१७ जेठ २०२० बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
गुरमुख सेवा आदि जुगादि, साहिब सतिगुर आप लगाइंदा। अन्तर देवे प्रेम दाद, सच वस्त बेअन्त वरताइंदा। नाम अगम्म वजाए नाद, सुर ताल ना कोए रखाइंदा। सो गुरमुख सच्चा साध, जिस प्रभ आपणा भेव खुल्हाइंदा। जगत दवारा लँघे हाद, घर इक्को नज़री आइंदा। बिन हथ्थां टेके माथ, बिन मस्तक सीस झुकाइंदा। दर्शन कर पुरख समराथ, आपणा लेखा पूर कराइंदा। शब्द अगम्मी चढ़ राथ, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। निरगुण जोत वेख प्रकाश, प्रकाश आपणा विच
मिलाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दास, अन्तर आत्म राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा भेव चुकाइंदा। गुरमुख सेवा आदि अन्त, प्रभ सज्जण सच्चे भाईआ। करे कराए जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी धंदे लाईआ। सच दुआर बणा बणत, तत्त घाड़त वेख वखाईआ। दे वड्याई जीव जंत, गुरमुख गुर गुर रूप समाईआ। मन वासना मणीआं मंत, मंत्र इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचा भेव चुकाईआ। आदि जुगादि सेवा अथाह, हरि अबिनाशी आप लगाइंदा। भगत भगवान दस्से राह, राह भगतां आप चलाइंदा । साचे सन्तां बण मलाह, बेड़ा कंध आपणे उठाइंदा । गुरमुखां नाउँ इक दृढ़ा, नर निरँकारा आप समझाइंदा। गुरमुखां एका बूझ बुझा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक रखाइंदा। साची सेवा गुर प्रसादि, गुरमुखां हथ्थ आईआ। लख चुरासी रही भाज, नव नौ फेरा पाईआ। कोई ना मारे सच आवाज़, सुरती सोई ना कोए उठाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जगत निमाज़, सजदा वुज़ू नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। साची सेवा पारब्रह्म, ब्रह्म नेता आप जणाइंदा। प्रभ मिलण दा सच्चा कर्म, निहकर्मी आप समझाइंदा। माणस जन्म दा उच्चा धर्म, धर्म आत्म भेव मिटाइंदा। श्री भगवान दी साची सरन, दूजी ओट ना कोए वखाइंदा। करता पुरख करनी करन, जुग जुग कर कर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाइंदा। साची सेवा देवे मात, मता आपणे नाल पकाईआ। गुरमुख गुर गुर होवण इक जमात, दूजी पट्टी ना कोए पढ़ाईआ। इक दूजे दा ढोला गावण गाथ, गा गा शुकर मनाईआ। नित नवित्त देवण साथ, आपा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख सेवा लेखे लाईआ। सब दी सेवा होई मंज़ूर, हरिसंगत दया कमाइंदा। पिछला बख्शया सर्ब कसूर, अग्गे मार्ग इक जणाइंदा। त्रैगुण माया तपे ना कोए तन्दूर, अंगीठा तत्त ना कोए वखाइंदा। अन्त दर्शन दए ज़रूर, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। माणस जन्म ना जाए फ़जूल, फ़ाज़ल आपणा रैहम कमाइंदा। गुरमुख वेख बाल माअसूम, मेहरवान दया कमाइंदा। अग्गे साचा बन्न्हे कानून, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा सब दा आप चुकाइंदा। साची सेवा लग्गे लेखे, सो साहिब आप लगाईआ। जिन्हां सीस निवाया भरम भुलेखे, तिन्हां देवणहार नाल वड्याईआ। भगत भगवान इक्को वेखे, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। दीन मज़्हब दे चुक्के ठेके, ठेकेदार बेपरवाहीआ। निरगुण हो के सब नूं वेखे, जिउँ किरसाण खेते फेरा पाईआ। अन्दर वड़ के दस्से भेते, आपणा भेव चुकाईआ। जन्म कर्म विच मारे मेखे, मस्तक
आपणी धार रखाईआ । जो जन दर्शन नेत्र पेखे तिस होए सदा सहाईआ। जोती जामा धरया भेखे, अछल छल धारी रूप वटाईआ। जन भगतां काया मन्दिर अन्दर बैठे, बहि बहि आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साची सेवा कर परवान, परवाना आपणा नाम फड़ाइंदा। रल मिल सारे गाओ एका गान, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। सतिगुर मिल होए सर्ब कल्याण, कूड़ी काया लेखे लाइंदा। दाता दानी श्री भगवान, विश्व आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे इक ज्ञान, गोझ आपणा भेव चुकाइंदा।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी पूरन सिँघ, राजो देवी दे गृह धिंगाली जम्मू
जुग चौकड़ी भुल्ली जग, आत्म रोवे दए दुहाईआ। जुग चौकड़ी लग्गी अग्ग, तन माटी रही तपाईआ। जुग चौकड़ी होई कग्ग, काग वांग कुरलाईआ। जुग चौकड़ी गई भज्ज, लख चुरासी विच फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी रही नच्च, चारे खाणी वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी लभ्भदी रही हज्ज, हरि नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी रही भज्ज, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी रही सद्द, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जुग चौकड़ी किसे ना रखी लज, पतिपरमेश्वर होया ना कोए सहाईआ। जुग चौकड़ी करदी रही हज्ज, जगत काअबे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा आपणा घर, जिस मिलयां दु:ख रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी वेंहदी रही लोक परलोका, जग नेत्र नैण उठाईआ। उच्ची कूक देंदी रही होका, हू हू राग सुणाईआ। प्रभ मिलण दा मिल्या ना मात मौका, मुफ्त आपणा आप लुटाईआ। पंज तत्त काया अन्दर मिलदा रिहा धोखा, मन हँकारी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा दए जणाईआ। जुग चौकड़ी होई बेहाल, बिहबल हो के दए दुहाईआ। नाता जुड़दा रिहा शाह कंगाल, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। तन माटी खांदा रिहा काल, साचा संग ना कोए निभाईआ। कम्म ना आई माटी खाल, हाडी बालण रूप वटाईआ। नाता तुटया ना जगत जंजाल, माया ममता मोह वधाईआ। अन्दर रहां वड़ के सच्ची धर्मसाल, साहिब सतिगुर नज़र कोए ना आईआ। मुरीदां पुछे ना कोई हाल, मुर्शद फेरा कोई ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर घालण लई घाल, घाली घाल लेखे कोए ना लाईआ। स्वालीआं मन्न ना कोए स्वाल, दर बैठे अलख जगाईआ।
नित नवित्त आए गुर अवतार, पीर पैगम्बर वेस वटाईआ। राम नामा गए सिखाल, रसना जिह्वा कर पढ़ाईआ। काग़ज़ां उत्ते गए वखाल, लेखा लिख्या बेपरवाहीआ । मेल मिलाए ना कोए दीन दयाल, दया आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच वर, साहिब सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी रही रोंदी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चुपके चुपके तेरा ढोला गाउँदी, मुख सके ना कोए खुल्हाईआ। अन्तर अन्तर ध्यान लगाउँदी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दूई द्वैती कंध ढाउदी, बल आपणा आप प्रगटाईआ। दिवस रैण राह तकाउदी, कोटन जन्म जन्म गए बिताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, दर मिले तेरे सरनाईआ। जुग चौकड़ी गई हंढ्ढ, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। मेरे सीने पई अजे ना ठंड, सीतल धार ना कोए वहाईआ। प्रेम प्यार पीची ना कोए गंढ्ढ, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। जुग जुग कटदी रही रंडेपा रंड, कन्त मिल्या ना बेपरवाहीआ। रूप धरदी रही हँ, पारब्रह्म होया ना आप सहाईआ। घर दित्ता ना निजानंद, सच अनन्द ना कोए वखाईआ। डूंग्घी कवर ना चढ़या चन्द, भँवर होई ना कोए रुशनाईआ। पाया दरस ना सूरे सरबँग, सूरत सच नज़र ना आईआ। आसा तृष्ना हउमें हंगता कूड़ी क्रिया मिटया ना गंद, सच सुगंध ना कोए वखाईआ। आत्म सेज हंढ्ढाई ना इक पलँघ, दर दर घर घर फेरा पाईआ। अबिनाशी करता साहिब सतिगुर गया ना मन्न, मनसा मनसा विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। जुग चौकड़ी गई बीत, बीती कहाणी रही सुणाईआ। मेरा मेरी करे ना सच प्रीत, प्रीती सच ना कोए जणाईआ। आत्म होई ना ठंडी सीत, परमात्म मेघ ना कोए बरसाईआ। अक्खरी अक्खरी गाउँदी रही गीत, वक्खर वक्खर राग अल्हाईआ। फिरदी रही मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ फेरा पाईआ। मेरी बदली ना किसे नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। मेरी तृखा ना लई जीत, हार आपणी कल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श चरण सरनाईआ। जुग चौकड़ी ध्यान लगा, तेरी ओट रखाईआ। कवण वेला प्रभ मिले बेपरवाह, मेरी आसा पूर कराईआ। दर्दीआं दर्द लए वंडा, दुखियां दु:ख मिटाईआ। जुग जगत विछोड़ा दए कटा, होड़ा सस्से उपर लगाईआ। हँ ब्रह्म लए मिला, मिलणी आपणे नाल कराईआ। साची रमज़ रमज़ नाल दए जणा, बिन इशारयों दए समझाईआ। मैं कसम खावां इक ख़ुदा, ख़ुदी विच रही ना राईआ। तेरे नालों ना होवां जुदा, जुदा अंग ना कोए वखाईआ। दरोही ख़ुदाए होवां फ़िदा, फ़ितरत आपणी सर्ब मिटाईआ। रहमत कर मेरे मेहरबां, मेहरवान तेरी शरनाईआ। नेत्र खोल्ह कर ध्यान, अक्ख प्रतख दे पलटाईआ। एका दस्स सच ज्ञान, सच सुच्च तेरी वड्याईआ।
मैं ढोला गावां दो जहान, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक मिलाउणा आपणे घर, जिस घर वसें शाह पातशाहीआ। जुग चौकड़ी रखदी रही उडीक, आत्म परमात्म ध्यान लगाईआ। कवण वेला मिले लाशरीक, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। सो वेला आया नज़दीक, निज नेत्र दए वखाईआ। साची मंगणी इक्को भीख, भिच्छया झोली आपे पाईआ। आप आपणा जाणा जीत, हार नज़र कोए ना आईआ। घर विच घर वखाए मन्दिर मसीत, ठाकर आपणा पर्दा लाहीआ। निरगुण ढोला गाउणा गीत, सोहँ अक्खर नाम पढ़ाईआ। सच दवारे लग्गे प्रीत, लग्गी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। धाम अवल्लड़ा वेखणा अनडीठ, अनडिठड़े धाम डेरा लाईआ। आत्म होए ठंडी सीत, परमात्म आपणी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी लहिणा दए मुकाईआ। जुग चौकड़ी रखी तांघ, तेरी इक्को ओट धराईआ। कवण वेला प्रभ वरतें स्वांग, स्वांगी आपणा वेस वटाईआ। ईदगाहां विच सुणदी रही बांग, उंगलां कन्नां दे विच पाईआ। तट किनारे चढ़दी वेंहदी रही कांग, जमना गंगा सुरस्ती गोदावरी तेरी धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन तृसन ना कोए बुझाईआ। जुग चौकड़ी लग्गी तृष्ना, हरि जू तृप्त ना कोए कराइंदा। सीस झुकाउदी रही विष्न ब्रह्मा शिव कृष्ना, किसना सुखला पक्ख ना कोए पलटाईआ। तेरा रूप किते ना दिसणा, दहि दिशा खोज खुजाईआ। कलिजुग अन्त कर किरपा जन भगतां वन्डया हिसना, हिस्सा इक्को इक रखाईआ। जिन्हां लेख कृपाल स्वामी लिखणा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। मैं ओन्हां कोलों तेरा नाम सिखणा, जो साहिब सतिगुर रहे ध्याईआ। आवण जावण लख चुरासी नाता मिथना, मिथ्या दिसे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा घर, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी रखी ओट, ओट इक रखाईआ। कवण वेला प्रभ प्रगट करें निर्मल जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। भाग लगाए साचे कोट, बंक दवारे सोभा पाईआ। वेख वखाए लोक परलोक, दो जहानां पर्दा लाहीआ। आपणी किरपा कर आत्म परमात्म दोहां इक सुणाए श्लोक, सोहला आपणा राग अल्हाईआ । घर बैठयां दर सुत्तयां देवे साची मोख, मुफ्त लेखा लेखे पाईआ। मैं वी वेखां ताकी खोल झरोख, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। जिस दी गुरमुख सज्जण प्रेम प्रीत नाल गावण झोक, सो मौला बेपरवाहीआ। उस दे दर्शन रही लोच, मेरी लोचा पूर कराईआ। अगली पिछली मिट जाए सोच, सोच समझ रहे ना राईआ। मेल मिलाए आपणी निर्मल जोत, जोती जाता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, जुग चौकड़ी तेरा राह तकाईआ। राह तक्कदयां तक्कदयां आया नेड़े, नेरन नेरा दया कमाइंदा। आत्म
परमात्म वड़ जाए वेहड़े, वेहला हो के फेरा पाइंदा। पूरब जन्म झगड़े सर्ब नबेड़े, मेहर नज़र इक उठाइंदा। कर किरपा लै लए आपणे घेरे, चारों कुण्ट दहि दिशा आपणा घेरा आप वखाइंदा। लेखा चुक्के तेरे मेरे, मेरा तेरा इक्को नज़री आइंदा। आत्म परमात्म बन्न्हे बेड़े, बन्न्ह बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी अन्तिम लै जाए आपणे डेरे, जिस डेरे आपणा आसण लाइंदा। गुरमुख गुरसिख वेखीं जा के केहड़े केहड़े, जिन्हां आपणी गोद बहाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो ढोले गायण तेरे मेरे, मेहरवान तिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी बेला सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
श्री भगवान मेरा वेख बुड़्हेपा, आत्म कूके दए दुहाईआ। नव नौ चार भुल्लया चेता, मेरी सार कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग इकवंजा बवन्जा नाल कीता हेता, पंज इक नाल मिलाईआ। बाकी सब दा सुंञां खेता, घर मिले ना कोए वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी तेरा लैंदे रहे ठेका, जुग चौकड़ी हिस्सा मात वंडाईआ। दूर दुराडा नाम आपणा भेजा, रसना जिहवा ढोला गाईआ। मेरी सुहञ्जणी सुंञीं होई सेजा, नर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा जीवण दे बदलाईआ। बुढ्ढी नढ्ढी बणी जवान, जोबन कम्म किसे ना आईआ। छड्डी बैठा श्री भगवान, आपणा नाता मोह तुड़ाईआ। हड्डी हड्डी बणया मेरा मकान, लख चुरासी घर घर फेरा पाईआ। कमली हो के बणी रही अञ्ञाण, तेरी सुध रही ना राईआ। रंगला पीहड़ा वेख विच मकान, काया अन्दर ख़ुशी मनाईआ। उत्ते बैठी बण रकान, नेत्र कजला एका पाईआ। दहि दिशा कर ध्यान, नेत्र नैण अक्ख मटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रूप नज़र ना आईआ। काया मन्दिर बैठी पीहड़े, पावे रंग ना कोए वखाईआ। सोहणे वस्त्र पहने लीड़े, तन कपड़ रही हंढ्ढाईआ। जगत वासना हथ्थ कलीरे, मौली तन्द बंधाईआ। जुग चौकड़ी नौजवान सिर ते बन्न्हदे रहे चीरे, मेरे नाल करन कुड़माईआ। पुरख अबिनाशी तेरे नज़र ना आए हीरे, गुरमुख बैठे मुख छुपाईआ। जिध्धर वेखां पापी जीउड़े, तेरा नाम रहे भुलाईआ। राह लँघदे वेखे भीड़े, साचा मार्ग नज़र कोए ना आईआ। शरअ शरीअत वज्जे ज़ंजीरे, कुंजी हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, क्यों बैठा आप भुलाईआ। काया मन्दिर वेख पलँघ, आपणा जोबन रही हंढ्ढाईआ। ना शाह ना दिसां नंग, ख़ाली झोली ना कोए वड्याईआ। तेरा मन्दिर नहीं वेख्या लँघ, दर दरस कोए ना पाईआ। तेरे बाहझों होई रंड, सुहाग नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। परमात्म कहे तूं आत्म निक्की, निक्की निक्की कारे लाईआ। तैनूं लभ्भदे गए मुनी ·षी, हथ्थ किसे ना आईआ। तेरी धार जीव जीअ की, लख चुरासी विच टिकाईआ। तेरे मस्तक बिंदी टिक्की, इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाईआ। आत्म कहे परमात्म मेरे, मैं बैठी राह तकाईआ। श्री भगवान आ वड़ वेहड़े, मैं नित नित ध्यान लगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग उजड़दे वसदे रहे खेड़े, मेरा खैहड़ा ना कोए छुडाईआ। शाह हकीरां घर ला ला वेखे डेरे, डेरा पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाईआ। सुण स्वामी मेरे सज्जण, मैं सच सच सुणाया। तेरे प्रेम अन्दर होई मग्न, मंगल इक्को इक गाया। कवण वेला पाएं सगन, साचा रंग रंगाया। घर प्रकाश दीपक जगण, अज्ञान अन्धेर रहे ना राया। गुरमुख गौण तेरा भजन, इक्को भउ गोबिन्द रखाया। मैं ओन्हां धूढ़ी करां मजन, आप आपणी मैल धुआया। तूं आवें पड़दे कज्जण, सच दोशाला हथ्थ उठाया। तेरे बाहझों सांईआं होई नंगन, ढाकण कू पत नज़र कोए ना आया। कर किरपा लाईं अंगण, जगत विछोड़ा रिहा सताया। तेरा नाउँ मध सूधन मदन, मधर बैण तेरी सरनाया। मेरी पूरी करनी सधर, हउँ सदके वारी घोल घुमाया। चारों कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी तेरे विछोड़े अन्दर प्या ग़दर, गदा चक्र नज़र कोए ना आया। सतिजगु त्रेता द्वापर कलिजुग पढ़ पढ़ थक्की अक्खर, अक्खरी तेरा राग अल्हाया। जिन्ना चिर घर आ ना मिलें परमेश्वर, पिर आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेरा दे वसाया। आत्म लाल रंग लै सालू, हरि सतिगुर आप जणाईआ। तेरे घर आए दयालू, विच दयालता फेरा पाईआ। किरपा निध सदा कृपालू, किरपन वेखे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी विच्चों भालू, गुरमुख गुर गुर आप उठाईआ। अग्नी रेत ना दिसे बालू, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। प्रेम प्रीती ओढण सुभर, सुभर सोभावन्त जणाइंदा। श्री भगवान नेत्र वेखे उभर, दूर दुराडा नेड़े आइंदा। अन्तिम पैंडा आया मुक्कण, पांधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। परमात्म तैनूं आए चुक्कण, साची डोली आप बहाइंदा। शेर हो के आए बुक्कण, भबक आपणे नाम लगाइंदा। ना माणस ना दिसे मनुखण, मनुखता आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं झुकण, सो साहिब वेस वटाइंदा। भगत सुहेले साचे उठण, जिन्हां आपणा भेव जणाइंदा। जगत विछड़ी आए पुच्छण, घर ठाकर फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी वज्जी लाहे बुक्कल, पीची गंढ्ढ आप खुल्हाइंदा। तूं नाशुकरी कदे ना कीता शुकर, जुग जुग शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। वेखीं कलिजुग अन्त ना जाईं मुकर, मुकम्मल आपणा हुक्म जणाइंदा। क्यों, पुरख अकाल आपणे
नाल मिलाया गोबिन्द पुत्तर, पिता पूत एका घर सोभा पाइंदा। निरगुण धारों आया उतर, पौड़ा होर ना कोए लगाइंदा। बाली नढ्ढी चुक्के कुछड़, घर आपणे आप बहाइंदा। प्रेम प्रीती देवे टुक्कर, भुख्यां भुक्ख आप गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सवाणी लेखे लाइंदा। आत्म कहे मैं नित नित रोवां, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। तेरे जोगी तेरी होवां, तुध बिन अवर ना कोए मनाईआ। पारब्रह्म कब तेरी सेजे सेवां, सुख आसण डेरा लाईआ। अमृत रस इक्को चोवां, तेरी धार विच्चों धार प्रगटाईआ। खुली मींढी वाल खोहवां, पट्टी सीस ना कोए गुंदाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत टोहवां, ठाकर मन्दिर शिवदुआले हथ्थ किते ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तेरे घर वज्जे वधाईआ। आत्म सवाणी जाणा जाग, सो साहिब आप जगाइंदा। अन्तिम लग्गण वाला भाग, पुरख अकाल वेख वखाइंदा। घर दीपक जोत जगे चिराग़, तेरा अन्धेरा मात मिटाइंदा। मेल मिलाए कन्त सुहाग, सोहणी रुत्त बसन्त वखाइंदा। बिरहों लग्गी बुझाए आग, प्रेम प्रीती इक जणाइंदा । आपणे हथ्थ विच पकड़े वाग, वास्ता आपणे नाल पाइंदा। तेरा धोवे दुरमति दाग़, अमृत सीर मुख चुआइंदा। फड़ के हँस बणाए काग, काग हँस रूप वटाइंदा। कोझी कमली दी रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सो पुरख निरँजण मार आवाज़, हँ ब्रह्म आप उठाइंदा। साची सेजे चढ़ना भाज, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। तेरा रच के वेखे काज, करता आपणा खेल कराइंदा। भगतां कोलों मंगीं इक्को दाज, साची सिख्या आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। साचे भगतो दयो दाज, आत्म परमात्म दर साचे वास्ता पाईआ। कलिजुग अन्त मिले ना कोई इमदाद, आमल नज़र कोए ना आईआ। पत विछोड़े नार बणाई कमज़ात, कुलखणी दर दर फेरा पाईआ । ठाकर मिल्या ना कोए साथ, ठोकर सच ना कोए लगाईआ। ख़ाली वेंहदी रही हाथ, दस्त दस्त ना कोए मिलाईआ। भुल्ली रही पुरख अबिनाश, मन्दिर मस्जिद कुल्ली ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया वेंहदी रही खेल तमाश, जगत वासना धीआं पुत्तर गंढ्ढ पुआईआ। घर पाया ना शाहो शाबाश, शहिनशाह संग ना कोए निभाईआ। जम्मदी मरदी आउँदी जांदी हुन्दी रही नास, नास्तिक आपणा रूप वटाईआ। लेखे लग्गा ना कोए स्वास, तन माटी स्वाह छार रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन रही सदा उदास, अन्तर धीर ना कोए धराईआ। सो पुरख निरँजण दए धरवासा, धुर दी बाणी आप जणाइंदा। अगला वेख हुण तमाशा, श्री भगवान आप वखाइंदा। काया भरनहारा कासा, नाम गोलक विच टिकाइंदा। नव नौ चार दी पूरी करे आसा, पिछली तृष्ना मेट मिटाइंदा। जन भगतां अन्दर तेरा कर के वासा, वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। जागत
सोवत करे बातां, बातन आपणा खेल खलाइंदा। सच पढ़ाए इक्को गाथा, नाम निधाना आप समझाइंदा। सो साहिब पुरख समराथा, हँ डेरा वेख वखाइंदा। आत्म तेरा बन्न्हे परमात्म नाता, नाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। आदि जुगादी सज्जण साका, सगला संग रखाइंदा। नेत्र खोल्ह वेख ताका, निरगुण नूर नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला मेल मिलाइंदा। उठ परमात्म कहे आत्म कर तैयारी, त्रैगुण अतीता आप जणाईआ। जलवा वेख जोत निरँकारी, निरगुण नूर रिहा दरसाईआ। आपणी वस्त सांभ पटारी, सखीआं संग रिहा तराईआ। नव नौ चार रही कुआरी, मिल्या मेल ना सच्चे माहीआ। काया हौदे चढ़दी रही हमारी, मन हाथी उपर आसण लाईआ। जगत वासना कटदी रही दिहाढ़ी, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज फेरा पाईआ। कोटन कोटि वार बणदी रही लाड़ी, लाड़े कोट कोट हंढ्ढाईआ। साचे घर ना होई प्यारी, प्रीती हक़ ना कोए लगाईआ। सदा सद हुन्दी रही ख्वारी, साचा राह नज़र ना आईआ। लग्गदी टुटदी रही यारी, यारी तोड़ ना कोए निभाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर देंदी रही बहारी, साचा मन्दिर साफ़ ना कोए कराईआ। सखीआं नाल मिल के भरदी रही पाणी, अमृत सरोवर नज़र कोए ना आईआ। खेडां खेडदी रही विच हाणीआं हाणी, साचा हाणी ओड़ ना कोए निभाईआ। जुग जुग पढ़दी रही बाणी, तीर निराला बाण ना कोए लगाईआ। आपणी दस्सदी रही कहाणी, कहावत जगत नज़र ना आईआ। राजयां घर बणदी रही राणी, तन शृंगार इक हंढ्ढाईआ। जोबन हंढ्ढाउदी रही जवानी, नेत्र नैण नैण मटकाईआ। वसदी रही चार खाणी, चारों युग वंड वंडाईआ। नव नौ चार बणी रही नादानी, साची समझ कोए ना आईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त देवे इक निशानी, सच सुच्च आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म सोई आप जगाईआ। सोई उठ लै अंगड़ाई, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। ना सज्जण ना कोई साईं, साथी नज़र कोए ना आईआ। ना पिता ना कोई माई, भैण भाई ना कोए वड्याईआ। ना धी ना कोए जवाई, पुत्त पोतरा संग ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट वेख दए दुहाई, इक इकल्ली रही कुरलाईआ। झल्ली हो के भुल्लया माही, साची झलक ना किसे वखाईआ। आउँदयां जांदयां पुछे राही, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हुक्मे रचन रचाईआ। आत्म कहे मैं सदा भुल्ली, भुल्लणहार गुण ना कोए जणाईआ। तेरे बाहझों पीआ रुली, रुल्लयां सार कोए ना पाईआ। हो ख़िज़ां कलिजुग हुल्ली, मेरा हुलीआ नज़र किसे ना आईआ। किणका किणका हो के डुल्ली, साची गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। मैं वसदी रही सदा काया कुल्ली, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर डेरा लाईआ। जगत परिवार विच फली फुल्ली, बंस सरबंस नाउँ धराईआ। अन्तिम कोए ना पावे मुल्ली, कीमत करता ना कोए रखाईआ। जुग
जुग मेरी मींढी रही खुल्ली, पट्टी सीस ना कोए गुंदाईआ। सच दन्दासा मलया ना आपणी बुल्लीं, बत्ती दन्द ना रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलिजुग अन्तिम आपणे लड़ लगाईआ। परमात्म कहे सुण आत्म भोली, भोले भाउ हरि जणाइंदा। मेरे भगतां अन्दर बण गोली, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सच प्रीती घोल घोलीं, घोल घुमाई लेखे लाइंदा। अन्दर वड़ के बोलीं इक्को बोली, सो साहिब आप समझाइंदा। हँ ब्रह्म पर्दा खोलीं, दूई द्वैती परे हटाइंदा। फिर वेखे तेरी रंगली डोली, रंग रंगीला आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। आत्म कहे मैं भगतां अन्दर जावांगी। निउँ के आपणा सीस निवावांगी। जग नैणां नेत्र शरमावांगी। निज नेत्र दर्शन पावांगी। नित उठ ढोला इक्को गावांगी। सो पुरख निरँजण इष्ट मनावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा मोहे वर, तेरे भगत दवारे बहि के तेरी अलख जगावांगी। परमात्म कहे जा भगत दवारे वड़, दर मन्दिर इक वखाईआ। सोहँ ढोला लैणा पढ़, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। राह विच ना जाणा अड़, नीवीं अक्ख रिहा शरमाईआ। इक्को निरगुण रखणा डर, सरगुण भय ना कोए रखाईआ। उच्चे मन्दिर वेखणा खड़, पुरख अबिनाशी नज़री आईआ। साचा पल्लू लैणा फड़, सालू आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण होए सहाईआ। नर नरायण प्रनाए नारी, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सोलां रूप करे शृंगारी, सोलां इच्छया पूर वखाईआ। सोलां कलीआं आसण पाए शाहसवारी, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आत्म कहे मैं तन शृंगार रखावांगी। नेत्र इक ध्यान लगवांगी। चारों कुण्ट वेख वखवांगी। पुरख अबिनाशी राह तकावांगी। निउँ निउँ सजदा सीस झुकावांगी। बण बरदा सेव कमावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वेले आए मेरे घर, लख लख शुकर मनावांगी। जिस वेले प्रभू आएगा। मेहरवान दया कमाएगा। तेरी सुरती सुरत उठाएगा। अकाल मूर्त नज़री आएगा। नाद तूरत इक वजाएगा। सच सूरत इक दरसाएगा। नाता कूड़ सर्ब तुड़ाएगा। मूर्ख मूढ़्ह चतुर बणाएगा। मस्तक धूढ़ चरण लगाएगा। लख चुरासी कट के जूड़, निरगुण आपणे नाल मिलाएगा। तेरी आसा करे पूर, मनसा आपणे विच छुपाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा सद हाज़र हाज़ूर, हरि फड़ के आपणे पौड़े आप चढ़ाएगा।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी सेवा सिँघ, प्रताप सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
हरि किरपा जन गाए ढोला, मन चंचल चले चतुराई ना। गुर किरपा चुक्के पर्दा उहला, अन्ध अन्धेरा रहे राई ना। गुरमुख पर्दा आपणा खोल्हा, दूजा राग अलाई ना। निरगुण नर हरि बणे वचोला, भरम भुलेखा रहे राई ना। आत्म परमात्म सुणे सोहला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा अवर कोई रखाई ना। जो जन आए कर के आस, सतिगुर आसा पूर कराईआ। जो जन रखे मिलण दी प्यास, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जो जन होया रहे निरास, तिस आसा आप बंधाईआ। जो जन लभ्भण आया ख़ास, तिस ख्वाहिश पूर वखाईआ। जो जन ध्यावे स्वास स्वास, तिस स्वास स्वास समाईआ। जो जन वेखण चाहे रास, काया मण्डल दए वखाईआ। जो जन वसणा चाहे साथ, तिस आपणे संग रलाईआ। जो जन सुणना चाहे गाथ, तिस ढोला दए जणाईआ। जो जन टेकणा चाहे माथ, तिस मस्तक टिक्का लाईआ। जो जन खोल्हणा चाहे आख, तिस नेत्र दए खुल्हाईआ। जो जन वेखणा चाहे साख्यात, हरि सतिगुर नज़री आईआ। जे कोई पुच्छण आए बात, तिस गल्लां बातां विच परचाईआ। जो जन पौण आए निज़ात, तिस बेड़ा पार कराईआ। जो जन वेखण आए आफ्ताब, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जो जन पीवण आवे हयाते आब, तिस अमृत मेघ बरसाईआ। जो जन मुख पर्दा लाहवण आए नक़ाब, तिस नूरी दरस कराईआ। जो जन सुणन आवे नाद, तिस जन अनहद रागी राग सुणाईआ। जो जन होवण आए विस्माद, तिस विस्मादी आपणे विच मिलाईआ। जो जन लभ्भण आए वाहद, लाशरीक गाॅड गहर गम्भीर भेव सर्ब जणाईआ। जो जन करन आवे लाड, तिस जन आपणी गोद बहाईआ। जो जन बोले वाद विवाद, तिस धक्का देवे लाईआ। जो जन रसना जिह्वा मंगे स्वाद, तिस जगत विकारा रस खुआईआ। जो जन आत्म मंगे दाद, तिस साची वस्त झोली पाईआ। जो जन अन्तर अन्तर करे याद, तिस मंत्र दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। साचा खेल करे करतार, हरि करता आप कमाइंदा। लख चुरासी वेखणहार, घट घट डेरा लाइंदा। पूरब कर्मां रिहा विचार, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। माणस मानुख ना पावे सार, मानुष् भेव कोए ना आइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी कार आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप समझाइंदा। साची सिख्या सुणो जग, जग जीवण दाता आप जणाईआ। बिरहों वैरागी लग्गी अग्ग, प्रेम प्रीती रही सताईआ । प्रभ नज़र ना आया उपर शाह रग, मनसा मन ना कोए बुझाईआ। सच प्रीती बद्धा ना कोई तग, तन्दू तन्द हथ्थ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। साचा लेखा सुणो मीत, हरि मित्र प्यारा रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी लख चुरासी रीत, नित नवित्त वेस वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ बैठा रहे अतीत, आत्म अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा दए समझाईआ। पूरब लेखा लैणा जाण, सो साहिब आप जणाइंदा। कर्म जरम हथ्थ श्री भगवान, वरन बरन आप भुआइंदा। कलिजुग विच कलिजुग निशान, कल काती आप चुकाइंदा। गोबिन्द सूरा मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। पंडत पिछला वेख मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख अलेखा आप दरसाइंदा। लेख अलेखा दस्से आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। ओम ओम तेरा पाठ, राम राम सरनाईआ। सो सो तेरा जाप, हँ हँ कुड़माईआ । गुर गुरदेव तेरे साथ, सगला संग निभाईआ। हवन भबूती तेरे हाथ, कमण्डली बगल लटकाईआ। तिलक टिक्का मस्तक माथ, त्रसूल रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा रिहा समझाईआ। पूरब लहिणा जाण जीव, जीवण दाता आप जणाइंदा। प्रभ सरनाई सदा थीव, सो पुरख निरँजण भेव खुल्हाइंदा। जिस साढे तिन्न हथ्थ रखाई तेरी नींव, आत्म परमात्म आपणी कार कमाइंदा। सो बीजण हार बीव, पत्त डाली आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे टिल्ले पर्बत वेख वखाइंदा। तेरा जामा केशो पंडत, सच सच जणाईआ। तीजा जामा जेरज अण्डज, रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए जणाईआ । केशो पंडत रख याद, हरि केशव आप जणाइंदा। भगतां विच्चों मिली दाद, गोबिन्द झोली पाइंदा। सोवत जागत सुणी फ़रयाद, बेपरवाह भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप दृढ़ाइंदा। केशो तेरा नैणा हवन, गोबिन्द आपणी खेल कराईआ। सच सुगंधी देवे पवण, पवण पवणां विच फिराईआ। हरि का खेल जाणे कवण, जगत विद्या जगत पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवणहारा थाउँ थाईंआ। पवण पंडत पिछली वेख पोथी, पुस्तक तेरे हथ्थ फड़ाईआ। गोबिन्द अन्तिम करी थोथी, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ी पत्थरां विच्चों लभ्भदे जोती, सो सतिगुर आपणे विच छुपाईआ। चढ़ के वेख उच्ची चोटी, जोती नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लहिणे रिहा पाईआ। पंडत जी ओदों दा झगड़ा, झगड़ा मुक्कण अजे ना आईआ। माणस जन्म लग्गदा रिहा रगढ़ा, रगढ़ नाम ना कोए छुहाईआ। बिरहों विछोड़े मन होया रिहा पगला, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। हाल दस्से फेर अगला, अगला भेव आप जणाईआ। जो गुरमुख दर ते होवे कंगला, माण अभिमान मिटाईआ। तिन्हां लेखा मुक्के
सगला, प्रभ साचा संग रखाईआ। साचा वेला खेल गुरू चेला वर सच्चा मंग ला, मंगयां भीख देवे पाईआ। काया चोला आपणा रंग ला, रंग मजीठी इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब होए सहाईआ। पंडत पिछली छड्ड दे वादी, वाअदा गोबिन्द पूर कराइंदा। सब नूं मन्नणी पए गुजरी दादी, आदि शक्ति ना कोए मनाइंदा। पुरख पुरखोतम इक्को जोत लाधी, लभ्भण अवर ना कोए जाइंदा। सतिगुर साहिब सर्ब दा सांझी, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म जन्म वेख वखाइंदा। पंडत ओदों दित्ता धोखा, आपणा मुख छुपाईआ। कलिजुग अन्तिम मिल्या मौका, गया वक्त हथ्थ ना आईआ। दर्शन करो नाल शौंका, रातीं सुत्तयां लए जगाईआ। नाम चढ़ाए आपणी नौका, नईया इक्को इक वखाईआ। श्री भगवान रखो ओटा, ओट इक्को इक समझाईआ। तन नगारे लावे चोटा, चोट आपणा नाम रखाईआ। हरिसंगत विच रहे ना कोई खोटा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। जे लड़ना ते करो लंगोटा, निरगुण सरगुण सदा लड़ाईआ। जे प्रभ दा बणना पोता, गुर गोबिन्द लागो सरनाईआ। जे कोई पिछला रिहा रोसा, दर साचे लओ बख्शाईआ। जे मन होए होछा, गुर चरण धीर धराईआ। आपणा अन्दर वड़ के वेखो कोठा, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अगला पिछला मेला रिहा जणाईआ। अगला पिछला तेरा मेल, मिलणी जगदीश कराईआ। मन मति बुध जे देवे वेहल, आत्म परमात्म लओ मिलाईआ। घर नज़री आए सज्जण सुहेल, दर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमति रिहा दृढ़ाईआ। गुरमति मंत्र नाम सति, नानक गोबिन्द इक पढ़ाईआ। हरिजन लेखे लग्गे तत्त, ततव तत ना रूप वटाईआ। मिले मेल पुरख समरथ, समरथ आपणी गोद बहाईआ। लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए रखाईआ। एथे ओथे पत लए रख, जो जन आए सरनाईआ। साचा लाहा लैण खट्ट, लहिणेदार झोली पाईआ। दूई द्वैत ना रहे वट्ट, वट्टा नाम ना कोए लगाईआ। तन वस्त्र दिसे सोहणा पट, जग ख़ुशीआं नाल हंढ्ढाईआ। सोहँ ढोला लैणा रट, रट्टा सारा देवे मुकाईआ। घर विच घर वखाए हट्ट, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ । नाम गाओ गहर गम्भीर, सो साहिब आप जणाइंदा। आत्म परमात्म मिले ठंडा नीर, अमृत जाम इक वखाइंदा। पिछली मेट देवे तकदीर, लकीर आपणे नाम फिराइंदा। गुरमुख गुरमख इक दूजे दे वीर, विछड़े भाई आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम अमोलक वस्त साची झोली पाइंदा। नाम सच्चा लै के जाणा, इक इक ध्यान लगाईआ। भूपत भूप मिले राणा, राजन राज शाह पातशाहीआ।
दर्शन कर श्री भगवाना, जीव जहान मिले वड्याईआ। लेखा चुके आवण जाणा, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। लग्गे भाग काया मन्दिर मकाना, मकबरा महिराब रूप वटाईआ। होए प्रकाश जोत कोटन भाना, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां मिल के गाउणा इक्को गाणा, गा गा लोकमात शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा गुरमुख तेरी झोली पाईआ।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी अमर नाथ दे गृह धिंगाली जम्मू
पुरख नारी इक्को माण, श्री भगवान ना वंड रखाईआ। प्रेम प्रीती देवणहारा दान, जीव जंत दए वड्याईआ। जिन्हां बख्शे नाम निधान, निज आत्म बूझ बुझाईआ। सो मंगण साचा दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। देवणहार मेहरवान, सदा सदा वरताईआ। गुरमुख चतुर सुघड़ वेख सुजान, दीन दयाल होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार चरण सरनाईआ। पुरख नार प्रभ का नाता, सतिगुर पूरा आप निभाइंदा। घट घट अन्दर जोती जाता, निरवैर आपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादी पिता माता, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। नित नवित्त देवणहारा दाता, दाता दानी इक्को नाम वस्त वरताइंदा। मेटणहार अन्धेरी राता, साहिब सतिगुर चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन एका मार्ग लाइंदा। पुरख नार इक्को रंग, रंग रंगीला आप जणाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गोबिन्द आपणा संग वखाईआ। गीत सुहागी सुणाए छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। आवण जावण पतित पावण मुकाए पन्ध, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर घर विच करे रुशनाईआ। घर मन्दिर गुर का वेस, दरवेश फेरा पाईआ। हरि सज्जण साचे पेख, पेखत ख़ुशी मनाईआ। पूरब लहिणा जाणे रेख, रेखा आपणी दए समझाईआ। मन्दिर वड़ के खोल्हे भेत, भेव आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। कन्त नार इक दयाल, सो साहिब सतिगुर आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे लाल, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक सुहाइंदा। राम नाम वजाए ताल, राग नाद इक अल्हाइंदा। दिवस रैण रहे ख़ुशहाल, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। सोई सुरती शब्द उठाल, गुर मूर्ती नाल मिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हाज़र हो के वेख वखाइंदा। हाज़र हो के वेखे आप, हज़ूर आपणी दया कमाईआ। जिन्हां जपया सोहँ जाप, तिन्हां ज़ामनी रिहा भराईआ। एथे निर्मल
करे पाक, अग्गे सच सच विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म बणया सज्जण साक, सतिगुर सच्चा संग निभाईआ।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी जगत सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
सदा सुहेला एकँकार, सदा सदा सद अख्वाईआ। लेखा जाण सगल संसार, हरिजन मात प्रगटाईआ। पूरब लहिणा लाहे उधार, अगला लेखा इक वखाईआ। पुरख अकाल सच प्यार, निरवैर इक सरनाईआ। रसना जिह्वा शब्द जैकार, नाम ढोला दए समझाईआ। बण विचोला सिरजणहार, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जन्म अजन्म जन्म लेखे सारे लाईआ ।
१७ जेठ २०२० बिक्रमी खेमो देवी दे गृह धिंगाली जम्मू
घर मेला सच राम, राम सति इक अख्वाईआ। पूरन करे कलिजुग काम, कामनी रूप ना कोए वटाईआ। दामनगीर, पकड़े दाम, दमां दम होए सहाईआ। अमृत प्याए सच्चा जाम, ज़ामनी आपणे नाम रखाईआ। सति वखाए इक निशान, धर्म दवारे आप उठाईआ। भगत भगवान गायण गान, गावत गावत इक्को राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राम सरन इक सरनाईआ। नैण पेखत पुनह नज़री राम, नज़र राम विच समाईआ। मधुर मधुर प्याए जाम, मधु सूधन बेपरवाहीआ। सधर पूरी करे निशकाम, निसचा इक्को इक रखाईआ। घर आ मिले भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत आपणी सच कमाईआ। राम कहे मैं राम राजा, रय्यत आपणी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाशा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जन भगतां पूरी करां आसा, मनसा आपणे लेखे लाइंदा। अगला दस्स के आवां ख़ुलासा, बोध अगाधी नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे वेख वखाइंदा। राम कहे मैं इक रमईया, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। सति धर्म दी साची नईया, लोकमात रखाईआ। हरि भगत चढ़ावां फड़ के बहीआ, बाज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। राए धर्म ना कढ्ढे वहीआ, लेखा चित्रगुप्त ना कोए जणाईआ। घर नज़री आए इक्को सईया, स्याहपोश आपणा पर्दा लाहीआ। गोद उठाए इक्को मइया, माता आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सच घनईया, घनीशाम अमी राम राम राम राम रूप वखाईआ।