पुस्तकालयभाग १४

२२ जेठ २०२० बिक्रमी ईशर सिँघ, प्रताप सिँघ पिण्ड दड़ जम्मू

सो पुरख निरँजण दयावान, दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण शाह सुल्तान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकारा वड बलवान, बलधारी बेपरवाहीआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता वाली दो जहान, दोए दोए आपणी धार चलाईआ। श्री भगवान मर्द मर्दान, सच मर्दानगी आप कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल महान, हरि ख़ालक आप कराईआ। मुकामे हक़ हो प्रधान, बेपरवाह वेस वटाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह दुकान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। भूपत भूप राज राजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। भूपत भूप राजन राज, शाह पातशाह आप अख्वाइंदा। खेल्हणहारा खेल तमाश, श्री भगवान आपणी कार कमाइंदा। निरगुण हो के पावे रास, साचे मण्डल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक वडियाइंदा । दर घर साचा सचखण्ड दुआर, सो साहिब आप वड्याईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, दीपक दीआ डगमगाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, धुर संदेसा इक सुणाईआ। दाता दानी वड भण्डार, बेपरवाह आप वरताईआ। दर दरवेश बण भिखार, अलख निरँजण इक्को अलख आप जगाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। सचखण्ड अन्दर थिर घर खोल्ह कवाड़, आप आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा समझाईआ। थिर घर देवणहार माण, सो साहिब आप अख्वाइंदा। महल अटल सुहाए मकान, निर्मल जोती जोत जगाइंदा। खेले खेल श्री भगवन, भगवन भेव कोए ना पाइंदा। देवणहारा साचा दान, दाता दानी आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। सच संदेसा सो साहिब सुल्तान, सति सतिवादी आप जणाईआ। सचखण्ड दवारे हो प्रधान, थिर घर थिर घर पड़दा आप उठाईआ। बाली बाला वेख अञ्ञाण, शब्द दुलारे रिहा जगाईआ। अठ तत्त वेख मार ध्यान, बेपरवाह नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता वेस वटाईआ। विष्नूं देवे इक हुलार, विश्व आपणी धार जणाईआ। ब्रह्मा देवे नैण उग्घाड़, निज नेत्र पड़दा लाहीआ। शंकर उठ मार ध्यान, त्रैभवन धनी रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। त्रैगुण बणया ठांडा सीता, एकँकार आपणी कार कमाइंदा। वसणहारा धाम अनडीठा, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। आदि बणाए आपणी रीता, मध आपणी कार कमाइंदा। जुगादि खेल करे जगदीशा, भेव कोए ना आइंदा। साचा हुक्म सच फ़रमान धुरदरगाही देवे इक हदीसा,

हज़रत आपणा नाउँ जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप जणाईआ। आपणी धारों आपे जम्म, करे खेल बेपरवाहीआ। निरवैर पुरख करे कराए सच्चा कम्म, करता आपणी सेवा आप लगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साचा बेड़ा आपे बन्न्ह, निरवैर पुरख आपणे कंध उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे नाम धन, साची वस्त इक वरताईआ। साचा राग सुणाए बिनां कन्न, जन भगतां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। सच संदेसा देवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। नेत्र खोल्हे वेखो मार ध्यान, बेपरवाह भेव चुकाइंदा। नज़री आए नौजवान, निरगुण स्वच्छ सरूपी वेस वटाइंदा। आदि जुगादी देवणहारा धुर फ़रमान, धुर दी धार आप समझाइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, सच प्रधानगी इक रखाइंदा। रजो तमो सतो कर परवान, सच परवाना इक फड़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फरमाना आप अल्हाइंदा। धुर फ़रमाना देवे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी माई बाप, पिता पूत खेल रचाईआ। निरगुण वसे निरगुण साथ, निरगुण सगला संग निभाईआ। निरगुण मंत्र निरगुण पूजा निरगुण पाठ, निरगुण इष्ट देव मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण तीर्थ निरगुण ताट निरगुण सरोवर इक जणाईआ। निरगुण सरोवर अगम्म अथाह, श्री भगवान आप उपाइंदा। लेखा जाण दो जहा, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। आपणी इच्छया इक प्रगटा, साची भिच्छया आप वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लए लगा, साची सेवा इक समझाइंदा। सुत दुलारा नाल रला, हरि शब्दी पर्दा लाहइंदा। संसारी भण्डारी वंड वंडा, आप आपणा हुक्म वरताइंदा। लाए दीबाण झोली पा, लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर संदेसा राग अला, ढोला इक्को इक जणाइंदा। साचा सोहला दए समझा, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल आदि पुरख, अपरम्पर आप जणाईआ। ना सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। स्वच्छ सरूपी एका दरस, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाउँ लए प्रगटाईआ। एका नाउँ श्री भगवान सो, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। आपणे जिहा आपे हो, आप आपणी कल वरताइंदा। निरवैर पुरख बण निरमोह, मुहब्बत अवर ना कोए जणाइंदा। कर प्रकाश साची लो, जोती जोत डगमगाइंदा। नाउँ निरँकारा ढोआ ढो, साची वस्त आप वरताइंदा। आपणे अंग आपे छोह, अंगीकार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी सेवा आप लगाइंदा। साची

सेवा हरि करतार, हरि करता आप लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर तैयार, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ । पंज तत्त भर भण्डार, देवणहार वड वड्याईआ। घाड़त घड़े बण ठठयार, लख चुरासी वेस वटाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पावे सार, महासार्थी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रच रचना वेख वखाईआ। रचना रचे आप निरँकारा, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण रूप अपारा, सति सरूपी आप धराइंदा। त्रै पंज मेल संसारा, जग जीवण दाता आपणा खेल कराइंदा। वंडे वंड अपर अपारा, हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, साची सेवा इक जणाइंदा। नव नौ दा खोल्ह कवाड़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। घर विच घर मन्दिर अपारा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती वेख वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, पसर पसारी रचन रचाइंदा। आत्म परमात्म हो उज्यारा, निरगुण सरगुण झोली पाइंदा। पंज तत्त लग्गे अखाड़ा, गोपी काहन नाच नचाइंदा। राग धुन शब्द जैकारा, अनहद आपणा ताल वजाइंदा। साची सखीआं मंगलचारा, गीत गोबिन्द इक अल्हाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठारा, सर ताल इक सुहाइंदा। झिरना झिरे अपर अपारा, बूँद स्वांती आप टपकाइंदा। लख चुरासी खेल अपारा, निरवैर पुरख आप कराइंदा। आत्म परमात्म दे सहारा, साचा भेव आप जणाइंदा। बोध अगाध बोल जैकारा, धुर दी बाणी राग अल्हाइंदा। सिफ्ती सिफ्त भरे भण्डारा, साची सिख्या आप दृढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करे करनेहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी कल धराइंदा। चारे खाणी कर पसारा, चारे बाणी बोल जैकारा, चारे वरनां दए आधारा, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल निरगुण धार, सरगुण देवणहार वड्याईआ। गुर गुर रूप हो उज्यार, शब्दी शब्द डंक सुणाईआ। हुक्मी हुक्म सच वरतार, धुर फ़रमाना हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक जणाईआ। सच संदेसा देवणहारा, दरगाह साची सोभा पाइंदा। नूर इलाही परवरदिगारा, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। राम रहीम सांझा यारा, रहमत आपणी आप कमाइंदा। नूर नूराना बेऐब परवरदिगारा, बेपरवाह आपणा खेल कराइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा गणत विच ना आइंदा। सच संदेसा देवे अपर अपारा, अपरम्पर आपणा आप समझाइंदा। चारे वेदां दे सहारा, चारों कुण्ट इक जैकार अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल गुर अवतार, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। जोती जोत जोत कर पसार, परम पुरख प्रभ वेख वखाईआ। नाम निधान बाणी धुनकार, शब्द राग अल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान दए समझाईआ। अक्खर वक्खर कर तैयार, निष्अक्खर भेव

चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल पीर पैगम्बर, मुल्लां शेख़ मसायक आप जणाइंदा। सच स्वामी रच अडम्बर, शाह सुल्तान वेख वखाइंदा। सर्ब कला आपे भरतम्बर, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। लेखा जाणे सूर्या चन्द्र, चन्द चांदना आप चमकाइंदा। धार बणाए मण्डल मण्डप मन्दिर, आपणा आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो करता आपणी कार कमाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार, गुर गुर एका नाम दृढ़ाईआ। लेख जाण जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सेव लगाईआ। देवणहारा धुर दी धार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। निरगुण सरगुण नाल करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पीर पैगम्बर लोकमात राह चलाईआ। लोकमात मार्ग ला, गुर अवतार सेव कमाईआ। वरन बरन लए समझा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मिले वड्याईआ। दीन मज़्हब वंड वंडा, हिस्सा लोकमात रखाईआ। धुर की बाणी किस्सा दए सुणा, लेखा लिख्त विच समझाईआ। दहि दिशा होका दे के गए जणा, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। मन मति बुध गए समझा, ढोला इक्को राग अल्हाईआ। काया चोला गए हंढ्ढा, पंज तत्त कर कुड़माईआ। पड़दा उहला गए रखा, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। सरगुण ढोला रहे गा, पंज तत्त नाम ध्याईआ। बेपरवाह भुल्लया नाँ, निरवैर पुरख मिले ना कोए सरनाईआ। अन्तिम सारे बैठे ध्यान लगा, गुर अवतार अक्ख उठाईआ। पीर पैगम्बर सीस सजदा रहे झुका, दोए जोड़ पैण सरनाईआ। ख़ाली हथ्थ मंगण दुआ, रहमत कर नूर ख़ुदाईआ। जिस दे नालों होए जुदा, जुज़ आपणा रहे बणाईआ। कवण वेला मेल लए मिला, जोती जोत जोत समाईआ। काया चोला लेखे लए ला, लेखा आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वड्याई देवे हरि वड्डा वड, भेव कोए ना आइंदा। गुर अवतार आपणी धारों कढ्ढ, लोकमात राह वखाइंदा। नाम सुणाए साचा छन्द, ढोला आपणा राग जणाइंदा। दूर किनारा दिसे हद्द, जगत जहान वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाए अमरापद, घर साचे सोभा पाइंदा। घर साचा सोभावन्त, सो साहिब आप सुहाईआ। नानक निरगुण नार हो के पाया हरि कन्त, साची सेज इक सुहाईआ। नाम सति मिल्या मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। सिफ्त सालाही महिमा अगणत, लेखा लेख विच ना आईआ। होए सहाई जीव जंत, लख चुरासी देवणहार वड्याईआ। दर दरवेश होया मंगत, गल अल्फ़ी ना कोए हंढ्ढाईआ। भेव ना जाणे कोए पंडत, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल चौदां लोक, चारों कुण्ट खेल रचाईआ। चौदां तबक इक

श्लोक, श्लोक ढोला रिहा सुणाईआ। दो जहानां देवणहारा इक्को छंत, आपणा नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाईआ। साचा खेल नानक गोबिन्द धार, धार धार विच जणाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्यार, प्रेम प्रीती इक वखाइंदा। नाम नाम भर भण्डार, सति सति आप वरताइंदा। फ़तिह बोल इक जैकार, डंका दो जहान वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुर अवतार आए मात, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। दर मंगदे रहे दात, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पीर पैगम्बर मेटदे रहे अन्धेरी रात, चौदस नूर चन्द चमकाईआ। मुरीद मुर्शद देंदे रहे साथ, सगला संग निभाईआ। कलमा लिख के गए नाल कलम दवात, कातब आपणी कार कमाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लैंदे रहे ख़ुआब, परवरदिगार बेपरवाह ध्यान लगाईआ। सजदा सीस झुक करदे रहे आदाब, सलामा लैकम इक बुलाईआ। दर मंगदे रहे भिखार, हकीकत दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार मंगण दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पीर पैगम्बर बण महमान, लोकमात फेरा गए पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण श्री भगवान, तेरी महिमा अकथ कथा लिख्त विच कदे ना आईआ। तूं साहिब आदि जुगादी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। तेरा खेल दो जहान, पुरी लोअ तेरी सरनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा राग गाण, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। गुर अवतार चरण प्रीती मंगण दान, पीर पैगम्बर इक्को ओट तकाईआ। सारे रसना जिह्वा कह कह गए कलिजुग अन्तिम आवे महाबली जवान, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले प्रगट होवे आण, भूपत आसण इक वखाईआ। ईसा कहे मेरा शाह सुल्तान, पिता पुरख आवे वाहो दाहीआ। मुहम्मद कहे मेरा अमाम, सही सलामत फेरा पाईआ। नानक कहे निरगुण हो मेहरवान, निहकलंक वज्जे वधाईआ। गोबिन्द कहे मेरा शाह सुल्तान, पुरख अकाल वेस वटाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दी आसा पूरी करां आण, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत धरां आण, पंज तत्त नज़र कोए ना आईआ। सम्बल वसां इक मकान, बेमुकाम डेरा लाईआ। तेई अवतारां हुक्म सुणावां बण के हुक्मरान, धुर संदेसा इक प्रगटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद रखण चरण ध्यान, सच साची रिहा समझाईआ। नानक गोबिन्द कर परवान, दर बैठे अलख जगाईआ। कवण वेला आएं श्री भगवान, लोकमात फेरा पाईआ। चौथे युग चुक्के काण, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। दीन मज़्हब सर्ब मिट जाण, शरअ शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। चार वरनां देवे ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक समझाईआ। इक वखाए सच मकान, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। शिवदुआले मन्दिर

मट्ठ मसीत नज़री आए इक भगवान, गुरूदवारे ठाकर इक्को भेख वटाईआ। तीर्थ तट तेरा अशनान, सर सरोवर तेरी सरनाईआ। गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी मंगे तैथों दान, आपणी झोली रही वखाईआ। भोला नाथ करे परवान, जटा जूट सीस निवाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म करे परवान, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। विष्नूं सेवा करे महान, बण सेवक सेव कमाईआ। तूं सब दा दाता श्री भगवान, हथ्थ तेरे इक वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम कीता एहसान, जोत नूर रुशनाईआ। तेरी करे ना कोए पहचान, समझ विच किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गीता पढ़ पढ़ सारे सुणाण, पड़दा अन्तर आत्म कोई ना लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त, प्रगट होवें विच जगत, पकड़ उठाएं साचे भगत, लेखे लाएं बूँद रक्त, रंग आपणे नाम रंगाईआ। जिस वेले अन्तिम आवांगा। निरगुण नूर जोत चमकावांगा। शब्दी धार डंक वजावांगा। निहकलंक अख्वावांगा। दुआर बंक इक सुहावांगा। सम्बल नगर डेरा लावांगा। ज़िमीं असमान वेख वखावांगा। दो जहान पकड़ उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हावांगा। करोड़ तेतीसा नाल रलावांगा। सुरप्त इन्द आप हिलावांगा। गुणी गहिंद आप हो जावांगा। तेई अवतारां हुक्म मनावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद बन्न्ह ल्यावांगा। चार यारी पन्ध मुकावांगा। अल्ला राणी वेख वखावांगा। मुख नक़ाब पर्दा लाहवांगा। परवरदिगार नज़री आवांगा। सांझा यार इक अख्वावांगा। कर इकरार पूर करावांगा। निरगुण नूर जोत जगावांगा। गुर गुर आपणा रूप दरसावांगा। नानक गोबिन्द दर घर इक्को इक वडयावांगा। महल अटल उच्चे चढ़, सच सिँघासण सोभा पावांगा। आत्म परमात्म फड़ा लड़, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआवांगा। लेखा चुका नारी नर, नरायण आपणा रूप दरसावांगा। सोहँ ढोला इक्को पढ़, सतिजुग साचा राह वखावांगा। किला तोड़ हँकारी गढ़, मन्दिर इक्को इक वडयावांगा । भगत सुहेले लवां फड़, गुर चेले मेल मिलावांगा। लेखा जाणां चोटी जड़्ह, मध आपणी खेल करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रूप अनूप आप वटावांगा। जब वेला अन्तिम आवेगा। प्रभ आपणा हुक्म सुणावेगा। दो जहानां इक्को राह जणावेगा। राम रामा वेख वखावेगा। कृष्ना काहना मेल मिलावेगा। बंसुरी नाम इक वजावेगा। ग़रीब निमाणे गले लगावेगा। डुब्बदे पाथर पार करावेगा। साचे अस्व पाखर पावेगा। ज़ीन इक्को इक कसावेगा। मदीन नज़र कोए ना आवेगा। शाहसवारा वेस वटावेगा। निराकारा फेरा पावेगा। जोत उज्यारा इक करावेगा। शब्द नगारा इक वजावेगा। लोकमात चल के आवेगा। जग नेत्र नज़र ना आवेगा। लख चुरासी जीव भुलावेगा। गुरमुख विरले मात उठावेगा। निज नेत्र आप खुल्हावेगा। बजर कपाटी पड़दा लाहवेगा। काया हाटी इक वडयावेगा। दीआ बाती निरगुण

जोत जगावेगा। बण साकी अमृत जाम प्यावेगा। लहिणा देणा चुकाए बाकी, अगला लेखा आप समझावेगा। शाह सुल्तान कोई ना रहे आकी, तख्तो राजे राणे लाहवेगा। कलिजुग पार कराए डूंग्घी घाटी, कूड़ी क्रिया मेट मिटावेगा। भगतां बणे श्री भगवान साथी, अन्दर वड़ के संग निभावेगा। वेस वटाए पाकन पाकी, पाक रसूल सब दे उपर लगावेगा। बचया रहे ना बंदा ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक वेख वखावेगा। जिन्हां मिले नर हरि नरायण कमलापाती, तिन्हां आपणी बूझ बुझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी कार कमावेगा। निरगुण आपणी कार कमावेगा। कलिजुग अन्त वेख वखावेगा। कूड़ी क्रिया माया वेख बेअन्त, गुरमुखां उत्तों पड़दा लाहवेगा। सुरत जगाए साचे सन्त, शब्दी आपणा मेल मिलावेगा। जुड़े जोड़ा नार कन्त, आत्म सेजा सोभा पावेगा। इक्को ढोला मणीआं मंत, चार वरन जस गावेगा। गढ़ तुट्टे हउमें हंगत, निवण सो अक्खर इक पढ़ावेगा। सो होए साचा पंडत, जिस ब्रह्म विद्या आप जणावेगा। लेखा चुके जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज नाता तोड़ तुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखावेगा। कल अन्तिम वेखण आएगा। कल कल्की फेरा पाएगा। सम्बल डेरा इक लगाएगा। गुर चेला वेख वखाएगा। गोबिन्द सुहेला इक्को नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी आपे करेगा। निरवैर हो के लड़ेगा। दो जहानां फड़ेगा। मूर्ख मुग्ध अञ्ञाण जीव मरेगा। गुरमुख सज्जण तरेगा। हरि सरनाई साची पड़ेगा। पुरख अकाल अकाल अकाल इक्को करेगा। ना जन्मेगा ना मरेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अबिनाशी आपणा इक्को करेगा। प्रभ अबिनाशी फेरा पावेगा। घट घट वासी वेस वटावेगा। मण्डल रासी रास रचावेगा। शाहो शाबासी वेख वखावेगा। पंडत काशी सर्ब भुलावेगा। मुल्लां शेख़ नज़र कोए ना आवेगा। ग्रन्थी पन्थी भेव ना रावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता अजूनी रहित अनभव प्रकाश इक्को नूर करावेगा। प्रभ इक्को नूर कराएगा। ज़ाहर ज़हूर खेल कराएगा। नाम नद तूर वजाएगा। ब्रह्माद वेद वखाएगा। ब्रह्मांड पड़दा लाहेगा। स्वांगी आपणा स्वांग रचाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की वेस वटाएगा। कल कल्की हो के आवेगा। प्रभ आपणा रूप धरावेगा। रेख रंग ना कोए वटावेगा। मुच्छ दाढ़ी ना कोए जणावेगा। सीस जगदीश ना कोए मुंडावेगा। निहकलंक आप हो जावेगा। नाम डंका इक वजावेगा। राउ रंकां आप उठावेगा। कूड़ कुड़यारा शंका सर्ब मिटावेगा। साचा बंका इक वडयावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर हो के कार कमावेगा। निरवैर हो के आएगा। निर्मल जोत सति सरूप समाएगा। शाहो भूप

अख्वाएगा। चारे कूट वेख वखाएगा। जूठ झूठ डेरा ढाहेगा। सच सुच्च इक वरताएगा। सतिजुग मार्ग सच्चा लाएगा। सोहँ जाप इक जपाएगा। ओम रूप नज़री आएगा। सोइम अक्ख इक खुल्हाएगा। चहारम चौथे पद मेल मिलाएगा। पंचम शब्द वज्जे नद, अनहद नादी राग अल्हाएगा। छेवें छप्पर छन्न लँघ, घर साचे डेरा लाएगा। सत्तवें सति सतिवादी खेल करे समरथ, समरथ आपणी कार कमाएगा। अट्ठवें अट्ठां तत्तां पाए नथ्थ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणा बन्धन जणाएगा। नावें नौ दर कूड़ी क्रिया करे भट्ठ, माया ममता मोह मिटाएगा। दसवें निर्मल जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेरा दूर कराएगा। जन भगतां देवे साथ, निरगुण सरगुण संग निभाएगा। नाम चढ़ाए अगम्मी राथ, बण रथवाही सेव कमाएगा। लहिणा देणा चुकाए ज़ात पात, आत्म ब्रह्म सर्ब समझाएगा। एथे ओथे दे निजात, नछावर आपणा आप कराएगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो लेखा लिख्या नाल कलम दवात, सो पुरख अकाल पूर कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग लेख अन्त मुकाएगा। कलिजुग कहे मेरा लेख चार लख बत्ती हज़ार, बत्ती दन्द जस ना गाईआ। पुरख अबिनाशी मेरा यार, जिस ने साची सेव लगाईआ। काल महाकाल मेरे दुआर, बैठे सीस झुकाईआ। राए धर्म मेरा सिक्दार, साचा हुक्म रिहा चलाईआ। चित्तर गुप्त वड लिखार, लेखा रखे थाउँ थाईंआ। लाड़ी मौत करे शृंगार, नेत्र कजला रही पाईआ। लख चुरासी खावे वारो वार, घर घर दर दर आपणा फेरा पाईआ । गुरमुख सच्चे विच्चों करन पुकार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सन्त सुहेले रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। भगत मंगण इक दीदार, दरस दीदार इक्को इक वड्याईआ। गुरसिख उच्ची कूक करन पुकार, बिन गुरदेव होए ना कोए सहाईआ। गोबिन्द बणया सर्ब प्यार, देवणहार सदा वड्याईआ। कलिजुग कर्मां गया मार, लेखा लिख्त विच मुकाईआ। लहिणा रहे ना लख चार, बत्ती हज़ार ना वड वड्याईआ। तेरे कुकर्मां दिती हार, साचा संग ना कोए रखाईआ। तेरा मुहम्मद कहे यार, चार यारी नाल रलाईआ। अल्ला राणी नार मुटयार, मुख घूँगट रही पाईआ। उठ के नच्चे विच संसार, ताल आपणा दए वजाईआ। कूड़ कूड़यारे वेखण जीव शाह कंगाल, इक्को भुल्ले बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण दाता बण के आए दलाल, जन भगतां वेख वखाईआ। कलिजुग तेरे अन्दर सचखण्ड सति धर्म दी खोल्हे धर्मसाल, सतिजुग साची धार चलाईआ। चार वरनां एका मार्ग दए वखाल, इक्को मंत्र नाम पढ़ाईआ। इक्को देवे नाम सच्चा धन माल, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। तिन्हां नेड़ ना आवे काल महाकाल, जिन्हां बख्शे चरण सच्ची सरनाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी होए आप कृपाल, कृपानिध बेपरवाहीआ। लख चुरासी विच्चों भाल, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। जिन्हां दी काया

मन्दिर अन्दर वज्जे ताल, बाहरों ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। छत्ती राग होण हैरान, हरि जू की खेल वरताईआ। गुर अवतार वेखण मार ध्यान, निज नेत्र नैण उठाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त साचा कन्त प्रगट हो विच जहान, हरिजन साचे दए वड्याईआ। घर नज़री आए निरगुण काहन, सरगुण गोपी ख़ुशी मनाईआ। गृह मिले आप भगवान, भगवन आपणा वेस वटाईआ। सुरत सवाणी मिले राम, रमईया आपणा रंग रंगाईआ। भगतां करे आप प्रणाम, सो पुरख निरँजण आपणा सीस झुकाईआ। कलिजुग जिन्हां करी पहचान, तिन्हां पश्चाताप रहिण ना पाईआ। गोबिन्द मारे तीर अणयाला बाण, तिक्खी मुखी धार वखाईआ। बिन कल्मयों करे कल्याण, कायनात बेड़ा ना कोए डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादी इक्को दाता देवणहार, जुग चौकड़ी झोली रिहा भराईआ। जुग चौकड़ी गई झुक, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडा पैंडा गया मुक्क, पांधी कोए रहिण ना पाईआ। कूड़ कुड़यार विच संसार बैठ रहे ना लुक, श्री भगवान बाहर कढ्ढाईआ। जिन्हां राम मिलण दी गाई तुक, सो तुख्म लए तराईआ। जिन्हां गोबिन्द मिलण दी रखी भुक्ख, तिन्हां नानक गोबिन्द होए सहाईआ। जिन्हां श्री भगवान दी रखी ओट, तिन्हां अबिनाशी करता आपणी गोद उठाईआ। अन्तिम लै जाए गोदी चुक्क, कंध आपणे भार उठाईआ। राह विच ना जावे रुक, अद्धविचकार ना कोए बहाईआ। साची मंज़ल चढ़ आपणी चोट, चोटी इक्को इक सुहाईआ। भगत दुआर किला कोट, सचखण्ड सोभा पाईआ। होए प्रकाश, निर्मल जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। श्री भगवान जुग जुग जन भगतां मिलण दा रखे शौक, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। बिन भगतां भगवान जाए औंत, पीड़्ही मात ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग होए आप सहाईआ। जुग जुग सहाई होवे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। कोटन कोटि जन्म उतारे पाप, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नाम दृढ़ाए साचा जाप, आत्म परमात्म राग अल्हाइंदा। मेल मिलाए कमलापात, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। प्रगट होए बहु बिध भांत, भेव अभेव ना किसे जणाइंदा। कलिजुग मेटे अन्त अन्धेरी रात, गुरमुख साचे साचे चन्द चमकाइंदा। दरगाह साची कोई ना ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान इक्को राह वखाइंदा। भगत भगवान राह एक, एकँकारा रिहा जणाईआ। साहिब सतिगुर साची टेक, पुरख अकाल सरनाईआ। निर्मल बुध होए बिबेक, विवेकी रूप वटाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी पोह ना सके राईआ। जिन्हां देवे आपणा भेत, अभेव दए खुल्हाईआ। सो सिर विच पा के गए तत्ती रेत, अग्नी दु:ख ना लागे राईआ। सूली चढ़ के खेलां गए खेड,

आपणी खेल समझाईआ। मात पित पुत्त कर के भेंट, इक्को गोबिन्द शुकर मनाईआ। विष्नूं वेखे उत्ते बैठा शेश, सांगोपांग आसण लाईआ। ब्रह्मा वेखे हरि की खेड, हरि करता की की खेल रचाईआ। शंकर नेत्र खोल्हे नेत नेत, हथ्थ त्रसूल सुटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को गोबिन्द दस्से आपणा भेत, दूजे समझ किसे ना आईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण हो के लख चुरासी रिहा वेख, गोबिन्द अन्दर डेरा लाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी रिहा पेख, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जे कोई लभ्भे हथ्थ ना आवे रूप रेख, रंग नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे इक आदेस, आदेस आदेस इक्को इक जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निर्मल नूर जोत प्रवेश, परवरश करे थाउँ थाईंआ।

२३ जेठ २०२० बिक्रमी सन्त सिँघ दे गृह पिण्ड दड़ जम्मू

निरगुण नूर नूर उज्यार, सतिगुर आपणी धार चलाईआ। सतिगुर खेल अगम्म अपार, गुर गुर आपणा वेस वटाईआ। गुर गुर शब्द नाम जैकार, भगतन सति पढ़ाईआ। भगतन मीत विच संसार, सन्तन साचा मेल मिलाईआ। सन्तन मेला हरि करतार, गुरमुख साचे लए जगाईआ । गुरमुख सज्जण आप उठाल, गुरसिख इक्को बूझ बुझाईआ। गुरसिख बण आप दलाल, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। सरगुण मेला दीन दयाल, घर वज्जे सच वधाईआ। घर मन्दिर सोहे सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न मिले वड्याईआ। छप्पर छन्न जोती बाल, नूरो नूर डगमगाईआ। नूर नुराना बेमिसाल, रवि ससि किरन किरन समाईआ। किरन किरन करता कार, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। जुग चौकड़ी हो तैयार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। त्रैगुण पड़दा देवे पाड़, जिस आपणी मेहर नज़र टिकाईआ। मेहर नज़र करे करतार, पंज तत्त लेखा दए चुकाईआ। पंज तत्त लेखा चुक्के अन्तिम वार, जिस जन आपणे चरण लगाईआ। चरण कँवल ठांडा दरबार, सांतक सति सति वरताईआ। सांतक सति सति हरि निरँकार, अग्नी रूप ना कोए जलाईआ। अग्नी जोती अगम्म अपार, मन्दिर सच करे रुशनाईआ। मन्दिर सच सचखण्ड वणजार, हट्ट इक्को नज़री आईआ। हट्ट इक्को महल अटल उच्च मनार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी खेल कराईआ। निरगुण दाता सतिगुर रूप, निरवैर कार कमाइंदा। सतिगुर वसे साची कूट, गुर गुर भेव चुकाइंदा। गुर गुर शब्द अनादी दूत, भगत भगवान आप उठाइंदा। भगत वखाए सच अरूज, सन्त सुहेले पर्दा लाहइंदा। सन्तां देवे इक सबूत, साबत सूरत आप जणाइंदा। साबत सूरत वेख महिबूब,

गुरमुख साचा ख़ुशी मनाइंदा। गुरमुख साचा काया विच कलबूत, गुरसिख साचे बूझ बुझाइंदा। गुरसिख साचा जाए झूझ, नछावर आपणा आप कराइंदा। नछावर हो के मिटाए दूज, एका आपणा रंग रंगाइंदा। एका रंग इक हदूद, घर साचे आप वखाइंदा। सच हदूद हो महिदूद, महिफ़ल आपणे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब खेल कराइंदा। निरगुण दाता सतिगुर सति, सति पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। सतिगुर धार कर प्रगट, गुर गुर वेस वटाईआ। गुर गुर वेस पुरख समरथ, जन भगतां लए जगाईआ। जन भगत चलाए रथ, सन्त सज्जण वेख वखाईआ। सन्त साजण मार्ग दस्स, गुरमुख पड़दा दए चुकाईआ। गुरमुख पड़दा जाए लथ, गुरसिख नज़री आईआ। गुरसिख चरणी जाए ढट्ठ, ढह पए सरनाईआ। इक जणाए साची मति, गुरमति करे पढ़ाईआ। गुरमति ना उब्बले नाड़ी रत, रती रत लेखे लाईआ। रती रत देवे धीरज जत, सति सन्तोख इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा खेल रचाईआ। निरवैर पुरख सतिगुर पूरा, पूरी आसा आप कराइंदा। सतिगुर रूप निरगुण नूरा, गुर गुर कार कमाइंदा। गुर गुर रूप हाज़र हज़ूरा, जन भगतां आपणा रंग रंगाइंदा। भगत अनादी साची तूरा, सन्त सुहेले आवाज़ लगाइंदा। सन्त सुहेला पन्ध मुकाए नेरन नेरा दूरन दूरा, गुरमुखां भेव चुकाइंदा। गुरमुख भेव चुके ज़रूरा, गुरसिखां राह वखाइंदा। गुरसिख मंगे साची धूढ़ा, टिक्का मस्तक नाम लगाइंदा। मस्तक उपजे इक्को नूरा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर आपणा भेव चुकाइंदा। सतिगुर भेव खोल्हे हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर गुर वखाए एका घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। भगत भगवान लए फड़, निरगुण आपणी दया कमाईआ। सन्त सुहेले लाए लड़, गंढ्ढ इक्को इक दिवाईआ। गुरमुखां चुकाए भउ डर, भय भ्यानक होए सहाईआ। गुरसिख खुल्हाए आत्म दर, ताकी बंद ना कोए कराईआ। किरपा करे नरायण नर, नर हरि सच्ची सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम जोत धर, सतिगुर इक्को बेपरवाहीआ। भगत भगवान अन्तर आत्म लए फड़, हथ्थ नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर सच्चा निगहबान, होए सहाई दो जहान, एथे ओथे बेड़ा पार कराईआ।