१६ जेठ २०२० बिक्रमी वकील सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
तूं मेरा मैं तेरा गुरमुख कहिण, सोहँ ढोला रहे जस गाईआ। सतिगुर पूरा पेखण निज नैण, पर्दा उहला मात उठाईआ। मेल मिलावा साचे सैण, सज्जण इक्को नज़री आईआ। लेखा चुके लहिण देण, बाकी अवर ना कोए वखाईआ। महल अटल उच्चे बहिण, मन्दिर होए सच रुशनाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा आए ना लैण, हिसाब किताब ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गुरमुख कहिन्दे, कह कह शुकर मनाईआ। पुरख अकाल दी सरनी पैंदे, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। सदा सदा सद भाणा सहिंदे, माण ताण ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गुरमुख गाणा गाउँदे, गा गा ध्यान लगाईआ। आत्मक धुन नाद वजौंदे, अनहद साची सेव लगाईआ। आत्म परमात्म पर्दा लौंहदे, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। निर्मल दीपक जोत जगाउँदे, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। आत्म सेजा कन्त सुहाउदे, सुहञ्जणी रुत्त नाल मिलाईआ। मीत मुरारा इक्को पाउदे, नर निरँकारा नज़री आईआ। परम पुरख परमात्म इक ध्याउदे, ज्ञान ध्यान ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा रसना बोल, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आत्म अन्तर पर्दा खोल्ह, घर मन्दिर वेख वखाईआ। पुरख पुरखोतम वसे कोल, निज आत्म डेरा लाईआ। शब्द अगम्म वजाए ढोल, सच मृदंगा इक उठाईआ। बोध अगाधा बोले बोल, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। साचे कंडे तोले तोल, नाम तराज़ू इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा गुरमुख गा, गा गा शुकर मनाईआ। काया मन्दिर अन्दर टेडी बंक मिले राह, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। सुरत सवाणी चढ़े चा, चाउ घनेरा इक रखाईआ। गुर शब्दी पकड़े बांह, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। कर प्रीती करे हां, हां हां विच मिलाईआ। सिर देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान होए सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला, सो साहिब आप जणाईआ। निरगुण सरगुण बण वचोला, लोकमात वेख वखाईआ। आप चुकाए पर्दा उहला, मुख नक़ाब ना कोए रखाईआ। निरगुण धार हो के मौला, मौला आपणी कार कमाईआ। सति श्लोक सुणाए सोहला, सो पुरख निरँजण नाद अल्हाईआ। प्रेम प्रीती आए झकोला, सच हुलारा इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जो जन गाए गीत, गहर गम्भीर प्रभ नज़री आईआ। लेखा चुके मन्दिर मसीत,
शिवदुआले मट्ठ काया मन्दिर अन्दर दए वखाईआ । सतिगुर बैठा दिसे अतीत, त्रैगुण रूप ना कोए वटाईआ। आदि जुगादी ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां दस्से रीत, साहिब सतिगुर हो सहाईआ। लख चुरासी जाए जीत, जित हार आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट रिहा समाईआ। करे खेल सदा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाद, अनादी हरि जणाइंदा। सुणावणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाइंदा। जिस रचना रची आदि, सो जुग जुग वेस वटाइंदा। सतिगुर साहिब साजण साज, सति सतिवादी फेरा पाइंदा। नाम निधाना बोध अगाध, नित नवित्त आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्म मार आवाज़, अनरागी राग अल्हाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा राग, रागनी भेव कोए ना पाईआ। बिन रसना जिह्वा देवे स्वाद, अनरस आपणा आप वखाईआ। आत्म परमात्म करे लाड, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। सिफ्त सालाही देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण रखे लाज, समरथ दाता बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रच रच काज, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। तूं मेरा मैं तेरा साची धुन, धुन इक्को इक शनवाईआ। खोल्हणहारा सुन्न मुन, मुनी मुनीशर दए समझाईआ। लेखा जाणे आदि कुन, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। दो जहानां छाण पुण, शहिनशाह आपणा भेव खुल्हाईआ। सन्त सुहेले साचे चुण, गुर चेले मेल मिलाईआ। भाग लगाए आपणी कुल, भगत भगवान लए उपाईआ। सच दुआर जाए खुल्ह, ख़ालक ख़लक आप खुल्हाईआ। वस्त देवे नाम अतुल, वड भण्डारी बेपरवाहीआ। सद बैठा रहे अडुल्ल, अडुल्ल आपणी धार चलाईआ। त्रैगुण माया ना जाए रुल, पंज तत्त पर्दा कोए ना पाईआ। पत्त डाली आपे जाए फुल्ल, लख चुरासी बाग़ बाग़ीचा वेख वखाईआ। निरगुण हो ना जाए हुल्ल, सरगुण अन्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा रंग, रंग रंगीला आप बणाइंदा। आत्म परमात्म सेज पलँघ, दर घर साचे आसण लाइंदा। डूंग्घी भँवरे निरगुण लँघ, मृदंग आपणा नाम वजाइंदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, शरअ शरीअत मेट मिटाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे अनन्द, निजानंद रस वखाइंदा। बिन सूरज चन्द, चाढ़्हे चन्द, जोत निरँजण डगमगाइंदा। बिन बत्ती दन्द गाए छन्द, अनहद साचा राग अल्हाइंदा। बिन पांधीउँ पए पन्ध, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। जुग जन्म दी टुटी गंढ्ढ, गुरमुख आपणे नाल रखाइंदा। सति सरूपी देवे संग, सगला साथी आप हो आइंदा। माणस जन्म ना होए भंग, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। सुरत सवाणी ना होए रंड, कन्त
कन्तूहल मेल मिलाइंदा। नाता तुटे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मुख ना कोए छुहाइंदा। जो ढोला गाए तेरा मेरा छन्द, सोहँ आपणा राग समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबँग, सर्ब घट आपणी कार कमाइंदा। तेरा मेरा इक महल्ला, एकँकार रिहा जणाईआ। तेरा मेरा इक्को पल्ला, भगत भगवान रिहा समझाईआ । तेरा मेरा मन्दिर उच्च अटला, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। तेरा मेरा नूर जोती रला, नूर नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़दा, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। सरगुण अन्दर निरगुण वड़दा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सरगुण अन्दर निरगुण पौड़े चढ़दा, पौड़ा आपणा बंक सुहाइंदा। पौड़े उपर निरगुण खड़दा, निरवैर आपणी कार कराइंदा। निरवैर हो के निष्अक्खर पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाइंदा। ना जम्में ना कदे मरदा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। आदि जुगादी बण बण बरदा, जन भगत दवारे सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी घाड़न घड़दा, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणी किरपा करदा, कृपानिध स्वामी ठाकर ठाकर आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राग दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाओ गीत गोबिन्द, गहर गम्भीर रिहा जणाईआ। जिस दा लेखा विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द, लख चुरासी वंड वंडाईआ। सो दाता गुणी गहिंद, निरगुण निरवैर सहिज सुखदाईआ। जन भगत बणे उहदी बिंद, बिंद अनादी रूप वटाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, निझर रस इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा मार्ग सच्च, आदि जुगादी हरि जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रेम प्रीती अन्दर गए बज्झ, पल्लू अवर ना कोए छुडाइंदा। निरगुण धार विच निरगुण हो के गए रच, सरगुण सरगुण बंस वखाइंदा। काया माटी नाता कच, घर घर विच कंचन गढ़, सुहाइंदा। आत्म हो के रिहा नच्च, परमात्म सच दवारे आसण ला सोभा पाइंदा। जुग त्रेता सतिजुग द्वापर कलिजुग मार्ग दस्स, दहि दिशा वेख वखाइंदा। भगत भगवान पूरी करे आस, आसा आपणे नाल मिलाइंदा। जन्म कर्म दी मेटे प्यास, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मण्डल पावे रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा गुर अवतार रहे जस गाईआ। निरगुण सरगुण इक्को डेरा, घर साचे वज्जे वधाईआ। आदि अन्त करे हक़ नबेड़ा, बी पिहरवान मिहवान बीदो आपणे हथ्थ रखाईआ। नूर नूराना नेरन नेरा, परवरदिगार सहिज सुखदाईआ। मुकामे हक़ वसे खेड़ा, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं मेरा मैं तेरा, आदि आदि करी पढ़ाईआ। आदि उपजाया शब्द सुत, सो पुरख निरँजण
दया कमाईआ। सुत दुलारे सोही रुत्त, विष्नूं वेस वटाईआ। विष्नूं खेल अबिनाशी अचुत, ब्रह्मा रंग रंगाईआ। ब्रह्मा धारों प्या उठ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। धूआंधांर नज़र ना आवे कुछ, धूंआँधार शंकर रूप वटाईआ। सति पुरख निरँजण बैठा चुप, आपणा राग ना किसे सुणाईआ। दोए बेनन्ती जोड़ तिन्नां ल्या पुच्छ, प्रभ चरण लग सरनाईआ। दे वस्त अमोलक कुछ, दर तेरे झोली डाहीआ। सो पुरख निरँजण साहिब तुठ, विष्न ब्रह्मा शिव दित्ता पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को अक्खर लैणा बुज्झ, जिस दे बुज्झयां भुक्ख रहे ना राईआ। मेरा नाता शब्द सुत, शब्द सुत करे कुड़माईआ। जुग चौकड़ी सोहवे रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी नाल महकाईआ। लख चुरासी लेखा जाणे काया बुत्त, त्रै पंज खेड़ा आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मवेता इक नेता नेतन नेत नेत दसाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म जणाईआ। लख चुरासी तत्त भण्डार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। घट घट दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती करे रुशनाईआ। महल अटल खोल्ह कवाड़, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। साची सिख्या इक सिखाल, परमात्म आत्म दए वड्याईआ। गीत गाउणा दीन दयाल, दीनन सदा सदा होए सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरी प्रीती निभे नाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म इक्को गुण जणाईआ। आत्म कहे मेरा लख चुरासी नाता, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। परम पुरख तेरी साची गाथा, साचा नाम ध्याईआ। तू ही पिता तू ही माता, तू दाता सहिज सुखदाईआ। तेरा रूप तेरी किरपा पछाता, आपणी चले ना कोए चतुराईआ। सद देवणहार दाता, वस्त अमोलक रिहा वरताईआ। जिस वेले आवे घाटा, उस वेले तेरी ओट तकाईआ। तूं जोती होवें जाता, मेरी जोत तेरे नाल रुशनाईआ। आपणा वखाउणा डूंग्घा खाता, गहर गम्भीर पर्दा आप उठाईआ। जिस घर इक्को तेरा सुणीए साका, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी साहिब सुल्तान सच्चा आका, वाहद पीर नज़री आईआ। तेरा नक्श खिचिआ ना जाए कोई ख़ाका, मुसव्वर तसव्वर रूप ना कोए कराईआ। तूं आपणी दस्सणी सच्ची बाता, वातावरन आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म रिहा जणाईआ। आत्म परमात्म मेरा लेखा जाणे कौण, आदि अन्त भेव कोई ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग जुग औण, हुक्मे अन्दर सेव कमाईआ। तेरा मेरा ढोला सारे गौण, सोहँ रूप विच समाईआ। चरण कँवल ध्यान इक लगौण, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। वर साचा सच्चा पौण, प्रभ मिले इक सरनाईआ। राह तक्के उणंजा पौण, पौण पवणां नाल मिलाईआ। चरणां हेठां थल्ले सारे भौण, उपर चढ़ आसण कोए ना लाईआ । आत्म सेजा सारे सौण, परमात्म अंस नाल मिलाईआ। गीत इलाही इक गौण, गा
गा शुकर मनाईआ। उच्ची कर ना सके कोई धौण, सजदा सीस सर्ब झुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जुग चौकड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित्त आपे आए मनौण, आप आपणा वेस वटाईआ। की प्रभू गुर अवतार तैनूं गाउणगे, नित तेरा ध्यान लगाउणगे। वर तेरे दर तों पाउणगे। आपणा घर फेर वसाउणगे। काया मन्दिर अन्दर रंगीला पलँघ विछाउणगे। कर हीला छैल छबीला कन्त मनाउणगे। सूहा पीला नीला रंग ना कोई वखाउणगे। पर्बत उच्चा टीला बजर कपाटी पर्दा आपे लौहणगे। बंद ताकी तेरे दर खुलाउणगे। तन ख़ाकी तेरी भेंट चढ़ाउणगे। मन आकी तेरे अग्गे ढाउणगे। लहिणा देणा मंगण बाकी, ख़ाली झोली सर्ब भराउणगे। मिल के मेल साचे साकी जाम प्याला पी शुकर मनाउणगे। तेरे प्रेम अन्दर जी, जीवण तेरे नाल बदलाउणगे। आपणा आप ना करे कोई की, करता कीमत तेरी तेरे कोलों पवाउणगे। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो के तेरे जी, जागरत जोत जोत जगाउणगे। बलिहारी तैथों थी, आप आपणा भेंट चढ़ाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, की तूं मेरा मैं तेरा तेरा राग सारे गाउणगे। जो आवेगा सो आवेगा। बिन आयां कोई ना पावेगा। पुरख अबिनाशी नज़र किसे ना आवेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी वंड वंडावेगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ज़ात पात वरन गोत गंढ्ढ पुआवेगा। दीन मज़्हब ज़ात पात खाणी बाणी, राग अनाद जणावेगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहाणी, गीता ज्ञान अकथ कथा दृढ़ावेगा। अञ्जील कुरान खेल महानी, बिस्मिल रूप सर्ब वटावेगा। गुरू गोझ पद निरबाणी, शब्द अगम्म धुर निशानी, छत्ती राग भेव ना आवेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवादारा ख़बरदार, आलस निंद्रा विच ना कोए रखावेगा। जाबर जबर एकँकार, कादर करता करे विचार, कुदरत कादर आपणे रंग रंगावेगा। खेले खेल वारो वार, जुग चौकड़ी हो उज्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढावेगा। बोध अगाधा शब्द जैकार, रसना जिह्वा जगत उच्चार, कलम शाही वंड वंडावेगा। निरगुण दीआ कर उज्यार, कमलापाती मीत मुरार, भगत साजण लए उठाल, अन्तर आत्म इक्को बूझ बुझावेगा। साचा मन्दिर दए वखाल, जोती जगे बेमिसाल, अन्ध अन्धेर नज़र कोई ना आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा मेरा मेरा तेरा ढोला सर्ब अलावेगा। की तेरा मेरा प्रभू सब राग गाउणगे। अन्दर वड़ वड़ ध्यान लगाउणगे। चोटी चढ़ चढ़ वेख वखाउणगे। बोटी कट कट तन तपाउणगे। रोटी छड्ड छड्ड जंगल जाणगे। कोटी कोट आप आपणा ख़ाक विच मिलाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला वक्त सुहेला जिस वेले गुरमुख तेरा दर्शन पाउणगे। उह वेला अन्त सुहावेगा। प्रभ अबिनाशी दया कमावेगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकावेगा।
तेई अवतार वेख वखावेगा। भगत अठारां रंग रंगावेगा। ईसा मूसा मुहम्मद पन्ध मुकावेगा। नानक गोबिन्द वेख वखावेगा। खाणी बाणी फोल फुलावेगा। धुर दी राणी जोत प्रगटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पावेगा। निरगुण निरवैर पुरख प्रभ आएगा। जोती जामा वेस वटाएगा। पंज तत्त ना कोए हंढ्ढाएगा। ब्रह्म मति इक समझाएगा। रती रत वेख वखाएगा। पुरख समरथ दया कमाएगा। महिमा अकथ इक जणाएगा। लख चुरासी रथ आप चलाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो लोकमात दे के गए वथ, सो आपणी झोली पाएगा। इक्को मार्ग सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप देवे दस्स, ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा शिव आप पढ़ाएगा। लेखा जाणे तत्त अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध इक्को राहे लाएगा। चौदां विद्या करे भट्ठ, भाण्डा भरम भउ भंनाएगा। चौदां तबकां गेड़ उलटी लट्ठ, गेड़ा इक्को इक वखाएगा। चौदां लोकां मारे सट्ट, नाम नगारा इक वजाएगा। दो जहानां खोल्ह हट्ट, निरगुण सरगुण मेल मिलाएगा। पुरख अबिनाशी कमलापति, पतिपरमेश्वर वेखण आएगा। जो तेरा मेरा सोहँ नाम रहे रट, तिन्हां आपणी गोद बहाएगा। बिन रस अमृत रस लैण चट्ट, निझर धारा इक वहाएगा। नाता तुटे आन बाट, मात गर्भ अग्न ना कोए तपाएगा। लख चुरासी उतरे पार घाट, किनारा इक्को इक वखाएगा। कर प्रकाश निरगुण जोत ललाट, नूर नुराना चन्द चमकाएगा। जन भगतां दूर दुराडी अन्दर वड़ के मेटे वाट, पांधी आपणा फेरा पाएगा। पढ़न सुणन दी नहीं बात, कर किरपा वेख वखाएगा। गुरसिखां मेट अन्धेरी रात, जोत निरँजण चन्द चमकाएगा। लहिणा चुकाए ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखे साथ, पिछला लहिणा सब दी झोली पाएगा। करे खेल बाज़ीगर नाट, नटुआ आपणा स्वांग रचाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट हो पुरख अबिनाश, साचा इक्को जाप जपाएगा। तूं मेरा मैं तेरा जप, जप इक्को इक समझाईआ। कोट जन्म दे उतरन पप, पापी अपराधी पार कराईआ। त्रैगुण माया डस्सणी ना डसे सप्प, ज़हिर विख ना कोए चढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर सदा स्वामी रखे पत, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। निज नेत्र खोल्हे अक्ख, दोए लोचण ना माण वड्याईआ। जुग चौकड़ी भगतां करदा आया पक्ख, एथे ओथे सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों लए रख, रक्षया करे सभनी थाईंआ। लेखा जाणे कुली कक्ख, मन्दिर अटल करे रुशनाईआ। जन भगतां कोलों पिच्छे जाए ना हट, धक्कयां बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। आपणा दरस दिखावे डट, ज़ोर आपणा बल जणाईआ। अन्दर वड़ के मेटे फट, दूई सल रहे ना राईआ। दुरमति मैल देवे कट, नाम खण्डा इक चमकाईआ। सन्तोख धीरज देवे जत, सति धर्म इक समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, अमृत मेघ इक बरसाईआ।
बीज बीजे साचे वत्त, अमृत बूटा प्रेम लगाईआ। पत डाली सोहे पत्त, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जिन्हां मार्ग देवे दस्स, औझड़ राह रहिण ना पाईआ। सो अग्गे आउँदे हस्स हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाईआ । प्रभ मिलण दी रखण आस, दूजी तृष्ना ना कोए वधाईआ। कवण वेला घर दीपक जोत होए प्रकाश, पर्दा रहिण कोए ना पाईआ। भगतां मिलण दा प्रभ नूं इक्को कम्म ख़ास, दूजी ख़सलत होर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाता रिहा बंधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाता बन्धन, बंदगी इक्को इक वड्याईआ। तेरी प्रीती साचा चन्दन, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। सुख सागर गहर गम्भीर तूं परमानंदन, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तेरा वसेरा खण्ड ब्रह्मण्डन, ब्रह्मांड तेरी रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दवारे मंगण, सद बैठे ध्यान लगाईआ। कलिजुग अन्त भगत भगवान रख अंगण, आप आपणी गोद उठाईआ। तेरा खेल सूरे सरबँगन, सद वेखीए चाईं चाईंआ। कलिजुग अन्तिम आया हंढ्ढण, लेखा लेखे रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे नाम होए कुड़माईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम, नाम सति सति जणाइंदा। निरगुण पूरा करे काम, सरगुण इच्छया पूर वखाइंदा। प्रगट हो श्री भगवान, साची सिख्या इक समझाइंदा। चार वरनां दए सच ज्ञान, आत्म परमात्म आप मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया नैण शरमाण, सच सुच्च आप वडियाइंदा। सतिगुर गुरु गुर सतिगुर शब्द सदा बलवान, बल आपणा आप जणाइंदा। पंज तत्त करे कल्याण, जिस जन कलमा हक़ पढ़ाइंदा। सिदक सबूरी सच ईमान, सजदा इक्को घर वखाइंदा। वज़ूद दिसे ना कोए निशान, वाहद नूर जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा तेरा राग सुणाइंदा। तेरा मेरा राग अगम्म, अगम्म पुरख जणाईआ। चले चलाए बिन दमां दम, पवण स्वास ना आस रखाईआ। निरगुण निरगुण जाणे कम्म, निहकर्मी आपणा कर्म समझाईआ। आत्म परमात्म बेड़ा बन्न्ह, श्री भगवान आपणे कंध उठाईआ। बिन रसना जिह्वा बिन बोल्यां अनबोलत कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। पतिपरमेश्वर इक स्वामी जाए मन्न, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण मेला निरगुण चेला, निरगुण गुरू सज्जण सुहेला, निरगुण जणाए आपणा वेला, निरगुण देवणहार वड्याईआ। निरगुण मेरा निरगुण तेरा, निरगुण तू ही तू ही अल्हाइंदा। निरगुण सतिगुर निरगुण चेरा, निरगुण चिरंजीव अख्वाइंदा। निरगुण नगर निरगुण खेड़ा, निरगुण सोभावन्त सुहाइंदा। निरगुण पत्तण निरगुण बेड़ा, निरगुण चप्पू नाम लगाइंदा। निरगुण मन्दिर निरगुण डेरा, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। निरगुण कहे तूं मेरा मैं तेरा, सरगुण अन्तिम कम्म किसे ना आइंदा । तन माटी ख़ाक ढेरा, मढ़ी गोर सर्ब रखाइंदा। आत्म परमात्म
परमात्म आत्म सदा सद नबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा तेरा भेव चुकाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा भेव चुके, चौगिर्द वाड़ ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया नाता टुटे, अतुट भण्डार नाम वरताईआ। निरगुण धारों नूर फुट्टे, घर घर विच करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी नाद लगाए चोटे, नगारा इक्को इक वजाईआ। प्रकाश होवे निर्मल जोते, जोती जोत जोत मिलाईआ। प्रभ नज़री आए जो लुक्या गोशे, कोने आपणा मुख छुपाईआ। पूरब जन्म गंवाए रोसे, रुस्सयां लए मनाईआ। बोले बोल जो होया ख़मोशे, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। मदहोश होए बेहोशे, मधुर आपणा राग सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां नूं इक्को जेही लोचे, भगत भगवान दोवें बैठे नैण उठाईआ। प्रभ दा खेल जे कोई सोचे, सोचण विच कदे ना आईआ। पीर पैगम्बर रखदे गए रोज़े, फ़ाके मरे जगत लोकाईआ। महिराब उच्च नज़र ना आया गोशे, हुजरा हक़ ना कोए सुहाईआ। अल्ला राणी मगर फिरदी रही लै के तोसे, ठंडा जल नाल उठाईआ। परवरदिगार मुख नकाब खोल्ह ना करे होशे, आपणी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पीर पैगम्बरां इक्को रिहा समझाईआ। पीर पैगम्बर कुतब गौंस, मुल्लां शेख़ मसायक आप जणाईआ। प्रभ मिलण दा जिस नूं शौक, शाह शौकीन रिहा जणाईआ। कोई हद्द ना पाए चौदां तबक तौक, अल्फ़ ये सबक ना कोए पढ़ाईआ। चरण प्रीती साची नीती इक्को रखो ओट, ओड़क आपणा मेल मिलाईआ। दर घर मन्दिर जाए पहुंच, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुणाए इक श्लोक, सब ने गाउणा लोक परलोक, तूं मेरा मैं तेरा तेरा ढोला सद विचोला नाम अनमोला दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अल्ला, इलाही नूर नज़री आईआ। मुकामे हक़ वसे इकल्ला, अक्ल कल आपणा खेल कराईआ। बिस्मिल रूप हो के मार्ग दस्स सुखल्ला, पांधी आपणा राह जणाईआ। हकीकत विच फड़ा पल्ला, लाशरीक तेरी सरनाईआ। पीर पैगम्बरो कर लओ हल्ला, परवरदिगार इक्को वार जणाईआ। सारे कहो तूं मेरा मैं तेरा तेरा नूर नूरी अल्ला, आलमीन तेरी शरनाईआ।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी अंग्रेज़ सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
आत्म परमात्म मंत, इक नमो मंत्र सर्ब पढ़ाईआ। आत्म परमात्म खेल जीव जंत, लख चुरासी सर्ब समाईआ। आत्म परमात्म नाता नार कन्त, निरगुण निरगुण सेज हंढ्ढाईआ। आत्म परमात्म खेल श्री भगवन्त, भगत भगवान राह वखाईआ। आत्म परमात्म महिमा अगणत, जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। आत्म परमात्म गृह मन्दिर साची
संगत, घर घर विच ख़ुशी रखाईआ। आत्म परमात्म बोध अगाधा पंडत, कंचन गढ़ करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार वखाईआ। आत्म परमात्म धार निराली, निरगुण निरगुण आप उपाइंदा। आत्म परमात्म जोत अकाली, अक्ल कलधारी भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म सदा स्वाली, दर साचे मंग मंगाइंदा। आत्म परमात्म सदा प्रितपाली, बण प्रितपालक सेव कमाइंदा। आत्म परमात्म सद करे दलाली, वणज वणजारा नाउँ रखाइंदा। आत्म परमात्म नित नवित्त घाल घाली, सेवा सेवा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कारे लाइंदा। आत्म परमात्म सद संजोग, हरि भगत मिले वड्याईआ। आत्म परमात्म अमृत रस भोग, रस इक्को इक चखाईआ। आत्म परमात्म ढोला श्लोक, मेरा तेरा राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म लेखा चुक्के लोक परलोक, श्री भगवान सच्ची सरनाईआ। आत्म परमात्म मेला काया कपड़ कोट, घर मन्दिर वेख वखाईआ। आत्म परमात्म निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आत्म परमात्म मिलण दा रखे शौक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म जन भगतां अन्दर मिले पहुंच, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवणहार वड्याईआ। आत्म परमात्म मेल सरबग्ग, सर्ब घट वासी आप मिलाइंदा। आत्म परमात्म भेव अलग्ग, घर घर विच पर्दा पाइंदा। आत्म परमात्म गाए सद, ढोला इक्को राग अल्हाइंदा। आत्म परमात्म करे हज्ज, दीद ईद वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म सद रही लभ्भ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाइंदा। आत्म परमात्म सच रस, फल फूल ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म सदा वस, वसीकार इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्स, नित नवित्त करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलावा हस्स हस्स, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, दूर दुराडा नेड़े आईआ। आत्म परमात्म होए इकट्ठ, भगत दुआर वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोवें मिल के गावण जस, आत्म परमात्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म सदा गोली, जुग जुग सेव कमाईआ। आत्म परमात्म दर दरवाज़ा रही खोल्ही, ताकी बंद ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म घोल घोली, आप आपणा घोल घुमाईआ। आत्म परमात्म समझे बोली, सोहँ ढोला सच शनवाईआ। आत्म परमात्म बण विचोली, मेल मिलावा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा जाणे थाउँ थाईंआ। आत्म परमात्म नेड़े दूर, दूरन दूर खेल खलाइंदा। आत्म परमात्म हाज़र हज़ूर, हरिजन आपणे घर वखाइंदा। आत्म परमात्म इक्को नूर, नूर
नुराना नूर धराइंदा। आत्म परमात्म इक्को तूर, सच साचा नाद वजाइंदा। आत्म परमात्म आसा मनसा पूर, पूरी आसा सद कराइंदा। आत्म परमात्म सर्ब कला भरपूर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आत्म परमात्म मिले ज़रूर, जन भगत दवारे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप मुकाइंदा। आत्म परमात्म सदा साथ, तन माटी खेल रचाईआ। आत्म परमात्म गाए गाथ, नाउँ निधाना सिफ्त सालाहीआ। आत्म परमात्म होए दास, दासी आपणा रूप वटाईआ। आत्म परमात्म निरगुण धारा शाख़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप समझाईआ। आत्म परमात्म भगत भरवासा, भगवन देवणहार वड्याईआ। आत्म परमात्म निरगुण सरगुण चुकाए रोसा, रुठड़े आप मनाईआ। आत्म परमात्म मिलण दा रखे सद शौंका, इक्को इक ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म कलिजुग अन्त मिल्या इक्को मौका, सो साहिब रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म कर परवान, भगतां लेखा आपणे खाते पाईआ।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी लच्छू शाह दे गृह धिंगाली जम्मू
वही खाता फोले सब, लख चुरासी वेख वखाइंदा। धन दौलत दब्बी लए लभ्भ, काया मन्दिर अन्दर खोज खुजाइंदा। माया ममता जाणे हद्द, चारों कुण्ट पर्दा लाहइंदा। लेखा जाणे पुरख समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, घर साचे आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह शहिनशाह आप अख्वाइंदा। शाह पातशाह जुग चौकड़ी लहिणा, श्री भगवान आप जणाईआ। हरि का नाउँ साचा गहिणा, वस्त अमोलक इक वखाईआ। आप जणाए नेत्र नैणां, निज नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लहिणा लहिणेदार, सो साहिब आप अख्वाइंदा। वेखणहारा हट्ट बाजार, लोक परलोक खेल खलाइंदा। लोकमात ला गुलज़ार, लख चुरासी बूटा आप महकाइंदा। वेखे विगसे आप निरँकार, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। वड ख़ज़ाने पावे सार, काया मन्दिर अन्दर फोल फुलाइंदा। कवण वस्त घर रखी थार, कवण कूड़ा मोह वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप चुकाइंदा। वही खाता जगत नांवां, जग कम्म किसे ना आईआ। सतिगुर सरन सच सरनाई धाम वखाए गुरमुख नथावां, सद देवणहार वड्याईआ। पकड़ उठाए डिगयां बांहवां, बल आपणा आप जणाईआ। कल कूड़ी क्रिया नाता तुटा पुत्रां मांवां, पिता पूत साचा संग ना कोए रखाईआ।
लहिणा देणा जुग चौकड़ी मुकदा रिहा शाहां, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी हरि निरँकार, हरि करता आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी देवे तार, जो जन सरनाई आइंदा। राम रूप रमिआ संसार, काहन इक्को बंसुरी सच वजाइंदा। धाम अनोखा महल अटल उच्च मनार, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती नूर धराइंदा। शब्द अनादी बोल जैकार, ब्रह्म ब्रह्मादी राग सुणाइंदा। गुरमुख साची शादी विच संसार, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। कन्त कन्तूहल एका वार, निरगुण साचा सगन मनाइंदा। फूलन सेजा कर तैयार, अमिउँ रस आपणा अमृत बरसाइंदा। खिली रहे सदा गुलज़ार, ग़ुंचा रूप ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। शाह पातशाह चुकाए लेखा, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म जिस नेत्र पेखा, तिस पूरन ब्रह्म दए जणाईआ। कूड़ी क्रिया कूड़ा हेता, कूड़ा नाता जगत लोकाईआ। आत्म परमात्म करो सच्चा हेता, घर साचे वज्जे वधाईआ। मात गर्भ दा रखो चेता, जिस वेले पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। माया ममता छड्डो ठेका, ठोकर इक्को नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, तिस धर्म राए ना मंगे कोई लेखा, वही खाता फोल ना कोए वखाईआ। वही खाता ना फोले वरका, लिख्त पढ़त ना कोए जणाइंदा। श्री भगवान जिन्हां भगतां हल्ल कराए इक्को पर्चा, सोहँ पट्टी नाम जणाइंदा। जीवंदया पल्ले बन्न्हे ख़र्चा, अग्गे दु:ख भुक्ख रोग ना कोए रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम जीव जंत सारे करन चर्चा, चारों कुण्ट भेव कोए ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरगुण हो के परता, प्रतिनिध आप अख्वाइंदा। सृष्ट सबाई बेपरवाही बणया भरता, लख चुरासी नारी सेज हंढ्ढाइंदा। करे खेल पुरख करता, करनी आपणे हथ्थ वखाइंदा। शाहां दा वेखणहारा धड़ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची नज़र आप उठाइंदा। साची नज़र करे बेनज़ीर, नज़रीआ आपणा आप बदलाईआ। लेखा जाण शाह हकीर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। कटणहार शरअ ज़ंजीर, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईआ। देवणहारा अन्तर धीर, नाम निधान रिहा समझाईआ। कढ्ढणहारा बिरहों पीड़, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाईआ। देवणहारा अमृत सीर, साच रस मुख चुआईआ। बदलनहार सदा तकदीर, लकीर आपणे नाम फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा वेख वखाईआ। वेखणहारा वेखण आया, पेख पेख ख़ुशी मनाइंदा। आदि जुगादी दाई दाया, लख चुरासी गोद सुहाइंदा। भेव चुकाए त्रैगुण माया, माया ममता पर्दा लाहइंदा। घर परमेश्वर जिन्हां पाया, तिन्हां इक्को घर वखाइंदा। लहिणा देणा मूल
चुकाया, कर्ज़ा सिर ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा वेख वखाइंदा। हरिजन लेखा सतिगुर हथ्थ, गुरू देवणहार वड्याईआ। मार्ग सच्चा इक्को दस्स, सति सति करे पढ़ाईआ। सोहँ ढोला गाओ जस, एका चरण ध्यान लगाईआ। परम पुरख प्रभ मेला हस्स हस्स, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। शाहां दे शहिनशाह पूरी करे आस, कूड़ी शाही रहिण ना पाईआ। दयाल हो के वसे पास, काल हो के कूड़ी क्रिया खाईआ। बिरध बाल कोई ना होए निरास, जिस जन आपणे संग रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्दर बाहर सदा साथ, जग नेत्र जग नज़र किसे ना आईआ।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी राम सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
शहिनशाह शाह जगदीश, हरि शाहो वड वड्याईआ। गुरमुखां लेखे लाए सीस, सीस आपणी झोली पाईआ। नाम पढ़ाई इक हदीस, हरि गुण इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर दए बुझाईआ। गुरमुख गुर गुर इक्को नाद, हर घट सतिगुर आप वजाइंदा। जिस जन देवे आपणी दाद, वस्त साची झोली पाइंदा। सो जन होए विस्माद, विस्मादी आपणी कार कमाइंदा। जागत सोवत सुणे फ़रयाद, डूंग्घी भँवर वेख वखाइंदा। गहरे सागर विच्चों काढ, सच सिँघासण आप बहाइंदा। धरनापत रखे लाज, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिख सागर रूप वखाइंदा। गुरमुख सागर गहरा नीर, हाथ किसे ना आईआ। प्रेम प्रीती कर के गए पीर फ़कीर, फ़िकरा हरि का नाम सुणाईआ। गुर अवतार देंदे रहे धीर, धीरज इक्को इक जणाईआ। कलिजुग अन्त भगवन्त अख़ीर, श्री भगवान फेरा पाईआ। निरगुण हो के बन्न्हे बीड़, सरगुण आपणी गंढ्ढ जणाईआ। कूड़ी क्रिया देवे चीर, नाम शमशीर हथ्थ उठाईआ। अमृत ठांडा देवे सीर, सीने अग्ग ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवणहार वड्याईआ। गुरमुख वड्याई अध्याात्म, परमात्म बूझ बुझाईआ। लेखा जाणे पोशीदा बातन, ज़ाहरा आपणी कल धराईआ। निरपक्ख बंधाए नातन, समरथ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह शाह एकँकार, इक इक आप अख्वाइंदा । लेखा जाण सर्ब संसार, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलिजुग बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। निरगुण नूर लै अवतार, नरायण आपणा वेस वटाइंदा। साचे मन्दिर खोल्ह कवाड़, दर दरवाज़ा इक वखाइंदा। सन्त साजण साचे लाड़, धुरदरगाही
मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म दस्से इक प्यार, रुत्त बसन्ती रूप वटाइंदा। घर सखीआं मंगलचार, नाम निधाना गीत सुणाइंदा। शरअ संगल टुट्टे जुग चार, कड़ी कड़ी ना कोए बंधाइंदा। मंद वासना कढ्ढे बाहर, दुर्गन्ध रूप ना कोए वटाइंदा। सुगंध देवे एका वार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। मेट मिटाए पंचम धाड़, धाड़ा आपणे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच अखाड़ा, गुरमुख आपणा भेव खुल्हाइंदा। गुरमुख वेख सच अखाड़ा, श्री भगवान आप लगाईआ। करे नाच बहत्तर नाड़ा, अंग अंग रिहा फरकाईआ। आत्म परमात्म वज्जे ताड़ा, ताड़ी इक्को वार वजाईआ। लग्गे भाग काया जंगल जूह उजाड़ा, प्रभास निवास पुरख अबिनाश सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर देवणहार वड्याईआ। गुर वड्याई गुरमुख रूप, गुर सतिगुर खेल कराइंदा। आदि जुगादी महिमा अनूप, अनभव आपणी कार कमाइंदा। जोती शब्दी ताणा पेटा सूत, प्रेम प्रीती तन्द रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंग सदा मजीठ, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। साहिब सतिगुर सच प्रीत, परम पुरख आप लगाईआ। गावत गाए ढोला गीत, अनडिठड़ा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर बण बण मीत, साचा हाल आप समझाईआ। साचा हाल मुर्शद मुरीद, मेहरवान आप जणाइंदा। भगत भगवान इक्को दीद, दीदा दानिस्ता राह वखाइंदा। साहिब सुहेल वसे नज़दीक, निज मन्दिर डेरा लाइंदा। आपणा निशाना जणाए ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाइंदा। वड्डे छोटे बुढ्ढे नढ्ढे पारब्रह्म दा गाओ गीत, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हँ ब्रह्म मेल मिलाए इक अतीत, त्रैगुण डेरा आपे ढाइंदा। दूर दुराडयां नेरन नेरया परखणहारा नीत, नीतीवान आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख काया करे ठांडी सीत, अग्नी भाह ना कोए लगाइंदा।