पुस्तकालयभाग १४

१९ जेठ २०२० बिक्रमी ज्ञान सिँघ दे गृह नवां चक जम्मू

गोबिन्द सिख्या नाम जैकार, जै जैकार जणाईआ। इष्ट देव गुर पुरख अकाल, पारब्रह्म सरनाईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, जुग जुग वेस वटाईआ। लोकमात बणाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड आपणी धार वखाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक समझाईआ। वस्त अमोलक नाम सच्चा धन माल, सति सतिवादी झोली पाईआ। भाग लगाए काया माटी खाल, पंज तत्त करे रुशनाईआ। शब्द गुर देवा बण दलाल, नाम मेवा हट्ट विकाईआ। मुर्शद हो वेखे मुरीदां हाल, दीद नूर चन्द रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सिख्या इक दृढ़ाईआ। गोबिन्द सिख्या एका नाउँ, नर निरँकारा इक मनाईआ। एका पिता एका माउँ, एका होए सहाईआ। एका रसना एका गाओ, एका वज्जे वधाईआ। एका मन्दिर दर्शन पाओ, प्रभ एका नज़री आईआ। एका मार्ग सच जणाओ, पांधी इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सिख्या करे पढ़ाईआ। गोबिन्द हुक्म धुर फ़रमान, धुरदरगाही आप जणाया। परम पुरख मानो भगवान, दूजी अवर ना को सरनाया। देवणहारा दो जहान, निरगुण सरगुण वेख वखाया। लख चुरासी गोपी काहन, सुरती शब्द मिलाया। अमृत प्याए आत्म जाम, सच प्याला हथ्थ उठाया। डूंग्घी भँवरी होए निगहबान, निज नेत्र वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाया। गोबिन्द सिख्या सच प्रीत, परम पुरख सरनाईआ। रल मिल गावो इक्को गीत, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। काया अन्दर सच मसीत, मन्दिर इक्को इक वखाईआ। लेखा इक्को जिहा हस्त कीट, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बैठा रहे अतीत, त्रैगुण आपणा पर्दा पाईआ। निरवैर पुरख रखो चीत, चेतन आपणा आप कराईआ। तत्त विकारा होए सीत, अग्नी भाअ ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम इक्को इक जणाईआ। गोबिन्द सिख्या सच भरपूर, भरपूर रिहा हर थाईंआ। प्रभ का वेखो जलवा नूर, नूर नूर रुशनाईआ। जिस नूं झल्ल ना सक्या मूसा उत्ते कोहतूर, मुख आपणा ना सके उठाईआ। आदि जुगादी सच दस्तूर, बदस्तूर हुक्म मनाईआ। सब दी आसा करे पूर, भरवासा इक्को इक वखाईआ। ना नेड़े ना जाणो दूर, हर घट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान बेपरवाहीआ। गोबिन्द सिख्या करो परवान, गुर गुर बूझ बुझाईआ। आत्म देवो परमात्म दान, दूजी वस्त भेंट ना कोए चढ़ाईआ। हरि सरनाई सच ईमान, धर्म इक्को इक वखाईआ। प्रभ दी महिमा अञ्जील कुरान, वेद पुराण सिफ्ती रहे जस गाईआ। हरि का मन्दिर इक मकान, हरि मन्दिर रूप वटाईआ। हरि का उच्चा सच निशान, दो जहानां रिहा झुलाईआ।

हरि का रूप नौजवान, बिरध बाल ना वेस वटाईआ। हरि का मंत्र नाम प्रधान, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द सिख्या इक वड्याईआ। गोबिन्द सिख्या गहर गम्भीर, हरि गवरा आप जणाइंदा। तन माटी ठांडा होए सरीर, मन सांतक रूप वटाइंदा। आसा तृष्ना ना लग्गे पीड़, माया ममता ना कोए हल्काइंदा। चोटी नज़र आए अख़ीर, जिस घर हरि जी डेरा लाइंदा। नूर वखाए ज़ाहरा पीर, पारब्रह्म प्रभ भेव चुकाइंदा। नाता तोड़ शरअ ज़ंजीर, शनाख़त आपणी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द सिख्या इक पढ़ाइंदा। गोबिन्द सिख्या लोकमात पढ़, पुस्तक पढ़न कोए ना जाईआ। गुरमुख अन्दर जाइण वड़, घर मन्दिर ताकी लाहीआ। सेज सुहञ्जणी बहिण चढ़, आत्म अन्तर डेरा लाईआ। तू ही तू ही लैण कर, मैं मैं ना कोए जणाईआ। घर परमेश्वर मिले वर, वर इक्को इक सुहाईआ। नज़री आए नरायण नर, नारी कन्त आप प्रनाईआ। दुख निवारन चुकाए डर, घर सुख इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो हरि हरि नाम ध्याईआ। गोबिन्द सिख्या ऊँचो ऊँच, ऊँच अगम्म अथाह मेल मिलाईआ। भेव चुकाए नीचो नीच, नीच नीच ना कोए चतुराईआ। साची सिख्या जो जन जाए सीख, तिस साख्यात नज़री आईआ। दर मंगे इक्को भीख, दूजे दर ना मंगण जाईआ। बिन कर्मां माणस जन्म जाए जीत, निहकर्म मिले सरनाईआ। इक्को बुझे सच प्रीत, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द सिख्या इक समझाईआ। गोबिन्द सिख्या लेख अलेख, लेखा लिख्त विच ना आईआ। गोबिन्द मिटाए कूड़ा भेख, भेखी रूप ना कोए जणाईआ। इक साहिब नूं करो आदेस, सीस जगदीश इक निवाईआ। जिस दे पिच्छे नानक मोढे धरया भूरी खेस, ख़ालस आपणी सेव कमाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्म महेष, शंकर बैठा ध्यान लगाईआ। जिस साहिब दा सोहणा देस, सचखण्ड वसे बेपरवाहीआ। तिस साहिब दा मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, सीस जगदीश ना मूंड मुंडाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। भेव ना पाए कोई मुल्लां शेख़, मसायक बैठे ध्यान लगाईआ। सो आदि जुगादी इक्को एक, एकँकारा नाउँ धराईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सर्ब दी टेक, देवणहार सर्ब सरनाईआ। सो सतिगुर लैणा चेत, जो घट घट डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर रिहा पढ़ाईआ। गोबिन्द सिख्या सोहँ धार, सो साहिब समझाईआ। हँ ब्रह्म करे हुदार, इक्को दाता वड वड्याईआ। लेखा जाण विच संसार, हरि संसारी भेव चुकाईआ। जुग चौकड़ी कर कर पार, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारे दिशा वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम ख़बरदार, बेख़बर आप सुणाईआ। भगत भगवान आप उठाल, उठ उठ आपणा मेल मिलाईआ। नाता

तोड़ शाह कंगाल, चार वरनां दए सरनाईआ। सच प्रीती निभाए नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। रसना जिह्वा आत्म परमात्म सोहला ढोला जो जन घालन रहे घाल, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। तिन्हां निरगुण निरवैर पुरख अकाल होए दयाल, एथे ओथे सदा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द सिख्या करे बहाल, कल माया पर्दा उपर उठाईआ।

१९ जेठ २०२० बिक्रमी दौलत सिँघ दे गृह नवां चक्क जम्मू

गोबिन्द सिख्या धुर फ़रमान, धुर दी धार जणाईआ। देवणहार श्री भगवान, सो करता बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण गुण निधान, एकँकारा रिहा जणाईआ। चौदां तबक हो प्रधान, श्री भगवान रिहा समझाईआ। अबिनाशी करता खेल महान, पारब्रह्म रिहा दृढ़ाईआ। सच खाटे बैठ नौजवान, सच संदेसा इक अल्हाईआ। शाहो भूप बण राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। तख्त निवासी हो मेहरवान, धुर दी धार रिहा समझाईआ। लेखा जाण वड मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। गोबिन्द सिख्या शाहो भूप, भूपत भूप आप जणाईआ। लेखा जाणे साची कूट, साची दिशा वंड वंडाईआ। हुक्म मनाए आपणे पूत, सुत दुलारा शब्द उठाईआ। थिर घर सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। कर खेल अबिनाशी अचुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। गोबिन्द सिख्या शब्दी सुत दुलार, धुरदरगाही आप जणाइंदा। पुरख अकाल इक प्यार, चरण सरन समझाइंदा। थिर घर खोल्ह आपणा कवाड़, सचखण्ड इक्को नज़री आइंदा। देवणहार हरि फ़रमान, हुक्म हाकम आप समझाइंदा। शब्दी शब्द कर परवान, परवाना इक्को इक फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सिख्या साख्यात हरि जणाइंदा। गोबिन्द सिख्या विष्न धार, विश्व करे पढ़ाईआ। देवणहारा अगम्म अपार, अथाह आपणा राह जणाईआ। निरगुण दाता परवरदिगार, बेपरवाह सच्ची सरनाईआ। वस्त अमोलक भर भण्डार, देवणहार वड्याईआ। इक्को गाउणा हरि निरँकार, निरगुण निरवैर पुरख ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। गोबिन्द सिख्या ब्रह्म रंग, पारब्रह्म ब्रह्म जणाइंदा। घर घर वज्जे इक मृदंग, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण देवे निरगुण अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दृढ़ाइंदा। निरगुण प्रकाश साचा चन्द, अज्ञान अन्धेर ना कोए वखाइंदा। निरगुण गीत निरगुण छन्द, निरगुण ढोला राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। गोबिन्द

सिख्या शंकर मेल, मेल मिलावा एका थाईंआ। आदि निरँजण चाढ़्हे तेल, घर साचे सगन मनाईआ। भोला नाथ सज्जण सुहेल, भाउ आपणा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दरसाईआ। साची सिख्या तिन्नां गुण, त्रैगुण अतीता आप जणाइंदा। बिन सरवण रहे सुण, बिन कन्नां आप समझाइंदा। बोध अगाध इक्को धुन, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। लेखा जाणे आपणा गुण, गुण आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक वखाइंदा। साची सिख्या निरगुण निरगुण, निरवैर निरवैर जणाईआ। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, तिन्ने ढह पए सरनाईआ। भेव ना पाया घड़ी फुन, फुरो मंत्र तेरा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची सिख्या दे समझाईआ। साची सिख्या सुणो मीत, विष्न ब्रह्मे शिव हरि जणाइंदा। मेरा ढोला गाओ गीत, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। इक दवारा ठांडा सीत, साहिब सतिगुर आप वखाइंदा। सद बैठा रहे अतीत, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ तोहे रूप वखाइंदा। साचा ढोला हँ हँ, श्री भगवान जणाईआ। नूर नूर नूर ब्रह्म, पारब्रह्म भराईआ। ज़हूर ज़हूर सच कर्म, हरि करनी करता दए समझाईआ। श्री भगवान सच सरन, सरनगति इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या सोहँ रूप दरसाईआ। गोबिन्द सिख्या सोहँ रूप, अनूप मिले वड्याईआ। सो साहिब प्रभ साचा भूप, भगत दर दरवेश लए बणाईआ। लेखा जाणे आपणी कूट, साची दिशा सोभा पाईआ। कर प्रकाश, निर्मल जोत, शब्दी नाद नाद सुणाईआ। धाम सुहा सचखण्ड कोट, थिर घर देवणहार वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म त्रैगुण माया, पंज तत्त वज्जे वधाईआ। हुक्मे अन्दर खेल रचाया, आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी गंढ्ढ पुआया, ततव ततव मेला सहिज सुभाईआ। पुरख अबिनाशी वेख वखाया, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। घर घर अन्दर डेरा लाया, आत्म परमात्म सोभा पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल रचाया, रच रच वेखे थाउँ थाईंआ । ईश जीव जगदीश पढ़ाया, साची सिख्या इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां ढोला इक्को गाया, गा गा शुकर मनाईआ। सोहँ रूप नज़री आया, दूजी धार ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि गोबिन्द सिख्या इक रखाईआ। गोबिन्द सिख्या इक्को इक, इक इकल्ला आप कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा गए लिख, जो सिख्या हरि समझाइंदा। दर भिखारी मंगण भिख, भिच्छया झोली आप भराइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा पए दिस, दीद ईद निरगुण नूर चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक

प्रगटाइंदा। साची सिख्या शास्त्र सिमरत वेद पुराण, सो साहिब करे पढ़ाईआ। साची सिख्या गुर अवतार देवे दान, शब्द भण्डारा झोली पाईआ। साची सिख्या लेखा जाणे दो जहान, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। साची सिख्या सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कर परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। साची सिख्या पीर पैगम्बर गुर अवतार, हरि अवतारी आप जणाइंदा । चार युग दे सज्जण रहिणा ख़बरदार, सो साहिब आप समझाइंदा। करे खेल आप करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। नव नौ चार लेखा दए नवार, नविरती सब दी आप कराइंदा। प्रकृती वेख सर्ब संसार, सृष्टी आपणे भाउ चलाइंदा। दृष्टी खोल्हणहार कवाड़, इष्टी इक्को नज़री आइंदा। बहिश्ती लावणहार बहार, दोज़ख़ इक्को अग्न वखाइंदा। लिख्ती लिख्त लए विचार, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द हुक्म चलाइंदा। हरि गोबिन्द हुक्म सदा निर्भय, भउ सिर ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि जुगो जुग रहे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लख चुरासी जीव जंत करे कट्ठे, लेखा सब दा दए मुकाईआ। आदि अन्त प्रभ इक्को रहे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो उपज्या सो सरनी ढहे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए कहे, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। अन्त रहे ना किसे दी मैं मैं, ममता सब दी दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को आपणा हुक्म वरताईआ। हरि गोबिन्द हुक्म अथाह, दो जहानां राह वखाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार गए गा, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहइंदा। दीन मज़्हब मार्ग ला, ज़ात पात वंड वंडाइंदा। वरन गोत गंढ्ढ पुआ, ऊँच नीच वेस वटाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाम धरा, धरनी धरत धवल सोभा पाइंदा। आत्म परमात्म पर्दा पा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। मन वासना जगत वधा, कूड़ी क्रिया मेल मिलाइंदा। गोबिन्द हुक्म गए भुला, धुर संदेसा नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणन अन्त गवाह, शहादत इक्को वार रखाइंदा। जो उपजे सो होवे फ़नाह, फ़तया सब दा आप पढ़ाइंदा। मशरक मग़रब फेरा पा, उतर पूरब दक्खण पच्छिम आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द हुक्म जणाइंदा। हरि गोबिन्द हुक्म अटल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लख चुरासी जीव जंत मन्नण विच जल थल, धरनी धरत धवल मनाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत जाण हल, समुंद सागर देण दुहाईआ। हुक्मे अन्दर सूफ़ी लुहा के गए खल्ल, शमस तबरेज़ आपणा माण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म करे प्रबल, जिस हुक्मे अन्दर मनसूर सूली उपर चढ़ाईआ। गोबिन्द हुक्म आदि अन्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आप सुणाए श्री भगवन्त, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। जुग जुग मनावे साध सन्त, भगत भगवान ध्यान

लगाईआ। हुक्मे अन्दर जीव जंत, लख चुरासी गेड़ रखाईआ। हुक्मे अन्दर शाह सुल्तान राज राजान होवण मंगत, दर दर घर घर अलख जगाईआ। हुक्मे अन्दर गुरमुख मिलण साची संगत, मिले सतिगुर सच सरनाईआ। हुक्मे अन्दर नानक अंग लगाया अंगद, हुक्मे अन्दर गोबिन्द गोबिन्द पूत अख्वाईआ। हुक्मे अन्दर बोध आगाधा ज्ञानी होवे पंडत, हुक्मे अन्दर मस्तक टिक्का ललाटी रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक दरसाईआ। हुक्मे अन्दर जुग चार, जुग चौकड़ी भेव चुकाईआ। हुक्मे अन्दर वेद चार, चारे मुख खुल्हाईआ। हुक्मे अन्दर वरन चार, चार कुण्ट रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर बोल जैकार, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर चारे खाणी कर तैयार, लोकमात सोभा पाईआ। हुक्मे अन्दर चार यारी भर भण्डार, साची सिख्या इक समझाईआ। हुक्मे अन्दर सब नूं करे ख्वार, ख्वारी सब दे सिर ते छाईआ। हुक्मे अन्दर जित के जाण हार, हार जित नज़र किसे ना आईआ। हुक्मे अन्दर खेल करे संसार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। हुक्मे अन्दर प्रगट होवे गुप्त ज़ाहर, हुक्मे अन्दर एका नूर रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर हो तैयार, त्रैभवण धनी आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि गोबिन्द सच सरनाईआ। हरि गोबिन्द हुक्म जोती शब्दी जोड़ा, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी निरवैर रखाए शब्दी घोड़ा, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी हर घट बौहड़ा, आप आपणा फेरा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम आए दौड़ा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। कोई सार ना पाए ब्रह्मण गौड़ा, पूत सपूता भेव ना कोए चुकाइंदा। लोचण वेखे ना कोए कर के ग़ौरा, अन्तर पर्दा कोए ना लाहइंदा। कलिजुग माया जीव जंत कीता बौरा, फाँसी गलों ना कटाइंदा। प्रभू वेस कीता अवर का औरा, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा वरका रख्या कोरा, अल्फ़ ये अक्खर ना कोए लिखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर घल्लदा रिहा बालके छोहरा, साचा हुक्म बचपन विच समझाइंदा। सब नूं दस्स के गया अन्तिम पारब्रह्म प्रभ सब दी पूरी करे लोड़ा, आसावंद सर्ब रखाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल उत्ते सुट्ट के गए डोरां, निरगुण निरवैर निराकार इक्को इक इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म मन्ने आप, आप आपणा सीस निवाइंदा। हुक्मे अन्दर झुके सीस, हरि सीस आप झुकाईआ। हुक्मे अन्दर बण जगदीश, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर सच हदीस, पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर दे असीस, ढोला सिफ्त सालाही गाईआ। हुक्मे अन्दर लेखा जाणे बीस इकीस, दूआ ज़ीरो दूआ एका एक निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। भगत भगवान लए जीत, घर वखाए इक अतीत, नज़री आए साहिब ठीक, ठाकर स्वामी फेरा पाईआ। चरण प्रीत बंधाए प्रीत,

काया करे ठंडी सीत, नाता चुक्के मन्दिर मसीत, महिबूब इक्को नज़री आईआ। ढोला गाउणा सच्चा गीत, साहिब सतिगुर वसे चीत, अट्ठे पहर परखे नीत, नीतीवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक रखाईआ। गोबिन्द हुक्म भगत अरदास, श्री भगवान वेख वखाईआ। जगत विछोड़ा कट के गए फास, फ़ैसला इक्को हुक्म सुणाईआ। आत्म परमात्म सद वसे पास, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरी करे आस, जिन्हां आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला काया बंक, बंक दवारी आप मिलाइंदा। नाम सुणाए अगम्मा डंक, हरि डौरु इक वजाइंदा। पकड़ उठाए विच्चों जंत, जीवण जुगत आप जणाइंदा। सुरत मिलावा शब्द कन्त, घर सोभावन्त सुहाइंदा। नाम निधाना नर हरि मंत, सोहँ राग अल्हाइंदा। माणस जन्म बणाए बणत, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। जिस जन मिलाए आपणी संगत, तिस सचखण्ड दवारे अन्त बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणे घर बहाइंदा।

१९ जेठ २०२० बिक्रमी बाज सिँघ दे गृह पिण्ड सींगरी जम्मू

हरि गोबिन्द सिख्या भगत करन परवान, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। साहिब सतिगुर सच ध्यान, लिव इक्को इक रखाईआ। गुर मंत्र नाम निधान, रसना जिह्वा गाईआ। सच इष्ट चरण ध्यान, नेत्र नैण सीस झुकाईआ। दोए जोड़ करन प्रणाम, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। साचा राग इक्को गाण, तू ही तू तू अल्हाईआ। नज़री आए सच निशान, साहिब सतिगुर रिहा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कारे आपे लाईआ। हरि गोबिन्द हुक्म जन भगत मनाउदे, मन्न मन्न ख़ुशी मनाईआ। दिवस रैण सद रसना गाउँदे, इक्को नाद वजाईआ। आत्म परमात्म सदा ध्याउदे, गृह अन्दर ध्यान लगाईआ। नेत्र नैणां दर्शन पाउदे, पर्दा उपर ना कोए वखाईआ। आप आपणी भुल्ल बख्शाउदे, पूरब कर्म रहे ना राईआ। गढ़ हँकारी बुरज ढाउदे, माया ममता मोह मिटाईआ। कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाउदे, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहार वड्याईआ। हरि गोबिन्द सिख्या गुरमुख गा, घर घर ख़ुशी वखाईआ। नित नित तक्कण प्रभ दा राह, कवण वेला फेरा पाईआ। निरवैर हो के जावे आ, निर्धन लए उठाईआ। साची वस्त झोली देवे पा, बेपरवाह बेपरवाही आप वरताईआ। डुब्बदे पाहन लए

तरा, पाथर आपणा चरण छुहाईआ। रहबर मिले दो जहां, दोए दोए लेखा दए चुकाईआ। घर विच नज़री जाए आ, बेनज़ीर कर रुशनाईआ। रहमत करे हक़ ख़ुदा, ख़ुद ख़ुदी मेट मिटाईआ। नौबत हकीकत दए वजा, लाशरीक राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच इबारत दए पढ़ा, इबारत दस्से ना कोए लोकाईआ। हरि गोबिन्द हुक्म भगत प्यार, श्री भगवान आप जणाईआ। दर वखाए ठांडा दरबार, घर इक्को इक वड्याईआ। नज़री आए नर निरँकार, नर नरायण नैण खुल्हाईआ। लेखा चुक्के सर्ब संसार, संसारी भण्डारी आपणी कार दए समझाईआ। नेत्र लोचण दे दीदार, दरसी आपणा दरस कराईआ। झूठी हिरस करे ख्वार, आशा इक्को इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान करे कुड़माईआ। गोबिन्द सिख्या भगत कुड़माई, घर नाता जोड़ जुड़ाइंदा। गृह मन्दिर वज्जे इक शहिनाई, शादयाना आपणा नाम वखाइंदा। रंग रंगीला बेपरवाही, शाह पातशाह खेल खलाइंदा। चल के आए सच्चा माही, महिबूब आपणा फेरा पाइंदा। ढोला राग इक सुणाई, अनहद नादी ढोलक अगम्म वजाइंदा। लेखा चुक्के डूम नाई, सैण साई इक्को नज़री आइंदा। वेखणहारा थाउँ थाईं, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। भगत सुहेला इक इकेला पकड़ उठाए हरिजन बांहीं, बाहू बल आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन आपणा राग जणाइंदा। हरि गोबिन्द राग भगतन मिट्ठा, रस इक्को इक वखाईआ। कलम शाही लिख देवे कोई ना चिठा, चित आपणा आप दसाईआ। करे कराए मिट्ठा कौड़ा रीठा, विख रूप रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे अठारां ध्याए गीता, गीता ज्ञान गुर वड वड्याईआ। पीत पितम्बर सोहे पीता, सीस जगदीश करे रुशनाईआ। कलमा हक़ हदीस हदीसा, आयत शरायत रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सिख्या आपणे लेखे लाईआ। गुरमुख सिख्या सच विचार, सच विचारी वेख वखाइंदा। लेखा तोड़ जगत विभचार, बिवहारी आपणी कार जणाइंदा। लहिणा देणा चुकाए जुग चार, चारे खाणी पन्ध मुकाइंदा। चारों कुण्ट करे प्यार, चारे वरनां वेख वखाइंदा। चारे बाणी बोल जैकार, अनबोलत राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर गोद बहाइंदा। हरि गोबिन्द राग सुणया कन्न, जन भगत ख़ुशी मनाईआ। प्रभ अबिनाशी देवे नाम धन, धन ख़ज़ीना इक वरताईआ। नज़र ना आए नेत्र अन्न्ह, कलिजुग जीव रहे कुरलाईआ। गुरमुख विरले रहे मन्न, जिन्हां मनसा पूर कराईआ। भाण्डा भरम भउ द्वैती भन्न, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। निर्मल हो के चढ़े चन्न, सच सूर करे रुशनाईआ। अग्गे देवे ना कोए डंन, डंका कूड़ ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे लाए तन, तन तन्दूर ना कोए तपाईआ। भगत सिख्या बोध अगाध,

अगम्म अगम्म जणाइंदा। दिवस रैण जन रहे आराध, राधा कृष्न वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म लैणी साध, साधन आपणा इक जणाइंदा। मेल मिलावा माधव माध, मध सूदन रंग रंगाइंदा। नाम जणाए शब्दी नाद, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। भेव छुपाए सदा विस्माद, विस्मादी कार कमाइंदा। डूंग्घी कवरों गुरमुख लाध, काया पर्दा आप चुकाइंदा। अन्दर वड़ के मारे आवाज़, सोई सुरती आप उठाइंदा। गुरमुख रल के करीए काज, गुर सतिगुर आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म बणाए इक समाज, सगल समग्री हथ्थ फड़ाइंदा। भगत भगवान एका तुठया, अतुट्ट दए वड्याईआ। प्रेम सागर दी लहरों उठया, लहर लहर विच प्रगटाईआ। निरवैर हो के चढ़या चोटीआ, चोटी आपणा आसण लाईआ। बलवान हो के फड़े सोटीआ, सोटी आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। हरि गोबिन्द सिख्या हरि की मोहर, निशान आपणे नाम जणाइंदा। हुक्मे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बरां तोर, तुरत हुक्म मनाइंदा। जुग चौकड़ी हथ्थ विच रखे डोर, दो जहानां वाग आप भुआइंदा। जुग चौकड़ी वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर नैण खुल्हाइंदा। भगत भगवान नाल जोड़, जोड़ी लोकमात वडियाइंदा। नाम चढ़ाए साचे घोड़, घोड़ा इक्को इक दौड़ाइंदा। जिस वेले पए लोड़, सो वेला वक्त सुहाइंदा। निरगुण हो के जाए बौहड़, सरगुण आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी भगत पछोकड़, पिछली रिहा जणाईआ। अग्गे लेखा देवे रोकड़, नाम नकद झोली पाईआ। गुरमुख कोए ना होवे सोतड़, सोया शब्द उठाईआ। किसे हथ्थ ना रहिण देवे नकम्मी बोतल, बुत्तख़ाने आपणा अमृत इक भराईआ। दरगाह साची बहुता वधौण दी लोड़ नहीं टोटल, सिरफ़ गुरमुख विरले विरले संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उभारे विच्चों कोटन, काया कुटीआ अन्दर बैठ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक निशान झुलाईआ।