२१ जेठ २०२० बिक्रमी रसाल सिँघ, साहिब सिँघ दे गृह मनावर जम्मू
सतिजुग साची दस्से रीत, श्री भगवान दया कमाइंदा। सति सतिवादी इक्को गीत, सो साहिब आप समझाइंदा। लख
चुरासी बदले नीत, नीतीवान वेख वखाइंदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। मन वासना लए जीत, हरिजन साचा सोभा पाइंदा। नज़री आए इक अतीत, त्रैगुण माया पर्दा लाहइंदा। पंज तत्त काया करे ठांडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। इक्को नज़री आए मन्दिर मस्जिद मसीत, शिवदुआला इक्को घर वखाइंदा। आत्म परमात्म इक्को ढोला साचा गीत, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म प्रभ लए जीत, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाइंदा। देवणहारा साची सिख्या सीख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच इक दृढ़ाइंदा। सतिजुग सिख्या चार वरन, बेपरवाह आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी एका सरन, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। चतुर्भुज वड करनी करन, करता पुरख प्रभ आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवान आए फड़न, डूंग्घी भँवर कवर वेख वखाईआ। साचे पौड़े आए चढ़न, काया मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ। इक्को ढोला आए पढ़न, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। इक दवारे आए खड़न, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक वड्याईआ। देवे वड्याई ग़रीब निवाज़ा, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी रच रच काजा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। नाम निधान अगम्म अथाह देवणहारा साचा दाजा, निरगुण सरगुण वस्त झोली आप भराइंदा। अनहद नाद वजाए इक्को वाजा, सुर ताल ना कोए सुणाइंदा। सुरत सवाणी शब्द हाणी बन्न्हे नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, जोत निरँजण चन्द चमकाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर देवणहारा सच्चा साथा, साहिब सतिगुर संग निभाइंदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, राम रमईया आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार जणाइंदा। सतिजुग खोल्हे तेरी अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। निरगुण नज़र आए प्रतख, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। सति धर्म दा मार्ग देवे दस्स, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। भाग लगाए काया तत्त अट्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आप सुहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक दूजे दा गायण जस, जस सिफ्तो सिफ्त सालाहीआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, सोहँ हँसा मुख एका राग अल्हाईआ। हिरदे अन्दर नर नरायण जाए वस, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग इक जणाईआ। सतिजुग मार्ग चले एक, एका देवणहार वड्याईआ। जुग चौकड़ी लिखणहारा लेख, दो जहानां रिहा समझाईआ। निरवैर हो के धारे भेख, अजूनी रहित फेरा पाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीश ना मूंड मुंडाईआ। चरण कँवल रखाए विष्न ब्रह्म महेष, शंकर आपणी कार लगाईआ। गुर अवतार करन आदेस, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाईआ। शाहो भूप वड नरेश, साचे तख्त आसण लाईआ। लोआँ
पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां रिहा वेख, बिन नेत्र नैण खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेलणहारा खेड, वड खिलाड़ी भेव चुकाईआ। शब्द अगम्म नाद तूर बोध अगम्म संदेसा भेज, लोकमात जीव जंत जुगत करे पढ़ाईआ। चौदा लोक चौदां तबक लेखा जाण गुरु गुर चेल, चेला गुर आपणी सेव लगाईआ। चौदां विद्या जाणे तेज, तेजवान बेपरवाहीआ। वेखणहारा विष्नूं विश्व सांगोपांग सेज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग इक दरसाईआ। सतिजुग मार्ग दस्से राह, रहबर इक्को इक जणाइंदा। पुरख अबिनाशी बणे मलाह, साचा बेड़ा मात चलाइंदा। जन भगतां देवे इक सलाह, सलाहगीर इक्को नज़री आइंदा। आत्म परमात्म ढोला दए पढ़ा, सोहला इक्को राग सुणाइंदा। अन्तर पर्दा उहला दए चुका, बजर कपाटी पार कराइंदा। आबे हयात मधुर प्याला इक्को रस दए प्या, ख़ुमारी इक्को नाम चढ़ाइंदा। दर दरवाज़ा दए खुल्हा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। अनरागा राग दए सुणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। सतिजुग साचे तेरी सच दलील, सति सतिवादी आप रखाईआ। जुग चौकड़ी सद मन्नणहारा अपील, वड दाता बेपरवाहीआ। भगतां होण ना देवे ज़लील, ज़ाहर आपणा दरस कराईआ। खाणी बाणी विच बणे ना कोए वकील, स्पष्ट आपणा मेल मिलाईआ। वस्त्र पहने बनवारी नील, नीलकंठ आपणा भेव दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग लेखा दए जणाईआ। सतिजुग लेखा एकँकार, इक इकल्ला आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी कर पसार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी उतरे पार, लोकमात रहिण ना पाइंदा। प्रगट हो अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। निर्मल दीप जोती कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाइंदा। प्रगट हो आप करतार, परवरदिगार खेल कराइंदा। राम रमईया हो तैयार, शाम घनईया साची बंसुरी नाम वजाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खोल्हणहारा कवाड़, गीता ज्ञान अनभव प्रकाश कराइंदा। अञ्जील कुरान खेल महान, मिहबान बीदो आपणी ख़ैरीअत आपणी झोली पाइंदा। नबी रसूल इलाही कलाम सच निशान, महिबूब इक्को इक नज़री आइंदा। करनहारा तेज हरि का शब्द कोटन भान, नूरो नूर जलवा इक दरसाइंदा। सतिजुग साचे मिले दान, देवणहार श्री भगवान, पतिपरमेश्वर निरगुण दाता आप वरताइंदा। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक सर्ब मिट जाण, विश्व धारा इक जणाइंदा। रसना जिह्वा गीत गोबिन्द गाए इक्को गान, बत्ती दन्द इक्को सिफ्त सालाहइंदा। इक्को मन्दिर इक मकान, गुरदवारा इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे आप वडियाइंदा। सचखण्ड साचे रखणा याद, सो साहिब आप जणाईआ। त्रेता द्वापर कलिजुग वेख्या खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। अन्तिम सब दी पूरी
करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़ी क्रिया वेखे थाउँ थाईंआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया होई बलवान, घर घर आपणा डंक वजाईआ। दर दर नच्चे जगत शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। साबत दिसे ना कोए ईमान, धर्म जड़्ह ना कोए लगाईआ। जीव जंत होए बेईमान, कलिजुग बैवा रूप वटाईआ। हिरदे हरि ना कोए वसाण, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कूड़ी क्रिया पीण खाण, अमृत रस हथ्थ किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक कूक देण दुहाईआ। पूजा भुल्ली जीव राम, सुरती राम शब्द ना कोए मिलाईआ। नज़र ना आए सच्चा काहन, गोपी रूप ना कोए वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी घर घर वड़या अभिमान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाच नचाईआ। सच दिसे ना कोए इस्लाम, इस्म आज़म नूर ना कोए धराईआ। बरदा बणे ना कोए ग़ुलाम, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। नानक नज़र ना आए निशान, जोती जोत नूर ना डगमगाईआ। गोबिन्द मिले ना सूरा आण, पंज तत्त काया डेरा लाईआ। नाता तुटा जीव जहान, आत्म परमात्म गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग वेखे थाउँ थाईंआ। कलिजुग वेखण आए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। चारों कुण्ट कामना दर, कामी क्रोधी रहे रौला पाईआ। निरभउ भय जाणे कोई ना डर, भावी भरम ना कोए मिटाईआ। त्रैगुण माया अग्नी रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। आपणी आपणी करनी रहे कर, गुर अवतार इष्ट नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कल आपणा वेस वटाईआ। कल वेखे हरि कल काती, कल कल्की फेरा पाइंदा। साचा नज़र ना आवे दीवा बाती, जगत अन्धेरा छाइंदा। मिले मेल ना कमलापाती, नार कन्त ना कोए हंढ्ढाइंदा। आत्म परमात्म बणया कोए ना साथी, जगत कूड़ावे यार हंढ्ढाइंदा। मिल्या मेल ना त्रिलोकी नाथी, नाथ अनाथां दया ना कोए कमाइंदा। प्याला प्याए ना कोए साकी, जाम हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। शकवाड़ा बंद ना खुल्ही ताकी, पर्दा दूई ना कोए चुकाइंदा। भरमे भुल्ला ज़ात पाती, भरम गढ़ ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वेखणहारा मार झाती, झाकी आपणी आप जणाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया वेख कुड़यार, सतिजुग साचे दए अंगड़ाईआ। उठ दुलारे हो तैयार, त्रैभवण धनी समझाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, वड संसारी वेख वखाईआ। विष्न भण्डारी रिहा पुकार, नाअरा इक्को इक लगाईआ। ब्रह्मा कहे मेरा ब्रह्म गया हार, पारब्रह्म सार ना आईआ। शंकर हथ्थ सुट्ट त्रिसूल हथियार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तूं करन हार करतार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ सेवक सेवादार, नव नौ चार सेव कमाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर कार, जुग चौकड़ी
मात चलाईआ। आउँदे रहे गुर अवतार, पीर पैगम्बर फेरा पाईआ। मार्ग दस्सदे रहे जीव संसार, लेखा लिख लिख कलम शाहीआ। चारे बाणी गई हार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा राग सुणाईआ। चारे खाणी ना करे कोए विचार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज होई अन्त हल्काईआ। माणस जन्म कोई ना सके स्वार, मानुख रूप ना कोए वटाईआ। किला तुटे ना गढ़ हँकार, कूड़ी क्रिया ना बाहर कढ्ढाईआ। नाता छुटे ना काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना जड़ ना कोए पुटाईआ। मिले हरि ना मीत मुरार, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद चार, शास्त्र सिमरत फोल फुलाईआ। पुराण अठारां गए हार, पुराण प्राणी ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग अन्दर सतिजुग ज़ात, अजाति रूप दृढ़ाइंदा। देवणहारा वड्डी दात, नाम अमोलक झोली पाइंदा। आप वखाए डूंग्घा खात, गहर गम्भीर पर्दा लाहइंदा। देवणहार सर्ब नजात, मेहर नैण आप उठाइंदा। निरगुण हो के सरगुण देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। सोहँ साची इक्को गाथ, आत्म परमात्म राग अल्हाइंदा। परम पुरख दा पूजा पाठ, मंत्र मंतव सति दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप समझाइंदा। साची रीती सतिजुग अन्त, सतिजुग सच सच जणाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जिस जन आपणा बोध जणाईआ। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। दूजे दर ना जाए मंगत, जिस जन आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अक्खर दए जणाईआ। एका अक्खर होए निष्अक्खर, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। बजर कपाटी तोड़े पत्थर, पत्थर पाहन परे हटाइंदा। जगत दुआर कराए सत्थर, सत्थर इक्को इक हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां राह वखाइंदा। भगतां दस्से राह एक, एकँकार दया कमाईआ। नौ दवारे तुटे हेत, आसा तृष्ना रहिण ना पाईआ। सुखमन डूंग्घी टेडी वेखे खेड, खलारी आपणी खेल कराईआ। ईड़ा पिंगल जाण लेट, प्रभ दर्शन सच्चा पाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। सच नगारे लावे चोट, अनहद नादी नाद सुणाईआ। भाग लगाए काईआ कोट, बंक गढ़ इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां इक्को घर वखाईआ। भगतां घर वखाए अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। नाता तोड़े हड्ड मास नाड़ी चम्म, चम्म दृष्टी ना कोए वखाइंदा। आत्म परमात्म बेड़ा बन्न्ह, श्री भगवान आपणे कंध रखाइंदा। लेखे ला पवण स्वास दम, मन दमां नाम जणाइंदा। हरख सोग ना कोए ग़म, चिन्ता दु:ख ना कोए वखाइंदा। सच प्रकाश चाढ़्हे चन्न, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
भगत भगवान मेल मिलाइंदा। भगत भगवान होवे मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। काया मन्दिर अन्दर एका घर सोहे गुरु गुर चेला, चेला गुर इक्को घर नज़री आईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सतिगुर सच्चा सज्जण सुहेला, पारब्रह्म प्रभ देवणहार सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम अचरज खेल आपे खेला, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना आईआ। खाणी बाणी कोए ना जाणे वेला, थित वार ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता इक अख्वाईआ। भगतन मीता गहर गम्भीर, गुणवन्ता आप अख्वाइंदा। काया माटी ठांडा करे सरीर, सांतक सति सति वरताइंदा। तत्त वरोलो अमृत नीर, निझर झिरना आप झिराइंदा। जन्म कर्म दी कटे भीड़, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। सच वखाए सरोवर ठांडा सीर, अमृत इक्को इक प्रगटाइंदा। कटणहारा शरअ ज़ंजीर, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। नज़री आए ज़ाहरा पीर, बेनज़ीर वेस वटाइंदा। सच जणाए इक तस्वीर, तसबी माला ना कोए लटकाइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, शाह सुल्तानां भेव मिटाइंदा। आदि अन्त ना होए दिलगीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे मुर्शद मुरीद, बेपरवाह फेरा पाईआ। निज नेत्र कराए इक्को दीद, दामनगीर दया कमाईआ। काया कर ठांडी सीत, सीतल धार इक वहाईआ। नाता तुटे जगत मसीत, काया कुरा काअबा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मुरीद मुर्शद मेला सहिज सुभाईआ। मुरीद मुर्शद करे मिलाप, घर घर विच मेल मिलाइंदा। जिस नूं मूसा कह के गया बाप, ईसा इक्को ओट रखाइंदा। जिस मुहम्मद बणाया साक, जिस नानक दस्सया जाप, मंत्र सति नाम पढ़ाइंदा। जिस गोबिन्द दित्ता थाप, वाह वा गुरू गुरू वडियाइंदा । सो साहिब पुरख अबिनाश वेखणहार खेल तमाश, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। लेखा जाण आपणी गाथ, दाता दान आपणे हथ्थ रखाइंदा । करनहारा बातन बात, ज़ाहर आपणा हुक्म वरताइंदा। देवणहारा सर्ब नजात, निज घर वासी वेस वटाइंदा। जन भगतां मेल मिलाए ख़ास, ख्वाहिश आपणी पूर कराइंदा। सेवा करे बण के दास, जगत नेत्र दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग अन्दर साचा मन्दिर काया हट्ट इक वखाइंदा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सद बख्शंदन, बख्शश बख्शीश बख्शंद आपणे हथ्थ रखाइंदा।
२१ जेठ २०२० बिक्रमी हँस राज दे गृह पिण्ड नगयाल जम्मू
जन्म मरन प्रभ मेटे रोग, आवण जावण रहिण ना पाइंदा। जिस गृह देवे दरस अमोघ, अमुल वस्त वरताइंदा। जगत
विछोड़ा कट विजोग, मेहर नज़र इक उठाइंदा। आत्म मेला धुर संजोग, परमात्म बन्धन पाइंदा। सोहँ देवे साची चोग, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। सरन सरनाई साची ओट, श्री भगवान इक रखाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे लेखे लाइंदा। जन्म कर्म दु:ख जाए लथ्थ, चुरासी गेड़ रहिण ना पाईआ। जिन्हां मिले पुरख समरथ, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। अग्गे रखे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, प्रेम प्रीती इक सिखाईआ। अमृत झिरना देवे रस, विख रूप ना कोए वटाईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर सुहञ्जणा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। जन्म कर्म दु:ख होए दूर, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। एका बख्शे साची धूढ़, निरवैर दया कमाईआ। आसा मनसा करे पूर, पूरी आसा आप कराईआ। नेड़े आए जो वसे दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नज़री आए दरस हज़ूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाईआ। जन्म कर्म दु:ख जाए नस्स, हरिजन काया मन्दिर रहिण ना पाईआ। सतिगुर स्वामी होए वस, निरगुण आपणा माण मिटाईआ। साचा तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। आत्म गाए साचा जस, ढोला परम पुरख अल्हाईआ। एका नाउँ लए रट, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। माणस जन्म लाहा लए खट्ट, प्रभ मिले सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। जन्म कर्म लेखा जाए मुक्क, मुकम्मल आपणा हुक्म जणाईआ। लख चुरासी आवण जावण जाए छुट्ट, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। गुण निधान गुर आपणी गोदी लवे चुक्क, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। दरस वखाए जो बैठा लुक, निरगुण नूर जोत धराईआ। जन्म कर्म दे विछड़यां रिहा पुच्छ, पिछला लेखा लेखे लाईआ। हरिजन बूटा जाए ना सुक्क, सुक्के हरे आप कराईआ। वेख वखाए जननी कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कांड रिहा मिटाईआ। जन्म कर्म प्रभ लेखे ला, लाशरीक दया कमाइंदा। साची सिख्या इक समझा, साख्यात दरस वखाइंदा। निरगुण हो के बण मलाह, बेड़ा लोकमात तराइंदा। साचा मार्ग दए वखा, दहि दिशा पर्दा लाहइंदा। नज़री आए इक्को बेपरवाह, दूजा रूप ना कोए वखाइंदा। तन मन्दिर दए सुहा, सोभावन्त डेरा लाइंदा। मन मंत्र दए समझा, मन वासना दूर कराइंदा। वज्जा जन्दर दए तुड़ा, कुंजी आपणा नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा रंग चढ़ाइंदा। जन्म कर्म कसुंभड़ा रंग, तन खाकी रहिण ना पाईआ। देवे वड्याई सूरा सरबँग, हरि सतिगुर सच सरनाईआ। अन्तर आत्म इक अनन्द, परमानंद जणाईआ। साचा सोहला इक्को छन्द, सो
पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म चाढ़्हे चन्द, चन्द चांदना नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। जन्म कर्म दा मुक्के लहिणा, देणा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी दर्शन नैणां, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। गुर सतिगुर दा साचा कहिणा, गुर गुर इक्को बूझ बुझाईआ। हरिसंगत मेला भाई भैणां, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। हरि सरनाई साची बहिणा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। प्रेम प्रीती तन वस्त्र गहिणा, भूशन ओढन इक्को इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया वहण ना वहणा, सच सुच्च दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन्म कर्म डूंग्घे खाते, गुर सतिगुर आप सुटाईआ। आत्म बन्न्हे परमात्म नाते, नाता इक्को जोड़ जुड़ाईआ। मेटे रैण अन्धेरी राते, सति सति साचा नूर रुशनाईआ। नाम सुणाए सच्ची गाथे, इक्को इक करे पढ़ाईआ। दीन दयाल वसे साथे, सगला संग निभाईआ। मस्तक टिक्का लाए माथे, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। भगत भगवान आप पछाते, बेपहचान पड़दा लाहीआ। गुप्त ज़ाहर करे बाते, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बातन आपणा नाम समझाईआ। जन्म कर्म दु:ख रहे ना रा, तन नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां सतिगुर पूरा मिल्या इक मलाह, फड़ बेड़ा पार कराईआ। डुब्बदे पाथर लए तरा, पाहन आपणा चरण छुहाईआ। एका नाम दए जपा, सोहँ ढोला नाद वजाईआ। जगत वचोला आप अख्वा, हरिजन साचा लए उठाईआ। हौली हौली पड़दा दए उठा, निरगुण आपणा मुख वखाईआ। सुख सागर घर दए उपजा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां देवे आत्म दान, तिन्हां लेखा लोकमात कोए रहिण ना पाईआ।
२१ जेठ २०२० बिक्रमी प्रकाशो देवी दे गृह पिण्ड नगयाल जम्मू
आवण जावण रखे हथ्थ, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। आवण जावण खेल समरथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। आवण जावण बोल अलख, अलख अलख आपणा नाम जणाइंदा। आवण जावण हो प्रतख, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। आवण जावण मार्ग दस्स, लख चुरासी मार्ग पाइंदा। आवण जावण महिमा अकथ, खाणी बाणी नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाइंदा। आवण जावण खेल करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। आवण जावण वेस वटाए जुग चार, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। आवण जावण लेखा जाणे गुर अवतार, गुर गुर आपणा
नाम बुझाईआ। आवण जावण पीर पैगम्बर मीत मुरार, सांझा यार सहिज सुखदाईआ। आवण जावण बोल जैकार, जै जै जैकार दए समझाईआ। आवण जावण भगत भगवान लै अवतार, लख चुरासी खोज खुजाईआ। आवण जावण करे कराए सच प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप दरसाईआ। आवण जावण आवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। भगतन भगती देवे दान, भगवन इक्को वस्त झोली पाइंदा। सुरती सुरत कर परवान, मूर्त मूर्ती लेखे लाइंदा। सखी मिले इक्को काहन, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। सन्त सज्जणां कर परवान, सन्त सुहेला खोज खुजाइंदा। गुरमुख गुरसिख चतुर सुजान, सुघड़ आपणी बुद्धि इक समझाइंदा। मूर्ख मुग्ध होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण आपणी कार कमाइंदा। आवण जावण निरगुण कार, हरि करता आप कमाईआ। कल कल्की अन्तिम लै अवतार, बेपरवाह फेरा पाईआ। सन्त सुहेले कर उज्यार, निर्मल जोत जोत जगाईआ। कंचन काया गढ़ बंक खोल्ह कवाड़, साढे तिन्न हथ्थ पुरख समरथ माणस देह दए वड्याईआ। शब्द अकथ मार्ग दस्स, हिरदे वस हरि जू आपणा भेव चुकाईआ । अमृत रस देवे नस्स, पांधी आपणा फेरा पाईआ। पूरी आस बंद ख़ुलास, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। मण्डल रास पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण जन भगतां मेल मिलाईआ । आवण जावण भगत उधारी, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारी, नर निरँकार आप कमाइंदा। कोई ना जाणे जीव संसारी, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां देवे नाम ख़ुमारी, सच प्याला जाम प्याइंदा। मेल मिलावा धुर दरबारी, श्री भगवान आपणे अंग लगाइंदा। आवण जावण चुके बीमारी, लख चुरासी नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे लेखे लाइंदा। हरिजन लेखे लाए मीत, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जिन्हां गाया ढोला सोहँ गीत, सो हरि मन्दिर बैठण चाईं चाईंआ। सदा धाम दए अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ । जींवदयां जग जाइण जीत, जीवण जुगत इक समझाईआ। लेखे लग्गे हस्त कीट, जो जन आए सरनाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, काया अमृत फल इक लगाईआ। लहिणा चुके जन्म कर्म दा बीस बीस, बीस बीसा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक्को काहन, आवण जावण पन्ध सर्ब मुक जाण, घर मिले पांधी प्रभ दाता बेपरवाहीआ ।
२१ जेठ २०२० बिक्रमी शिवो देवी दे गृह पिण्ड बाले वाल जम्मू
कोट ब्रह्मण्ड रहे वेख, कोटन कोटी ध्यान लगाईआ। नर हरि नरायण धरया भेख, बेअन्त सच्चे शहिनशाहीआ। पिछली सब दी मेटे रेख, रेखा अगली दए जणाईआ। दो जहानां खोल्हे भेत, भेव आपणा दए समझाईआ। जन भगतां करे आत्म हेत, घर मन्दिर फेरा पाईआ। सुंञां होए ना गुरमुख खेत, राखा इक्को नज़री आईआ। अग्नी तत्त ना तपे महीना जेठ, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। सद रखे साया हेठ, मेहरवान सहिज सुखदाईआ। दर्शन देवे नेतन नेत, नित नित आपणा खेल उपाईआ। लिखणहारा साचे लेख, लेखा गुरमुखां रिहा चुकाईआ। किसे हथ्थ ना आवे औलीए शेख़, पीर पैगम्बर देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा नाद वजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड सुणन नाद, अनादी हरि वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गए जाग, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। कवण कूटे खेल करे श्री भगवान, भगवन आपणी कल धराइंदा। लेखा जाण जीव जहान, जीव आत्मा सर्ब उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कोटी कोट प्रभ डेरा रिहा ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कवण नाम रिहा जपा, जाप आपणा इक समझाईआ। कवण धार पाप रिहा मिटा, पतित पुनीत कराईआ। कवण रंग रिहा रंगा, रंग इक्को इक वखाईआ। कवण दर सोभा रिहा पा, सोभावन्त सच्चा शहिनशाहीआ। कवण दुआर चरण रिहा टिका, टिक्का मस्तक धूढ़ी गुरमुखां आप लगाईआ। कवण दर दरवाज़ा रिहा खुल्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा पड़दा लाहीआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड रख ओट, इक्को इक ध्यान लगाईआ। कवण दुआर करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। कवण घर बहि बहि करे सोच, साची सोच आपणे कोल रखाईआ। कवण ढोला सद लाए झोक, कवण रागी राग अल्हाईआ। कवण बंक सुहाए कोट, किला कवण रूप वखाईआ। कवण बिध कढ्ढे खोट, जन भगतां निर्मल बुद्धी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। कोटन कोटि रख आस, आस आसा विच प्रगटाइंदा। कलिजुग अन्त बुझाए प्यास, कवण अमृत जाम प्याइंदा। कवण वेला होए दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। कूड़ी क्रिया करे नास, नास्तिक नज़र कोए ना आइंदा। अस्तिक देवे सच्चा साथ, सदा सद आपणा संग निभाइंदा। उपासक इक इक रघुनाथ, इष्ट इक्को इक प्रगटाइंदा। वास्तक जाणे आपणी गाथ, वास्ता आपणे नाल पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा घर आप सुहाइंदा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड करन ख्याल, आप आपणी दलील दौड़ाईआ। साहिब सतिगुर होए
दयाल, दीनां नाथ फेरा पाईआ। साचा मार्ग दए सिखाल, सिख्या इक्को इक समझाईआ। चरण कँवल बहाए शाह कंगाल, शहिनशाह आपणी ओट वखाईआ। देवे नाम सच्चा धन माल, धुर दी दात आप वरताईआ। गुरमुख सज्जण लए भाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सुणे आप मुरीदां हाल, मुर्शद वड्डा वड वड्याईआ। दो जहानां मारे इक उछाल, रतन अमोलक गुरमुख हीरे बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी रखे सदा संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड मंगण चरण धूढ़, धूढ़ी इक्को ओट तकाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, मूर्ख आपणे धंदे लाईआ। नाम रंगण चाढ़्हे गूढ़, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। पूरब जन्म बख्शे कसूर, जन्म कर्म एथे लेखे पाईआ। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा पड़दा उठाईआ। नज़री आवे इक्को नूर, नूर नूराना करे रुशनाईआ। आसा मनसा पूरी करे ज़रूर, गुरमुख ज़रूरत इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी आपणा रखे सच दस्तूर, बदस्तूर आपणी कार कमाईआ।