पुस्तकालयभाग १४

२१ जेठ २०२० बिक्रमी गुरदित्त सिँघ, संसार सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू

सतिजुग साचा जग लग्गणा, कलिजुग अन्त रहिण ना पाईआ। दीपक दीआ इक्को जगणा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। नाम डंका इक्को वज्जणा, दो जहानां करे शनवाईआ। साचा मार्ग इक्को रखणा, चार वरन राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। सतिजुग साचा लग्गे मात, मात्र भूमी मिले वड्याईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, निरगुण साचा चन्द चमकाईआ। सृष्ट सबाई देवे इक्को गाथ, अन्तर आत्म करे पढ़ाईआ। घर मन्दिर मेला त्रिलोकी नाथ, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। सच जणाए इक्को पाठ, हवन इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार चलाईआ। सतिजुग लागे मात अन्त, अन्तरजामी आप लगाइंदा। जुग चौकड़ी बणाए बणत, घड़न भंनणहार खेल खलाइंदा। जिस दा राह तक्कदे गए गुर अवतार सन्त, सो सतिगुर वेस वटाइंदा। देवे वड्याई जीव जंत, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। सुरती शब्दी मेला नार कन्त, घर मंगल इक्को गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार समझाइंदा। सतिजुग लग्गे कलिजुग वार अन्त, अन्त इक्को खेल कराईआ। श्री भगवान वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। माया ममता तोड़नहारा हउमें

हंगत, झूठा गढ़ कोए रहिण ना पाईआ। वेखणहारा भुक्खा नंगत, ग़रीब निमाणे खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। धुर फ़रमाना एकँकार, पुरख अकाल आप जणाईआ। सति सतिवादी हो तैयार, सति पुरख निरँजण वेस अनेका रूप वटाईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह कवाड़, करे खेल अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव कोए ना पाईआ। तख्त निवासी भूपत भूप शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह इक्को एक एक अख्वाईआ। महल अटल उच्च मनार, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दवारा कर उज्यारा, निरगुण आपणी कार जणाईआ। सति दवारा एका एक, एकँकार आप वडियाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरगुण निरवैर रिहा पेख, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जुगा जुगन्तर चलाए मंत्र बणाए बणतर भगत भगवान नेत्र पेख, निज नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग निरगुण सरगुण करदा आया हेत, गुर अवतार आपणी सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी खेले खेड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। मिहबान बीदो सांझा यार, हक़ हकीकत खोज खुजाईआ। लाशरीक परवरदिगार, बेनज़ीर फेरा पाईआ। हक़ हकीकत बोल जैकार, ऊँचो ऊँच नाअरा इक्को इक लगाईआ। सच रफ़ीक सांझा यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। धाम सुहाए निहचल इक अटला, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। दीपक जोती आपे बला, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। सच संदेसा एका घल्ला, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग मार्ग आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, निरगुण निरवैर रिहा जणाईआ। चौथे युग पन्ध मुकाउणा, पांधी कोए नज़र ना आईआ। साचा दुआर इक सुहाउणा, दर दरबारी सोभा पाईआ। चवीआं अवतार नाउँ धराउणा, निहकलंका डंक वजाईआ। राउ रंकां आप उठाउणा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। धुर फ़रमाना इक सुणाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश प्रकाश इक्को नाद वजाईआ। गुर अवतार दर मंगाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत रिहा बणाईआ। गुर अवतार औण दर, दर दर आपणा फेरा पाईआ। करे खेल करता पुरख नरायण नर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। महल अटल उच्च मनार आपे चढ़, तख्त निवासी वेख वखाईआ। शब्द अगम्म डोरी लए फड़, तन्दी तन्द तार सतार नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, भेव किसे ना

आईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसारा, कोटन कोटि काल विहाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, निरवैर पुरख आप समझाईआ। निहकलंक जोती नूर हो उज्यारा, मात पित ना कोए बणाईआ। शब्द डंका वज्जे अगम्म अपारा, सुर ताल ना कोए रखाईआ। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां करे ख़बरदारा, रवि ससि सूरज चन्द नैण खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, नाम हुलार इक जणाईआ। वेख वखाए तेई अवतारा, एका दूआ तीआ आपणा रंग वखाईआ। चौथे घर कर पसारा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। पंचम नाद शब्द धुनकारा, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। छेवें घर बिन छप्पर छन्न वसे बाहरा, चार दीवारा नज़र कोए ना आईआ। सत्तवें सति सतिवादी खेल न्यारा, पुरख पुरखोतम आप कराईआ। अट्ठवें अट्ठां तत्तां वेखणहारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध पड़दा लाहीआ। नावें नौ दर नौ खण्ड नव नौ खोल्हणहार किवाड़ा, बंद ताकी आपे लाहीआ। दस्सवें दहि दिशा होए उज्यारा, घर मन्दिर सोभा पाईआ। लेखा जाणे आपणी धारा, धार नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर रिहा उठाईआ। पीर पैगम्बर खोल्हे अक्ख, सो साहिब आप जणाइंदा। परवरदिगार नूर इलाही मुकामे हक़ हो प्रतख, ज़हूर इक्को इक जणाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दे उत्ते पैंदा रिहा छक्क, सो शहिनशाह शिकवा सर्ब मिटाइंदा। मुल्लां शेख़ मसायक ग़ौंस कुतब देवणहारा हक़, हक़ हकीकत खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार बंधाइंदा। उठावणहारा गुर गुर रूप, अनरूप दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वसणहारा कूट, लख चुरासी अन्दर डेरा लाईआ। एका ताणा एका पेटा एका सूत, एका बन्धन रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गुर गुर रूप आए दवारे, दरगाह साची धाम जणाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारे, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी पावे सारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पड़दा लाहइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण देवणहारा दान, दाता दानी नौजवान, निरगुण रूप श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताइंदा। तख्त निवासी शाहो शाबासी आदि जुगादी साचा काहन, नाम बंसुरी इक्को नाद वजाइंदा। महल अटल वसे रमईया राम, रहमत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वरन बरन चार कुण्ट चार युग बरदे करे ग़ुलाम, शहिनशाह इक्को नज़री आइंदा। बरदे करे आप ग़ुलाम, साचा हुक्म हाकम आप जणाईआ। नित नवित्त बदलणहार नज़ाम, नौबत आपणे नाम सुणाईआ। पीर पैगम्बर करावनहार सलाम, अलैकम आपणा रंग वखाईआ। धुरदरगाही देवणहारा आपणा नाम, कलमा सच सच पढ़ाईआ।

वेखणहारा इक अमाम, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग दवारा इक्को इक खुल्हाईआ। सतिजुग दवारा खोल्हे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी जिस थापण ल्या थाप, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सदा सदा गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा दस्सदे गए जाप, रसना जिह्वा ढोला बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। अन्तर आत्म परमात्म जिस नूं दस्सदे रहे रसूल पाक, पाकीजा आपणा भेव चुकाईआ। वेखणहारा पंज तत्त काया माटी ख़ाक, ख़ाकसार आपणा वेस वटाईआ। दो जहान खोल्हणहारा ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। वेद व्यास ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द पूरा करे भविक्ख्त वाक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करने आया, करता पुरख अगम्म अपार। सच दवारा इक सुहाया, सोभावन्त सच्ची सरकार। त्रैगुण माया डेरा ढाहया, पंचम पंच करे ख्वार। साचा राह इक वखाया, भगत भगवान दे आधार। फड़ फड़ बांहों आप उठाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करता खेल अवल्लड़ा, जुग चौकड़ी आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम दस्से राह सुखल्लड़ा, सतिजुग साची धार समझाईआ। आत्म परमात्म फड़ाए पलड़ा, दूजी गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करे सरबग्ग, सूरबीर आपणी कल वरताइंदा। लख चुरासी नालों हो अलग्ग, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सच सिँघासण बहे सज, सोभावन्त डेरा लाइंदा। गुर अवतार लए सद्द, पीर पैग़ंम्बर नाल रलाइंदा। नेत्र खोल्हो सारे अक्ख, बिन अक्खां आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप दरसाइंदा। गुर अवतार वेखो आण, श्री भगवान रिहा जणाईआ। कलिजुग अन्तिम सृष्ट सबाई होणी वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। धर्म दिसे ना कोए निशान, सच सुच्च ना कोए कुड़माईआ। घर घर वड़या पंज शैतान, दिवस रैण करे लड़ाईआ। नज़र ना आए श्री भगवान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। दीन मज़्हब करन वैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा वखाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो करो विचार, सो साहिब आप जणाईआ। साची रही ना कोई धार, धरनी धरत धवल कुरलाईआ। कलिजुग जीव नार होई विभचार, नर हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। साची सखीआं कोए ना मंगलाचार, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले हाहाकार, गुरूदवारे साख्यात गुरू नज़र किसे ना आईआ। धीआं भैणां करन वपार, बण वणजारे हट्ट चलाईआ। सति धर्म दी जड़ दिती उखाड़, स्यासत घर घर नाच नचाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना

कोए धराईआ। राज राजान शाह सुल्तान होए बेईमान, बैवा दिसे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रखो याद, पूरब लेखा आप जणाइंदा। जीवां जंतां जो दे के आए दाद, कवण वस्त झोली विच रखाइंदा। कलिजुग माया भरमे भुल्ले साध, सन्त सति सरूप ना कोए समाइंदा। अनहद शब्द वजाए ना कोए नाद, तुरिया राग ना कोए अल्हाइंदा। बिन हरि नामे खाली दिसण हाड, नाड़ बहत्तर जोती नूर ना कोए चमकाइंदा। रसना जिह्वा पीण खाण लग्गा स्वाद, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। धीआं पुत्तर करन लाड, आत्म परमात्म गोद ना कोए बहाइंदा। ढोला सुणया ना बोध अगाध, अक्खर पढ़ पढ़ जीव जंत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण फोल फुलाइंदा। नाम ना मिल्या मन का मंत, अन्तर आत्म पड़दा कोए ना लाहइंदा। होया विछोड़ा नार कन्त, आत्म सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाइंदा। दीनां मज़्हबां अन्दर गढ़ बणया हउमें हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए जणाइंदा। ना कोई दीसे साचा पंडत, मुल्लां शेख़ नज़र कोए ना आइंदा। ग्रन्थी पन्थी होए मंगत, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नेत्र नैणां आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं रहे दस्स, वेख वेख साचा हाल सुणाईआ। कलिजुग जीव कूड़ी क्रिया गए फस, राम कृष्न इष्ट नज़र किसे ना आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मसीता विच्चों गए नस्स, मसला हक़ हक़ ना कोए समझाईआ। नानक गोबिन्द कहे साडा चले कोए ना वस, श्री भगवान आपणा खेल रचाईआ। कूड़ी क्रिया ढोला गावण जस, जस वेद पुराण सिफ्त ना कोए सुणाईआ। रैण अन्धेरी होई मस, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ज्ञानीआं ध्यानीआं टुट्टा जत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। परमात्म नालों आत्म हो के बैठी अड्ड, अन्दर वड़ मेल ना कोए मिलाईआ। डूंग्घी भँवरे डिग्गे खड्ड, फड़ बांहों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। पिछला नाता भुल्लया विश्व यद्द, आदि पुरख आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मुख रहे मोड़, करवट आपणी रहे बदलाईआ। कलिजुग जीवां मनमति बुध होई होर, गुर सिख्या नज़र किसे ना आईआ। अन्दर वड़या ठग्ग चोर, दिवस रैण लुट्टी जाए वाहो दाहीआ। कलिजुग रैण अन्धेरी दिसे घनघोर, जोत निरँजण चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रभ साचे दी भुल्ल गए सारे लोड़, मन वासना रहे वधाईआ। माणस होए अन्तिम ढोर, मनुष् रूप ना कोए जणाईआ। मंत्र किसे ना फुरे फुरना फोर, नमो सति ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पए रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साडी धार ना चलया को, हँस काग रूप वटाईआ। धुर दी बाणी दे के आए ढोआ ढो, घर घर वस्त

पुचाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना आए चो, रसक रसक बूँद टपकाईआ। आत्म परमात्म दस्स के आए मोह, मुहब्बत इक्को घर जणाईआ। निरगुण सरगुण नाल जाणा छोह, सरगुण निरगुण इक्को रंग वखाईआ। साचा बीज लैणा बो, काया सिंच क्यारी हरी कराईआ। कूड़ी माया नालों होणा निरमोह, ममता इक्को इक रखाईआ। घर दीपक करनी लो, प्रकाश इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार वेखण तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती ध्यान लगाईआ। काम वासना खुल्हे हट्ट, कूड़ी क्रिया नच्चे वाहो दाहीआ। सच्चा खेड़ा दिसे भट्ठ, कलिजुग अग्नी लम्बू एका लाईआ। नज़र ना आए कोए ब्रह्म मति, मनमति बैठी डेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मार्ग आए दस्स, जीव जंत गए भुलाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर होए वस, वस्त आपणी बैठे गंवाईआ। रसना नाल लभ्भदे रस, हरि का रस बिन रसना जिह्वा इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सर्ब रिहा जणाईआ। पीर पैगम्बर मारन नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सदी चौधवीं मुरीद मुर्शद रिहा ना कोए प्यारा, प्रीती सच ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अँध्यारा नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। हकीकत हक़ ना कोए मुज़ाहरा, मुस्लिम सुन्नी देण दुहाईआ। नज़र ना आए परवरदिगारा, अल्ला राणी नैण ना कोए मटकाईआ। मुख घूँगट पाया भारा, नकाब इक्को इक रखाईआ। आदाब करे ना कोई सजदा सिरजणहारा, जगत निमाज़ कम्म किसे ना आईआ। साचा हुजरा नज़र ना आए विच संसारा, महिराब डेरा कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा रिहा वखाईआ। लेखा वेख मुहम्मद रिहा तबक, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साबत रहे ना चौदां तबक, तबा सब दी रिहा बदलाईआ। अल्फ़ ये दा पढ़दे रहे सबक, अल्ला नूर नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम साडी सिख्या विच पै गया फ़र्क, फ़िकरा सच्चा गए भुलाईआ। सच ईमान कीता तर्क, तुरत आपणा राह चलाईआ। परवरदिगार वेखण आया परत, पारब्रह्म आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी करनहारा परख, पारखू इक्को इक अख्वाईआ। ना सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। उच्ची कूक बोले आप कड़क, धुर फ़रमाना रिहा सुणाईआ। पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह वेखो उम्मत उम्मती अद्धविचकारे रही अटक, कन्ढ्ढा पार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैणां रिहा वखाईआ। पीर पैगम्बर सजदा सीस, दोए बन्दन इक कराईआ। तेरा खेल साहिब जगदीश, बेअन्त तेरी वड्याईआ। साडे ख़ाली होए खीस, हथ्थ नज़र कुछ ना आईआ। हुक्मे अन्दर मिली बख्शीश, लोकमात सेव कमाईआ। तेरी दस्स के आए हदीस, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, वेला अन्त रिहा विहाईआ। अन्तिम नाता छुटणा जगत

मसीत, अञ्जील कुरान बग़ल इक टिकाईआ। तेरी सच्ची वेखणी रीत, रीतीवान तेरी सरनाईआ। तेरा सुणना इक्को गीत, लाशरीक तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। पीर पैगम्बर ध्यान लगाउँदे, निज नेत्र नैण राह तकाईआ। आपणा पल्लू आप छडाउदे, गल वास्ता रहे पाईआ। सदी चौधवीं पन्ध मुकाउदे, मुक्के खेल पराईआ। तेरी उम्मत तेरी झोली रखाउदे, तेरे हुक्मे आप रज़ाईआ । आपणा पल्लू तैथों छुडाउदे, लेखा अन्त मंगे कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद सद तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देण इकबाल, हरफ़ हरफ़ देण जणाईआ। पुरख अबिनाशी तेरी अवल्लड़ी चाल, साडी समझ विच ना आईआ। कलिजुग अन्तिम सारे होए बेहाल, बिहबल हो के देण दुहाईआ। ख़ाली दिसे धर्मसाल, धर्म दवारा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख कोई ना उपज्या लाल, लाल रंग ना कोए चढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी थक्के भाल, सत्तां दीपां भेव चुकाईआ। त्रैगुण माया प्या जाल, चारों कुण्ट फंद लगाईआ। कलिजुग आप बणया बलवान, बल साचा रिहा वखाईआ। मैं मन्नया धुर फ़रमान, जो दित्ता बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई कीती शैतान, घर घर शरअ रूप लड़ाईआ। माँ पुत्त दा रहिण ना दित्ता ईमान, सिदक हक़ ना कोए वखाईआ। कलमे कोलों काज़ी शरमाण, राम कोल पंडत कोए ना जाईआ। गुरू दरस कोए ना पाण, गुरसिख बैठे मुख भवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आप होए हैरान, हरि जू की की खेल वरताईआ। पहलों खोल्ह साडी दुकान, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। अल्ला वाहिगुरू दे के नाम, कृष्न कृष्न करी पढ़ाईआ। अन्तिम बदल देवे नज़ाम, बेसमझ आपणी समझ ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अनोखा, अनभव आपणा खेल जणाइंदा। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो लोकमात वेखो तुहाढ्ढे शिश तुहानूं दे गए धोखा, साचा संग ना कोए निभाइंदा। प्रभ मिलण दा किसे ना मिल्या मौका, जीव जंत मुख सर्ब भुआइंदा। गूढ़ी नींदे सुत्ते ला के ढौंका, आलस निंद्रा ना कोए गवाइंदा। माया ममता होया शौका, शहिनशाह नज़र किसे ना आइंदा। पंडतां पोचिआ रहि गया चौंका, घर ब्रह्म पारब्रह्म वेखण कोए ना आइंदा। मुल्लां शेख़ चलया औंता, पुत्त पोतरा गोद ना कोए बहाइंदा। गुरमुख नारी मिले ना नर हरि ख़ौंता, साची सेज ना कोए हंढ्ढाइंदा। कोई लभ्भदा पटणा पौंटा, कोई अयुध्या मथुरा वेख वखाइंदा। कोई मदीने मक्के फिरे ग़ौंसा, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ चोटी चढ़ के वेखो अख़ीर, हरि सतिगुर आप वखाईआ। चार वरन होया दिलगीर, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रिहा कुरलाईआ।

कोई ना बदले किसे तकदीर, तकसीर समझ किसे ना आईआ। चारों कुण्ट वज्जा ज़ंजीर, शरअ सके ना कोए तुड़ाईआ। नज़री आए ना सांझा पीर, पुश्त हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम लग्गी भीड़, भीड़ा राह पार ना कोए कराईआ। दर दर घर घर मंगते फिरदे फ़कीर, फ़ाके मरे लोकाईआ। पंडत कढ्ढ दे फिरदे मस्तक विच लकीर, जोत ललाट ना कोए रुशनाईआ। ग्रन्थी पगड़ी थल्ले बन्न्हदे रहे चीर, चीरा बजर कपाटी ना कोए दिवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी दिशा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं सुणदे वज्जदी ढोलक, ढोला जीव जंत रहे जग गाईआ। किसे ना मिल्या नाम अमोलक, अनमुलड़ी दात झोली कोए ना पाईआ। प्रभ राग ना सुणाया कोई अनबोलत, बिन रसना जिह्वा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा रिहा वखाईआ। आपणा लेखा वेख होए बेज़ार, साची सुरत ना कोए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम आई हार, जित रूप ना कोए वखाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ली नर निरँकार, निरगुण रूप ना कोए जणाईआ। साचा मार्ग रिहा ना अन्तिम वार, रहबर बण के पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। निज नेत्र करे ना कोए दीदार, घर साचे दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार मंगण मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। कलिजुग अन्तिम सच धर्म होया नंग, सिर पड़दा कोए ना पाईआ। अन्तर मिले ना किसे अनन्द, बसन्तर बाहरों रही जलाईआ। रसना जिह्वा खा खा थक्के गंद, मन वासना बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। तेरे दर ना मुक्कया पन्ध, मंज़ल हथ्थ ना कोए आईआ। आत्म ढोला ना गाया छन्द, परमात्म राग ना कोए सुणाईआ। सुरती शब्द ना पाई ठंड, सीतल धार ना कोए वहाईआ। फिर फिर थक्के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग गया लँघ, नित नवित्त तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। पुरख अबिनाशी देवणयोग, देवणहार अख्वाइंदा। नाम सुणाए सच श्लोक, इक्को राग अल्हाइंदा। अगला पिछला मिटे विजोग, विजोगी रूप ना कोए रखाइंदा। निरगुण निरगुण धुर संजोग, बण संजोगी मेल मिलाइंदा। साचे मन्दिर दरस अमोघ, सो साहिब आप कराइंदा। निरगुण सरगुण कटे रोग, रोगी रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लहिणा देणा नेत्र नैणां आप वखाइंदा। लहिणा देणा अन्त चुकावांगा। श्री भगवान रूप वटावांगा। जीव जंत वेख वखावांगा। साध सन्त पड़दा लाहवांगा। भगत भगवान मेल मिलावांगा। नार कन्त इक हंढ्ढावांगा। रंग बसन्त इक चढ़ावांगा। मणीआं मंत मंत्र इक सिखावांगा। जगत बसन्तर अन्त बुझावांगा।

गगन गगनंतर खोज खुजावांगा। लोआँ पुरीआँ वेख वखावांगा। दो जहानां फेरा पावांगा। शब्दी सुत नाल मिलावांगा। अबिनाशी अचुत वेस वटावांगा। साची रुत्त आप वडयावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव चुक्क, गोद बहावांगा। करोड़ तेतीसा उज्जल मुख, सुरप्त इन्द नाल मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कर वखावांगा। निरगुण नूर हो के आवांगा। राम रूप नज़री आवांगा। काहन कृष्न वड वडयावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद आपणा नूर दरसावांगा। नानक गोबिन्द तूर वजावांगा। वड दाता बण के सूर, सूरबीर आपणा नाउँ धरावांगा। प्रगट हो के हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणी कल जणावांगा। पिछले करे मुआफ़ कसूर, मुफ्त आपणी मेहर वरतावांगा। जो वसणहारा दूर, नेड़े हो के रूप वखावांगा। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, सच मार्ग इक वखावांगा। जन भगतां देवां मस्तक धूढ़, टिक्का नाम इक लगावांगा। गुर अवतारां आसा पूर, पीर पैगम्बरां सोभा पावांगा। अग्गे दस्सां इक शऊर, शहिनशाह बण के आपणा नाम जपावांगा। कोई रहिण ना देवां मजबूर, मजबूरी सब दी अन्त कटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक वखावांगा। साचा मार्ग इक वखावांगा। श्री भगवान नाम जपावांगा। वरन बरन सर्ब मिटावांगा। चार अठारां जोड़ जुड़ावांगा। चढ़ घोड़ वेख वखावांगा। दौड़ दौड़ पन्ध मुकावांगा। कौड़ा रीठा भन्न वखावांगा। पंज तत्त ना पावे शोर, चोर यार सब नूं डंन लगावांगा। इक भगतां रखां लोड़, लोहड़ा घर घर प्या वखावांगा। जिस नूं सारे कहिन्दे होर, सो होका दे सुणावांगा। जिस दे अन्तिम गुर अवतार पीर पैगम्बर गए कोल, सो आपणी कल मात प्रगटावांगा। दो जहानां वज्जे ढोल, विष्न ब्रह्मा शिव साची सेव लगावांगा। लख चुरासी तोलां आपणे तोल, नाम कंडा इक रखावांगा। गुरमुख कोई ना रहे अनभोल, रातीं सुत्तयां अन्दर वड़ जगावांगा। सुरती शब्दी करे चोल्ह, काया चोला आप बदलावांगा। मौला हो के जावां मौल, रुत्त बसन्ती इक महकावांगा। देवां वड्याई उपर धौल, धरनी धरत भाग लगावांगा। सच दवारा इक्को खोल्ह, चार वरन बहावांगा। राज राजान शाह सुल्तान सारे अन्तिम रोण, ग़रीब निमाणयां घर घर दीपक नाम जगावांगा। कलिजुग कोलों सतिजुग आपणी वस्त आया खोहण, सिर उस दे हथ्थ टिकावांगा। सतिजुग वगे ठंडी पौण, पौण पाणी वेख वखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा ढोला एका गौण, सोहँ आपणी धार जणावांगा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म घर विच दर्शन पौण, साचा मन्दिर इक उपजावांगा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता बुरज ढौण, निवण सो अक्खर इक पढ़ावांगा। हरि का भेव जाणे कौण, आपणी कीती आपणे हथ्थ वखावांगा। भगत भगवान एका सेजा सौण, साची सेज आप बणावांगा। सचखण्ड दवारे अन्दर आपे भौण, पौड़ी डण्डा नाम लगावांगा।

जिस राम ने मारया रौण, सो राम भगतां नाल मिलावांगा। जिस काहन नूं रसना जिह्वा सारे गौण, तिस काहन दी बंसुरी गुरमुखां हथ्थ फड़ावांगा। जिस मूसे सुट्टया मूँह दे भार डिगी धौण, सो जलवा कोहतूर हरिजन तेरे विच चमकावांगा। जिस नूं ईसा कहे ख़ुदावंद मेरे कोल, सो पुरख बिधाता जन भगतां रंग रंगावांगा। जिस नूं मुहम्मद कहे अमाम आवे मेरी सेजा सौण, सो साहिब आपणे घर वखावांगा। जिस नूं नानक गाया निरँकार सचखण्ड वसे पड़दे उहल, उह पड़दा आप चुकावांगा। जिस नूं गुर गोबिन्द कहे पुरख अकाल मेरा पिता मेरे कोल, सो पिता पूत गंढ्ढ पुआवांगा। उह वेला वाला औण, आ के आपणे रंग रंगावांगा। जिस नूं आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहान सारे गौण, सो पुरख आपणा रूप धरवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग घाड़न रिहा घड़, बण ठठियार आपणी सेव कमवांगा। कलिजुग सतिजुग घाड़न घड़े बण ठठियार, थथवा आपणा नाम हथ्थ उठाईआ। आदि जुगादी वड घुम्यार, घुंमण घेरी कोहलू चक्की चक्क भुआईआ। निरगुण सदा बणया रहे हुशियार, सरगुण समझ ना सके राईआ। जुग चौकड़ी घलदा रिहा गुरू अवतार, गुर गुर आपणा नाम समझाईआ। पंज तत्त काया चोला करदा रिहा शृंगार, तन ख़ाकी मात हंढ्ढाईआ। नाम निधाना बोल जैकार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द गया समझाईआ। अन्त अन्त कोए ना पारावार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आपणी धार रखाईआ। चार जुग गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिन्दे गए कलिजुग अन्तिम कल कल्की लए अवतार, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले साचे पर्बत फेरा पाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया दए नवार, सतिजुग मार्ग इक्को लाईआ। सर्ब जीआं दा बणे सांझा यार, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई सब नाल करे प्यार, प्रेम प्रीती इक वखाईआ। भगतां अन्तर करे गुफ़तार, कलमा सच सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सति सतिवादी फेरा पाईआ। सति सतिवादी पारब्रह्म, प्रभ आपणी खेल कराइंदा। निहकर्मी करे सच कर्म, कर्म कांड ना कोए जणाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, निरगुण आपणे कंध उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देवणहारा नाम धन, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। अन्तिम करनहारा खंन खंन, खड़ग खण्डा आप चमकाइंदा। जन भगतां बणे जननी जन, धन्न जणेंदी माई आप अख्वाइंदा। सन्त सुहेले चाढ़्हे निर्मल चन्न, जुग जुग नूर आप धराइंदा। नित नवित्त नज़र ना आए नेत्र अन्न्ह, जगत लोचण सार कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी कार कमाइंदा। प्रभ की कार कमावेंगा। सच मार्ग की लगावेंगा। सतिजुग मात किवें

उठावेंगा। कलिजुग अन्त किवें खपावेंगा। गुरमुख सन्त किवें बचावेंगा। कलिजुग जीव जंत राए धर्म हथ्थ किवें फड़ावेंगा। अग्गे बणा साची बणत, साचा खेल किवें रचावेंगा। तेरी महिमा सदा अगणत, आपणा लेख किवें लिखावेंगा। तेरा कोई ना जाणे अन्त, आपणा भेव किवें प्रभ पावेंगा। अन्त आपणा भेव पावांगा। गुर अवतार कोए ना नाल रखावांगा। निरगुण हो के इक्को आवांगा। गुरमुख गुरसिख जन भगत साची सिख्या इक समझावांगा। जींवदया जग आपणा आप जितो, साची जुगती आप दृढ़ावांगा। मन वासना सारी लुट्टो, बण लुटेरा हुक्म सुणावांगा। कूड़ी क्रिया फड़ के कुट्टो, नाम खण्डा हथ्थ जणावांगा। लख चुरासी विच्चों छुट्टो, सोहँ ढोला इक अलावांगा। शेर हो के बुक्को, भबक इक्को इक दृढ़ावांगा। भगत हो के उठो, भगवान मेल मिलावांगा। अग्गे हो के प्रभ नूं पुच्छो, फेर हकीकत सर्ब जणावांगा। दोए जोड़ बन्दना झुको, झुक झुक आपणा पड़दा लाहवांगा। अग्गे जांदे मूल ना रुको, पिच्छा फेर ना किसे वखावांगा। प्रभ चरणां हेठां जा के लुको, सचखण्ड दुआर बहावांगा। भगवान भगतां नूं कहे आओ मेरयो पुत्तो, जगत नाता ना कोए जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप वखावांगा। साची खेल आप वखाएगा। प्रभ आपणा बल धराएगा। दो जहानां हुक्म मनाएगा। कलिजुग कूड़ा रहिण ना पाएगा। सतिजुग साचा आप जगाएगा। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, निर्मल रूप वखाएगा। गुरमुख हँस बणाए कागा, कागों हँस उडाएगा। घर दीपक जोत जगे चिराग़ा, अन्ध अन्धेर नेड़ ना आएगा। शब्द उपजे इक्को रागा, ढोलक छैणा ना कोए वजाएगा। हरि जू हरि नर मिले कन्त सुहागा, जगत रंडेपा अन्त कटाएगा। एथे ओथे दो जहान हो मेहरवान पुछणहारा वातां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग जणाए आपणा घर, घर मन्दिर डूंग्घी कन्दर काया बंक इक्को इक वडयाएगा।

२२ जेठ २०२० बिक्रमी सरदार सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू

जन मंगता मंगे इक्को दान, दाता दानी इक अख्वाइंदा। देवणहार श्री भगवान, जुग चौकड़ी आप वरताइंदा। खेले खेल विच जहान, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। भगत भगवान कर पहचान, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सति सतिवादी देवे नाम, नाम निधान आपणा इक जणाइंदा। पूरन इच्छया करे काम, साची भिच्छया झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आप अख्वाइंदा। भगत जन मंगे वस्त एक, एकँकार हथ्थ वड्याईआ। सदा सद बदलणहारा लेख, लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। साचे सन्तन करे हेत, हितकारी वड वड्याईआ। नज़री आए नेतन

नेत, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। लभ्भदे फिरदे केतन केत, दहि दिशा देण दुहाईआ। किसे हथ्थ ना आए मुल्लां शेख़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। मंगे दान गुरमुख मीत, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पारब्रह्म तेरी साची रीत, जुग जुग भगतां होवें सहाईआ। लख चुरासी विच्चों परखें नीत, नीतीवान फेरा पाईआ। आपणा धाम दस्सें अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जो जन गाउँदे तेरे गीत, तिन्हां गोबिन्द लएं मिलाईआ। काया करें ठंडी सीत, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक वरताईआ। गुरमुख मांगे ठांडे दरबार, दर साचे सीस झुकाईआ। देवणहार हरि निरँकार, देंदया तोट कोए ना आईआ। ख़ाली भरनहार भण्डार, वस्त अमोलक इक रखाईआ। दुखियां दु:ख दए निवार, दर्दीआं दर्द आप वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिस जन आपणा नाम झोली पाईआ। गुरमुख मंगे सच दवारे भिख, वस्त अमोलक मंग मंगाईआ। ठाकर स्वामी लेखा लिख, पूरब लेखा दए चुकाईआ। घर विच घर आए दिस, दहि दिशा ना लभ्भण जाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म वंडा साचा हिस, हिस्सा आपणे घर पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब सुख दाईआ। मांगण आया मांगे रंग, तन माटी भेंट चढ़ाईआ। पारब्रह्म तेरा साचा संग, सगली ओट रखाईआ। ग़रीब निमाणयां कट भुक्ख नंग, भुक्ख्यां नंगयां आपणी गोद बहाईआ। अन्दर बाहर दे संग, एथे ओथे हो सहाईआ। तेरा नाउँ सूरा सरबँग, शाह पातशाह तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। आपणे मिलण दा आपे दस्स ढंग, पड़दा आपणा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त दे वरताईआ। मांगण आया दर भिखारी, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। तेरा नाउँ नर निरँकारी, देवत सुर तेरा ध्यान लगाईआ। तेरी खेल जगत दो धारी, निरगुण सरगुण समझ किसे ना आईआ। आत्म परमात्म तेरी यारी, घर साचे वज्जे वधाईआ। सुरत शब्द नार कन्त करे प्यारी, परम पुरख बेपरवाहीआ। जन भगतां रख लाज चरण छुहाई दाढ़ी, शहिनशाह पातशाह आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर आ ना होए ख्वारी अग्गे दु:ख ना लागे राईआ। साचा दान दे प्रभ सज्जण, दर तेरे आस रखाईआ। चरण धूढ़ी मिले मजन, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे भरम भय भज्जण, भउ इक्को इक समझाईआ। सन्त सुहेले तेरा दरस कर कर रज्जण, दूजी तांघ ना कोए रखाईआ। लग्गे भाग काया कंचन, गढ़ इक्को इक वड्याईआ। होए प्रकाश जोत निरँजण, नूर नूराना नज़री आईआ। नेत्र पा ज्ञान अंजन, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिच्छया आपणी दे वरताईआ। साची भिच्छया दे गुरदेव,

स्वामी तेरे अग्गे अरज़ोईआ। चरण कँवल मिले साची सेव, दर दवारे मिले ढोईआ। रसना मिले नाम जिह्व, जिह्वा तेरा हरि गुण गाईआ। धाम मिले इक निहकेव, निहचल इक्को आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त दे वखाईआ। साची वस्त दे वखाल, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम हो दयाल, दीनां नाथ दया कमाईआ। मंगते खड़े दर कंगाल, शाह नज़र कोए ना आईआ। नाता तोड़ जगत जंजाल, जीवण जुगत दे समझाईआ। घर मन्दिर वज्जे ताल, रागी राग इक्को गाईआ। भगत दुआर सोहे सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ। निरगुण हो के सरगुण भाल, दर दर घर घर आपणा फेरा पाईआ। तेरे अग्गे इक स्वाल, जिउँ भावे तिउँ लै चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त फड़ा दस्त, दोवें हथ्थ रहे फैलाईआ। दोवें हथ्थ अग्गे कर, गुरसिख गुरमुख मंग मंगाइंदा। जो धरना सो अग्गे धर, जगत उधार कोए ना भाइंदा। स्वामी खड़े तेरे दर, दर इक्को अलख जगाइंदा। कृपानिध दे वर, वर दाता तेरा घट कुछ नहीं जाइंदा। पुरख अबिनाशी अग्गे खड़, सति सतिवादी आप जणाइंदा। गुरमुखां नाल बद्धा लड़, पल्लू आपणे गंढ्ढ दिवाइंदा। सोहँ ढोला लैणा पढ़, साची सिख्या इक समझाइंदा। साचे पौड़े जाणा चढ़, काया मन्दिर अन्दर आप लगाइंदा। सचखण्ड दवारे जाणा वड़, श्री भगवान साचे तख्त सोभा पाइंदा। जन्म मरन दा चुक्के डर, आवण जावण गेड़ कटाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दान तली देवे धर, गली गली जन भगतां आपणा मेल मिलाइंदा।