खलाईआ। आर पार ना कोए किनार, वंडण हथ्थ किसे ना आईआ। नज़र ना आए विच संसार, दोए नैण ध्यान लगाईआ। सरगुण सके न कोए उसार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी बणत बणाईआ। आदि निरँजण कहे मेरा घाड़न घड़या, जोत निरँजण मिली वड्याईआ। सति सरूपी मन्दिर बणया, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। निरगुण हो के अन्दर वड़या, घर साचे डेरा लाईआ। महल अटल आपे खड़या, श्री भगवान बेपरवाहीआ। नाम निधाना आपणा पढ़या, नाउँ निरँकारा ढोला गाईआ। जोत नूर इक उजरया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे करे रुशनाईआ। जोत निरँजण कहे मेरा सोहे दरवाज़ा, श्री भगवान दया कमाईआ। घाड़त घड़े ग़रीब निवाज़ा, घड़न भंनणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। अन्दर वड़े वड राजन राजा, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। सच सुच्च दा रच के काजा, हरि करता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे घर दए वड्याईआ। जोत निरँजण कहे

मेरे घर दा झरोखा, साहिब सतिगुर आप खुल्हाईआ। ओथे जांदयां किसे ना मिले धोखा, सच साचा मेल मिलाईआ। साहिब सतिगुर दा इक्को नज़री आए कोठा, बिन छप्पर छन्न बणाईआ। पिछला रहे ना कोई रोसा, घर रुस्सयां लए मिलाईआ। प्रेम प्रीती लए बोसा, मुख आपणा मुख छुहाईआ। लै के बहि जाए इक गोशा, कोना नज़र किसे ना आईआ। अमृत आत्म देवे साचा तोसा, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। महल्ल वखाए इक अनोखा, अनभव प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा घर दरसाईआ। जोत निरँजण कहे घर पाओ दरस, हरि दरसी दरस कराइंदा। गृह वेखो अर्श फ़र्श, श्री भगवान आप जणाइंदा। निमाणी उत्ते करे तरस, बेपरानी परान आपणे नाल मिलाइंदा। साची धारा इक्को बरस, हवस हरस मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर फेरा पाइंदा। जोत निरँजण कहे मेरा मन्दिर हट्ट, सो साहिब आप सुहाईआ। निरगुण करवट लए वट्ट, आप आपणी लए अंगड़ाईआ। पर्दा खुल्हे गुरमुख झट्ट, झटका आपणा नाम लगाईआ। नज़री आए पुरख समरथ, समरथ बेपरवाहीआ। सच दवारे मिल के पए हस्स, सोहँ हँसा राग सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। साचे मन्दिर मिले ख़ुशहाल, ख़ुशी ग़मी ना कोए जणाइंदा। सतिगुर दाता दीन दयाल, दीनन आपणी खेल वखाइंदा। गुरमुख वेख सच्चे लाल, लालन आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। साचा मन्दिर डूंग्घा घाट, सागर असथाह नज़र ना आईआ। बिन भगतां मुके किसे ना वाट, जुग चौकड़ी गेड़ भुआईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पा ना सके हाथ, वञ्झ मुहाणे सार कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। साचा मन्दिर सोहणा सुन्दर, छैल छबील आप बणाईआ। भाग लगाए डूंग्घी कुन्दर, काया कवरी फोल फुलाईआ। बंद ताक खोल्ह जिन्दर, जीवण जिंदगी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर बेमिसाल, आप वखाए दीन दयाल, दयानिध आपणी दया कमाईआ। आओ मन्दिर वेखो उच्चा, ऊँचो ऊँच वखाइंदा। आदि जुगादि रहे सुचा, हरि सूकछम रूप वखाइंदा। जन भगतां उज्जल करे मुखा, मुख अमृत नाल धुआइंदा। जन्म कर्म ना रहे दुक्खा, दु:ख दुखियां मेट मिटाइंदा। प्रभ मिलण दा जो जन भुक्खा, तिस सतिगुर मेल मिलाइंदा। निरगुण धारों निरगुण उठा, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। ना माणस ना दिसे मनुखा, मनुष् रूप ना कोए जणाइंदा। हरख सोग ना कोए गुस्सा, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। भला माणस ना दिसे लुच्चा, रुखापन ना कोए वखाइंदा। ना पंजा ना कोई मुक्का, घुंन घसुंन ना कोए दृढ़ाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर सदा

झुका, दूजा भय ना कोए प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्दिर सुहाए इक्को उच्चा, जिस घर बहि के वेख वखाइंदा। आओ मन्दिर नेत्र पेखो, पेखत ख़ुशी वखाईआ। साहिब सतिगुर साचा वेखो, वेखदयां दु:ख जाईआ। अन्तर आत्म करो हेतो, हितकारी रिहा समझाईआ। दिवस रैण इक्को चेतो, चेतन भेव चुकाईआ। डूंग्घी कवरी पार भेतो, अभेव रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। आओ मन्दिर जिस ने चढ़ना, सो साहिब रिहा जणाईआ। आओ घर जिस ने वड़ना, भुल्लयां राहे पाईआ। आओ पल्लू जिस ने फड़ना, गुर शब्दी रिहा फड़ाईआ। आओ जींवदयां जिस मरना, हरिसंगत मेल मिलाईआ। आओ जिस आत्म परमात्म जिहा करना, दूई द्वैती बाहर कढ्ढाईआ। आओ जिन्हां सोहँ ढोला पढ़ना, सो सतिगुर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्दिर दए वखाईआ। आओ जिस मन्दिर दरस पाउणा, सो साहिब दया कमाईआ। आओ जिस ने श्री भगवान मनाउणा, रुठड़े लए मिलाईआ। आओ जिस ने पिछला अगला पन्ध मुकाउणा, लख चुरासी नाता रिहा तुड़ाईआ। आओ जिस ने घर विच घर वसाउणा, उजड़े खेड़े रिहा वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। जोत निरँजण कहे मैं गई जीत, हार बैठी मुख भवाईआ। प्रभ मिल्या इक अनडीठ, अनडिठड़ी सेवा लाईआ। भगतां नाल लगाई प्रीत, प्रीती साची इक समझाईआ। मैं भुल गई मन्दिर मसीत, गुरुदुआर नज़र ना कोए रखाईआ। रल मिल गुरमुखां नाल गावां गीत, सोहँ ढोला साचा गाईआ। मेरा साहिब सदा अतीत, घर साचे वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक मन्दिर करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर होए रुशनाई, नूर नूराना आप धराइंदा। श्री भगवान करे कुड़माई, कुड़म कुड़मेटा इक्को नज़री आइंदा । इक्को घर धी जवाई, सौहरे पेईए वंड वंडाइंदा। इक्को मइया नज़री आई, पिता पुरख अकाल खेल कराइंदा। इक्को ढोला ल्या गाई, साहिब सतिगुर राग अल्हाइंदा। जोत निरँजण कहे मेरी आसा पूर कराई, प्रभ तृष्ना मेट मिटाइंदा। गृह भीतर पाया माही, महिबूब इक्को नज़री आइंदा। घर सज्जण वज्जे शनवाई, दूल्हा दुल्हन वेख वखाइंदा। लाड़ी लाड़े नाल प्रनाई, घर सखीआं मंगल राग अल्हाइंदा। जोत निरँजण फिरे चाईं चाईं, लाल गुलाला इक्को रंग चढ़ाइंदा। पुरख पुरखोतम पारब्रह्म प्रभ होया आप सहाई, सहायता आपणी विच रखाइंदा। रंगला चूड़ा वेख बांहीं, मैंहदी इक्को धार बंधाइंदा। कजला नैण कँवल मटकाई, नाम निधाना धार बंधाइंदा। सीस जगदीश मींढी इक गुंदाई, पट्टी आपणे रंग रंगाइंदा । कंघी प्रेम नाल वाही, सच दन्दासा हथ्थ फड़ाइंदा। मुख घूँगट आप उठाई, पर्दा नक़ाब ना कोए जणाइंदा। जोत निरँजण जिस प्रनाई, सो पुरख वेख वखाइंदा।

आओ वेखो गुरमुख भाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिस वखाए आपणा घर, तिस आपणा मेल मिलाइंदा। जोत निरँजण कहे पाया भगवान, भावी भय ना कोए जणाईआ। नज़री आया नौजवान, जोबन इक्को इक सुहाईआ। छैल छबीला मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भगत कबीला विच जहान, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण कर परवान, आत्म परमात्म आपणा महमान बणाईआ।

१६ जेठ २०२० बिक्रमी मेला राम दे गृह धिंगाली जम्मू

आत्म कहे परमात्म तेरी पुत्री, घर साचे सोभा पाईआ। निरगुण धार विच्चों उतरी, मात पिता ना कोए बणाईआ। लोकमात आ के होई नाशुकरी, तेरा जस कोए ना गाईआ। माया ममता अन्दर रुठड़ी, तेरा नाउँ भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। छोटी पुत्तरी नैणां रो, नीर नीर वहाईआ। तुध बिन सार ना पावे को, कूक कूक जणाईआ। सच प्रकाश ना दिसे लो, अन्ध अन्धेरा छाईआ। तेरा प्रेम ना मिले ढोआ ढो, साचा रंग ना कोए रगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दस्स साची सो, साचे साहिब तेरी सरनाईआ। मेरी सो सुण एक, सो साहिब आप जणाईआ। नित नवित्त रख टेक, इक ध्यान वखाईआ। अन्तर बाहर होएं बिबेक, सति सरूप दरसाईआ। निज नेत्र आत्म परमात्म लएं वेख, घर मेला सहिज सुभाईआ। सच प्रीती कर हेत, रीती इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेलणहार अख्वाईआ। मेलणहारा हरि भगवन्त, सद सद वेख वखाइंदा । खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता वेस वटाइंदा। तेरा मकान दवारा भगत, मन्दिर इक्को इक सुहाइंदा। जिस गृह खेल करे बेअन्त, बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। परमात्म मिले आत्म कन्त, नर नरायण फेरी पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या सुण कन्न, बेपरवाह आप जणाईआ। आत्म परमात्म कहिणा मन्न, मनसा होर ना कोए रखाईआ। तेरा नाता कूड़े तन, अन्तिम होए जुदाईआ। तेरा लेखा श्री भगवन, सद आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग अन्तिम बेड़ा बन्न, जन भगतां कर कुड़माईआ। मात गर्भ फेर ना मिले डंन, काया तत्त ना होर हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आत्म कहे मैं तेरी बाली, बालक रूप सखाईआ। जुग चौकड़ी घालन घाली, नित नित तेरी

सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रही ख़ाली, मेरी झोली ना किसे भराईआ। मिल्या हक़ ना हक़ हलाली, हकीकत हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। पत्त रिहा ना किसे डाली, पतझड़ इक्को नज़री आईआ। कलिजुग अन्तिम होई स्वाली, दर तेरे अलख जगाईआ। तूं शाह पातशाह दो जहानां वाली, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। आदि निरँजण जोत अकाली, जोत निरँजण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला सहिज सुभाईआ। आत्म बच्ची वेख बचपन, सो साहिब आप जणाईआ। आपणा आप कर अर्पण, बाकी नज़र किछ ना आईआ। अगली पिछली मिटे तड़फन, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। अद्धविचकार ना रहे अड़चन, पर्दा उहला दए उठाईआ। जगत विकार तैनूं वर्जण, घर रोकण थाउँ थाईंआ। साची सिख्या दे के गया गुरु गुरदेव अर्जण, बिन प्रभ मिलयां सांत कोए ना आईआ। दीन दयाल प्रभ मर्द मर्दन, मर्दानगी इक्को इक वखाईआ। आपणा पूरा करे फ़र्ज़न, फ़र्ज़ी कार ना कोए वखाईआ। साचा राग सुणाए तर्ज़न, ताल तलवाड़ा इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाईं चाईंआ। आत्म कहे तेरी भावे रीत, प्रभ पूरी आस कराईआ। नित उठ गावां तेरा गीत, सच मंगां इक सरनाईआ। ठाकर स्वामी लग्गे प्रीत, प्रीतीवान इक्को नज़री आईआ। लेखा चुके मन्दिर मसीत, मस्तक टिक्का धूढ़ी तेरे लाईआ। तेरा खेल हस्त कीट, घट घट तेरा नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरी रहां सरनाईआ। परमात्म कहे सुण आत्म भोली, भोले भाउ समझाइंदा। सच दुआर बण गोली, सेवा इक्को इक लगाइंदा। जगत विकार ना पा रौली, झगड़ा झेड़ा सर्ब मिटाइंदा। मेल मिलाए हौली हौली, हौला भार सर्ब वखाइंदा। जन भगतां नाल मिल के प्रभ साचे दी समझ लै बोली, जो सोहँ राग सुणाइंदा। अन्तिम चाढ़्हे आपणी डोली, कहार नज़र कोए ना आइंदा। नेत्र नीर ना कोए वरोली, अथ्थर सत्थर ना कोए विछाइंदा। सच सरनाई घोल घोलीं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक जणाइंदा। आत्म कहे मैं निक्की नढ्ढी, सुध कोए ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ कर किरपा काया विच्चों कढ्ढी, आप आपणा मेल मिलाईआ। कलिजुग अन्त ना पिच्छे छड्डीं, खैहड़ा छुट्टे सर्ब लोकाईआ। प्रेम तेरे दे अन्दर बद्धी, बन्दना दोए जोड़ करां सरनाईआ। बीतदी जाए गुर अवतारां सदी, सद्दा आपणा नाम दवाईआ। मेरी ना पुश्त ना कोई यद्दी, सद तेरी तेरी अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। आत्म सुण सच समझावां, हरि साचा सच जणाइंदा। जन भगतां अन्दर तैनूं बहावां, तेरा मेल मिलाइंदा। सर सरोवर इक नुहावां, चरण धूढ़ी ताल वखाइंदा। फड़ उठावां भुजां बांहवां, बल इक्को इक धराइंदा। समरथ हो के देवां छाँवां, सिर आपणा हथ्थ

रखाइंदा। वस्त अमोलक झोली पावां, भिच्छया इक्को नाम वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा । आत्म कहे भगतां अन्दर, वड़ आपणी सेव कमाईआ। प्रभ जू तेरा सोहणा लग्गे मन्दिर, जिस घर आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे डूंग्घी कन्दर, कन्ढ्ढा पार ना कोए रखाईआ। किरपा करे सदा छिन भंगर, शहिनशाह तेरी चतुराईआ। मैं की जाणां नेत्र अन्धड़, तेरा प्रकाश सदा सुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग दे समझाईआ। सगला संग वेख भगत, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जिन्हां लेखे लग्गे बूँद रक्त, रती रत लेखे पाइंदा। तिन्हां कोल आए परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाइंदा। आवण जावण चुकाए हरख, सोग जन्म ना कोए वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे तरस, बेतरस फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक सुहाइंदा। भगतां नाल जोड़ी जोड़, जगत जुगत दए वड्याईआ। आत्म परमात्म नाल लए तोर, तुरत आपणा हुक्म वरताईआ। तिस अग्गे चले ना कोई ज़ोर, शाह पातशाह आपणा हुक्म मनाईआ। सच सुल्तान चढ़ाए साचे घोड़, शब्दी घोड़ा इक वखाईआ। जिस दा दो जहानां बाहर लग्गे पौड़, पुरी लोअ चरण ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आत्म परमात्म वेख रल के, रंग राता आप जणाइंदा। भगत सिँघासण वेख मल्ल के, जिस घर श्री भगवान फेरा पाइंदा। निरगुण जोत वेख बल के, बिन तेल बाती डगमगाइंदा। साचे मन्दिर वेख वड़ के, निरगुण इक्को नज़री आइंदा। सच सिँघासण वेख चढ़ के, सो पुरख निरँजण गोद बहाइंदा। जींवदयां जग वेख मर के, मर जीवत आपणे नाल रखाइंदा। प्रेम प्रीती पाणी वेख भर के, काया कुम्भ घड़ा अमृत नाल भराइंदा। बिरहों वैराग अन्दर वेख सड़ के, अग्नी जोती रूप जणाइंदा। प्रभ चरणां सीस वेख धर के, धर धरनी धरत लेखा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेल वखाइंदा। जन भगतां पल्लू वेख फड़, निरगुण निरवैर रिहा जणाईआ। एका दूआ चुक्के डर, भय सीस ना कोए वखाईआ। साचा अक्खर लैणा पढ़, अबिनाशी करता रिहा पढ़ाईआ। घर परमेश्वर मिले वर, कन्त लभ्भण कोए ना जाईआ। सोभावन्त सुहाए नर, कुलखणी रूप ना कोए वखाईआ। साचे मन्दिर बहिणा चढ़, श्री भगवान दए वखाईआ। तू ही तू लैणा कर, मैं ममता मेरी मुकाईआ। जिस ने लाई तेरी जड़, सो चोटी रिहा जणाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ रूप धर, आत्म तेरी वंड वंडाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे खड़, परमात्म होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए मुकाईआ। साचा लेखा मुके भगतां संग, श्री भगवान आप मुकाइंदा। घर आ के देवे अनन्द, अनन्द इक्को इक दरसाइंदा। साहिब हो के गावे छन्द, निमाणयां आपणे गले

लगाइंदा। बंदीख़ाना तोड़े बंद, बन्दना इक्को इक समझाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक दूजे नाल पाए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी सेव कमाइंदा। उठ सवाणी लै कुछ मंग, कलिजुग अन्तिम वेला आइंदा। पीआ प्रीतम कोलों मूल ना संग, बिन डिठयां वेख वखाइंदा। बिरहों वैरागण कुठी नेत्र रो के पा डण्ड, डण्डौत इक्को इक समझाइंदा। अन्त फेर ना, होवें रंड, जगत रंडेपा आप कटाइंदा। माणस जन्म ना होए भंग, भगत दवारा इक वडियाइंदा। तूं भगतां अन्दर बैठी लँघ, श्री भगवान तेरे मन्दिर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखे लाए भगतन आत्म, मेल मिलाए पुरख परमात्म, पारखू आपणा फेरा पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद दासी दासन, दस्तगीर बेनज़ीर शाह हकीर हरिजन हरि हरि रूप समाईआ।

१६ जेठ २०२० बिक्रमी करतार चन्द दे गृह धिंगाली जम्मू

भगतां संग भगती परवान, भगती भाउ ना भगत जणाईआ। साची शक्ती श्री भगवान, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। नाम व्यक्ति दे ज्ञान, इक्को राह दरसाईआ। दूजी रहे ना कोई आण, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। जिन्हां घर मिले श्री भगवान, तिन्हां भगती दर बहि बहि सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाईआ। भगती कहे मैं सदा दासी, जुग जुग सेव कमाईआ। दोए जोड़ करां अरदासी, धुरदरगाही सीस निवाईआ। प्रभ सतिगुर बण साथी, दे मति सच समझाईआ। बिन तेरी किरपा लेखे लग्गे ना पूजा पाठी, ज्ञान ध्यान ना कोए चतुराईआ। जुग चौकड़ी वेखी खेल तमाशी, घर घर अन्दर फेरा पाईआ। सच सुच्च तुध बिन सुणाई ना किसे साखी, साख्यात रूप ना कोए दरसाईआ। मैं भगती जन भगतां दी करदी रही राखी, जगत विकार नेड़ कोए ना आईआ। बाहरों वेंहदी रही तन ख़ाकी, पंज तत्त चोला सोभा पाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख्या प्रभ तेरी निरगुण जोत निरवैर प्रकाशी, भगतां अन्दर सोभा पाईआ। ख़ुशी विच मेरी निकल गई हासी, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। मैं ओन्हां दी की होवां दासी, श्री भगवान जिन्हां सेव कमाईआ। मेरे ख़ाली हथ्थ भगतो मेरी करो तलाशी, संग आपणे ना कुछ रखाईआ। जन भगतां सदा सद बलि बलि जासी, बलिहारी जो आपणा पतिपरमेश्वर रहे मनाईआ। मेरी ओन्हां नाल होए बंद ख़ुलासी, जिन्हां दी बन्दना प्रभ आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहारा साचा वर, बिन भगती भाउ भावना गुरमुखां पूर कराईआ।