१७ जेठ २०२० बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
प्रेम अन्दर वसे प्यार, प्यार अन्दर प्रीती सच रखाईआ। भगतां अन्दर वसे भगवान, भगत भगवान विच समाईआ। लक्षमण मेला लक्षमण राम, राम लक्षमण नज़री आईआ। कर खेल नौजवान, ख़ालश आपणा पर्दा लाहीआ। सच सुच्च देवे दान, सूखम इक्को वस्त वरताईआ। वड्डे छोटे बाले नढ्ढे सारे गाण, घर मिल्या बेपरवाहीआ। आवण जावण चुके काण, भय कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बंस सरबंस पुत्त पोतरे नार कन्त सर्ब तराईआ। ब्रह्मे उठ वेख यार, विष्नूं रिहा जणाईआ। निरगुण नर लै अवतार, श्री भगवान खेल रचाईआ। प्रगट हो अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। जुग चौकड़ी कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, दरगाह साची वेख वखाईआ। सम्बल नगर धाम न्यार, त्रैभवण धनी बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। ब्रह्मा कहे सुण मेरे सज्जण, मैं नेत्र नैणां वेख निहालया। श्री भगवान सच दवारे आया सज्जण, धर्म दुआर इक उपा ल्या। भगत भगवान आया रखण, निरगुण नूर जोत वेस वटा ल्या। साचा मार्ग इक्को दस्सण, दहि दिशा आप पढ़ा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप रचा ल्या। विष्नूं कहे ब्रह्मे वेख, वेखदयां वेला रिहा विहाईआ। पुरख अबिनाशी धरया भेख, भेखी आपणी कल जणाईआ। निरगुण हो के खेले खेड, खलारी दाता बेपरवाहीआ। सच संदेसा जुग जुग भेज, गुर अवतार मात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा वरताईआ। ब्रह्मा हथ्थ दोए जोड़े, विष्नूं आख सुणाईआ। श्री भगवान जन भगतां अन्तिम बौहड़े, घर आपणा फेरा पाईआ। राह विच की कोई अटकावे रोड़े, पांधी बणया बेपरवाहीआ। फिरदा फिरदा चलदा चलदा लुकदा लुकदा गुरमुखां दे आ वड़या मोहड़े, मोहड़ा आपणा नाम गडाईआ। गुरमुख सच्चे फिरदे दौड़े, भज्जण वाहो दाहीआ। माणस जन्म जिन्हां दे सौरे, सो साहिब सतिगुर रहे मनाईआ। तूं वी वेख कर के ग़ौरे, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। प्रभ मिलण दी जिन्हां लोड़े, जो सारे कट्ठे हो के बैठे ध्यान लगाईआ। दीन दयाल तिन्हां बौहड़े, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। फल वेखणहारा मिट्ठे कौड़े, जीव जंत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखे ओहले, ओहले ओहले ध्यान लगाईआ। कवण दुआर श्री भगवान बोले, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जन भगत दुआर इक्को खोल्हे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। साची वस्त रखे कोले, जन भगतां आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ब्रह्मा कहे मैं मारी
झाती, नेत्र आपणा नैण उठाया। कलिजुग अन्तिम देवण आया बाकी, निरगुण दाता बेपरवाहया। जाम प्याए बण के साकी, सच प्याला हथ्थ उठाया। मेटे रैण अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाया। आत्म परमात्म सुणाए साची गाथी, सोहँ ढोला राग अल्हाया। करनहारा बंद ख़ुलासी, नाता दूई तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे फेरा पाया। विष्नूं कहे मैं तक्कां जांदा, प्रभ आपणा फेरा पाईआ। इक्को ढोला गुरमुखां गांदा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। आदि जुगादि ना थक्का मांदा, थकावट विच कदे ना आईआ। प्रेम प्रीती नहावण नहांदा, दूजा अशनान ना कोए कराईआ। निरगुण आपणा स्वांग वटांदा, स्वांगी आपणा वेस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण खेल करे बेपरवाहीआ। ब्रह्मा कहे प्रभ जाए भज्जा, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां मोहड़े जा के सजा, सच सिँघासण आसण लाईआ। लोक लाज ना कोई लज्जा, बेपड़द होया बेपरवाहीआ। कर के आया पार हद्दा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। विष्नूं की कुछ मैं सच दस्सां, दस्सण वाली बात रही ना राईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, गल पल्लड़ू एका पाईआ। मैं वी जा के ओथे वसां, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। सरन सरनाई जा के ढट्ठां, आप आपणा माण मिटाईआ। गुरमुखां उच्ची कूक दस्सां, एहो बेपरवाहीआ। मनमुखां कोलों नस्सां, गुरमुखां अन्दर डेरा लाईआ। कलिजुग अन्तिम डूंग्घी गार बहि के लुकां, बाहरों मुख ना किसे वखाईआ। प्रेम प्रीती दा सदा भुक्खा, भुक्खे भुक्ख ना कोए गंवाईआ। जे धिंगाली विच्चों मिले टुक्कर रुक्खा, ब्रह्मा खा खा शुकर मनाईआ। विष्नूं वेखीं तूं ना रहि जाईं सुक्का, घर आ दर्शन पाईआ। अन्तिम वेला उह ढुका, जिस दा राह गुर अवतार पीर पैगम्बर तकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुता, रुत्त आपणी आप महकाईआ। गुरमुखां बणाए आपणा पुत्ता, पुत्त आपणा होर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान इक्को तुट्ठा, दीन दयाल आपणा फेरा पाईआ। विष्नूं कहे मेरी होई भुल्ल, ब्रह्मे सच सच जणाईआ। जे मैं जाणदा पारब्रह्म ब्रह्म भगत बणौणे आपणी कुल, कुल भगतां वाली वेख वखाइंदा। दर आ के पवाउदा एका मुल, कीमत करते हथ्थ रखाइंदा। मेरा भण्डारा ना जांदा डुल, लख चुरासी झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे फेरा पाइंदा। विष्न ब्रह्मे सुणो ला कन्न, हरि करता आप जणाईआ। गुरमुख नहीं एह गुर का धन, गुर सतिगुर आप प्रगटाईआ। भगत नहीं एह भगती जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। पारब्रह्म प्रभ जिन्हां बेड़ा रिहा बन्न्ह, शौहु दरया ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता आपणे नाल बंधाईआ। मोहड़ा नहीं एह मुढ्ढ, मुढली धार जणाईआ। जिस नूं ईसा मूसा कहिन्दे गाॅड गुड, सो बेपरवाह फेरा
पाईआ। सब दी करनी रिहा बुझ, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। गुरमुखां रिहा पुच्छ, दुखियां दु:ख दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर वड़ के वेखे झुक, नीवां हो के फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा आए इकट्ठे, इक्को मता पकाईआ। प्रभ सरनाई दोवें ढट्ठे, ढह ढह सीस निवाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रते, रंग इक्को इक रंगाईआ। दर्शन पा होए हक़े, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। विष्नूं ब्रह्मा वल्ल तक्के, ब्रह्मा विष्नूं अक्ख मिलाईआ। इशारयां नाल दोवें हस्से, हस्स हस्स ख़ुशी वखाईआ। होए हैरान श्री भगवान जन भगत दवारे वसे, वास्ता भगतां नाल रखाईआ। जिस दर्शन नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर फिरदे नट्ठे, दो जहानां वाहो दाहीआ। सो साहिब सतिगुर आपणा लेखा गुरमुखां उत्ते सट्टे, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। कलिजुग सुहाए सुहञ्जणी रुत्ते, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। निरगुण धारों निरवैर उठे, नूर उजाला नूर वखाईआ। सन्त जगाए आप सुत्ते, सतिगुर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे दोवें भुक्खे, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा मेल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा दोवें आए, आ आ दर्शन पाईआ। नेत्र पेखण करन हाए हाए, हौका इक्को इक वखाईआ। श्री भगवान तेरी रज़ाए, रहीम तेरा अन्त कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी लख चुरासी तैनूं रही ध्याए, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। निरगुण हथ्थ किसे ना आए, सचखण्ड बैठा मुख छुपाईआ। क्यों कलिजुग वेस वटाए, आपणी रीती आप बदलाईआ। श्री भगवान कहे समझाए, भेव अभेद खुल्हाईआ। औह वेखो गोबिन्द मंग रिहा मंगाए, आपणी झोली अग्गे डाहीआ । नानक कूक गया सुणाए, निहकलंका आवे वाहो दाहीआ। वेद व्यासा गया लिखाए, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा फेरा पाईआ। मूसा कलमा गया पढ़ाए, नूर इलाही होए रुशनाईआ। ईसा सब नूं गया समझाए, मेरा पिता आवे होए सहाईआ। मुहम्मद चौदां तबक गया कुरलाए, अमाम आपणी खेल रचाईआ। शास्त्र सिमरत देण दुहाए, दरोही इक्को नाम ख़ुदाईआ। प्रगट होए हरि रघराए, रहबर इक्को नज़री आईआ। जोती जामा वेस वटाए, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। दस दस्मेस मेल मिलाए, दहि दिशा डेरा ढाहीआ। महल अटल इक रुशनाए, दीवा बाती डगमगाईआ। काग़ज़ कलम भेव ना पाए, कातब लिखे ना कोए शाहीआ। आलम इलम ना कोए जणाए, चौदां विद्या नैण शरमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे राह तकाए, निज नेत्र नैण उठाईआ। सो पुरख निरँजण दर्द दु:ख भय भञ्जण आपणा वेस वटाए, वेस अवल्लड़ा इक समझाईआ। इक इकल्लड़ा फेरा पाए, दूजा संग ना कोए रखाईआ। निहचल धाम अटलड़ा मात बणाए, भगत दुआर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाए। विष्न ब्रह्मा दोवें हस्सण, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ।
प्रभ सरनाई सो वसण, जिन्हां आपणी दया कमाईआ। धन्न भाग प्रभ आपणा मार्ग आया दस्सण, निरगुण निरगुण करे पढ़ाईआ। ब्रह्मा कहे मेरी पत आया रखण, मेरा ब्रह्म लए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। विष्नूं कहे मेरे जागे भाग, हरि वड भागी फेरा पाईआ। घर घर मिले कन्त सुहाग, सुंञीं सेज नज़र कोए ना आईआ। दर दर जगाए इक चिराग़, दीपक दीआ इक वखाईआ। पिछला बदल देवे समाज, समाधी आपणे नाम वखाईआ। घट भीतर हो विस्माद, बिस्मिल आपणा रंग वखाईआ। धुन नाद वजा अनाद, अनरागी राग अल्हाईआ। प्रेम प्रीती आपणे विच्चों काढ, निरगुण सरगुण भगतां झोली पाईआ। आत्म परमात्म कर के याद, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा रिहा मुकाईआ। सज्जण वेखे सच्चे साध, साधना जिन्हां आप समझाईआ। जो परम पुरख परमात्म रहे आराध, इष्ट देव इक अकाल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्हां आपणा राह वखाईआ। ब्रह्मा कहे मैनूं आवे हासा, सच सच जणाईआ। श्री भगवान वेखण आया तमाशा, गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। जिस ने घर घर करया वासा, सो दर दर फोल फुलाईआ। जिस दा तोल ना तोला ना मासा, रती रूप ना कोए वटाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना जन्मे ना कदे विनासा, अबिनाशी आपणा नाउँ धराईआ। ना पवण ना कोए स्वासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैनूं आई ख़ुशी, ख़ुशहाली इक जणाइंदा। श्री भगवान भगतां वल लाई आपणी रुची, रंचक भेव ना किसे जणाइंदा। लख चुरासी विच्चों आत्म लभ्भे सुच्ची, सच सूचम आपणे रंग रंगाइंदा। उज्जल करे मात मुखी, मुखड़े दुरमति मैल धुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। विष्नूं कहे होई हद्द, मेरा नैण नैण शरमाया। ठाकर स्वामी आया भज्ज, निरगुण निरगुण वेस वटाया। कोझयां कमल्यां पर्दा रिहा कज्ज, ग़रीब निमाणयां गले लगाया। कंडयां अन्दर बैठा सज, तिक्खीआं सूलां घेरा पाया। ख़ुशी होवे भगतां कर के हज्ज, आपणा आप ना कोए वडयाया। प्रीती अन्दर प्रीतम बज्झ, परम पुरख प्रभ फेरा पाया। मैनूं वेख के आवे लज्ज, विष्नूं ब्रह्मे रिहा जणाया। बण के पुरख आप समरथ, जगत नथाव्याँ घर डेरा लाया। मेरा टुट गया अगला पिछला हठ, सिदक सबर कोए रहिण ना पाया। करया खेल पुरख अकथ, कथनी कथ ना सके राया । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दी गाउँदे गए गाथ, दोए जोड़ सीस झुकाया। कलिजुग अन्तिम श्री भगवान निरगुण हो के सरगुण भगतां दित्ता साथ, लोकमात संग निभाया। रल के बहे विच जमात, चार वरन ना वंड वंडाया। इक्को भेव खुल्हाए साख्यात, साहिब सज्जण वेस वटाया। जन भगतो उठो वेखो मार झात, तुहाढ्ढे घर परमेश्वर आया। रल मिल
इक दूजे दी गाओ गाथ, सोहँ ढोला रिहा सुणाया। ढोला सुण चरणी डिगे त्रिलोकी नाथ, राम रामा सीस झुकाया। तेई अवतार वसण पास, पासा सब दा रिहा बदलाया। पीर पैगम्बर विके जिस दे हाट, सो परवरदिगार बेपरवाहया। विष्नूं मल मल वेखे दोवें हाथ, हथ्थ हथ्थां उत्ते रखाया। प्रभू तेरा अनोखा खेल तमाश, मेरी समझ विच ना आया। मैं उपजी तेरी शाख़, सुत शब्दी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साख्यात, साहिब आपणा वेस वटाया। ब्रह्मा कहे की सच गल्ल, मेरी समझ विच ना आईआ। श्री भगवान जुग चौकड़ी अछल अछल्ल, वल छलधारी आपणी खेल रचाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण हो के भगतां अन्तर जाए रल, सरगुण आपणा पर्दा पाईआ। जोत दीपक हो के जाए बल, नूरो नूर करे रुशनाईआ। आत्म सेजा बहे मल्ल, सच सिँघासण डेरा लाईआ। धुर फ़रमान देवे घल्ल, विष्नूं तेरी मेरी भगतां लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां पारब्रह्म प्रभ मिले चल चल, आपणा पन्ध मुकाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरि सज्जण वड प्रबल, बल आपणा रहे वधाईआ। एथे ओथे दो जहान ना सकण हल्ल, लोकमात जड़ ना कोए उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतां मेला सहिज सुभाईआ। विष्नूं कहे एह की बात, ब्रह्मे आख सुणाईआ। की खेल करे पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। सब दे नालों हो के वक्ख, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जन भगतां खोल्हे आपणी अक्ख, सृष्ट सबाई लोचण बंद कराईआ। ब्रह्मा कहे मैं जो किहा सो सच्च, सच साची रिहा जणाईआ। श्री भगवान काया माटी अन्दर वड़या कच्च, काची गगरीआ दए वड्याईआ। मनमुखां कोलों बच, गुरमुखां अन्दर गया समाईआ। लूं लूं अन्दर रच, साढे तिन्न करोड़ दए वड्याईआ। चल वेख हुण अज्ज, हुणे दयां वखाईआ। जिस दवारे नहीं कोई पज, पर्दा सके ना कोए पाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर सारे रहे बज्झ, डोरी नाम तन्द रखाईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मे मैं की दस्सां नित नवित्त मैं उहदा गावां छन्द, आदि जुगादि जुग चौकड़ी ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग अन्त भगत प्रीती गया बज्झ, बचत होर ना कोए रखाईआ। धी गाँ वाली, वाली बेपरवाहीआ। दोहां पत करे रखवाली, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी काली, ठग्ग चोर यार कूकण देण दुहाईआ। जिन्हां साहिब बणे प्रितपाली, तत्ती वा ना लागे राईआ। नित नवित्त करे रखवाली, राखा होवे हर घट थाईंआ । धी गाँ दोवें प्रभ अग्गे स्वाली, निमाण निमाणयां रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा पूरा करे स्वाली, जो जन आरज़ू अर्ज़ सुणाईआ।
१८ जेठ २०२० बिक्रमी गुरी देवी दे गृह धिंगाली जम्मू
शंकर कहे मैं भोला नाथ, आपणा भेव जणाइंदा। विष्नूं मैं वी जावां ब्रह्मे साथ, ब्रह्मा पारब्रह्म सरन तकाइंदा। लग्गा भाग लोकमात, दो जहान राह तकाइंदा। जिस त्रिसूल फड़ाई हाथ, उस दी ओट रखाइंदा। मैं वी टेकां चल के माथ, धूढ़ भबूती तन ना कोए रमाइंदा। मस्तक मिले इक्को ख़ाक, ख़ाकसार मंग मंगाइंदा। चरण चरणोदक पी होवां दास, बण दास सेव कमाइंदा। नव नौ चार रखी आस, आसा इक्को इक वखाइंदा। निरगुण निरगुण बुझाए प्यास, सरगुण सरगुण ठंड वरताइंदा। खेलणहारा ख़लक तमाश, ख़ालक आपणी कार कमाइंदा। निरगुण नूर जोत प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। घट घट अन्दर रख रख वास, गृह गृह आपणा आप टिकाइंदा। दर दर लेखा शाहो शाबास, शहिनशाह आपणा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। भोला नाथ कहे मैं रखां संग, साचा संग निभाईआ। किंगरे किंगरे वजा मृदंग, डौरु डंक सुणाईआ। माई गौरजां मंगे मंग, ख़ाली झोली रही वखाईआ। कवण दवारे बैठा सूरा सरबँग, शाह पातशाह डेरा लाईआ। लोअ पुरी ब्रह्मण्ड खण्ड लँघ, सच सिँघासण इक सुहाईआ। राह तक्कण सूरज चन्द, मण्डल मण्डप नैण उठाईआ। ज़िमीं असमान मंगण मंग, धरत धवल पए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा रचाईआ। शंकर कहे मैं वेखां मीत, वड दाता बेपरवाहीआ। जिस दा भोले भाउ गावां गीत, गोबिन्द वेखां चाईं चाईंआ। जिस चलाई त्रैगुण रीत, अतीत दाता वड वड्याईआ। मेरी अग्नी होवे ठंडी सीत, सांतक सति सति कराईआ। जो वसणहारा हस्त कीट, लख चुरासी रिहा समाईआ। जन भगतां बणे सदा मीत, जुग जुग वेख वखाईआ। नाम निशाना दस्से ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। सति धर्म दए हदीस, कलमा इक्को हक़ पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद राखे इक सरनाईआ। शंकर कहे मैं वेखां घर, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। निरगुण हो बैठा निडर, भय सीस ना कोए टिकाईआ। आपणा अक्खर रिहा पढ़, पिछली छड्डी सर्ब पढ़ाईआ। साचे मन्दिर बैठा चढ़, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। पूत सपूता ल्या फड़, गोबिन्द आपणी गंढ्ढ पुआईआ। ना जन्मे ना जाए मर, मर जीवत रूप वटाईआ। सच वखाए इक्को सर, सरोवर जिस विच समाईआ। ना पुरख ना नारी नर, नर नरायण निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। आपणी करनी रिहा कर, हरि करता बेपरवाहीआ। मैं सरन सरनाई जावां पढ़, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भोला कहे मैं होया भोला, भाउ भेव कोए ना आईआ। विष्न ब्रह्मा मेरे कोल पाउदे रहे रौला,
मैं अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मैं सुणदा रिहा सोहला, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवान कर के उहला, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। पंज तत्त बदलया चोला, चोली रंग ना कोए वखाईआ। निरगुण वसया निरगुण कोला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। दोहां मिल के गाया ढोला, सोहँ वज्जी वधाईआ। भेव खुल्हाया गुरू चेला, चेला गुरू इक्को नज़री आईआ। सति पुरख निरँजण हो के बणया तोला, दो जहानां तोल तुलाईआ। मौला हो के घर घर मौला, मौलवी रूप ना कोए दरसाईआ। ना पीला ना चिट्टा काला सौला, लालन लाल रंग ना कोए वखाईआ। जां बोले तां आपणा बोला, दूजा ढोला ना कोए गाईआ। सच दवारा इक्को खोल्हा, जन भगत मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भोला कहे मेरे चलो साथ, साथी विष्न ब्रह्मा नज़री आईआ। मैं वी सुणां उह गाथ, जो पुरख अकाल रिहा पढ़ाईआ। सगल वसूरे जाइण लाथ, दु:ख दर्द रहिण ना पाईआ। अन्तिम उतरे आपणे घाट, पतण मिले बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी मुकदी गई वाट, कलिजुग अन्तिम नेड़े आईआ। जिस उपजाई साची ज़ात, सो आपणे विच मिलाईआ। जिस बंधाया आपणा नात, सो बिधाता फेरा पाईआ। तिस साहिब अग्गे करीए फ़रयाद, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। कीता कौल कर याद, जो आदि आदि दित्ता प्रगटाईआ। तेरा खेल वेख सदा ब्रह्माद, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्त जन भगतां करे लाड, साडी सार कोए ना पाईआ। शंकर कहे मैं दस्सां हाल, साचा हाल सुणाईआ। मैं वस रखाया आपणे काल, राए धर्म हुक्म मनाईआ। चित्रगुप्त रख्या नाल, लाड़ी मौत सिर हथ्थ टिकाईआ। जो उपज्या सो कीता धायल, लोकमात रहिण ना पाईआ। मेरा खेल बेमिसाल, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर बणया रिहा दलाल, जन भगतां भेद चुकाईआ। जिन्हां मिल्या पुरख अकाल, तिन्हां मारनहारा नज़र कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर वसे नाल, सदा सुहेला संग निभाईआ। नेत्र रोवे महाकाल, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। जिन्हां स्वामी गुर गोपाल, निहकर्मी निहकर्मी दामन रिहा फड़ाईआ। सो अन्तरजामी करे सदा संभाल, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कलिजुग अन्त करे कमाल, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। भगत दुआर वेख सच्ची धर्मसाल, घर मन्दिर बैठा सोभा पाईआ। लख चुरासी विच्चों आप भाल, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सुणे जा मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा हाल फेर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण की करीए, करनहार बेपरवाहीआ। साहिब सुल्तान कोलों सद डरीए, सब दा दाता इक अख्वाईआ। सच सरनाई साची पढ़ीए, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। दर ओस दे जींवदयां ही मरीए, मरे जीवत लए कराईआ। बण
सेवक पाणी भरीए, दासी दास रूप वटाईआ। रल मिल उहदा ढोला पढ़ीए, जो भगतां रिहा सुणाईआ। साचे मन्दिर निउँ निउँ वड़ीए, दोए जोड़ बन्दना सीस झुकाईआ। तू ही तू ही सदा करीए, मैं मेरी आप मिटाईआ। लड़ इक्को इक फड़ीए, जिस फड़यां विछोड़ा होए ना राईआ। साचे पौड़े मन्दिर चढ़ीए, महल अटल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा लेखे लाईआ। श्री भगवान सुण बात, अनडिठड़ा हुक्म सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेखो मार झात, हरि नेत्र नैण खुल्हाइंदा। भगत वसे मेरे साथ, सदा आपणे संग रखाइंदा। जिन्हां बख्शणी आपणी दात, तिन्हां वस्त झोली पाइंदा। त्रै त्रै बणी जगत जमात, सेवा साची तोहे लगाइंदा। अन्तिम पूरी करे आस, आप आपणे विच समाइंदा। गुरमुख भगत कर प्रकाश, साचे धंदे आपे लाइंदा। जो उपजे सो होए विनास, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा। अन्तिम आउणा मेरे पास, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर करतार, लेखा सब दा दए चुकाईआ। गुरमुख सज्जण सच उठाल, देवणहार आप वड्याईआ। तुहाढ्ढी भूमका दए बहाल, हुक्म हाकम इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। की प्रभ तेरे भगत एथे आउणगे। सच सिँघासण सोभा पाउणगे। फड़ सानूं बांह परे हटाउणगे। सीस तेरे दर झुकाउणगे। नाम तेरा इक ध्यााउणगे। संसारी भण्डारी लै दीबाण आप अख्वाउणगे। तेरा दवारा छड्ड, लोआँ पुरीआँ आण वसाउणगे। श्री भगवान कहे एह मेरी हद्द, हद्द अन्दर ख़ुशी मनाउणगे। सद ढोला गा छद, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को नाम ध्यााउणगे। मैं उपर पर्दा बैठा कज्ज, उह मेरे थल्ले मेरी आस रखाउणगे। चरण कँवल दा अमृत पीवण रज्ज, तृष्ना भुक्ख ना कोए वधाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शंकर शंकर ब्रह्मा गुरमुख गुरसिख आप अख्वाउणगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणाए बणतर, गगन गगनंतर धुर दा राज कमाउणगे।
१८ जेठ २०२० बिक्रमी शिवा देवी दे गृह धिंगाली जम्मू
गुरमुख कहिण, प्रभ साचे सीस निवावांगे। जिस चरण बख्शया बहिण, तिस आपणा पीआ मनावांगे। जिस दरस दिखाया नैण, तिस नैण भेंट चढ़ावांगे। जो साहिब आया लैण, तिस आपणा संग बणावांगे। विष्न ब्रह्मा शिव जे हरिसंगत विच रल के बहिण, फेर गुरमुख रूप वखावांगे। सोहँ ढोला नाल साडे कहिण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देवे साचा वर, इक्को उस दा नाम ध्यावांगे। भगत भगवान दोवें कहिन्दे, इक दूजे आख सुणाईआ। जुग चौकड़ी विछोड़ा कदे ना सहिंदे, नित नवित्त ध्यान लगाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर दोवें ढहिंदे, आप आपणा माण गंवाईआ। इक दूजे दे मन्दिर अन्दर वड़ के बहिंदे, मन्दिर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर आपणे सोभा पाईआ। भगत भगवान इक्को आस, आसा जगत ना कोए वधाईआ। बिरहों विछोड़े विच रहिण उदास, उदासी भगत भगवान कदे ना भाईआ। सदा मिलण दी रखण प्यास, प्रेमी प्रेमका रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रकाश, प्रकाशवान आया सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां अन्दर पावे रास, निरगुण हो के गोपी काहन नचाईआ। पवण पवण चले स्वास स्वास, स्वास सोहँ ढोला गाईआ। सोहँ ढोला प्रभ दा ख़ास, ख़ालस आपणा नाउँ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत भगवान दोवें तड़फण, आप आपणा रहे मिटाईआ। दरस लोचण नूं नेत्र भटकण, ध्यान इक्को इक प्रगटाईआ। नेड़े दूर प्रीती परखण, परीख्या समझ किसे ना आईआ। नेत्र नीर दोवें बरखण, करोड़ छिआनवे मेघ शरमाईआ। कर किरपा इक दूजे वल परतण, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म कर के दर्शन, तृष्ना तृप्त आपणा आप कराईआ। अग्गे पिच्छे कोई ना रहे हरसन, हरस रूप ना कोए दरसाईआ। लेखा चुके कुर्श अरसन, अर्श आरज़ू ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म मेल मिलावा मर्द मर्दन, मर्द नार रूप ना कोए वटाईआ। भगत भगवान दोवें तक्कण, तक्कवा इक रखाईआ। आदि जुगादि कदे ना अक्कण, नेत्र नैण उठाईआ। प्रीती अन्दर प्रेम सद्दण, प्रेम अन्दर प्यार करे कुड़माईआ। जगत दुआर पार करन हद्दन, हद्द आपणी वंड वंडाईआ । सच दवारे बहि के सजण, सोहणा संग बणाईआ। नाम अगम्म सुणन नद्दन, अनादी नाद वजाईआ। बिन मकक्यों काअबिउँ होए हज्जन, हाजी हाजत आपणी पूर कराईआ। महिबूब मुहब्बत अन्दर सद्दण, महिव आपणा रंग वखाईआ। रंग रंगीला चोला इक्को रंगण, रंगत साची सच चढ़ाईआ। इक दूजे दे बहि के अंगण, अंगीकार इक हो जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा वस्त अमोलक इक्को मंगण, मंगदयां नैण ना कोए शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबँगन, सूरबीर बल आपणा आप वखाईआ। भगत भगवान खेल अपार, अपर अपारी आप जणाइंदा। बिरहों अन्दर वैराग आधार, वैराग अन्दर आपणी कार जणाइंदा। कार अन्दर शब्दी धार, शब्दी धार अन्दर सार रूप वटाइंदा। सार अन्दर जोत निरँकार, जोत निरँकार अन्दर निरवैर पुरख नज़री आइंदा। निरवैर पुरख अन्दर खेल अगम्म अपार, महल अटल इक रुशनाइंदा। महल अटल अन्दर खोल्ह कवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। ताकी
अन्दर पहरेदार आप करतार, चोबदार नज़र कोए ना आइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत बांहों फड़ अन्दर लए बिठाल, घर साचे मेल मिलाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत भगवान बण दलाल, धर्मसाल इक्को इक सुहाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम हो मेहरवान, हरि सज्जण गुरमुख कर प्यारे, साचे पौड़े इक्को चाढ़्हे, पवड़ी पौड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा।
१८ जेठ २०२० बिक्रमी कुलवन्त सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
बिन आत्मा परमात्मा ख़ाली कीता बुत्त, काया कलबूत ना कोए वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ वखा आपणी रुत्त, सचखण्ड की की धार रखाईआ। नाल लै के गया आपणे सुत, महल अटल फेरा पाईआ। सचखण्ड जा के दोवें इक दूजे नूं रहे पुच्छ, पिता पूत करन सलाहीआ। गोबिन्द कहे क्यों एथे बैठा रिहों लुक, आप आपणा मुख छुपाईआ। श्री भगवान कहे अबिनाशी अचुत, आदि जुगादि मेरा भेव कोए ना पाईआ। जिउँ भावे तिउँ सुहावां साची रुत्त, जुग चौकड़ी आपणी महक महकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग निरगुण हो के सरगुण तुठ, पंज तत्त दिती वड्याईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर वस्त अमोलक दे के कुछ, नाता लोकमात जगत बंधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गोबिन्द कहे तेरा सचखण्ड सोहणा, सोहणी जड़त जड़ाईआ। ना हस्सणा ना रोणा, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। ना जागणा ना सोणा, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। ना वढ्ढणा ना बोणा, कर्म कांड ना कोए समझाईआ। ना उज्जल ना मैला धौणा, निर्मल नूर इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार इक रुशनाईआ। गोबिन्द सुत वेख घर, घर आपणा रिहा वखाईआ। बाले नढ्ढे दित्ता वर, आपणी दात झोली पाईआ। निरगुण हो के निरगुण वर, वर दाता मेल मिलाईआ। किरपा निधान फड़ाया लड़, पल्लू तेरे हथ्थ रखाईआ। उंगली ला ल्यांदा घर, गृह मन्दिर कुण्डा लाहीआ। आ वेख उपर चढ़, निरगुण नूर दयां दरसाईआ। जिथ्थे ना चोटी ना कोई जड़, आदि अन्त हाथ किसे ना आईआ। ना अक्खर ना विद्या कोई रिहा पढ़, गुर अवतार रूप ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल एकँकारा हरि निरँकारा निरगुण जोत सति प्रकाश इक्को रिहा कर, आकाश नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर रिहा वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखण आया, प्रभ तेरा बंक दुआर। दसवें जामे मंग मंगाया, कल कल्की लै अवतार। मेरा लहिणा दए चुकाया, उंगली ला नर निरँकार। तेरा मेरा मेरा तेरा
भेव चुकाया, लेखा जाणे धुर दी धार। शब्दी मेरा रूप वटाया, जोती दाता सिरजणहार। इकलोती उंगली आपे लाया, नज़र ना आए विच संसार। थोड़ी सेवा बहुती कर वखाया, लेखा चुके बीतड़े जुग चार। चारे सुत भेंट चढ़ाया, रुत्त बसन्ती वेख खिड़ी गुलज़ार। साचा पुत्त बण के आया, पिता पूत करे प्यार। पुत्तर कोलों की रिहों छुपाया, खोल्ह आपणा बंद किवाड़। मैं अन्दर वड़ के सोभा पाया, वेखां तेरा खेल निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस घर दीआ बाती जोत जगे अगम्म अपार। उठ दुलारे वेख मार ध्यान, सो भगवान आप जणाईआ। ना मन्दिर ना कोए मकान, ना छप्पर ना छन्न चार दीवारी नज़र कोए ना आईआ। ना शब्द ना धुन्कान, ना राग ना कोई कान, नाद धुन ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को मन्दिर दए वखाईआ। प्रभ सच दस्स की मन्दिर उह, जिस विच आपणा आसण लाईआ। लोकमात विच्चों चल्ल के आएयों छब्बी पोह, पूरी आपणी आस कराईआ। जिस विच बैठ होवें निरमोह, मुहब्बत सच ना किसे जणाईआ। दो जहान देंदा रहें ढोआ ढो, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वस्त नाम वरताईआ। की एसे अन्दर बहि के सब तों सब कुछ लवें खोह, ख़ाली हथ्थ रिहा फिराईआ। की आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी नाल करें धरोह, जो घड़या भन्न वखाईआ। तेरी खेल अन्दर माँ प्यो पुत्रां रहे रो, पुत्त मापिआं देण दुहाईआ। मैं एसे करके नाता छड्ड के तेरी सुणी सो, आपणे पुत्त मात पित तेरी भेंट चढ़ाईआ। आपणा भेव दस्स पुरख अकाल निर्मल हो, पर्दा उपर ना कोए रखाईआ। तेरे प्रकाश दी नज़री आए लो, सूरज चन्द लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वखाउणा आपणा दर, जिस दर बैठा अलख जगाईआ। श्री भगवान कहे मैं गोबिन्द ओही, ओड़क ओड़क भाल थक्के हथ्थ किसे ना आइंदा। आदि जुगादि मेरे नाम दी दरोही, डंका दो जहान वखाइंदा। जुग चौकड़ी बणया रहां धरोही, धरोह लख चुरासी नाल कमाइंदा। आत्म परमात्म वस्त दे पंज तत्त कोलों सब दी खोही, सगला संग ना कोए रखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जीवां जंतां साधां सन्तां बिन मेरे मिले किसे ना ढोई, साचे दर ना कोए बहाइंदा। गोबिन्द मैनूं लभ्भदा कोई कोई, कोटां विच्चों जिन्हां आपणा भेव जणाइंदा। जो करां सो आदि जुगादि होई, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। औह वेख कबीर इकल्ला नाल दिसे ना लोई, कमाला संग ना कोए वखाइंदा। नानक निरगुण चरणां नाल रिहा छोही, शहिनशाह इक्को पुरख अकाल मनाइंदा। इस तों अग्गे पुरख अकाल जोत नवीं नरोई, बिरध बाल रूप ना कोए वटाइंदा । जो तेरे जोगी होई, तेरे अन्दर वड़ के डेरा लाइंदा। आदि जुगादि नवीं नरोई, दु:ख रोग ना कोए वखाइंदा। आलस निंद्रा विच कदे ना सोई, जागरत रूप
आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर साचा आप जणाइंदा। घर वेख होया दयाल, दयालता तेरी नज़री आईआ। एथे कोई नज़र ना आवे काल महाकाल, विष्न ब्रह्मा शिव रूप ना कोए दरसाईआ। इक दुआर इक्को धर्मसाल, इक्को धुर दी बाण जणाईआ। इक्को रूप वसे भगवान, रेख रंग ना कोए रखाईआ। मैं बाला बाल अञ्ञाण, तूं साहिब सच्चा सुल्तान, दोहां मेला मिल्या आण, खेल खेलां दो जहान, दोहरी तेरी धार मेरे विच समाईआ। कलिजुग विच मेरा मकान, साढे तिन्न हथ्थ बबाण, जिस घर वसें निगहबान, तेरी नज़र बेनज़ीर सच तस्वीर इक दरसाईआ। उठ आ चल के भगतां देईए दान। जो तेरा मेरा राह तकाण। लख चुरासी विच होए हैरान। अट्ठे पहर गीत इक्को गाण। सो पुरख निरंजण मिले श्री भगवान, हँ ब्रह्म मिटे निशान। घर मन्दिर वेखे आण । आवण जावण चुके काण। दर्शन करीए हरि सुल्तान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हो मेहरवान गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत भगत भगवान घर परवान।
१८ जेठ २०२० बिक्रमी इन्द्रो देवी दे गृह धिंगाली जम्मू
गोबिन्द पर्दा गोबिन्द ओहले, गोबिन्द गोबिन्द रिहा गाईआ। गोबिन्द चढ़दा साचे डोले, गोबिन्द गोबिन्द रिहा उठाईआ। गोबिन्द मन्दिर गोबिन्द मौले, गोबिन्द गोबिन्द रुत्त सुहाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द बोले, गोबिन्द राग अनाद सुणाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द तोले, गोबिन्द तोल तराज़ू आप हो जाईआ। गोबिन्द गृह गोबिन्द टोले, गोबिन्द गोबिन्द करे शनवाईआ। गोबिन्द दवारा गोबिन्द खोल्हे, गोबिन्द गोबिन्द हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द रंग, गोबिन्द गोबिन्द आप चढ़ाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द संग, गोबिन्द गोबिन्द आप निभाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द मृदंग, गोबिन्द गोबिन्द आप वजाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द छन्द, गोबिन्द गोबिन्द आप सुणाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द पलँघ, गोबिन्द गोबिन्द आप हंढ्ढाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द अनन्द, गोबिन्द गोबिन्द अनन्द आप चखाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द चन्द, गोबिन्द गोबिन्द नूर दरसाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द ब्रह्मण्ड, गोबिन्द रचना वेख वखाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द लँघ, गोबिन्द गोबिन्द सोभा पाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द लाए अंग, गोबिन्द गोबिन्द अंगीकार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द सो, गोबिन्द गोबिन्द सोभा पाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द हो, गोबिन्द गोबिन्द होका दए सुणाईआ।
गोबिन्द अन्दर गोबिन्द लो, गोबिन्द गोबिन्द प्रकाश जणाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द ढोआ ढो, गोबिन्द गोबिन्द वस्त रिहा वरताईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द मोह, गोबिन्द गोबिन्द प्रेम प्रीती रिहा जणाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द छोह, गोबिन्द गोबिन्द आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा लेखे पाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द दरवाज़ा, गोबिन्द गोबिन्द आप खुल्हाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द निवाजा, गोबिन्द गोबिन्द लेखा आप मुकाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द साजा, गोबिन्द गोबिन्द घाड़त घड़त वेख वखाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द राजा, गोबिन्द गोबिन्द हुक्म मनाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द सीस ताजा, गोबिन्द गोबिन्द आप सुहाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द मारे वाज़ा, गोबिन्द गोबिन्द आप जगाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द रखे लाजा, गोबिन्द गोबिन्द सद रक्षक नाउँ रखाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द वजाए अगम्मी वाजा, गोबिन्द गोबिन्द राग अल्हाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द फिरे भाजा, गोबिन्द गोबिन्द पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द लुक, गोबिन्द गोबिन्द मुख छुपाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द दुःख, गोबिन्द गोबिन्द रिहा वंडाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द उठ, गोबिन्द गोबिन्द लए समझाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द तुठ, गोबिन्द गोबिन्द दए वड्याईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द अमृत घुट, गोबिन्द गोबिन्द जाम प्याईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द जोत, गोबिन्द गोबिन्द करे रुशनाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द ओट, गोबिन्द गोबिन्द ध्यान लगाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द कोट, गोबिन्द गोबिन्द किला बंक सुहाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द चोट, गोबिन्द गोबिन्द नगारा इक वजाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द इक्को बहुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला मेल मिलाईआ। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द रख, गोबिन्द गोबिन्द वेख वखाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द प्रतख, गोबिन्द गोबिन्द आपणी कार कमाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द अक्ख, गोबिन्द गोबिन्द नेत्र नैण जणाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द हथ्थ, गोबिन्द गोबिन्द दस्त बदस्त मिलाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द हठ, गोबिन्द गोबिन्द सबर सबूरी इक समझाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द हट्ट, गोबिन्द गोबिन्द आप खुल्हाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द तट, गोबिन्द गोबिन्द किनारा सच आप वडियाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द रथ, गोबिन्द गोबिन्द आप चलाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द महिमा अकथ, गोबिन्द गोबिन्द आप सुणाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द हस्स, गोबिन्द गोबिन्द ख़ुशी मनाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द रस, गोबिन्द गोबिन्द आप चुआइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द आस, गोबिन्द गोबिन्द आसा पूर कराइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द भोग बलास, गोबिन्द अन्दर गोबिन्द सेजा सोभा पाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द प्रकाश, गोबिन्द अन्दर गोबिन्द
जोत जगाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द कदे ना होवे नास, गोबिन्द गोबिन्द अबिनाशी रूप धराइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द सदा साथ, गोबिन्द गोबिन्द साथी इक्को नज़री आइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द प्रगटी ज़ात, गोबिन्द अन्दर गोबिन्द रूप ना कोए जणाइंदा। गोबिन्द अन्दर गोबिन्द कमलापात, गोबिन्द गोबिन्द आपणे विच समाइंदा। गोबिन्द गोबिन्द दिती नजात, गोबिन्द भगतां दात आप वरताइंदा। भगतन दात सच्ची करामात, नाम निधाना इक समझाइंदा। नाम निधाना पट्टी हक़ जमात, साची विद्या इक वखाइंदा। मेल मिलावा पुरख समराथ, समरथ आपणा मेल मिलाइंदा। जो जन गाए सोहँ गाथ, सो गोबिन्द रूप गोबिन्द विच समाइंदा। पूरब लहिणा चुक्के माथ, मस्तक आपणा भेव खुल्हाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणे गोबिन्द गोबिन्द अन्दर गोबिन्द झोली पाइंदा।