पुस्तकालयभाग १४

२२ जेठ २०२० बिक्रमी बारा सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू

जन्म अजन्म आत्म उठी, तन ख़ाकी रही हंढ्ढाईआ। बिरहों वैरागण विछोड़े कुट्ठी, आप आपणा रही भुलाईआ। मात गर्भ अन्दर लटकदी रही पुट्ठी, आपणी सार कोए ना पाईआ। छुपदी रही काया गुठी, हरि मन्दिर कन्दर ना कोए खुल्हाईआ। मन मति बुध ढाह ना सकी रुची, आपणा बल ना कोए धराईआ। बिन सतिगुर पूरे किसे ना कीती सुच्ची, सति सरूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जन्म कर्म आत्म सोई, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। साचे घर मिले ना ढोई, दर दर फिरे वाहो दाहीआ। ना जिंदा ना दिसे मोई, अन्दर बाहर घर नज़र कोए ना आईआ। आपणी वस्त आपे खोही, ख़ाली हथ्थ दए दुहाईआ। कलिजुग अन्तिम गुरमुखां अन्दर वड़ के रोई, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रभ तेरे बिन देवे कोए ना ढोई, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्से सच्ची सरनाईआ। जग आत्म नेत्र नैणां नीर वहा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रभ मिल जाए बेपरवाह, तेरी इक आस रखाईआ। आपणा भेव दे खुल्हा, ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ। मेरा पड़दा दे उठा, दूई द्वैती परे हटाईआ। साचा जलवा दे जणा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। पिछला विछोड़ा दे मिटा, अग्गे आपणा मेल मिलाईआ। साचा दोहरा दे सुणा, दोए दोए आपणी धार वखाईआ। अन्ध घोरा दे गंवा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। थोड़ा थोड़ा आपणा रंग दे चढ़ा, सच रंग इक्को इक वखाईआ। घर मृदंग दे वजा, नौबत आपणे नाम सुणाईआ। मेरा पन्ध दे मुका, बण पांधी दयां दुहाईआ। आपणा चन्द मुख दिखला, नूर ज़हूर तेरा नज़री आईआ। घर सज्जण फेरा पा, नित तेरी आस रखाईआ। श्री भगवान सच्चे शहिनशाह, तुध बिन लोचा पूर ना कोए कराईआ। सोचां सोचदयां जन्म अजन्म गए विहा, तेरी समझ ज़रा ना आईआ। जुग चौकड़ी बैठी पत गंवा, अन्तिम लज्जया तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कृपानिधान ठाकर स्वामी निरगुण आपणा दरस दिखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। आत्म रोवे मारे धाह, धीरज नज़र कोए ना आईआ। साचा दस्से ना कोए राह, पल्लू सच ना कोए फड़ाईआ। प्रभ भुल्लया बेपरवाह, बेपरवाही विच सार कोए ना पाईआ। आपणे नालों कीता जुदा, पड़दा दूई विच रखाईआ। मैं लभ्भदी फिरी ख़ुदा, ख़ुदी आपणा बल वखाईआ। अन्त भगवन्त तेरा राह रही तका, बिन लोचण नैण उठाईआ। कर किरपा मेल लए मिला, आप आपणा घर वखाईआ। मेरा दुखड़ा दे गंवा, दु:ख दर्द रहिण ना पाईआ। साचा सुख दे समझा, मेरी समझ समझ नाल मिलाईआ। नित दर्शन तेरा करां आ, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। श्री भगवान देवे मति, मति इक्को इक जणाईआ। तेरा नाता जुड़या पंज तत्त, त्रैगुण पड़दा नाल मिलाईआ। तेरे कोल पुरख समरथ, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। दोए जोड़ टेक मथ, चरण कँवल सरनाईआ। नाम जणाए आपणा रस, रस इक्को इक वखाईआ। तेरा दु:ख विछोड़ा जाए नस्स, दर्द कोए ना पाईआ। घर मेल मिलावा होवे हस्स, सुहञ्जणी सेज दए सुहाईआ। करे प्रकाश कोटन रवि ससि , अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। आत्म परमात्म गाउणा जस, जस परमात्म दए समझाईआ। मेल मिला करे ना बस, अग्गे आपणी उंगली लाईआ। वसणहारा घट घट, औखी घाटी दए चढ़ाईआ। जिस दवारे जोत जगे लट लट, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। ओस मन्दिर देवे सट्ट, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। अग्गे मिले साहिब समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। आत्म उठ लै अंगड़ाई, सो

साहिब आप जणाइंदा। तेरी करे प्रभू कुड़माई, घर सुहञ्जणा वेख वखाइंदा। एका घर वसे धी जवाई, मन्दिर सच्चा सोभा पाइंदा। सगन मनाउणा चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक रखाइंदा। ढोला गाउणा बेपरवाही, राग अनादी आप जणाइंदा। गृह मन्दिर वज्जे शहिनाई, शाह पातशाह आपणा भेव खुल्हाइंदा। लख चुरासी जीव जंत पंज तत्त काया अन्दर फिरदे रहे राही, बण रहबर साचे राह कोए ना पाइंदा। निरगुण निरगुण करदा रिहा जुदाई, सरगुण सरगुण मेल ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगतां संग रखाइंदा। भगतन संग भगतां मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। आत्म तेरी साची रीता, परमात्म दए जणाईआ। प्रभ अबिनाशी ठांडा सीता, घर साचे मेल मिलाईआ। वसणहारा धाम अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। पंज तत्त तपे ना फेर अंगीठा, त्रैगुण अग्न कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछुनी लए मिलाईआ। जगत विछुनी होए मेला, हरि आपणी दया कमाइंदा। घर मन्दिर दस्से इक नवेला, काया बंक दुआर खुल्हाइंदा। जिस गृह वसे गुरु गुर चेला, सो दर सोभा पाइंदा। आत्म परमात्म सज्जण सुहेला, जुग जुग आपणे अंग लगाइंदा। कलिजुग अन्तिम इक्को वेला, भगत भगवान आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आत्म परमात्म नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई सगला साथा, जन भगतां अंग संग हो साचा संग निभाइंदा।

२२ जेठ २०२० बिक्रमी बीबी धर्मी दे गृह छम्ब जम्मू

किरपा करे पुरख बिधाता, जुग जुग आपणी बिध जणाइंदा। निरगुण सरगुण बन्न्हे नाता, गुरमुख गुर गुर मेल मिलाइंदा। जोती नूर होवे जाता, जोती जाता आपणा खेल खलाइंदा। नाउँ निरँकार जणाए गाथा, नाम नामा आप समझाइंदा। मेट मिटाए अन्धेरी राता, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। जन भगतां बणे पिता माता, बालक गुरसिख गोद उठाइंदा। सति सतिवादी हो के बणे राखा, सद आपणी सेव कमाइंदा। लहिणा देणा चुकावे बाका, बाकी होर ना कोए रखाइंदा। तन लेखे लाए ख़ाका, माटी आपणी भेंट वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता दया कमाइंदा। वर दाता गुरदेव स्वामी, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। सदा सदा सद अन्तरजामी, जुग जुग आपणा भेव खुल्हाईआ। सति सतिवादी बोले बाणी, बाणी आपणा नाउँ समझाईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, चारों कुण्ट पड़दा लाहीआ। गुरमुख गुर गुर मेल मिलावा साचे हाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप चढ़ाईआ। रंग चाढ़्ह

पुरख अपार, आपणी दया कमाइंदा। चोली रंगे विच संसार, चोला आपणा आप बदलाइंदा। साचा बोल बोल जैकार, नाम ढोला इक सुणाइंदा। गुर गुर देवणहार आधार, धीरज धीर धीर धराइंदा। सति सति दा सति प्यार, असति असति लेख मुकाइंदा। मित मित दा मीत मुरार, पित पित दा पिता आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर आपणी धार जणाइंदा। घर घर धार चले गोबिन्द, प्रभ चरण सच्ची सरनाईआ। हरिजन मिटावे सगली चिन्द, जगत चिन्ता चिखा रहिण ना पाईआ। मेल मिलाए गुणी गहिंद, गहर गम्भीर आपणी कार कमाईआ। ठाकर हो बख्शे बख्शंद, बख्शश इक्को झोली पाईआ। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, जीवत जीवत आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन हरि हरि रखे नाल, सदा सदा सद आपणा संग रखाईआ।

२२ जेठ २०२० बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू

सो अक्ख परवान, चम्म माटी नाल मिलाईआ। जिस नेत्र दिसे भगवान, तिस नैण मिले वड्याईआ। जिस किरपा करे आण, तिस लेखा दए चुकाईआ। जिस मन्दिर सोहे मकान, सो मन्दिर सोभा पाईआ। जिस धरनी चरण रखे आण, तिस धरत वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख अक्ख लेखे लाईआ। गुरमुख अक्ख तक्के राह, नित नित ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ जाए आ, घर निमाणयां फेरा पाईआ। डुब्बदे रुढ़दे लए तरा, फड़ बांहों पार कराईआ। भुलदे रुलदे लए समझा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जुग विछड़े लए मिला, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। जन्म कर्म दे दुखड़े दए गंवा, लख चुरासी फंद कटाईआ। उज्जल मुखड़े दए करा, मुख इक्को राग अल्हाईआ। साचा सुख दए उपजा, आत्म परमात्म नाता जोड़ जुड़ाईआ। साची अक्ख दए खुल्हा, जिस खुल्लयां हरि जू नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सो अक्ख सोहणी सुचज्जी, लोकमात सोभा पाईआ। जो प्रभ दर्शन नूं फिरे भज्जी, दासी बण बण पांधी राहीआ। कूड़ी क्रिया कोलों करे लज्जी, लज्जयावान हो शरमाईआ। गुरमुखां दर्शन कर कर रज्जी, हरिसंगत वेखे चाईं चाईंआ। भगत दवारे बहि बहि सजी, आप आपणा माण वधाईआ। सो अक्ख गुरमुख रूप रखी, रक्षया करे हर घट थाईंआ। सो अक्ख बोले अलख, इक्को राग अल्हाईआ। सो वेखे पुरख समरथ, समरथ बेपरवाहीआ। जिस दरस होए प्रतख, प्रतख रूप जणाईआ। सो भगतां रही दस्स, साचे सन्तां रही समझाईआ।

उठो वेखो नस्स नस्स, प्रभ आया बेपरवाहीआ। जिस किरपा कर के तैनूं दिती अक्ख, सो सब दी अक्ख खुल्हाईआ। जो होवे उह दे वस, सो प्रभ ओन्हां सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। अक्ख कहे मैं भगतां जोगी, दूसरा अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मेरी सार ना पाए कोए जोगी, जुगत जग नज़र किसे ना आईआ। मैनूं लभ्भ ना सके कोए भोगी, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। मैनूं वेख ना सके कोए वजोगी, वैरागी आपणा बैठे ध्यान लगाईआ। मेरा खेल लोक परलोकी, परम पुरख दिती वड्याईआ। कलिजुग अन्त जन भगतां मिल गई सौखी, सतिगुर आपणी मेहर नज़र टिकाईआ। मैनूं लै के किसे नूं पढ़णी पए ना पोथी, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ। चौंका साफ़ कर के बन्न्हणी ना पए धोती, निर्मल निर्मल निर्मल आप कराईआ। मैं चढ़ के बैठी सब दी चोटी, आख़र आपणा घर वखाईआ। मैं आदि जुगादि सदा इकलोती, इक इकल्ली ध्यान लगाईआ। बिन गुरमुखां उठाए ना कोए सोती, सुत्तयां जुग जाण विहाईआ। अक्ख कहे मैं इक्को बहुती, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस देवणहार वड्याईआ। अक्ख कहे मेरा इक्को अक्खर, गुरमुख विरला पढ़न आईआ। परा हटा दए आपणा पत्थर, बजर ठोकर इक्को लाईआ। पिछला लाह के सुट्टे सत्थर, अग्गे सेज इक विछाईआ। पारब्रह्म प्रभ उत्ते करे फ़ख़र, आपणा फ़िकर ना कोए रखाईआ। श्री भगवान आपणा दस्से साचा ज़िकर, सति कहाणी दए समझाईआ । मेरा नूर अर्र्शी आवे उतर, नेत्र इक्को नूर रुशनाईआ। मैनूं गुरमुख विरला जाणे प्रभ साचे दा पुत्तर, दूजा वेख ना सके राईआ। कलिजुग अन्तिम कीता शुकर, श्री भगवान मेरी दर दर घर घर आ के आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां इक्को अक्ख खुल्हाईआ।

२२ जेठ २०२० बिक्रमी राम कौर दे गृह छम्ब जम्मू

सो कहे मेरा रूप सच्चा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। हँ कहे मैं तेरा बच्चा, तेरा नूर जोत रुशनाईआ। सो कहे मेरा मन्दिर एका, सचखण्ड साचे मिले वड्याईआ। हँ कहे मेरा मन्दिर कच्चा, काया माटी रहिण ना पाईआ। सो कहे मैं पुरख समरथा, बेअन्त बेपरवाहीआ। हँ कहे मैनूं तेरी रखा, सदा इक्को ओट तकाईआ। सो कहे मेरी महिमा अकथा, कथनी कथ ना सके राईआ। हँ कहे मैं तोहे लखा, तुध बिन अवर ना कोए सालाहीआ। सो कहे मेरा लहिणा देणा हथ्थो हथ्था, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। हँ कहे मैं तेरे हुक्मे अन्दर फिरदा नट्ठा, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाईआ। सो कहे मैं सच सुल्तान, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। हँ कहे मैं बाल नादान, बाली बुध जणाइंदा। सो कहे मैं वड मेहरवान, जुग चौकड़ी दया कमाइंदा। हँ कहे मैं मंगणहारा दान, सद झोली अग्गे डाहइंदा। सो कहे मेरा सच निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। हँ कहे मेरा चरण ध्यान, इक्को तेरी आस रखाइंदा। सो कहे मैं वड बलवान, बलधारी कार कमाइंदा। हँ कहे मेरे बिन तेरा झुल्ले ना कोए निशान, लोकमात नज़र कुछ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वखाइंदा। सो कहे मैं सतिगुर पूरा, आदि जुगादि अख्वाईआ। हँ कहे मैं तेरा नूरा, जोत निरँजण रूप वटाईआ। सो कहे मैं सर्ब कलां भरपूरा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ। हँ कहे मैं तेरी तूरा, नाद इक्को इक जणाईआ। सो कहे मैं आसा मनसा पूरा, पूरी इच्छया सर्ब कराईआ। हँ कहे तेरे हज़ूरा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप रखाईआ। सो कहे मैं निरगुण भगवान, एका एक एक अख्वाइंदा। हँ कहे मैं तेरा निशान, ब्रह्म ब्रह्म तेरी धार चलाइंदा। सो कहे मैं नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। हँ कहे मोहे तेरी आण, सिर तेरा भउ रखाइंदा। सो कहे मैं करां कल्याण, जुग जुग बेड़ा पार कराइंदा। हँ कहे मैनूं तेरा माण, इक्को तेरी ओट तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। सो कहे मैं पुरख समरथ, समरथ मेरी वड्याईआ। हँ कहे मैं तेरा रथ, लोकमात कार कमाईआ। सो कहे मैं देवां वथ, हँ कहे मैं आपणी झोली पाईआ। सो कहे मैं आवां नट्ठ, हँ कहे मैं आपणा मेल मिलाईआ। सो कहे मैं वसां घट, हँ कहे मैं तेरे अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सो कहे मैं पुरख निरँजण, आदि जुगादि मेरी वड्याईआ। हँ कहे मैं तेरा अञ्जण, इक्को नज़री आईआ। सो कहे मैं दर्द दु:ख भय भंजन, दुखियां दर्द वंडाईआ। हँ कहे मैं तेरा सज्जण, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। सो कहे मेरा उत्तम मजन, दुरमति मैल धुआईआ। हँ कहे मैं घर घर आवां सद्दण, सदा एको नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा चुकाईआ। सो कहे मैं सब कुछ तेरा, तेरी मेरे हथ्थ वड्याईआ। हँ कहे मैं तेरा झेड़ा, जुग जुग लख चुरासी झगड़ा रिहा पाईआ। सो कहे मैं करां नबेड़ा, हक़ हकीकत वेख वखाईआ। हँ कहे मैं देवां गेड़ा, लख चुरासी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। सो कहे मैं सब तों वड्डा, बेअन्त बेअन्त अख्वाइंदा। हँ कहे मैं सब तों नढ्ढा, मेरा रूप नज़र किसे ना आइंदा। सो कहे मैं हुक्मे अन्दर देवा सद्दा, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। हँ कहे तेरे हुक्मे अन्दर बद्धा, लोकमात सेव

कमाइंदा। सो कहे मैं सब दा पड़दा कज्जां, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। हँ कहे मेरे बिनां तेरी कोई ना रखे लज्जा, तेरा नाउँ मात ना कोए ध्यााइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सो कहे मैं वड सूरबीर, बलधारी इक अख्वाईआ। हँ कहे मैं तेरी तासीर, लोकमात नूर रुशनाईआ। सो कहे मैं चोटी चढ़ां अख़ीर, हँ कहे मैं निउँ निउँ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए जणाईआ। सो कहे मेरा परिवार, पारब्रह्म भेव खुल्हाईआ। आदि जुगादि सच्ची सरकार, शाह सुल्तान इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी कर विहार, बिवहारी राह चलाईआ। चारे खाणी भर भण्डार, वस्त अमोलक इक वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेव लगाईआ। लख चुरासी घड़ बण ठठयार, भाण्डे रूप अनूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साची कार कमाईआ। हँ कहे मेरा रूप ब्रह्म, पारब्रह्म तेरा सुत अख्वाइंदा। तेरी धारों प्या जम्म, मात पिता ना कोए रखाइंदा। हरख सोग ना कोई ग़म, ख़ुशी इक्को इक जणाइंदा। तेरा संगी हो के बेड़ा देवां बन्न्ह, बेड़ा तेरे कंध रखाइंदा। पंज तत्त काया अन्दर वड़ां चम्म, त्रैगुण आपणा दुआर बणाइंदा। मन्दिर वड़ के कहां धन्न धन्न, धन्न तोहे वडियाइंदा। तेरा नूर नूरी चन्न, चन्न आपणा रूप समझाइंदा। तूं मेरा कहिणा लैणा मन्न, मैं तेरे अग्गे वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे झोली डाहइंदा। हँ कहे सुण मेरे मीत, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी ढोले गाए गीत, कोटन कोटि नाम प्रगटाईआ। चार वेद चलाई रीत, शास्त्र सिमरत कर पढ़ाईआ। शिवदुआले मट्ठ बणाए मसीत, मन्दिर आपणा रंग वखाईआ। लख चुरासी वेखी नीत, घर घर फेरा पाईआ। नाता जोड़या हस्त कीट, ऊँचां नीचां वंड वंडाईआ। आपणा नाउँ धराया बीठलो बीठ, बेपरवाह अख्वाईआ। आप वड़या रिहों भीतर भीत, भेव समझ किसे ना आईआ। सिर रख ताज जगदीश, दो जहानां राज कमाईआ। गुर अवतारां दे हदीस, साची सिख्या जगत पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर झुकाउदे गए सीस, सजदा इक्को इक नवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरा हुक्म मन्नदे गए ठीक, अल्ला वाहिगुरू नाम जग जणाईआ। तैनूं कोई ना जाणे मीत, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे नाउँ मिले वड्याईआ। हँ कहे प्रभ दे दे वर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। इक्को सोहे तेरा घर, दूजे घर ना वज्जे वधाईआ। तुध बिन भय ना देवे कोई डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। कर किरपा मेरा पल्लू फड़, आपणे नाल बंधाईआ। मैं वेखां तेरा दर, आवां चाईं चाईंआ। साचे पौड़े जावां चढ़, निरगुण तेरा राह तकाईआ। दर्शन करां अग्गे खड़, सच सरूपी तेरा बंक सुहाईआ। तूं आदि जुगादी

नरायण नर, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। गुर अवतार पंज तत्त काया चोला गए हर, तन माटी ख़ाक रलाईआ। अन्तिम तेरी चरणी डिगे दड़, मिली सच सच्ची सरनाईआ। मन मति बुध सिफ्ती अक्खर रही पढ़, लोकमात राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। हँ कहे प्रभ दे दान, तेरे अग्गे अरज़ोईआ । तूं मेरा श्री भगवान, मैं तेरी अंस अख्वाईआ। तूं साहिब सच्चा काहन, हउँ गोपी रूप वटाईआ। तूं परम पुरख प्रीतम राम, हउँ सीता रूप दरसाईआ। तूं सच सुल्तान नौजवान, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। मैं रूह पाक ईमान, तेरी ओट तकाईआ। तूं नानक निरगुण निरबाण, पद इक्को इक समझाईआ। तूं गोबिन्द सूरबीर बलवान, बल आपणा इक वखाईआ। मैं तेरा रूप अञ्ञाण, तेरी आस तकाईआ। इक्को साचा दे ज्ञान, जिस पढ़यां दूजी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे चरण रहे ध्यान, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हँ ब्रह्म साची मंग मंगाईआ। हँ कहे मैं तेरी अंस, असल तेरा रूप जणाइंदा। जुग चौकड़ी चलावां बंस, बंसाँवली आप जणाइंदा। मेरा नूर नूरी हँस, तेरी चोग माणक मोती मुख रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं लख चुरासी जीव जंत अन्दर बैठ तेरा ध्यान लगाइंदा। हँ कहे मेरा वेख वेला, वेला अन्तिम गया आईआ। तूं ठाकर स्वामी सज्जण सुहेला, सच तेरी सरनाईआ। तूं सतिगुर पूरा गुर गुर चेला, चेला गुर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच्चा वर, दर मिले तेरी सरनाईआ। श्री भगवान हो दयाल, दीनां नाथ दया कमाइंदा। हँ ब्रह्म मेरे लाल, हरि लालन भेव चुकाइंदा। कलिजुग अन्त हो दयाल, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। तेरी वेखे धर्मसाल, काया मन्दिर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयानिध फेरा पाइंदा। हँ ब्रह्म उठ जाग, हरि जागरत जोत जगाइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल मिटाइंदा। अन्तर उपजावे इक वैराग, वैरागी रूप दरसाइंदा। हँस बणाए फड़ के काग, सोहँ हँसा रूप जणाइंदा। डूंग्घी भँवरी रखे लाज, काया कवरी वेख वखाइंदा। सति सरूपी मारे आवाज़, आलस निंद्रा मगरों लाहइंदा। धर्म दवारे रच के काज, तेरा साचा सगन मनाइंदा। धुरदरगाही देवे दात, प्रेम प्रीती झोली पाइंदा। तेरी रखे उत्तम ज़ात, ज़ात आपणी नाल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे नार कमज़ात, कुलखणी रूप ना कोए दरसाइंदा। अन्दर बाहर देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। शब्दी पट्टी इक जमात, अक्खर आपणा नाम जणाइंदा। लेखा लिखे बिन कलम दवात, शाही रूप ना कोए चढ़ाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी तेरी धार जणाइंदा। तेरे मण्डल पावे रास, निरगुण आपणा नाच नचाइंदा। तेरी पूरी करे आस, आसा

पूर आप अख्वाइंदा। राह तक्कण पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल नैण उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण खोल्ह ताक, नैण नैण नेत्र नेत्र सर्ब खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हँ ब्रह्म तेरा लेखा पूर कराइंदा। हँ कहे तेरी वड्याई, तूं ठाकर वड्डा वड अख्वाइंदा। धन्न भाग करें शनवाई, लख लख शुकर मनाइंदा। जगत विछोड़ा कटें फाही, कूड़ी क्रिया तन्द तुड़ाइंदा। घर मेल मिलावें सच्चे माही, मुहब्बत आपणे नाल पाइंदा। मेरा आवण जावण पन्ध मुक्के जो बणया राही, रहबर तेरी आस रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर खाणी बाणी दे के गए दुहाई, लिख लिख लेखा जगत वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए ध्यााइंदा। सो कहे मैं साख्यात, सर्ब गुण अख्वाईआ। हँ ब्रह्म मेरी ज़ात, अजाति रूप ना कोए वटाईआ। इक बंधावां सच्चा नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। ढोला गावां तेरी मेरी गाथ, सोहला इक्को राग अल्हाईआ। होवां सहाई अनाथां नाथ, दीनन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। हँ ब्रह्म तेरा साचा ढोला श्री भगवान आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम बण के तोला, निरगुण वेस वटाईआ। भेव चुकाए पड़दा उहला, दूई द्वैत मिटाईआ। सच दवारा एका खोल्हा, एका करे पढ़ाईआ । चार वरनां दस्से बोला, बरन अठारां रिहा समझाईआ। दीन मज़्हब दा कोई ना रहे रौला, झगड़ा झेड़ा रिहा चुकाईआ। ज़ात पात दा कोई ना चुक्के डोला, कूड़ कहार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लाईआ। हँ ब्रह्म उठ वेख कर ध्यान, सो साहिब आप जणाईआ। सोहँ अक्खर इक्को कीता प्रधान, दो जहानां रिहा जणाईआ। निरगुण हो के सारे गाण, गुर अवतार मेल मिलाईआ। पीर पैगम्बर कहिण तेरी सच कलाम, कलमा इक्को इक वड्याईआ। जीव जंत मिले फ़रमान, धुर फ़रमाना आप समझाईआ। सतिजुग साचा बणे विधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। हँ ब्रह्म तेरा लेख चुकाउणा, सो पुरख निरँजण दए वड्याईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, पन्थ इक्को इक वखाईआ। राउ रंकां ऊँचां नीचां इक दर बहाउणा, शाह सुल्तान ना कोए चतुराईआ। सृष्ट सबाई मन्दिर इक दरसाउणा, हरि मन्दिर नज़री आईआ। तीर्थ तट किनारा इक वडयाउणा, घाट पत्तण इक बणाईआ। इष्ट दृष्ट इक खुलाउणा, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। आत्म परमात्म नज़री हर घट आउणा, आप आपणा भेव चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा, सोहँ वज्जे सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ ब्रह्म सो विच समाईआ। सो कहे मैं तेरा, ब्रह्म कहे मैं तेरा, तेरा मेरा दोहां विच रहिण ना पाईआ । दो जहानां खुल्ल्हा होए वेहड़ा, बंद ताकी ना

कोए तुड़ाईआ। जन भगतां वसे साचा खेड़ा, साची नगरी सोभा पाईआ। अबिनाशी करता अन्दर वड़ के लावे डेरा, नाम झौंपड़ी इक बणाईआ। छप्पर छन्न ना कोए बनेरा, चार दीवार ना कोए रखाईआ। ना चन्द ना कोए अन्धेरा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अगला पिछला चुक्के गेड़ा, गेड़े विच भुआईआ। आत्म कहे तूं मेरा परमात्म कहे तूं मेरा इक्को घर वसे गुरू चेरा, चेरा गुर सोहँ रूप समाईआ। सो कहे मैं अन्तर ध्यान, घट घट वेख वखाइंदा। हँ कहे मैं तेरा गावां गान, नित नित इक्को राग अल्हाइंदा। दोहां वचोला आप भगवान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। आपे देवणहारा दान, झोली आपे अग्गे डाहइंदा। आपे बणावणहारा मकान, अन्दर वड़ के आपे आसण लाइंदा। आपे गावणहारा गान, आपे गीत गोबिन्द सुणाइंदा। आपे वेखणहारा हो निगहबान, आपे अक्ख प्रतख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब दया कमाइंदा। सो साहिब सोहँ रूप, आदि अन्त अख्वाईआ। निरगुण सरगुण शाहो भूप, शाह सुल्तान वड्याईआ। वसणहारा चारे कूट, चार जुग वेख वखाईआ। चारे खाणी दए सबूत, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। चार वरन वसे काया कलबूत, चार यारी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ आपणा नूर दरसाईआ। सो कहे मैं हँ हो, होका जगत दिवाइंदा । हँ कहे मैं सो, सतिगुर दर्शन पाइंदा। सो कहे मैं सद निरमोह, मुहब्बत सच ना किसे समझाइंदा। हँ कहे मैं सो, निर्मल लो आपणे विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां नूं मेला दोहां नूं वेला ढुकदा इक्को ढो, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। सो कहे मैं निरगुण धार, निरवैर पुरख अख्वाईआ। हँ कहे मैं सरगुण कार, पंज तत्त करां कुड़माईआ। सो कहे मेरा नूर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। हँ कहे मेरा तत्त पसार, घर घर डेरा लाईआ। सो कहे मेरी शब्दी धार, धार धार विच्चों जगाईआ। हँ कहे मैं करां गुफ़तार, रसना जिह्वा राग सुणाईआ। सो कहे मेरा ठांडा दरबार, दर घर साचे सोभा पाईआ। हँ कहे मेरी लोकमात खिड़े गुलज़ार, लख चुरासी बाग़ीचा गुलशन कर महकाईआ। सो कहे मेरा खेल अपार, समझ किसे ना आईआ। हँ कहे मेरी साची कार, घर घर सेव कमाईआ। दोहां मिल के बणे इक निरँकार, बिन सो बिन हँ प्रभ का रूप ना कोए रखाईआ। सो कहे मैं सो ना हुन्दा, हुन्दी ना कोए वड्याईआ। हँ कहे मैं हँ ना हुन्दा, तेरी चलदी ना कोए चतुराईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दोहां खेल आप करंदा, करनहार बेपरवाहीआ। निरगुण हो के जोती नूर सरगुण हो के बंदा, बंदा हो के बंदगी इक कमाईआ। सरगुण हो के निरगुण धन्दा, निरगुण हो के सरगुण सेव कमाईआ। बिन सरगुण निरगुण हुन्दा अन्धा, लोकमात नाम ना कोए जणाईआ। दोहां दा इक्को किनारा इक्को कन्ढ्ढा, इक्को पत्तण डेरा लाईआ। खेल करन लई प्रभ आपणी

वंडी वंडा, जुग चौकड़ी कोई समझ ना सक्या राईआ। करे खेल विच वरभण्डा, ब्रह्मण्डां धार चलाईआ। साची पवड़ी ला के डण्डा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। सोहँ ढोला साचा छन्दा, आदि जुगादि श्री भगवान आपे गाईआ। हँ ब्रह्म खेल खलंदा, सो साहिब सच्चा शहिनशाहीआ। देवणहार सदा अनन्दा, अनन्द अनन्द अनन्द विच रखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कलिजुग अन्त ना होवे रंडा, जो जन सोहँ ढोला गाईआ। मिले मेल सूरा सरबँगा, सो पुरख निरँजण आप मिलाईआ। प्रभ तारनहारा तारे चाहे कोई चंगा चाहे कोई मंदा, जो चल आया सरनाईआ। साहिब स्वामी सद बख्शंदा, गुण अवगुण सब आपणे लेखे पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका नाउँ सद जपंदा, जाप इक्को इक जणाईआ।

जिज्ञासू आत्मा जगत प्यार, बन्धन बंदगी विच छुपाईआ। कर कर गए जगत विहार, बण बिवहारी खेल वखाईआ। भाई चारे नाल करदे गए प्यार, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। ग़रीब निमाणयां गए उठाल, साची सिख मति समझाईआ। इक दूजे नाल मिल के चलणा जीव जहान, जुगती जगत जुगत जणाईआ। तरस करदे रहे कंगाल, कंगाली आपणी झोली पाईआ। जिन्हां विच्चों गुरमुख उपजे लाल, जिन्हां घर पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। सुत्तयां लए उठाल, जागदयां दए समझाईआ। भाईआं नाल मिल के गुरनाम होया बेहाल, अन्तर आत्मा सार अजे ना पाईआ। पिता पूत दा बणे दलाल, पूत पिता लए तराईआ। लेखा जाणे दो जहान, हरि दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिज्ञासू आत्मा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिज्ञासू आत्मा प्रभ चाढ़्हे रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। जन्म कर्म दा तोड़े फंद, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जिस दवारे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण सरूप सति सतिवादी आए लँघ, तिन्हां इक्की कुलां पार कराइंदा। अग्गे कोई लोड़ ना रहि जाए धर्म राए दा लग्गे कोई ना डंन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो मित्र सो मीत जिन्हां मिल्या पुरख अतीत त्रैगुण मेला दए गंवाईआ। संगी साथी कहिण सरदार, लोकमात गया फेरा पाईआ। भाई चारा करे विचार, उच्ची दलील धराईआ। भगत कहे मेरा भगवान नाल प्यार, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जिस दा घर, सो पिच्छे क्यों रहि जाईआ। राम कौर नहीं राम आधार, राम राम राम विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिज्ञासू आत्मा परमात्मा आपणे संग रखाईआ।

२२ जेठ २०२० बिक्रमी फुम्मण सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू

सोहँ रूप आदि अन्त, निरगुण निरगुण खेल वखाईआ। सोहँ रूप जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी नेंह रखाईआ। सोहँ रूप नार कन्त, जोती जाता वड वड्याईआ। सोहँ रूप विष्न ब्रह्मा शिव बणाए बणत, घड़न भंनणहार रिहा दरसाईआ। सोहँ रूप लख चुरासी जीव जंत, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सोहँ रूप भगत भगवन्त, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सोहँ रूप साचे सन्त, पारब्रह्म प्रभ एका रंग वखाईआ। सोहँ रूप खेल बेअन्त, भेव कोए ना पाईआ। सोहँ रूप गुर अवतार पीर पैगम्बर मंत, मंत्र नाम दृढ़ाईआ। सोहँ रूप इक इकल्ला साचा पंडत, दो जहानां करे पढ़ाईआ। सोहँ रूप सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाईआ। सोहँ रूप हरि का रंग, सो पुरख निरँजण आप चढ़ाइंदा। सोहँ रूप हरि का मृदंग, सो पुरख निरँजण आप वजाइंदा। सोहँ रूप हरि का सेज पलँघ, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। सोहँ रूप हरि का अनन्द, सो पुरख निरँजण आप हंढ्ढाइंदा। सोहँ रूप हरि का चन्द, सो पुरख निरँजण आप चमकाइंदा। सोहँ रूप हरि का छन्द, सो पुरख निरँजण आप गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। सोहँ रूप सतिगुर धार, देवे वड वड्याईआ। सोहँ रूप गुर गुर प्यार, गुर गुर दे जणाईआ। सोहँ रूप शब्द आधार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। सोहँ रूप भगत भण्डार, श्री भगवान झोली पाईआ। सोहँ रूप निरगुण सरगुण लै अवतार, लोकमात वेस वटाईआ। सोहँ रूप पंज तत्त करे पसार, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। सोहँ रूप रसना जिह्वा करे गुफ़तार, अक्खर वक्खर नाल मिलाईआ। सोहँ रूप रहे जुग चार, जुग चौकड़ी ना मरे ना जाईआ। सोहँ रूप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ प्रगटाईआ। सोहँ रूप सदा सुहेला, सद सद आपणी खेल कराईआ। सोहँ रूप साचा मेला, तेरा मेरा भेव मिटाईआ। सोहँ रूप गुरु गुर चेला, चेला गुर वेख वखाईआ। सोहँ रूप सद वसे नवेला, नज़र किसे ना आईआ। सोहँ रूप राए धर्म दी कटे जेला, जिस जन आपणे नेत्र नैण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए समझाईआ। सोहँ रूप सदा अनोखा, अवल्लड़ी कार कमाइंदा। सोहँ रूप आदि अन्त ना कोए धोखा, निरगुण निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। सोहँ रूप लेखा जाणे कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड निर्मल जोता, जोती जाता वेस वटाइंदा। सोहँ रूप आलस निंद्रा विच कदे ना सोता, सोया लोकमात उठाइंदा। सोहँ रूप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। सोहँ रूप सति स्वच्छ, सति सरूपी आप जणाईआ। सोहँ रूप सदा अभक्ख, भाख्या

करे सर्ब लोकाईआ। सोहँ रूप सदा अलख, अलख निरँजण ढोला गाईआ। सोहँ रूप सदा वक्ख, पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ रखाईआ। सोहँ रूप हरि भगतां देवे दस्स, दूजे समझ कोए ना आईआ। सोहँ रूप श्री भगवान निरगुण हो के अन्दर जाए वस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप समझाईआ। सोहँ रूप सदा अनमोला, अनमुलड़ी कार आप कराइंदा। कलिजुग बणे भगत वचोला, बण वचोला आपणी सेवा लाइंदा। जन्म कर्म जो बणया रिहा गोला, तिस आपणा भेव खुल्हाइंदा। वेखणहारा काया चोला, कूड़ा कपड़ परे हटाइंदा। अन्दर वड़ के गाए ढोला, सोहँ साचा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा एका खोल्हा, जन भगतां वेख वखाइंदा। सोहँ कहे मैं भगतां दास, दासी आपणा रूप वटाईआ। नित नवित्त वसां पास, सगला संग रखाईआ। किरपन करां अरदास, बेनन्ती दोए जोड़ सुणाईआ। गुरमुख मिलण दी सदा प्यास, प्रीतम हो के ध्यान लगाईआ। कलिजुग अन्तिम कर प्रकाश, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम वेखण आया आपणी शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ आपणा नाद वजाईआ। सोहँ रूप सच्चा हरि, नाद अनादी आप वजाइंदा। कलिजुग अन्त सुणन ब्रह्माद, ब्रह्मांड ध्यान लगाइंदा। पुरख अबिनाशी जुग जुग दास, जन भगतां करे सदा विस्माद, विस्मादी आपणी खेल कराइंदा। निरगुण हो के देवे दाद, सरगुण झोली आप भराइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पिछला लेखा कराए याद, याददाश्त भुल्ल कदे ना जाइंदा। जिस लख चुरासी खेड़ा कीता आबाद, सो अन्तिम वेखण आइंदा। जन भगतां सुण फरयाद, बेपरवाह वेस वटाइंदा। अन्दर वड़ के करे लाड, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। एका राग सुणाए बिन रसना जिह्वा स्वाद, आत्म परमात्म परमात्म आत्म नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। सोहँ ढोला हरि हरि गा, गोबिन्द देवे वड्याईआ। भगतां बणे मात मलाह, जगत जुगत सरनाईआ। साचे मार्ग दए लगा, दर दरवाज़ा इक्को इक खुल्हाईआ। रहबर हो के मिले आ, रहमत सच कमाईआ। साहिब हो के करे सच न्याँ, सच अदालत इक लगाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगतां फड़े आपे बांह, फड़ बांहों लए उठाईआ। सच जणाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ढोला रहे गा, तिन्हां जै जैकार दो जहान रहे कराईआ।