१९ जेठ २०२० बिक्रमी भाग सिँघ दे गृह मलक कैंप जम्मू
आदि जुगादी सतिगुर एक, निरगुण निरवैर आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी देवे टेक, निरगुण सरगुण धार बंधाइंदा। दो जहानां लए वेख, लोअ पुरी ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे हेत, शब्दी राग नाद सुणाइंदा। त्रैगुण माया देवे भेंट, पंज तत्त आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। लख चुरासी खेडे खेड, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग चढ़ाइंदा। आत्म
परमात्म माणे सेज, घट घट अन्दर आपणा डेरा लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर भेज, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। वसणहारा साचे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। पुरख अकाला बण नरेश, शाहो भूप आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सतिगुर इक हो जाइंदा। सतिगुर साचा एकँकार, एका एक वड्डी वड्याईआ। निरगुण निरगुण हो उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्दी शब्द शब्द धुनकार, अनादी नाद नाद शनवाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म सच दरबार, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। लख चुरासी कर पसार, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। वेस वटा गुर अवतार, गुर गुर आपणा भेव खुल्हाईआ। रहबर बण सिरजणहार, निरगुण जलवा नूर ख़ुदाईआ। पीर पैगम्बर दे आधार, साची सिख्या सबक पढ़ाईआ। कलमा नबी रसूल कर ख़बरदार, कातब इक्को लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक वड्याईआ। सतिगुर सच्चा आदि पुरख, अपरम्पर आपणी कार कमाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना सोग ना कोए हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाइंदा। महल अटल आपणे मन्दिर करे आपणा दरस, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान अमृत मेघ निर्मल बरस, नीर सीर इक वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। सतिगुर साचा आदि निरँजण, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। अजूनी रहित दर्द दु:ख भय भंजन, भय भ्यानक होए सहाईआ। निरगुण सरगुण नाम निधाना देवे अंजन, निज नेत्र आपे पाईआ। लेखा जाणे गढ़ काया कंचन, काया माटी फोल फुलाईआ। शब्द अगम्म सुणाए सुहञ्जण, अनहद साचा राग अल्हाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला सज्जण, घर वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दाता इक अख्वाईआ। सतिगुर दाता गहर गम्भीर, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण वड पीरन पीर, बेनज़ीर वेस वटाइंदा। एकँकारा शाह हकीर, शाह पातशाह वेख वखाइंदा। आदि निरँजण सच तस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। अबिनाशी करता घत वहीर, नित नवित्त आपणी कार कमाइंदा। श्री भगवान देवणहारा ठांडा सीर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। पारब्रह्म प्रभ बन्न्हणहारा बीड़, बन्न्ह बेड़ा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा इक अख्वाइंदा। सतिगुर साचा इक भगवन्त, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी राह वखाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी फोल फुलाईआ। नाम दृढ़ाए मणीआं मंत, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। सेवा लाए आप बेअन्त, बेपरवाह सच्ची सरनाईआ। महिमा जणाए सच अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। सति सरूपी साचा कन्त, लख चुरासी नारी सेज हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
सतिगुर पूरा इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण देवणहारा दान, दानी दाता इक अख्वाइंदा। गुर अवतार कर प्रधान, जगत प्रधानगी इक जणाइंदा। धर्म वखाए सच निशान, सच निशान इक झुलाइंदा। दो जहानां रखे आण, भय भउ आप समझाइंदा। अन्तर आत्म धुर फ़रमान, सच हदीस आप पढ़ाइंदा। लेखा जाण विष्न ब्रह्मा शिव कर ज्ञान, मंत्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा सोभा पाइंदा। सतिगुर साचा पारब्रह्म, प्रभ दाता वड वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। निरगुण नूर चढ़े चन्न, जोती जाता डगमगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करे कराए साचा कम्म, करनी करता आप कमाईआ। हरख सोग ना कोई ग़म, चिन्ता ख़ुशी ना कोए वड्याईआ। पवण स्वास ना कोए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। ना भंने ना कोई देवे डंन, घड़न भंनणहार पुरख समरथ आप अख्वाईआ। ना नेत्र ना दिसे अन्न्ह, अक्ख प्रतख ना कोए रखाईआ। ना नक्क ना कोए कन्न, सरवण रूप ना कोए धराईआ। ना जननी ना कोई जन, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। ना कोई मन्दिर ना कोई छन्न, छप्पर डेरा ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सतिगुर साहिब इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा सति सतिवाद, सति सतिवादी खेल कराइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म र्बिहमाद, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाइंदा। दो जहानां सुणाए नाद, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाइंदा। सति पुरख निरँजण निरगुण वसे सरगुण साथ, सगला संग रखाइंदा। देवणहारा साची दात, नाम अमोलक झोली पाइंदा। जणावणहार अगम्म गाथ, गुर अवतार आप पढ़ाइंदा। मेटणहार अन्धेरी रात, निरगुण साचा चन्द चमकाइंदा। पुछणहारा अन्तिम वात, घर घर आपणा फेरा पाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वंड वंडाइंदा। गोपी काहन पाए रास, मण्डल मण्डप नाच नचाइंदा। राम सीता खेल विच प्रभास, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सतिगुर आप अख्वाइंदा। सो साहिब सतिगुर पूरा, निरगुण दाता वड वड्याईआ। जोती जाता इक्को नूरा, दीआ बाती ना कोए रखाईआ। सर्ब कला भरपूरा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चरण देवे सच्ची धूढ़ा, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। रंग चढ़ाए साचा गूढ़ा, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। राग सुणाए साचा तूरा, तुरत आपणा नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ । सतिगुर पूरा बेपरवाह, इक इकल्ला हरि अख्वाइंदा। आदि जुगादि चलाए राह, रहबर आपणी सेव कमाइंदा। लख चुरासी बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। गुर अवतारां दए सलाह, पीर पैगम्बरां आप पढ़ाइंदा। भगत भगवान लए उपा,
आप आपणी बूझ बुझाइंदा। साचे सन्त लए जगा, जागरत जोत इक वखाइंदा। गुरमुख गुर गुर लए उठा, गुर ज्ञान इक दृढ़ाइंदा। गुरसिख साचे अंग लगा, अंगीकार आप अख्वाइंदा। घर घर अन्दर फेरा पा, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। नव दवारे पार करा, टेडी बंक डेरा ढाइंदा। सुरत सवाणी लए हला, शब्द हाणी मेल मिलाइंदा। अमृत जाम लए प्या, निझर झिरना आप झिराइंदा। आत्म सेजा दए सुहा, सेज सुहञ्जणी डेरा लाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेला दए करा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। गुर चेला एका घर दए बहा, सो सतिगुर पूरा मात अख्वाइंदा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया मारे धाह, साहिब सतिगुर नज़र किसे ना आइंदा। चार वरन चार कुण्ट पए अन्धे राह, साचा राह ना कोए वखाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात रहे टकरा, टिक्का मस्तक ना कोए लगाइंदा। लख चुरासी जीव जंत धक्के रहे खा, ठोकर हक़ ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक अख्वा, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। सतिगुर सच्चा एका इक, इक इक वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे गए लिख, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धारे भेख, लोकमात मार झात आपणी सेव कमाईआ। शाहो भूप बिन रंग रूप, लेखा जाणे सति सरूप, सति सतिवादी वड वड्याईआ। वेखणहारा दहि दिशा चारे कूट, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। गगन मण्डल सुहाए रुत्त, लोआँ पुरीआँ वेखे उठ, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर इक्को इक सोभा पाईआ। सतिगुर सच्चा इक बलवान, बलधारी हरि अख्वाइंदा। सतिगुर सच्चा इक जवान, जुग जुग जोबन मात हंढ्ढाइंदा। सतिगुर सच्चा इक निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। सतिगुर सच्चा इक फ़रमान, जुग चौकड़ी हुक्मे विच भुआइंदा। सतिगुर सच्चा इक्को दान, धुरदरगाही आप वरताइंदा। सतिगुर पूरा सच्चा काहन, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सतिगुर पूरा सच्चा राम, रहमत आपणी आप कमाइंदा। सतिगुर सच्चा साचा शाम, नाम बंसुरी इक सुणाइंदा। सतिगुर सच्चा इक महमान, इलाही नूर डगमगाइंदा। सतिगुर सच्चा हक़ मुकाम, दरगाह साची सोभा पाइंदा। सतिगुर सच्चा इक अमाम, अमाम अमामां वड अख्वाइंदा। सतिगुर सच्चा इक नज़ाम, दो जहानां हुक्म चलाइंदा। सतिगुर सच्चा इक पैग़ाम, पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। सतिगुर सच्चा इक सलाम, इस्म आज़म आप दरसाइंदा। सतिगुर सच्चा इक्को नाम, मंत्र सतिनाम समझाइंदा। सतिगुर सच्चा इक्को जाम, अमृत रस मुख लगाइंदा। सतिगुर सच्चा इक्को काम, वरन बरन मेट मिटाइंदा। सतिगुर सच्चा इक्को भान, लख चुरासी जोत रुशनाइंदा। सतिगुर सच्चा इक्को माण, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। सतिगुर सच्चा इक विधान, सच अदालत आप कमाइंदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा इक अख्वाइंदा। सतिगुर सच्चा पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। सदा सुहेला बण बण दास, दासी एका रूप वटाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पाउदा आया रास, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जो उपज्या सो करदा आया नास, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां पूरी करदा आया आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। सन्तां लेखे लाउदा आया पवण स्वास, पवण उणंजा धार वखाईआ। गुरमुखां देंदा आया साथ, सगला संग निभाईआ। गुरसिखां सुणाउदा आया गाथ, आत्म अन्तर नाम जणाईआ। हरि हरि हरि जन चढ़ाउदा आया आपणे घाट, पतण इक्को इक वखाईआ। जुग चौकड़ी मेटदा आया वाट, गुर अवतार कोटन कोटि गए सेव कमाईआ। खेले खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। चौदां लोक खोल्ह हाट, चौदां तबक करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा इक अख्वाईआ। सतिगुर साचा बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाइंदा। ना मरे ना कदे जाया, जीवण मरन ना कोए रखाइंदा। मेटणहारा त्रैगुण माया, पंचम डेरा आपे ढाइंदा। जुग चौकड़ी खेल रचाया, हरि करता वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम फेरा पाया, महाबली वेस वटाइंदा। निहकलंका नाउँ रखाया, नाम डंका इक वजाइंदा। सच महल अटल कर रुशनाया, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। दर दरवाजा इक खुलाया, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। बेनज़ीर बण के आया, शाह हकीर मेल मिलाइंदा। माला तसबी ना कोए लटकाया, मणका मणका ना कोए भुआइंदा। धुरदरगाही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुल्ताना बण के आया, साची करनी आप कमाईआ। सतिगुर पूरा करन जोग, करता पुरख आप अख्वाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी जन भगतां मेला धुर संजोग, मेल मिलावे आपणी थाईंआ। जन्म कर्म पूरब कटे रोग, दु:ख संताप रिहा मिटाईआ। आत्म परमात्म सोहँ देवे चोग, नाम सति सति विच समाईआ। जोत निरँजण जिस दी रखे ओट, ओंकार जिस दा ध्यान लगाईआ। रारंकार कहे मैं निक्का बोट, नित उठ वेखां चाईं चाईंआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी जोत, पूत सपूता शब्दी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर दाता निहकलंक, नर नरायण अख्वाइंदा। सचखण्ड दवारे सोहे बंक, सति सतिवादी सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अनन्त, महिमा अगणत ना कोए गणाइंदा। ध्यान लगावण उठ नित सन्त, साधना सच आप समझाइंदा। भगत दवारे रहिण मंगत, खाली झोली सर्ब भराइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा फेरा पाइंदा। सतिगुर पूरा वड
देवी देव, देवत सुर वेख वखाईआ। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल धाम डेरा लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव, लगाए सेव साची सेवा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सतिगुर सच्चा ग़रीब निवाज, पुरख अकाल इक अख्वाइंदा। सीस जगदीश सुहाए ताज, सचखण्ड तख्त इक हंढ्ढाइंदा। जुग चौकड़ी जन भगतां मार आवाज़, सोई सुरत आप उठाइंदा। आत्म अन्तर रच के काज, परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सच वखाए हाजी हाज, हुजरा इक्को इक प्रगटाइंदा। लहिणा चुक्के जगत निमाज़, जिस आपणा नूर दरसाइंदा। मुरीद मुर्शद चरणी लग्गे भाज, भाउ इक्को इक रखाइंदा। वेखां हक़ सच महिराब, जिस गृह महिबूब डेरा लाइंदा। शाहो भूप बण नवाब, सिक्दार आपणा हुक्म चलाइंदा। जिस दा पीर पैगम्बर लैंदे रहे ख़ुआब, सो ख़ालक आपणा वेस वटाइंदा। ओस साहिब सदा करो आदाब, अदालत साची सच कमाइंदा । बिन श्री भगवान होवण सर्ब ख़राब, माणस जन्म लेखे कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा वेख वखाइंदा । सतिगुर पूरा राम रहीम, रहमत आपणी आप कमाईआ। मन्दिर वखाए इक अज़ीम, शान नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए ताअलीम, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। लेखा जाणे बरदा मस्कीन, मसला आपणा हल्ल कराईआ। नूर नूराना करे तलकीन, तकवा इक्को इक रखाईआ। लेखा जाणे यामबीन, मबीन बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर करन तसलीम, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जिस दा आदि जुगादी इक्को दीन, मज़्हब करे ना कोए लड़ाईआ। तिस नूं कहिण सर्ब आलमीन, आलम इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा वेस वटाईआ। सतिगुर पूरा पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप अख्वाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। जुग चौकड़ी देंदा आया डंन, डंका आपणे नाम वजाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल श्री भगवन, अबिनाशी करता आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्हण आया आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी माई बाप, पिता पुरख अकाल फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा जपदे जाप, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्ती ढोला गाईआ। सो साहिब सतिगुर पतित पुनीत इक्को पाक, बेपरवाह फेरा पाईआ। वरन बरन ना कोई ज़ात, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। सरगुण रूप ना कोए साथ, चोला तत्त ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर अचरज खेल रचाईआ। सतिगुर खेल सदा अनमोल, अनमुलड़ी कार कमाइंदा। धुर दरबारा मात खोल्ह, भगत भगवान वेख वखाइंदा। नाम तराज़ू तोले तोल, कंडा इक्को हथ्थ उठाइंदा। आदि जुगादि सदा अडोल, जुग चौकड़ी डुल कदे ना जाइंदा। प्रगट
होए उपर धौल, धरनी धरत हौला भार कराइंदा। लख चुरासी अन्दर मौल, अव्वल नूर इक समझाइंदा । उलटा करे नाभ कँवल, अमृत झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर कार कमाइंदा। साहिब सतिगुर सदा अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दी सिफ्त करे अठारां ध्याए गीता, काहन घनईया आपणा राग अल्हाईआ। त्रैगुण माया तत्त ना तपे अंगीठा, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। ना मरया ना जीता, जीवण मरन ना कोए रखाईआ। ना ठांडा ना सीता, अग्नी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब सदा सुखदाईआ। सतिगुर दाता सच सुल्तान, साची कार कमाइंदा। कलिजुग अन्त हो प्रधान, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार युग दा पिछला छड्डो ईमान, अगला मार्ग इक लगाइंदा । रल मिल सारे गाओ गाण, गीत गोबिन्द आप समझाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक बणे विधान, विद्दत आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सच झुलाए निशान, सरगुण नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या इक्को याद, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। वेले अन्त सुणे फ़रयाद, बेपरवाही फेरा पाईआ। दीनां मज़्हबां विच्चों काढ, एका आपणे रंग रंगाईआ। वाहिगुरू अल्ला राम जिस नूं कहिन्दे गाॅड, सो गाहक बणे थाउँ थाईंआ। जिस दा रोज़ा रखो निमाज़, हुजरे हक़ सीस झुकाईआ। जिस दा दुलदुल अली रख्या ताज, सो शाहसवारा फेरा पाईआ। जिस दा मन दे रहे राम राज, सो रमईया आपणी कार कमाईआ। जिस नूं घनईया कहिन्दे रहे शाम, सो शहिनशाह आपणा भेख वटाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द करदे रहे प्रणाम, नमो नमो सीस झुकाईआ। जिस दा तेई अवतार भगत अठारां देंदे रहे ज्ञान, गुरू दस नाल मिलाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद करदे रहे सलाम, सलामा अलैकम वेख वखाईआ। तिस दी इक्को सच कलाम, कायनात करे पढ़ाईआ। उठो वेखो मारो ध्यान, धर्म दवारे रिहा जणाईआ। इक्को नाम कर प्रधान, सोहँ ढोला रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म मेले आण, सतिगुर पूरा देवणहार सरनाईआ। आत्म परमात्म मेला जगदीश, जगदीश मिलणी आप कराईआ। एहो लाहा बीस बीस, जग विछड़े आपणे रंग रंगाईआ। लहिणा चुक्के राग छत्तीस, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहीआ। कलमा नबी ना कोए हदीस, सजदा सीस ना कोए वखाईआ। जिस नूं साहिब करे बख्शीश, बख्शश आपणी झोली पाईआ। सो भगत क्यों मंगे भीख, घर दूजे फेरा पाईआ। नित परम पुरख दी रखे उडीक, निज नेत्र नैण उठाईआ। घर सज्जण आवे मीत, मित्र प्यारा फेरा पाईआ। काया मन्दिर अन्दर लँघे दहिलीज, घर साचे सोभा पाईआ। दरस दिखाए हो नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध
मुकाईआ। नज़री आए निराला ठीक, जोत अकाला नूर इलाहीआ। जिस दा मार्ग अति अन्त बारीक, पांधी चल ना सके कोई राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। सो साहिब दा वेखो नज़ारा, निरगुण निरवैर आप जणाइंदा। जिस दा चार युग वज्जदा रिहा नगारा, गुर अवतार डंक लगाइंदा। जिस दा चार वरन बोलदा रिहा जैकारा, रसना जिह्वा राग अल्हाइंदा। सो साहिब हर घट वेखणहारा, अपरम्पर आपणा फेरा पाइंदा। आत्म परमात्म खोल्ह कवाड़ा, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा प्यारा, प्रीती इक्को इक लगाइंदा। हँ ब्रह्म जगत पसारा, सो पुरख निरँजण सोहँ धार इक दरसाइंदा। जिस दा हथ्थ ना आया किसे किनारा, सो कन्ढ्ढी डेरा लाइंदा। अन्दर वड़या कंडयां वाड़ा, महल अटल ना कोए जणाइंदा। भाग लगाए भगत दवारा, भाग हिस्सा आपणा वंड वंडाइंदा। गुरमुख गुरसिख साचा लाड़ा, गुर सतिगुर वेख वखाइंदा। लख चुरासी कलिजुग जीव तपे अँगयारा, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुरूदवारे हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। अभ्यासी रोवण ज़ारो ज़ारा, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत लभ्भदे डूंग्घी गारा, पुरख अकाल नज़र ना आइंदा। घर छड्ड के फिरदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत जीव जंत फोल फुलाइंदा। दर दर घर घर मंगदे फिरदे बण भिखारा, बिन सतिगुर पूरे साची वस्त झोली कोए ना पाइंदा। अन्दर वड़ वड़ डूंग्घी कन्दर नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, अन्ध अन्धेर अज्ञान ना कोए मिटाइंदा । पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा, पुस्तक पढ़यां भेव कोए ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सब नूं देंदे रहे लारा, बांहों फड़ घर ना कोए मिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण निरवैर निहकलंक लै अवतारा, सब दी करनी आपणे खाते पाइंदा। रसना जिह्वा जगत करन बुलारा, अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के साचे तख्त, हरि सुल्तान दरस कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा एका ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। जन भगत बणाए सच सौदागर, सौदा इक्को हट्ट विकाईआ। लेखा जाणे काया गागर, डूंग्घी कवरी फोल फुलाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जिस जन आपणी दया कमाईआ। घर आयां दर देवे आदर, जो जन आए पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। दर आए होए परवान, सो सतिगुर दया कमाईआ। जिन्हां अन्तर दर्शन कीता आण, तिन्हां मंत्र नाम पढ़ाईआ। बसन्तर लग्गी जीव जहान, चार कुण्ट ना कोए बुझाईआ। गगन मण्डल सर्ब कुरलाण, देवत देव देण दुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब पछताण, पश्चाताप सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर साबत रिहा ना किसे ईमान, घर घर दर दर शैतान करे लड़्हाईआ। अल्ला
राणी नैण शरमाण, मुख घुंगट बैठी पाईआ। खेल करे वाली दो जहान, परवरदिगार बेपरवाहीआ। योद्धा सूर बली बलवान, बल आपणा इक रखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सरन सरनाई देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धर्म राए दी चुक्के काण, लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाईआ। दोज़ख़ बहिश्त स्वर्ग नरक गुरमुख दोवें थाँ कदी ना जाण, सचखण्ड दुआर मिले प्रभू सरनाईआ। जिन्हां सोहँ ढोला गाया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्हां अन्तिम अन्त जोती जोत जोत मेल मिलाईआ।
२० जेठ २०२० बिक्रमी पूरन चन्द दे गृह मलक कैंप जम्मू
सतिगुर सच गुरदेव स्वामी, नर हरि नरायण अख्वाइंदा। सतिगुर सच सदा निहकामी, कर्म कांड ना कोए रखाइंदा। सतिगुर सच सद अन्तरजामी, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सतिगुर सच वाली दो जहानी, दोए दोए धार राह वखाइंदा। सतिगुर सच सदा लासानी, मिसाल विच कदे ना आइंदा। सतिगुर सच सदा जवानी, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। सतिगुर सच बोध अगाध बाणी, अक्खर वक्खर राग अल्हाइंदा। सतिगुर सच अमृत धार ठंडा पाणी, रस इक्को इक प्रगटाइंदा। सतिगुर सच सच कहाणी, कथा अकथ कथ दृढ़ाइंदा। सतिगुर सच मेहरवान सब दा बानी, जुग जुग मार्ग राह चलाइंदा। सतिगुर सच्चा लख चुरासी आत्म हाणी, परमात्म आपणा भेव खुल्हाइंदा। सतिगुर सच गुण निधानी, गुण इक्को इक वडियाइंदा। सतिगुर सच्च, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाउ आप जणाइंदा। सतिगुर सच सर्ब सुख मीत, सुख दाता वड वड्याईआ। सतिगुर सच अचरज रीत, सार कोए ना पाईआ। सतिगुर सच अगम्मी गीत, रसना जिह्वा ना सिफ्त सालाहीआ। सतिगुर सच धाम अनडीठ, सचखण्ड वसे बेपरवाहीआ। सतिगुर सच आदि जुगादी रिहा जीत, जग जीवण दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर सच पतित पुनीत, पतित पावण नाउँ धराईआ। सतिगुर सच हस्त कीट, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर सच नौजवान, जोबन इक्को इक रखाइंदा। सतिगुर सच मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। सतिगुर सच वाली दो जहान, आलम उल्मा भेव चुकाइंदा। सतिगुर सच जीव जंत पिता माँ, बालक बाले गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सतिगुर साचा साचा मंत्र, मंतव इक्को इक समझाईआ। सतिगुर साचा सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। सतिगुर साचा खेल करे गगन गगनंतर, गगन मण्डल सोभा पाईआ। सतिगुर साचा साचा
धाम सुहंतर, सोभावन्त सच्चा शहिनशाहीआ। सतिगुर साचा वसे साचे अन्दर, जन भगतां अन्दर डेरा लाईआ। सतिगुर सच्चा इक सुहाए उच्चा मन्दिर, गुरमुख टिल्ला बेपरवाहीआ । सतिगुर साचा लेखा जाणे डूंग्घी कन्दर, काया कवरी फोल फुलाईआ। सतिगुर साचा गुरमुखां बन्न्हे मन वासना बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। सतिगुर पूरा अन्दर लग्गा तोड़े जन्दर, कुंजी आपणा नाम लगाईआ। सतिगुर सच्चा हरा सिंच कराए काया पिंजर, पत्त डाली फुल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा गहर गहरा, गवर गवर अख्वाइंदा । सतिगुर सच्चा मेटणहारा कहरा, कहर कहर ना कोए वरताइंदा। सतिगुर सच्चा आदि जुगादि ना होवे बहिरा, बिन कन्नां सुनण पाइंदा। सतिगुर सच्चा निरगुण हो के करे सैरा, दो जहानां सैरगाह बणाइंदा। सतिगुर सच्चा साचे घर लावे डेरा, भगत दवारा इक वसाइंदा। सतिगुर साचा पंज तत्त वसाए खेड़ा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। सतिगुर साचा डुब्बदा तारे बेड़ा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिगुर साचा भेव चुकाए तेरा मेरा, मेरा तेरा इक्को रंग वखाइंदा। सतिगुर साचा पन्ध मुकाए दूर दुराडा नेरन नेरा, निज आत्म नज़री आइंदा। सतिगुर साचा सिँघ शेरा, शहिनशाह आपणा फेरा पाइंदा। सतिगुर साचा खुल्ल्हा करे धरत मात दा वेहड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। सतिगुर सच्चा सच सबूत, निरगुण नूर नूर चमकाईआ। लेखा तोड़ पंज तत्त भूत, भूतक आपणी सेवा लाईआ। वसणहारा सच कलबूत, रूह नज़र कोए ना आईआ। दिशा खुल्हाए आपणे कूट, कुण्ट आपणा फेरा पाईआ। नाता तोड़ जूठ झूठ, सच सुच्च सदा समझाईआ। गुरमुख सज्जण वेख पूत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दाता वड वड्याईआ। सतिगुर सच्चा वड दातार, दयावान अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, लोकमात वेस वटाइंदा। भगत भगवान खोल्ह कवाड़, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। सृष्ट सबाई मगर लगाए पंचम धाड़, सुरती सुरत ना कोए जणाइंदा। त्रैगुण माया अग्नी लग्गी तत्ती हाढ़, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। लाड़ी मौत चबाए आपणी दाढ़, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। नव नौ चार लग्गा अखाड़, कूड़ी क्रिया नाच नचाइंदा। प्रभ दिसे ना किसे सच्चा लाड़, राह नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर करनी सच कमाइंदा। सतिगुर सच्चा रूप अनोखा, रंग नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी साची ओटा, ओट पुरख अकाल वखाईआ। धाम वखाए सचखण्ड कोटा, किला बंक आप सुहाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाईआ। जन भगत मिलण दा रखे शौक, शहिनशाह जुग जुग वेस वटाईआ। निरगुण कदे ना जाए औंत, गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद ढोला गाए झोक, मौला आपणा नाम वड्याईआ। सतिगुर पूरा साची झोक, नूर इलाही इक दरसाईआ। वेखणहारा चौदां लोक, तबक पर्दा रिहा चुकाईआ। पीर पैगम्बर सारे रहे कूक, कूक कूक सुणाईआ। कलिजुग अग्नी रही फूक, उम्मत पर्दा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। सतिगुर सच्चा सूत्र धार, सति सतिवादी खेल कराइंदा। अबिनाशी पावे सार, सर्ब संसार आपणी कार कमाइंदा। पर्बत टिल्ले वेखे गार, भँवरी आपणा फेरा पाइंदा। महल अटल टोहे मनार, उच्च महल्ल वेख वखाइंदा। जल थल पावे सार, समुंद सागर फोल फुलाइंदा। धरनी धरत धवल दे आधार, ज़िमीं असमानां खोज खुजाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा आपणा भेव चुकाइंदा। सतिगुर सच्चा भेव खोल्ह, ख़ालक रिहा जणाईआ। दो जहानां वज्जे ढोल, उठावे सर्ब लोकाईआ। सोया रहे ना कोए अनभोल, आलस निंद्रा रिहा मिटाईआ। कलिजुग अन्त ना मारे रोल, रौला पावे नूर इलाहीआ। सच दवारा सब दा खोल्ह, सर्ब रिहा जणाईआ। आओ वेखो निरगुण मौल, मौला रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे बैठे चरण कोल, कँवल ध्यान लगाईआ। आपणा आप रहे घोल, दर घोली घोल घुमाईआ। पिछला लेखा रहे फोल, बीतिआ हाल सुणाईआ। साडे नाल कीता कौल, अन्तिम पूरा कर माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा फेरा पाईआ। सतिगुर पूरा खेल करदा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। निरगुण हो के लोकमात वड़दा, जग नेत्र नज़र ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे फड़दा, फड़ बांहों दर मंगाईआ। अग्गे हो कोई ना अड़दा, सब बैठे सीस निवाईआ। तू ही तू सब ही करदा, बिन रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। तूं साहिब हउँ जाचक बरदा, बरख़ुरदार रहे जणाईआ। तेरे कोलों सर्ब डरदा, डरे तेरी लोकाईआ। तेरा रूप नर हरि दा, नरायण तेरी शहिनशाहीआ। जे जन्मे सो अन्तिम मरदा, गुर अवतार पीर पैगम्बर आए फेरीआं पाईआ। तूं साहिब सुल्तान सचखण्ड दवारे साचे चढ़दा, तख्त निवासी तख्त आसण लाईआ। जिउँ भावे तिउँ घाड़न घड़दा, हथ्थ तेरे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर दाता साहिब दस्से, एको एक जणाईआ। पुरख अबिनाशी हर घट वसे, घट घट रिहा समाईआ। इस दे कोलों कर के की कोई नस्से, भज्जयां राह कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर सारे फसे, प्रभ भुल्लया बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सिल पाथर पाणी मिटी कलम शाही टेकदे रहे मथ्थे, मस्तक हरि ना कोए निवाईआ। कलिजुग अन्तिम मिलदे धक्के, धक्का श्री भगवान लगाईआ। शास्त्र वेद पुराण पढ़ पढ़ सारे अक्के, आख़र मेल ना कोए मिलाईआ। फिर फिर आए मदीने मक्के, मसला हल्ल ना कोए कराईआ।
पुराणे चीथड़ सब दे फटे, तन वस्त्र रंग ना कोए रंगाईआ। अञ्जील कुरान खाणी बाणी दस्सदी रही पते, पतिपरमेश्वर गोद ना कोए बहाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेख लिखे, लिख लिख लेख जगत गए समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ गुरमुख विरले आया हिस्से, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। बाकी इक दूजे नूं पुच्छण प्रभ जू वसे किथे, टिकाणा सके ना कोए जणाईआ। सारे खेल सुणन अनडिठे, वेखण नैण कोए ना पाईआ। सच दस्सण तों सारे फिके, कूड़ नाल जगत वड्याईआ। बाहरों वस्त्र दिसण चिट्टे, अन्दर दुरमति मैल भराईआ। माया ममता हट्ट विके, पंडत पांधे मुल्लां शेख़ ग्रन्थी पन्थी साचा संख ना कोए वजाईआ। प्रभ साचे दी कोई ना बहे छाती उपर इके, गलवकड़ी कोए ना पाईआ। बिन गुरमुखां बाला कोई ना बणे निक्के, नंन्ही नंन्ही गुफ़तार ना कोए सुणाईआ। दीन मज़्हब ने सारे भिटे, बिन भगतां निर्मल रूप ना कोए दरसाईआ। जल धारा गंगा बाहरों मारदे पाणी छिटे, संसा रोग अन्दर ना कोए मुकाईआ। कूड़ी सेजा सारे लेटे, पलँघ रंगीन ना कोए वखाईआ। इक दूजे दा प्यो पुत्त बणदे रहे बेटे, आपणा प्यो नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण हो के वेखे, सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ। जिस दे हथ्थ सर्ब दे लेखे, लेखे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा लाईआ। कलिजुग अन्तिम पा के बैठा आप भुलेखे, भरम गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। हरिजन विरला आ के पेखे, जिस अन्तर आपणी बूझ बुझाईआ। पूरब जन्म दे रखे चेते, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ । सतिगुर दाता इक्को नैण, निरगुण आपणी अक्ख उठाइंदा। रसना जिह्वा सारे कहिण, घर पेख ख़ुशी ना कोए मनाइंदा। जन्म ना चुक्के लहिण देण, कर्म कर्म ना कोए मिटाइंदा। इक दूजे नाल सारे खहिण, ज़ात पात झगड़ा पाइंदा। कोई कहे मेटे ऐन नुक्ता ग़ैन, कोई अल्फ़ कोई ये विच समाइंदा। कोई कहे ऊड़ा ओंकार सब दा सैण, निरँकार निरगुण धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आपणे विच छुपाइंदा। सतिगुर पूरा भेव अभेद, भेव कोए ना पाईआ। महिमा कर कर थक्के चार वेद, चार चौकड़ी दए दुहाईआ। आदि जुगादी सारे कहिण अछल अछेद, वल छलधारी आपणी कार कमाईआ। निरगुण हो के खेले खेड, सरगुण आपणा नाच नचाईआ। शब्द अगम्म संदेसा भेज, भजन बंदगी जगत जणाईआ। बिन भगतां किसे ना माणे साची सेज, सुंञी होई जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा देवणहारा नाम वड्याईआ। नाम वड्याई देवे मालक, मतलब आपणा हल्ल कराइंदा। लेखा जाणे ख़लक ख़ालक ख्वाहिश आपणी पूर वखाइंदा। मुर्शद मुरीदां बणे सालस, सच सालसी आप कमाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट आलस, नेत्र नैण जगत खुल्हाइंदा।
भगत भगवान प्रगट कर ख़ालस, ख़ालस आपणा रूप वखाइंदा। हरिजन वेखे साचे बालक, बाली बुध आप समझाइंदा। साहिब सहाई सदा प्रितपालक, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार सदा पहचानत, पहचान आपणी विच रखाइंदा। सतिगुर पूरा कर पहचान, पर्दा परदे उत्तों उठाईआ। देवणहारा दीनां दान, दयावान दर सरनाईआ। बख्शणहारा सच्चा माण, अभिमान मोह मेट मिटाईआ। वखावणहारा हक़ मुकाम, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। दरसावणहारा इक ईमान, धर्म इक्को इक वड्याईआ । मिलावणहारा श्री भगवान, भगवन आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर दाता वड वड्याईआ। सतिगुर सच्चा सर्ब सुख, सुख आत्म इक वखाइंदा। जन भगतां कर उज्जल मुख, मुख मुखड़ा मात सालाहइंदा। नाता चुकाए उलटा रुक्ख, रुख़ आपणे नाल बदलाइंदा। जन्म कर्म दी मेट भुक्ख, तृष्ना अग्ग बुझाइंदा। सजदा करे सीस जगदीश झुक, निउँ निउँ आपणा भेव चुकाइंदा। गुरमुख गुर गुर जाए उठ, उठ, हरि सतिगुर दर्शन पाइंदा। बण वचोला जाए तुठ, अतुट खेल कराइंदा। भगत प्रीती अन्दर गुट, गुटका हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। फड़या हथ्थ ना जाए छुट्ट, छुटया जगत आप दरसाइंदा। भगत भगवान इक दूजे तों अग्गे ना जावण रुट्ठ, पिछला रोसा आप गवाइंदा। नाता जुड़या पिता पुत्त, पूत इक्को सोभा पाइंदा। थिर ना रहिणा काया बुत्त, ख़ाली भाण्डा सर्ब वखाइंदा। जिन्हां सतिगुर सच्चा लए पुच्छ, तिन्हां पिच्छा नज़र कोए ना आइंदा। अग्गे आपणी गोदी लए चुक्क, चौकन्नां हो के सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर सच्चा बण सेवक सच्चा सच सेवा आप कमाइंदा।