पुस्तकालयभाग १४

२० जेठ २०२० बिक्रमी फरंगी राम दे गृह पिण्ड झण्डे जम्मू

सो पुरख निरँजण खेल रचाउणा, अनभव आपणी कार कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण भेव चुकाउणा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। एकँकार वेस वटाउणा, निरगुण निरवैर नज़री आइंदा। आदि निरँजण जोत डगमगाउणा, नूरो नूर नूर धराइंदा। श्री भगवान हुक्म वरताउणा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा । अबिनाशी करते मार्ग लाउणा, रहबर इक्को नज़री आइंदा। पारब्रह्म प्रभ पर्दा लौहणा, मुख नकाब ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड दवारा बंक सुहाउणा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। शाहो भूप हरि अख्वाउणा, राज राजाना भेव चुकाइंदा। शाह सुल्ताना आप अख्वाउणा, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। साचा ढोला राग अलाउणा, मंत्र नमो इक दृढ़ाइंदा। दर दरवेश दर सुहाउणा अलख अगोचर आपणी अलख जगाइंदा। सुत दुलारा

इक उठाउणा, हरि शब्दी मेल मिलाइंदा। विष्नूं विश्व कार कमाउणा, वासतक आपणा बन्धन पाइंदा। ब्रह्मे ब्रह्माद वखाउणा, ब्रह्म वेता आप जणाइंदा। शंकर हथ्थ त्रिसूल वखाउणा, त्रैभवण धनी आपणी कार जणाइंदा। सुरप्त इन्द अक्ख खुलाउणा, नेत्र नैण नैण मटकाइंदा। करोड़ तेतीसा आप उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। त्रैगुण माया डेरा ढाउणा, रजो तमो सतो पन्ध मुकाइंदा। पंज तत्त काया वेख वखाउणा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाइंदा। पुरख अबिनाशी आपणा रंग रंगाउणा, रंग रंगीला आपणा रंग जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल रचाउणा, रच रच आपे वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण वेस धराउणा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। पुरी लोअ आकाश प्रकाश आप कराउणा, सूरज चन्द करे रुशनाईआ। मण्डल मण्डप आप सुहाउणा, सद देवणहार वड्याईआ। लख चुरासी वंड वंडाउणा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी सोभा पाईआ। चारे बाणी राग अलाउणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा ढोला गाईआ। चारे युग मार्ग लाउणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा राह वखाईआ। चारे वेदां भेव चुकाउणा, चारे मुख सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी कर वखाउणा, बेपरवाह इक अख्वाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाउणा, दो जहानां डंक वजाइंदा । लोआँ पुरीआँ पर्दा लौहणा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। मुकामे हक़ डेरा लाउणा, परवरदिगार नूर इलाही डगमगाइंदा। सांझा यार नाउँ धराउणा, दीन मज़्हब ज़ात पात ना कोए जणाइंदा। जलवा जलाल इक दरसाउणा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कार कमाइंदा। सच महिबूब फेरा पाउणा, मुहब्बत इक्को घर वखाइंदा। तालब तुलबा आप पढ़ाउणा, ताअलीम इक्को इक जणाइंदा। कलमा नबी रसूल जणाउणा, कलाम इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। पुरख अबिनाशी भेव खुलाउणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण हो के वेस वटाउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सरगुण आप नज़र ना आउणा, पंज तत्त ना कोए कुड़माईआ। त्रैगुण माया फंद ना कोए पाउणा, बन्धन नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हलाउणा, सरवण राग सुणन कोए ना पाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद धुरदरगाही ढोला इक्को सुणाउणा, अनबोलत राग अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप जगाउणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। तेई अवतारां अक्ख खुल्हाउणा, निज नेत्र भेव चुकाईआ। ईसे मूसे मुहम्मद दा पर्दा आप लौहणा, बेपड़द होवे नूर ख़ुदाईआ। नानक गोबिन्द अंग लगाउणा, अंगीकार सहिज सुखदाईआ। भगत सुहेला इक अख्वाउणा, भगती मार्ग दए जणाईआ। साची शक्ति नूर धराउणा, आदि शक्ति वड वड्याईआ। चतुर्भुज

राह वखाउणा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण मार्ग लाउणा, राह दस्से हर घट थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाईआ। पुरख अबिनाशी खेल रचाउणा, रचनहार नज़र किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पकड़ उठाउणा, चारे जुगां हुक्म सुणाइंदा। खाणी बाणी अञ्जील कुरान गीता ज्ञान नाल मिलाउणा, साचा मेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। दर दुआर बंक सुहेला इक सुहाउणा, साचे मण्डल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आप लगाइंदा। साचा मार्ग लावे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण सरगुण माई बाप, पिता इक्को नूर ख़ुदाईआ। जगत दस्स दा रिहा जाप, गुर अवतार कर पढ़ाईआ। लख चुरासी थापण थाप, घट घट आपणा डेरा लाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। भगतां पूरी करनहारा आस, भगवान आपणा वेस धराईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहा दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल खलाउणा, ख़ालक ख़लक आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार चौकड़ी पन्ध मुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मार्ग इक लगाउणा, पन्थ इक्को इक जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ रंग चढ़ाउणा, रंग रंगीला इक्को फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा दस्से हाल, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी खावे काल, काल नगारा इक वजाईआ। सृष्ट सबाई हुन्दी रहे बेहाल, बिहबल हो हो दए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर किसे ना निभया नाल, नित नवित्त सरगुण हो हो सेव कमाईआ। सदा सदा सद घालण गए घाल, लोकमात आए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साची खेल दस्से भगवान, सति सतिवादी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। तेई अवतारां दे दे दान, दाता दानी हुक्म जणाइंदा। लै के आए धुर फ़रमान, सच संदेसा राग अल्हाइंदा। जीव जंतां दे के गए ज्ञान, आत्म परमात्म राह वखाइंदा। इष्ट देव गुर इक महान, वशिष्ट रामा रूप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरताउणा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम जाए हर, हाहाकार करे लोकाईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आवे डर, भउ भय सर्ब रिहा जणाईआ। करे खेल नरायण नर, नर दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला रिहा सुहाईआ। साचा वेला दस्से मात, मता आपणे नाल

पकाईआ। कलिजुग अन्त अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या जगत जमात, दीन मज़्हब लड़ाईआ। गुर का शब्द ना किसे याद, अन्तर ध्यान ना कोए लगाईआ। आत्म परमात्म बणया कोए ना साक, सज्जण हरि ना नज़री आईआ । ब्रह्म पर्दा सके ना कोए ढाक, पारब्रह्म मिली ना सच सरनाईआ। बंद कवाड़ा कोई ना खोले्ह ताक, बजर कपाट ना कोए तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया सारे बैठे घाट, सच किनारा नज़र किसे ना आईआ। माया ममता करन बात, पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। सब दे गल विच प्या फाँस, फाँसी अन्त ना कोए तुड़ाईआ। जगत विभचार होया भोग बलास, आत्म सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। निरगुण दीआ ना होए प्रकाश, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। लेखे लग्गा ना पवण स्वास, जिह्वा काग वांग कुरलाईआ। बिन सतिगुर पूरे लख चुरासी होवे नास, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची दए समझाईआ। सच साचा दए संदेसा, सदा नाम जणाईआ। करे खेल नर नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। वेखणहारा देस परदेसा, दो जहानां भेव चुकाईआ। जोती जामा धारे भेखा, लोकमात नूर रुशनाईआ। कलिजुग अन्त खेले खेडा, जीव जंत फोल फुलाईआ। जन भगतां देवे आपणा भेता, अन्दर ताकी बंद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए दरसाईआ। साची करनी रिहा दरसा, धुर दरबारी फेरा पाईआ। कलिजुग जीव करो ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। नव नौ दिसे वैरान, वैरी घर घर करे लड़ाईआ। मन मनुआ लओ समझा, मति मतिवाली भुली आपणा राहीआ। बुद्धी बैठी मुख छुपा, सुध ज़रा मात ना आईआ। कूड़ी क्रिया कलिजुग डंक रिहा वजा, डौरु दर दर रिहा सुणाईआ। राउ रंक दए भुल्ला, शाह सुल्तानां मुख भुआईआ। कागद कलम शाही रहे कुरला, गुर का लेखा झोली कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए जणाईआ। सब दा लेखा दस्सणहार, दहि दिशा आप जणाइंदा। कलिजुग जीव उठ संसार, वड संसारी भेव चुकाइंदा। चार कुण्ट धूंआँधार, नूर नज़र किते ना आइंदा। वरन बरन होए ख्वार, साची सरन ना कोए तकाइंदा। गुर अवतार ना करे कोई प्यार, पीर पैगम्बर अक्ख ना कोए मिलाइंदा। घर मिले ना सांझा यार, सगला संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा भेव खुलाइंदा। भेव अभेदा खोल्हे जगत, भगत भगवन देवणहार वड्याईआ। नेत्र खोल्ह जीव जंत, कलिजुग अन्त अन्धेरा छाईआ। मेरा नाउँ भुल्लया मणीआ मंत, मन वासना होई हल्काईआ। सुरती नार ना मिले शब्दी कन्त, सेज सुहञ्जणी ना कोए सुहाईआ। काया चोली चढ़े ना रंग बसन्त, रंग बसन्ती ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। सर्ब जीआं

प्रभ इक्को दाता, आदि जुगादि जणाईआ। जुग चौकड़ी गुर गुर गाथा, मंत्र नाम समझाईआ। देवणहारा अगम्मी दाता, वस्त अमोलक इक वरताईआ। निरगुण बन्न्हणहारा नाता, सरगुण मेल मिलाईआ। मन्दिर मस्जिद पूजा पाठा, शिवदुआले करे पढ़ाईआ। गुरदवारे खेल तमाशा, निरगुण निरवैर रिहा जणाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई करे ना पूरी आसा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। खाणी बाणी दए धरवासा, भरम गढ़ तुड़ाईआ। एका मन्नो पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी गोद बहाईआ। एथे ओथे देवे साथा, दो जहानां संग निभाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी गाउँदे गाथा, रसना जिह्वा ढोला सिफ्त सालाहीआ। निउँ निउँ सजदा सीस झुका टेकदे माथा, दोए जोड़ करन अरज़ोईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सदा सहाई नाथ अनाथा, ग़रीब निमाणे आपणे गले लगाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल सोभा पाईआ। भगत भगवान पूरी करे आसा, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाशा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । साची सिख्या देवे जन, जन जननी आप अख्वाइंदा। सब दा बेड़ा देवे बन्न्ह, श्री भगवान बेड़ा आप चलाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाइंदा। वस्त अमोलक देवे धन, नाम ख़ज़ीना झोली पाइंदा। भाग लगाए पंज तत्त तन, ततव तत इक समझाइंदा। कर प्रकाश अन्धेर अन्न्ह, जोती जोत डगमगाइंदा। गढ़ हँकारी कूड़ा भन्न, सच सुच्च इक वरताइंदा। लेखा जाणे छप्परी छन्न, महल अटल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। साची कार करे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। जुग जुग लए मात अवतार, निरगुण सरगुण राह वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए पुकार, रसना कूक कूक सुणाईआ। पीर पैगम्बर कूकदे गए परवरदिगार, नेत्र नैण नैण ध्यान लगाईआ। कल प्रगट होवे कल कल्की अवतार, निहकलंक फेरा पाईआ। नज़र ना आए विच संसार, बेनज़ीर बेपरवाहीआ। करे खेल अगम्म अपार, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया दए निवार, जूठा झूठा डेरा ढाहीआ। दीनां मज़्हबां करे ख्वार, आत्म परमात्म इक्को करे पढ़ाईआ। साचा जाम दए प्याल, अमृत आत्म रस वखाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। निरगुण वेस वटाए अलख, अगोचर आपणी कार कमाईआ। सति सरूप हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाईआ। जन भगतां खोल्हे निझर अक्ख, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। लख चुरासी कर के वक्ख, भेव अभेद आप जणाईआ। अमृत जाम प्या रस, निझर धारा दए जणाईआ। तीर अणयाला मारे कस, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध

अन्धेर मिटाईआ। आत्म परमात्म देवे साथ, घर सगला संग रखाईआ। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, रवि ससि नज़र कोए ना आईआ। एका साहिब सतिगुर वसे पास, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए समझाईआ। साचा मार्ग हरि लगाउणा, निरगुण आपणी खेल कराईआ। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाउणा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। सतिजुग साचा मात धराउणा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। साची गोदी आप बिठाउणा, अमृत सीर मुख चुआईआ। सच सुच्च दा अशनान कराउणा, निर्मल उज्जल आप वखाईआ। साचा मंत्र इक पढ़ाउणा, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। साचा राह इक वखाउणा, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। साचा धर्म इक लगाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। साचा कर्म इक कमाउणा, निहकर्मी होए सहाईआ। साचा वरन इक रखाउणा, आत्म परमात्म नालों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई पारब्रह्म, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण जाणे कम्म, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। वेखणहारा दमो दम, पवण पवणा डेरा लाइंदा। सतिजुग बेड़ा देवे बन्न्ह, कलिजुग आपणे खाते पाइंदा। सति सतिवादी चढ़े चन्न, सति पुरख निरँजण आप चमकाइंदा। भगत भगवान दोवें कहिण धन्न धन्न, धन्न सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाइंदा। साचा मार्ग लग्गे इक, एकँकार दए वड्याईआ। साचा राह दस्से इक, श्री भगवान आप वखाईआ। साहिब सतिगुर लेखा देवे लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुर साचे वन्डया हिस, हिस्सा आपणा झोली पाईआ। दरगाह साची मिटे भुक्ख, श्री भगवान झोली रिहा भराईआ। सदा सदा रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग कारे इक्को लाईआ। सतिजुग साची कार कमौणी, कमलापति आप जणाईआ। दो जहानां राह वखौणी, दीनां नाथ रिहा समझाईआ। शब्द कलाम नाम अमाम इक पढ़ौणी, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। निरगुण नूर जोत रुशनौणी, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। भगतां आत्म सोती जगौणी, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। सन्तां भौणी पूर करौणी, भावी नेड़ कोए ना आईआ। गुरमुखां आस इक वधौणी, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। गुरसिखां जाच इक सिखौणी, चार वरन भैणां भाईआ। धरत मात दी कुख आप वडयौणी, हरिजन साचे गोद बहाईआ। अचरज खेल आप रचौणी, रच रच वेखे बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कार कमाईआ। साची कार कमाए मात, मता आपणे नाल पकाईआ। सतिजुग देवे साची दात, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। नाम अगम्म बोध अगाध सुणाए साची गाथ, सोहँ ढोला आप पढ़ाईआ।

सृष्ट सबाई माई बाप, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया सुट्टे डूंग्घे खात, शौह दरया आप रुढ़ाईआ। चार वरन बणन इक जमात, बरन अठारां इक सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या सुणो सज्जण, भगत भगवान आप जणाइंदा। प्रभ सरनाई साचा मजन, दुरमति मैल धुआइंदा। सदा सदा सद लज्जया रखण, मेहर नज़र आप उठाइंदा। लख चुरासी विच्चों आवे कढ्ढण, फड़ बांहों पार कराइंदा। सन्त सुहेले आवे सद्दण, जुग चौकड़ी सद्दा नाम दिवाइंदा। लख चुरासी जीव जंत जुग चौकड़ी घड़े भज्जण, घड़न भंनणहार आपणी कार कमाइंदा। गुरमुख विरले प्रभ चरण दवारे सजण, जिन्हां आपणा भेव खुल्हाइंदा। कोटन कोटि जीव अन्दर वड़ वड़ लभ्भण, उच्चे टिल्ले हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाइंदा। साचा हुक्म मन्नो जग्ग, जग जीवण दाता आप जणाईआ। साहिब सतिगुर सूरा सरबग्ग, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे अग्ग, अग्नी तत्त दए बुझाईआ। सतिजुग सच वखाए हद्द, किनारा इक्को इक दरसाईआ। भगत भगवान उपजावे यद्द, यद्द विश्व रूप जणाईआ। केते एथों गए लद, गुर अवतार पीर पैगम्बर फेरा पाईआ। हरि का नाउँ पिच्छे गए छड्ड, पंज तत्त नज़र कोए ना आईआ। मढ़ी गोर खांदे हड्ड, काया माटी ख़ाक मिलाईआ। श्री भगवान दा ढोला गा के गए छन्द, तीस बतीस छतीस राग सुणाईआ। अठ दस खेल सूरा सरबँग, ज्ञान गीता गुर वरताईआ। छे चार पाया बंद, शास्त्र सिमरत कर पढ़ाईआ। अञ्जील कुरान वेखण चन्द, चन्द चौधवीं नूर रुशनाईआ। चौदां तबक रहे नट्ठ, चौदां लोक पए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी इक अख्वाईआ। दाता दाना गहर गम्भीरा, डूंग्घा सागर नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर निरगुण रूप जोती नूरा, पुरख अकाल दीन दयाल साहिब सुल्तान नाउँ धराइंदा। महल अटल उच्च मकान चोटी चढ़ के बहे अख़ीरा, बेनज़ीरा सच सिँघासण आसण लाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बदलणहार तकदीरा, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। नित नवित्त कटणहारा शरअ ज़ंजीरा, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। दाता योद्धा सूरबीरा, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। निरवैर पुरख ज़ाहरा पीरा, पीर पीरां सिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग साची मंज़ल इक्को इक दसाइंदा। साची मंज़ल दस्से मकसूद, मसला हक़ आप जणाईआ। जिस गृह मिले इक महिबूब, मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। उस दा देवे आप सबूत, साबत सूरत दए दरसाईआ। ना रूह ना कोई कलबूत, तत्तव रूप ना कोए रखाईआ। ना ताणा पेटा कोए सूत, जड़ चोटी नज़र कोए ना आईआ। किसे हथ्थ ना आए दिशा कूट, मन्दिर डेरा कोई ना लाईआ।

निरगुण निरवैर पुरख अकाल आदि जुगादि जोत सरूप, जोती जाता आप अख्वाईआ। इक्को जन भगतां मिलण दी रखे भूख, दूजी आस ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण बेपरवाहीआ। नर नरायण एको आए, आदि अन्त वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी फेरा पाए, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्तिम नाउँ धराए, निहकलंक वज्जे वधाईआ। गुर अवतार बैठे सीस झुकाए, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लागे पाए, धूढ़ी मस्तक टिक्का रहे लगाईआ। पीर पैगम्बर रहे गाए, तू ही तू ही राग अल्हाईआ। मुकामे हक़ जिस सरनाए, सो सरनगति रिहा जणाईआ। वड अमाम दया कमाए, अमल इक्को इक जणाईआ। कामल मुर्शद फेरा पाए, मुरीद वेखे थाउँ थाईंआ। दामन आपणा सच फड़ाए, ज़ामन होवे नूर ख़ुदाईआ। मंज़ल मंज़ल दए पुचाए, मंज़ल आपणी इक समझाईआ। तहिदिल शुकरीआ सो कराए, जिस खुल्ला आपणा दरस वखाईआ। पगड़ी कुला कोई सीस नज़र ना आए, मौला आपणी सूरत इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सति सति समझाईआ। सतिजुग साचा सति, सति सति समझाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को मति, इक ज्ञान दृढ़ाइंदा। इक्को धीरज इक्को जत, सति सन्तोख इक समझाइंदा। इक्को प्रेम इक्को रत, रती रत आप वखाइंदा। इक्को जाणे मितगत, गतमित आपणे हथ्थ दसाइंदा। इक्को नाम निधान देवे वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। एका मंत्र लैणा रट, रट्टा दीन मज़्हब मुकाइंदा। दूई द्वैती मेटे फट्ट, पट्टी साचे नाम बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। सतिजुग साचा राह एक, एकँकार जणाईआ। भगत भगवान साची टेक, इक्को ओट वखाईआ। बुध सवाणी करे बिबेक, सुध इक्को इक जणाईआ। अन्दर वड़ के दस्से भेत, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। जन भगतां भगवान ल्या वेख, लख चुरासी भरमे भुल्ली लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई साचे भगत, श्री भगवान दया कमाइंदा। पार कराए विच्चों (जगत,) जुगत आपणी आपणी आप समझाइंदा। लेखे लाए बूँद रक्त, माणस जन्म आपणी झोली पाइंदा। मेल मिलावा नार कन्त, कन्त कन्तूहल दया कमाइंदा। मिले सरनाई श्री भगवन्त, सरनगति इक रखाइंदा। नाम जणाया मणीआ मंत, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी देवे दान, जुग चौकड़ी हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा।

२१ जेठ २०२० बिक्रमी प्रेमो देवी दे गृह पिण्ड झण्डे जम्मू

सतिजुग कहे प्रभ देवे दान, दानी इक्को इक अख्वाईआ। इष्ट देव श्री भगवान, भगवन इक्को नज़री आईआ। तीर्थ तट इक अशनान, किनारा इक्को इक रखाईआ। मन्दिर मस्जिद इक मकान, गुरुदुआर इक समझाईआ। शब्द नाद इक धुन्कान, रागी राग नाद जणाईआ। आत्म परमात्म इक ध्यान, गृह मन्दिर भेव चुकाईआ। सच धर्म इक निशान, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। प्रेम भगती इक ईमान, सिदक सबूरी इक समझाईआ। सतिगुर पूरा सच्चा काहन, राम इक्को नज़री आईआ। पीर पैगम्बर इक बलवान, बलधारी वड वड्याईआ। निरगुण नूर खेल महान, ना ना रूप वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग झोली अग्गे डाहीआ। सतिजुग मंगे दोए जोड़, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। सदा साहिब प्रभ तेरी लोड़, दूजी आस ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म प्रीती जोड़, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। नाता तुटे पंज चोर, आसा तृष्ना ना कोए लड़ाईआ। शब्द अगम्मी पकड़ डोर, सुरती आपणे नाल बंधाईआ। मंत्र फुरे इक्को फोर, फुरना नेत्र दए खुल्हाईआ। तुध बिन नज़र ना आवे कोई होर, साहिब सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। सस्से उपर लग्गा होड़, हाहा हँ ब्रह्म मेल मिलाईआ। त्रै युग दी लग्गी औड़, त्रैगुण अतीता दे बुझाईआ। फल रहे ना कोई जगत कौड़, मिट्ठा रस इक भराईआ। तेरे अग्गे चल्ले ना कोई ज़ोर, ज़ोरू ज़र बैठण सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिजुग मंगे कर अरदास सच अरदासा इक कराईआ। निरगुण वसणा सदा पास, निरवैर तेरी शरनाईआ। सरगुण होवे तेरा दास, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पवणी पवण पवण स्वास, तेरी धार समाईआ। भगत मिलण दी रख आस, आसा भगतां विच तकाईआ। साचे मण्डल पा रास, गुरमुख गोपी काहन नचाईआ। जन भगतां देणा सदा साथ, सगला संग निभाईआ। इक चढ़ाउणा आपणे राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। इक पढ़ौणी साची गाथ, साचा मंत्र इक दृढ़ाईआ। इक वखाउणा अगम्म घाट, जिस पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। इक खुल्हाउणा दो जहानां हाट, चौदां विद्या दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ । सतिजुग मंगे कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं दाता देवणहार, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा लेखा जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरा ध्यान लगाईआ। तेरे दर दरवेश मंगदे रहे बण भिखार, विष्न ब्रह्मा शिव आपणी झोली डाहीआ। तूं साहिब भण्डारी वड संसार, संसारी तेरा अन्त कोए ना पाईआ। आदि जुगादि शब्द आधारी, नाम इक्को इक सालाहीआ।

कागद कलम ना लिखणहारी, काग़ज़ नेत्र रोवे शाही नीर वहाईआ। सति धर्म दी तेरी यारी, प्रेम प्रीती इक सिखाईआ। भगत सवाणी सुरती रहे ना कुँवारी, घर कन्त मिलावा सहिज सुभाईआ। खोल्हे झरोखा काया मन्दिर अन्दर ताकी निक्की बारी, पर्दा आपणा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग इक्को मंग मंगाईआ। सतिजुग मंगे करे असीस, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। शाह सुल्तान वड जगदीश, जगदीशर तेरी बेपरवाहीआ। नाउँ निधाना तेरी हदीस, कलमा तेरी सिफ्त सालाहीआ। शाह सुल्तानां छत्र झुलाएं सीस, राज राजानां दर दर भीख मंगाईआ। राग सुणाए तीस बत्तीस, रसना जिह्वा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त दे वरताईआ। साची वस्त दे प्रभ आप, हथ्थ तेरे वड्याईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत वेख वखाईआ। चरण कँवल बंधौणा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। इक जपाउणा साचा पाठ, पूजा इक्को इक वखाईआ। इक वखाउणा तीर्थ ताट, तट किनारा इक्को नज़री आईआ। इक खुलाउणा साचा हाट, दो जहानां एका वस्त नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी वस्त पुरख समरथ, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग कहे दे भगवान देवणहार इक अख्वाइंदा। तूं दाता दानी गुण निधान, गहर गम्भीर आप अख्वाइंदा। सच धर्म दा सच निशान, दर तेरे सोभा पाइंदा। मैं मंगां बण अञ्ञाण, बेअन्त तेरा भेव कोए ना आइंदा। तूं देवणहारा सदा मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। नेत्र खोल्ह मार ध्यान, निज नैण पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या सतिजुग सति, सति सतिवादी आप जणाईआ। किरपा करे पुरख समरथ, समरथ तेरा राह वखाईआ। सदा सदा सिर रखे हथ्थ, नेत्र नज़र आप उठाईआ । साचा मार्ग देवे दस्स, चार वरन इक सरनाईआ। आत्म परमात्म चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सति सन्तोख धीरज देवे जत, जोग जुगत इक जणाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, सांतक सति सति वरताईआ। साचा बीज बीजे वत, काया फुल क्यारी वेख वखाईआ। करे खेल कमलापति, कँवल नैण इक्को नैण खुल्हाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान लए रख, गुरमुखां आपणी गंढ्ढ पुआईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा दए समझाईआ। आत्म परमात्म मेला हस्स हस्स, सोहँ हँसा इक्को नाम जपाईआ। अमृत आत्म देवे रस, निझर झिरना आप झिराईआ। नज़री आवे घट घट, घर घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी रखणहारा पत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सतिजुग सुण शब्द ज्ञान, सो दाता आप जणाईआ। जन भगतां देवां इक निशान, नाम निशाना दए समझाईआ। घर गोपी मिले काहन, बन खोजण

कोए ना जाईआ। घर मेला सुरती राम, सीता सवाणी वेखे चाईं चाईंआ। घर शब्द हाणी करे परवान, प्रेम प्रीती आपणे नाल लगाईआ। बोध अगाध कहाणी सुणाए श्री भगवान, मकतब पढ़न कोए ना जाईआ। पाठशाला नज़र आए काया इक मकान, अट्ठे पहर रहे शनवाईआ। अनहद ढोला सुणाए आण, पंचम आपणी सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग तेरा साचा राह, सति सतिवादी आप जणाइंदा। पुरख अकाल बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। भगत भगवान लए जगा, जागरत जोत डगमगाइंदा। साची सिख्या इक दृढ़ा, सोहँ ढोला नाम पढ़ाइंदा। साचे पौड़े दए चढ़ा, काया मन्दिर अन्दर डण्डा इक्को लाइंदा। महल अटल दए वखा, सच दवारे सोभा पाइंदा। निर्मल दीपक जोती दीआ दए जगा, तेल बाती ना कोए पाइंदा। कमलापाती वेस वटा, साख्याती आपणा दरस दिखाइंदा। आब हयाती प्याला दए प्या, जाम इक्को इक रखाइंदा। सब दा साथी फेरा पा, रघुपत रघुनाथी आपणी कार कमाइंदा। नानक गोबिन्द निरगुण नूर जोत प्रकासी, प्रकाशवान इक्को नज़री आइंदा। गुरमुखां करे बंद ख़ुलासी, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। सति दुआर कोई ना रहे मदिरा मासी, मध सूदन आपणा राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी पूरी करे आसी, आसा आपणे नाल मिलाइंदा। सतिजुग दोए जोड़ करे बन्दन, बन्दना सीस झुकाईआ। प्रभ तेरी धूढ़ी मस्तक टिक्का चन्दन, निंम सुगंध रूप वटाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंदन, तेरी बख्शश मोहे भाईआ। वज्जे नाद खण्ड ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड तेरा जस गाईआ। लेखा जाणे जेरज अंडन, अण्डज जेरज आपणी कारे लाईआ। प्रगट हो सूरा सरबँगण, बण महासार्थी संग रखाईआ। भगत वचोला देवे अनन्दन, अनन्द इक्को इक जणाईआ। सेज सुहाए सच पलँघण, पावा चूल ना कोए बणाईआ। नाम वजाए इक मृदंगन, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। दर दरवेश हो के सच प्रीती आए मंगण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। करां निमस्कार दोए जोड़ प्रभ बन्दन, बंदगी इक्को इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, श्री भगवान देवणहार सच्चा दान, दाते दानी तेरी इक्को ओट तकाईआ।

पहला कक्का कर्म कांड, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। दूजा कक्का भेव ब्रह्मांड, ब्रह्माद फोल फुलाईआ। तीजा कक्का निरगुण सरगुण नाद, अनादी नाद शनवाईआ। चौथा कक्का पुरख अकाल वसे साथ, सगला संग निभाईआ। पंजवां कक्का गुरमुखां नाता तोड़े आदि जुगादि, काल महाकाल दोवें नेड़ ना आईआ। गोबिन्द कक्का सब दी सुणे फ़रयाद,

सका इक्को नज़री आईआ। कलिजुग जथा जगत आवाज़, कूक कूक सुणाईआ। कंघा कच्छ कड़ा करपान, चारे मिटदे रहिण निशान, जगत हट्टो हट्ट विकाईआ। इक्को केस होए परवान, सीस ताज रहे बणाईआ। गोबिन्द कक्का कदे ना मिटे निशान, जिस मिल्या तिस निभया संग चोर यार ठग्ग लुट्ट सके ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा कक्का बिन गोबिन्द किसे ना रखा, सृष्ट सबाई दिती भाख्या भखा, भिखक होवे सर्ब लोकाईआ।

२१ जेठ २०२० बिक्रमी सांझी दास दे गृह पिण्ड झण्डे जम्मू

सतिजुग साची दया कमावांगा। वस्त अमोलक इक वरतावांगा। तेरी गोलक आप भरावांगा। नाद ढोलक इक वजावांगा। दर साचा खोल्ह सर्ब समझावांगा। सच सुच्च मिट्ठा बोल, रसना जिह्वा गंढ्ढ वखावांगा। निरगुण हो के तोलां तोल, कंडा इक्को इक उठावांगा। जन भगतां अन्दर मौल, सति सतिवादी धार समझावांगा। तेरे नाल कर के कौल, अन्त पूरा कर वखावांगा। मिले वड्याई उपर धौल, धरनी तेरे नाल जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कर वखाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। साचा धर्म इक चलाएगा। चार वरन रंग रगाएगा। अठारां बरन पन्ध मुकाएगा। सरन इक्को इक वखाएगा। नेत्र हरन फरन खुल्हाएगा। तरनी तरन फेरा पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रहबर इक्को इक आएगा। तेरा रहबर हरि जू आवेगा। पुरख अबिनाशी खेल खलावेगा। तेरा मेला सच मिलावेगा। गुर चेला रंग रंगावेगा। आत्म परमात्म ढोला गावेगा। बण वचोला सेव कमावेगा। पर्दा उहला सर्ब उठावेगा। कूड़ा रौला कोए ना पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा आप जणावेगा। तेरा लेखा आप जणाएगा। पारब्रह्म प्रभ फेरा पाएगा। ब्रह्म आपणा भेव चुकाएगा। निहकर्मी कर्म कमाएगा। साची तरनी इक तराएगा। मरनी डरनी भेव मुकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरती चढ़नी सच दुआर, मंज़ल इक्को राह वखाएगा। मंज़ल इक्को इक वखावेगा। सुरती शब्दी मेल मिलावेगा। अकाल मूर्ती नज़री आवेगा। नाद तूरती इक वजावेगा। सच सूरती रूप वटावेगा। आसा पूरती खेल करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखावेगा। सिर तेरे हथ्थ रखाएगा। मेहर नज़र उठाएगा। कलिजुग अन्त ढ़ेर ना लाएगा। सतिजुग साचा राह वखाएगा। बेपरवाह वेस वटाएगा। नेंहों भगतां नाल जणाएगा। अमृत मेघ इक बरसाएगा।

अग्नी अग्ग सर्ब बुझाएगा। सूरा सरबग्ग वेख वखाएगा। सच दवारे सद्द, सिर तेरे सीस टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगदीश आपणी दया कमाएगा। प्रभ दस्स वेला कवण वेले आएंगा। आ के दया कमाएंगा। सोया सुत उठाएंगा। अबिनाशी रुत्त सुहाएंगा। काया रूप भेव चुकाएंगा। मुख उज्जल सर्ब कराएंगा। दु:ख भुक्ख मात मिटाएंगा। माणस मानुख मनुष् आप समझाएंगा। धरत मात दी सफल कुख कराएंगा। आपणी धारों उठ, आपणा रंग रंगाएंगा। जन भगतां उपर तुठ, दहि दिशा नज़री आएंगा। जे बैठा रिहों चुप, दो जहान सर्ब कुरलाएगा। कलिजुग अन्त अन्धेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए चमकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, कवण वेला फेरा पाएंगा। कवण वेला प्रभ आवेंगा। गीत गोबिन्द अलावेंगा। मार्ग इक वखावेंगा। सृष्ट सबाई समझावेंगा। आत्म परमात्म मेल मिलावेंगा। उत्तम ज़ात बणावेंगा। मनमति नार कमज़ात खपावेंगा। साचा मार्ग इक दसावेंगा । चार वरन इक्को घर बहावेंगा। साची सरन इक दरसावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण कूटे डेरा लावेंगा। कवण कूटे डेरा लाएंगा। कवण बूटे वेख वखाएंगा। कवण झूटे नाम दिवाएंगा। कवण खोटे बाहर कढ्ढाएंगा। कवण सोते आप उठाएंगा। कवण रोसे मात मिटाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण मन्दिर सोभा पाएंगा। कवण मन्दिर सोभा पावेंगा। जिस अन्दर चरण टिकावेंगा। सच सिँघासण इक सुहावेंगा। पुरख अबिनाशी खेल खलावेंगा। सर्ब गुण तासन फेरा पावेंगा। साची मण्डल रास रचावेंगा। गोपी काहन वेख वखावेंगा। सीता राम उंगली लावेंगा। निहकर्मी निहकाम आपणा आप जणावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काहन बणे सच्चा शाम, बंसुरी इक्को हथ्थ उठावेंगा। कवण बंसुरी वज्जे नाद, कवण धुन राग अल्हाईआ। कवण वेला देवें दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कवण वेला पीर पैगम्बर मार आवाज़, सोए लएं मात उठाईआ। कवण वेला खोल्हे राज़, आप आपणा भेव जणाईआ। कवण वेला बदलें समाज, धुर फ़रमाना हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, सतिजुग ढह प्या सरनाईआ। सतिजुग उठ निक्के बच्चे, हरि बाली बुध जणाईआ। तेरे विचार अजे कच्चे, पक्की गल्ल ना कोए समझाईआ। सच प्रीती जो जन रते, तिन्हां आपणा रंग रंगाईआ। साचे खाते आपे रखे, रक्षया करे बेपरवाहीआ। निरवैर मार्ग इक्को दस्से, एका राह चलाईआ। हर घट अन्दर आपे वसे, घर घर डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सब नूं दे के गए पते, वाक भविक्ख्त लिख्त जणाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवान सब दी पत रखे, वड दाता बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट अग्नी अँगयार भखे, त्रैगुण लम्बू इक्को लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साची सिख्या रिहा जणाईआ। सतिजुग बाले तेरी निक्की बुध, बुद्धि समझ सके ना राईआ। पारब्रह्म दी पाए ना सुध, सुध आपणी रहे ना राईआ। श्री भगवान निरगुण हो के रिहा उठ, जोती नूर कर रुशनाईआ। सम्बल वसे साची गुफ, नगर इक्को रिहा वसाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लेखा जाण लोक परलोक, दो जहानां वेख वखाईआ। तेरी झोली पाए आपणा नाम सच श्लोक, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। बिन पूजा पाठ बिन सिमरन भगती देवणहारा मोख, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दान, दाता दानी इक्को वस्त रिहा वरताईआ।

२१ जेठ २०२० बिक्रमी प्रकाशो देवी दे गृह पिण्ड पंडत चक्क जम्मू

सति धर्म दा सच निशान, सति पुरख निरँजण दए जणाईआ। साचे भगत प्रगट कर श्री भगवान, भगवन आपणा राह जणाईआ। कलिजुग अन्तिम देवे इक ज्ञान, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म कर परवान, नाम परवाना इक जणाईआ। सच वखाए इक मकान, महल अटल करे रुशनाईआ। नाता तोड़ सर्ब जहान, निरगुण आपणे नाल बंधाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण होण हैरान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना दए जणाईआ। सच निशाना साचा भगत, श्री भगवान आप जणाइंदा। मिले वड्याई विच जगत, जग जुगती आप समझाइंदा। जिन्हां पिच्छे निरवैर पुरख आया परत, बेपरवाह आपणा फेरा पाइंदा। नाम कसवट्टी ल्या परख, पाहन रगढ़ ना कोए लगाइंदा। निर्धन उत्ते कीता तरस, निरवैर आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत निशाना इक जणाइंदा। भगत निशाना गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द, श्री भगवान रिहा जणाईआ। जिन्हां वेख मिटे सगली चिन्द, चिन्ता रोग रहिण ना पाईआ। घर मिल्या स्वामी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर दिती सरनाईआ। सति सतिवादी दित्ता इक अनन्द, अनन्द अनन्द इक जणाईआ। कलिजुग अन्दर चढ़े चन्द, सतिजुग नूर नूर रुशनाईआ। जिन्हां ढोला गाया सोहँ छन्द, सो पुरख निरँजण इक्को पुरख मनाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़या रसना जिह्वा गंद, बत्ती दन्द ना मेल मिलाईआ। जन्म जन्म दा मुकया पन्ध मंज़ल हक़ दए पुचाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग, मजीठी रंग आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशान रिहा प्रगटाईआ। सच निशान भगत अनमुल्ला, सो साहिब आप प्रगटाइंदा। भाग लगाए आपणी कुला, कुल आपणी आप जणाइंदा। नाम निधाना देवे तुल्हा, कलिजुग किनारा पार वखाइंदा। सतिगुर बूटा कदे

ना हुल्ला, फल अमृत आप लगाइंदा। कलिजुग चार कुण्ट दहि दिशा जगत अन्धेरी झुल्ले बुल्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रूप आप जणाइंदा। भगत भगवान साचा रूप, सो साहिब रिहा समझाईआ। जुग चौकड़ी महिमा अनूप, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ । वज्जे डंक चार कूट, कुण्ट आपणा नाम समझाईआ। शब्द अगम्म भेज दूत, दहि दिशा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक निशान रिहा झुलाईआ। भगत भगवान झुले निशाना, लोकमात वेख वखाईआ। खेले खेल मर्द मर्दाना, वड दाना वड वड्याईआ। घर मन्दिर अन्दर नज़र आए काहना, आसण इक्को इक सोभा पाईआ। मार्ग सच्चा सच वखाना, वरन बरन ना कोए जणाईआ। परम पुरख प्रभ खेल महाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दृष्ट रिहा जणाईआ। साची दृष्ट जाए खुल्ल, जिस आपणी दया कमाइंदा। चरण प्रीती जाए घुल्ल, साची रीती इक समझाइंदा। करता कीमत पाए मुल्ल, पारखू इक्को इक अख्वाइंदा। पत्त डाली वेखे फुल, कली कली आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान दया कमाइंदा। भगतां अन्दर वसया एक, अन्त कल वड्याईआ। सतिजुग साची देवे टेक, टिक्का मस्तक लाईआ। मार्ग दस्से इक बिबेक, विवेकी कार कमाईआ। पुरख अकाल साचा हेत, गोबिन्द सच सरनाईआ। दरस करना नेतन नेत, निज नेत्र नैण जणाईआ। अन्दर वड़ के लैणा भेत, बाहर समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता इक अख्वाईआ। भगतन मीता सतिजुग जोग, जोगीशर इक्को धार जणाइंदा। आत्म परमात्म होए संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। जन्म जन्म दा विछोड़ा चुक्के रोग, गुरमुख रोगी कोए रहिण ना पाइंदा। दर दर घर घर देवे दरस अमोघ, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सोहँ हँसा चुगाए साची चोग, माणक मोती आपणे हथ्थ रखाइंदा। भाग लगा काया कोट, कपड़ इक्को इक सुहाइंदा। आप उठाए आहलणयों डिगे बोट, गुरसिख आपणी गोद बहाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर चुकाइंदा। जन भगतां करे आप सोच, जग सोचयां हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन पूरी करे लोच, लोच मनसा आसा आपणे नाल मिलाइंदा।