२३ जेठ २०२० बिक्रमी भोला राम दे गृह पिण्ड जौड़ीआं जम्मू
सतिगुर रूप जोत निरँकारा, निराकार निरँकार अख्वाईआ। गुर गुर रूप शब्द जैकारा, अनादी नाद वजाईआ। भगत
रूप भगती भण्डारा, श्री भगवान ध्यान लगाईआ। सन्त रूप सच वणजारा, वस्त अमोलक मंग मंगाईआ। गुरमुख रूप करे सच प्यारा, आत्म परमात्म ध्यान लगाईआ। गुरसिख दोवें जोड़ करे निमस्कारा, चरण मंगे सरनाईआ। सो पुरख निरँजण देवणहारा, जुग जुग वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण बण वरतारा, दाता दानी आप हो जाईआ। एकँकारा वड भण्डारा, भण्डारी इक्को इक जणाईआ। आदि निरँजण कर पसारा, सच रचना वेख वखाईआ। अबिनाशी करता सेवादारा, साची सेव कमाईआ। श्री भगवान ठांडे दरबारा, महल अटल डेरा लाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो उज्यारा, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। सरगुण तत्त दित्ता आधारा, पंज तिन्न जोड़ जुड़ाईआ। पंज तिन्न खेल न्यारा, काया बंक इक सुहाईआ। काया बंक इक किवाड़ा, घर घर विच खेल रचाईआ। घर विच नाद शब्द धुनकारा, रागी राग रिहा सुणाईआ। घर दीपक जोत उज्यारा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। घर मिल्या धुर दरबारा, धुरदरगाही आप बणाईआ। घर सतिगुर मिले प्यारा, घर गुर गुर होए सहाईआ। घर भगत बहे वणजारा, घर इक्को हट्ट जणाईआ। घर सन्त होए दुलारा, पूत सपूता नाउँ रखाईआ। घर गुरसिख बोल जैकारा, साचा नाअरा इक जणाईआ। घर गुरसिख करे प्यारा, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर आपणा खेल रचाईआ। सतिगुर रूप निर्मल प्रकाश, जोत जोत रुशनाईआ। गुर गुर रूप शब्द अबिनाश, अबिनाशी राग अल्हाईआ। भगत भगवन्त वसे पास, सगला संग निभाईआ। सन्त सज्जण वेखे रास, मण्डल मण्डप मिले वड्याईआ। गुरमुख रखे सच्ची आस, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। गुरसिख बणे सच्चा साक, बन्धन इक्को इक बंधाईआ। सो पुरख निरँजण खेल तमाश, ख़ालक ख़लक आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण रखे आस, एकँकार मिले वड्याईआ । आदि निरँजण दासी दास, अबिनाशी करता सेव कमाईआ। श्री भगवान वसे साथ, पारब्रह्म प्रभ सगला संग निभाईआ। गुरसिख पत्तण वेखे घाट, किनारा इक्को इक जणाईआ। गुरमुख पन्ध मुकाए वाट, दूर दुराडा नेड़े आईआ। सन्तन मिटे अन्धेरी रात, निरगुण चन्द नूर रुशनाईआ। भगतां मिले पुरख अबिनाश, घर मेला सहिज सुभाईआ। गुर गुर कहे इक शाबाश, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। सतिगुर कहे मैं सब दा दास, निरगुण हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब इक अख्वाईआ। सतिगुर कहे अगम्मी रंग, रूप नज़र किसे ना आईआ। गुर गुर कहे मेरा मृदंग, नाम निधाना इक सुणाईआ। भगत कहे भगवान मेरा संग, सदा सदा सहाईआ। सन्त कहे आत्म मेरा अनन्द, घर घर विच रिहा जणाईआ। गुरमुख कहे जोत निरँजण सच्चा चन्द, अन्ध अन्धेर रिहा मिटाईआ। गुरसिख कहे सोहँ मेरा छन्द, एका दूजा भेव चुकाईआ। सतिगुर कहे मैं टुट्टी रिहा गंढ्ढ, गंढ्ढणहार अख्वाईआ। गुर गुर
कहे मैं अन्दर गया लँघ, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। सन्त कहे मेरा मुकया पन्ध, अग्गा पिच्छा नज़र कोए ना आईआ। सन्त कहे मेरी आत्म होए ना रंड, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। गुरमुख कहे मेरी चरण प्रीती गई हंढ्ढ, ओड़क आपणे नाल निभाईआ। गुरसिख कहे सेजा मिली इक पलँघ, जिस गृह सुत्ता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सद वड्याईआ। सतिगुर कहे मेरा रंग लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। गुर गुर कहे मेरा नूर जमाल, जलवा इक जणाइंदा। भगत कहे मेरा भगवान, भगती भाउ इक समझाइंदा। सन्त कहे मेरा साहिब सुल्तान, सच सच हुक्म वरताइंदा । गुरमुख कहे गुर सच निशान, निशाना इक्को इक नज़री आइंदा। गुरसिख कहे मेरा चरण ध्यान, ध्यान विच रखाइंदा। सतिगुर कहे मैं देवणहारा दान, दाता दानी नाउँ धराइंदा। गुर गुर कहे मैं नाम जणावां रसना जिह्वा ज़बान, बत्ती दन्द नाल मिलाइंदा। भगत कहे मोहे इक्को आण, श्री भगवान भय रखाइंदा। सन्त कहे मैं बण अंञाण, पुरख अबिनाशी गोदी डेरा लाइंदा। गुरमुख कहे मैं सुणां बिन कान, बिन सरवण हरि का नाउँ मोहे भाइंदा। गुरसिख कहे मैं करां परवान, सो साहिब जो हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाइंदा। सतिगुर पूरा कहे मेरा खेल अगम्म, नज़र किसे ना आईआ। गुर गुर कहे मैं तेरी धारों जम्म, धरनी धवल दयां वड्याईआ। भगत कहे मैं करां सच्चा कम्म, श्री भगवान सेव कमाईआ। सन्त कहे मैं जपां दमां दम, पवण स्वासां नाल मिलाईआ। गुरमुख कहे मैं वेखां चन्न, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। गुरसिख कहे मैं कहां धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। सारे मिल के कहिण प्रभ जननी रूप सब नूं रिहा जण, आप आपणी गोद बहाईआ। जन भगतां लेखे लाए काया माटी तन, तत्त आपणे नाल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम बेड़ा बन्न्ह, देवे सच सरनाईआ। नाम सुणाए इक्को कन्न, बोध अगाध पढ़ाईआ। करे वसेरा बिन छप्पर छन्न, सचखण्ड वसाईआ। जगत विकारा देवे डंन, डंका नाम वजाईआ। गढ़ हँकारी देवे भन्न, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। साची डोरी बन्न्हे तन्द, गुरमुख सगन मनाईआ। ख़ुशी कराए बंद बंद, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। सन्त सुहेले चाढ़्ह चन्द, प्रभ वेखे चाईं चाईंआ। गुरसिखां दे इक अनन्द, अनन्द आत्म रिहा समझाईआ। दूई द्वैती ढाह कंध, भगतां इक्को घर वखाईआ। साहिब सुल्तान गाए छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। भगत भगवान पए ठंड, अग्नी तत्त ना कोए जणाईआ। दोहां मुक्के इक्को पन्ध, पांधी आपणा पन्ध चुकाईआ। साची सेज मानण पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। प्रेम प्रीती लैण मंग, इक दूजे अग्गे वास्ता पाईआ। सो कहे तूं मेरा हँ, हँ कहे मैं तेरी सो सुण के चरण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा रंग वखाईआ। सतिगुर कहे मेरा सोहँ रूप,
सोहणा मोहणा आप बणाइंदा। मेरा वासा चारे कूट, दहि दिशा खेल खलाइंदा। मेरा दुलारा साचा पूत, गुर शब्दी नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा भेव चुकाइंदा। सो सतिगुर कहे सच्चा साहिब, सद मेरे हथ्थ वड्याईआ। शब्द सुत जग मेरा नाइब, जुग जुग सेव कमाईआ। लोकमात होया रहे ग़ाइब, नज़र किसे ना आईआ। करे खेल इक अजाइब, जीव जंत जगत जणाईआ। सच कानून करे आइद, हुक्म हाकम इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा मुसाहिब, मुसीबत वेखे थाउँ थाईंआ। सतिगुर कहे मेरा खेल अज़ीम, आज़म हो के कार कमाईआ। जुग चौकड़ी मेरी तक्सीम, दो जहान वंड वंडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा रिहा तरमीम, बदली आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर मेरे बणदा रिहा मस्कीन, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाईआ। लख चुरासी रखदा रिहा अधीन, धुर फ़रमाना हुक्म मनाईआ। जन भगतां मेला रखदा रिहा जिउँ जल मीन, जल मीन रूप आप हो जाईआ। नाता तोड़दा रिहा लोक तीन, त्रैगुण लेखा आप मुकाईआ। दाता हो के वड प्रबीन, वस्त अमुली झोली पाईआ। भगतां दे सच यकीन, धीरज धीर इक धराईआ। हुक्मे अन्दर कर तलकीन, तक्कवा इक समझाईआ। गुर शब्दी कर जानशीन, सीस सेहरा इक बंधाईआ। खेले खेल यामबीन, ज़ाहर आपणी कार कमाईआ। लेखा जाणे आलमीन, उल्मा होए बेपरवाहीआ। रहमत कर सच करीम, कर्म आपणा दए कमाईआ। तन चोली चाढ़्हे रंग भीन्न, भिन्नड़ा आपणा रूप दरसाईआ। लेखा जाणे नर मदीन, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। सतिगुर पूरा भगतां जोगा, जुग जुग आपणी जुगत जणाइंदा। निरगुण हो के देवे होका, सरगुण आप उठाइंदा। भेव चुकाए चौदां लोकां, चौदां तबक पड़दा लाहइंदा। नाम सुणाए सच श्लोका, सोहला इक्को राग अल्हाइंदा। प्रभ मिलण दा दस्से इक्को मौका, मुकम्मल आपणा भेव चुकाइंदा। भगतां नाल करे ना धोखा, लख चुरासी जीव भुलाइंदा। काया मन्दिर अन्दर खोल्हे आप झरोखा, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा भगतन हित, हित आपणा दए जणाईआ। निरगुण आवे नित नवित्त, जुग जुग कार कमाईआ। भगत जनां बण साचा पित, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। आत्म परमात्म ल्याए खिच, चरण कँवल दए सरनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे काया विच, विचला पड़दा दए उठाईआ। नाम निधाना समझाए साची सिख, सिख्या इक्को इक दृढ़ाईआ। धुर दरबारी पाए भिछ, भिख्या इक्को नाम वरताईआ। अग्गे लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। धाम रखाए इक अनडिठ, अनडिठड़ा धाम आप
जणाईआ। करवट लै बदले पिठ, सनमुख आपणा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे अन्तर दान, घर मन्दिर मिले श्री भगवान, सतिगुर पूरा आपणा फेरा पाईआ।
२३ जेठ २०२० बिक्रमी फ़कीर चन्द दे गृह जौड़ीआं जम्मू
दुःख कटे दलिद्र कटे, कटी कूड़ी छाहीआ। कर्म कटे कुकर्म कटे, मेटे लग्गी छाहीआ। भुक्ख कटे उलटा रुख कटे, कटे आवण जावण फाहीआ। नाम रते बीज बीजे वत्ते, फल इक्को इक लगाईआ। वस्त झोली घत्ते भाग जागण सुत्ते, सुरती सुत्ती आप उठाईआ। पिछले लहिणे मुक्के अग्गे गोदी चुक्के, सिर मेहर हथ्थ उठाईआ। खाट नहीं भैड़े नसीब टुट्टे, गुरू नहीं सतिगुर स्वामी हो के गुरमुखां पुच्छे, पुच्छे पीड़ पराईआ। पिछले जन्म जो हो गए ग़ुसे, सुदामे नालों सज्जण रुस्से, भगवान आपणी दया कमाईआ। अग्गे लेखा जे कोई सच पुच्छे, साहिब सतिगुर इक्को तुठे, दीन दयाल दए समझाईआ। जिस कोलों आ के ब्राह्मण पुच्छे, मेरे झरोखे कौण सुत्ते, कौण मण्डल मण्डप डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा लेखा लेखे विच पाईआ। खाट कहे मैं खट्टया लाह, खटका रिहा ना राईआ। प्रभ पाया दाता बेपरवाह, बेपरवाही रिहा वखाईआ। टुट्टी गंढ्ढणहार अख्वा, गंढ्ढ आपणे नाल बंधाईआ। जन्म जन्म दा कर्म गंवा, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। दु:ख सुख रोग चिन्ता सुख विच दए बदला, बदला देवे सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। खटीआ कहे मैं देवां झूला, झूला प्रेम लगाईआ। प्रभ पाया कन्त कन्तूला, घर वज्जी सच वधाईआ। प्रेम प्रीती बरसां फूला, बरखा इक्को इक लगाईआ। ग़रीब निमाणयां दा वड वसीला, घर आया बेपरवाहीआ। किसे हथ्थ ना आवे उच्चे टीला, पर्बत नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया रिहा कमाईआ। खटीआ कहे मेरा किड़ किड़ राग, करवट आपणी रही बदलाईआ। मेरा प्रीतम पए जाग, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। मेरा दुखड़ा धोवे दाग़, दुरमति मैल धुआईआ। मेरी कोझी कमली दी रखे लाज, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा डुब्बदा तारे जहाज, कंध आपणे भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पावा चूल पए चूक, करन हाल दुहाईआ। तेरे दर ते इक्को कूक, प्रभ साचे इक जणाईआ। पिछला लेखा देणा फूक, अग्गे मार्ग इक लगाईआ। जिन्ना चिर सानूं ना करें सबूत, तेरा सुख आसण नज़र
कोए ना आईआ। तूं दूख निवारन नवारें दूख, सुख तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, दे मति रिहा समझाईआ। वेख खाट तेरा खटोला, खटीआ सोहणी मोहे भाईआ। जिस ने दोहां पासिउँ कीता उहला, आपणा पड़दा रही वखाईआ। बिन कहारां बणया डोला, डोली इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। सुण खटीआ तेरी दस्से खट्टी, हरि खतरा सर्ब मुकाइंदा। अग्गे भरनी ना पए कोए चट्टी, दु:ख दर्द सर्ब मिटाइंदा। तूं पढ़ी इक्को पट्टी, साचा नाम इक समझाइंदा। तेरे अन्तर प्रेम रती, रत रतड़ी वेख वखाईआ। तूं प्रेम प्रीती अन्दर मती, मतिवाली तेरी धार जणाइंदा। तेरी सेजा सोहे कमलापती, कँवल नैण सोभा पाइंदा। तूं वेख खोल्ह के अक्खीं, हरि नेत्र आप खुल्हाइंदा। तैनूं सखीआं नाल मिलावे बणावे सच्ची सखी, सखी गुरमुख रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरीआं हड्डीआं लेखे लाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा पुश्त यदीआं पुश्त दर पुश्त पोशीदा दानिस्ता दीदा दीद तेरा लेखे लाइंदा।
२३ जेठ २०२० बिक्रमी केसर सिँघ दे गृह पिण्ड अम्बा राए जम्मू
वेख खेल पुरख समरथ, दो जहान पई दुहाईआ। जोगी जती रहे नट्ठ, तपी हठी ध्यान लगाईआ। सती नैणां रहे तक्क, नैण नैण उठाईआ। वैरागी त्यागी कर इकट्ठ, बैरागी नाल मिलाईआ। जोगी जोगीशर नेत्र पट्ट, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। तपी तपीश्र छड्ड तट, पल्लू आपणा रहे छुडाईआ। जंगम सनयासी खेड़ा कर के भट्ठ, आपणा आप रहे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा रचाईआ। अचरज खेल वेख निरँकार, माण सर्ब रहे गंवाईआ। मछन्दर वेखे मार ध्यान, जलन्धर इशारे नाल समझाईआ। गोरख संग होया हैरान, हरि का भेव कोए ना आईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ वेखे ज़िमीं असमान, नूर नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट फिर फिर होण थकान, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। अलख निरँजण बोल ज़बान, नाअरा इक्को इक लगाईआ। अन्दर वड़ वड़ करदे रहे ध्यान, ध्यान विच कोए ना आईआ। तन ख़ाक रहे छाण, सीस छार पुआईआ। नार छड्ड घर मकान, बे दर फेरा पाईआ। मन्नदे रहे इक भगवान, ध्यान इक रखाईआ। पाटे कन्न विच जहान, मुन्दरां जगत रहे वखाईआ। हरि का रूप ना सके पछाण, सति सरूप ना कोए जणाईआ। पढ़दे मंत्र रहे पवण मसाण, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट करदे रहे प्रणाम, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। पढ़ पढ़ देंदे रहे ज्ञान, पुस्तक पोथी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, आपणा खेल ना कोए समझाईआ। गोरख कहे मेरा गोरख धन्दा, गहर गवर नज़र ना आइंदा। मैं लभ्भदा रिहा माणस बण के बंदा, बंदगी इक्को इक कराइंदा। मेरा अन्दर ना खुल्ल्हया जंदा, कुंजी हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। रिद्धि सिद्धि हथ्थ विच खण्डा, सिधी इक्को इक रखाइंदा। बिधी नाल ना मिल्या साहिब बख्शंदा, कोशिश कर कर आपणी कार कमाइंदा। उपर होवां वेखां अन्धा, नर हरि नरायण मुख ना कोए वखाइंदा। टिल्ले बहि के गाया छन्दा, साकर आपणा आप कराइंदा। साहिब ना दिसे कोई संगा, साचा संग ना कोए निभाइंदा। अन्दर वड़ के वेखां दिसा रंडा, कन्त नज़र कोए ना आइंदा। उच्चे टिल्ले नज़र ना आए कोई डंडा, पौड़ा हक़ ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। वैराग कहे मेरा तुटा वैराग, वैराग कम्म किसे ना आईआ। दिवस रैण रिहा झात, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कुरलाउदा रिहा वांग काग, कूक कूक सुणाईआ। सुणाउदा रिहा आपणी आवाज़, तू ही तू राग अल्हाईआ। चारों कुण्ट रिहा भाज, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। मेरी किसे ना खोल्ही जाग, जागरत नूर नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे विच रखाईआ। वैराग कहे मैं जगत वैरागी, बिरहों चोट ना कोए लगाईआ। प्रेम प्रीती थोड़ी थोड़ी देंदा रिहा भाजी, साची वस्त ना हथ्थ फड़ाईआ। खेल करदा रिहा पंडत मुल्लां शेख़ काज़ी, कायनात फेरा पाईआ। बणदा रिहा तन्द सतार रबाबी, रबाब इक्को इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वैराग ना कोए जणाईआ। वैराग कहे मेरा तुटा माण, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। चार युग मैं देंदा रिहा ज्ञान, आप आपणी मति समझाईआ। जगत तृष्ना करो वैरान, घर मन्दिर इक वसाईआ। इष्ट देव श्री भगवान, गुरु गुर स्वामी नज़री आईआ। मेरी चली ना जगत दुकान, ख़ाली हट्ट रिहा वखाईआ। कलिजुग अन्तिम शरअ होई बेईमान, शक़ मेरे उत्ते पाईआ। वैरागी बणया ना कोई पुरख सुजान, बिरहों तीर ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया कर बलवान, बल आपणा रही जणाईआ। हउमें हंगता लै निशान, लोकमात रहे झुलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह कर प्रधान, कूड़ी प्रधानगी रहे वखाईआ। अन्तर होया ना किसे ध्यान, सच वैराग ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। जत कहे मैं नेत्र रोया, नैणां नीर वहाईआ। सति विच कोई पुरुष ना होया, धीरज धीर ना कोए धराईआ। सतिगुर सेजे कोई ना सोया, कूड़ी सेज जगत हंढ्ढाईआ। धुरदरगाही किसे ना लै के आया ढोआ, आपणा नाउँ सच वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। हठ कहे मैं हठ विचारा, हठी नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया लग्गा सर्ब संसारा, सच धर्म ना कोए
वखाईआ। चारों कुण्ट हाहाकारा, काम क्रोध करे लड़ाईआ। साचा वणज ना करे कोए वणजारा, नाम सति नज़र किते ना आईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारा, अन्ध अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा कमाईआ। जोग कहे मेरा मुकया जोग, जोगी नज़र कोए ना आईआ। कन्न पाड़ तन लगाया रोग, रोगी बणी जगत लोकाईआ। मिल्या मेल ना धुर संजोग, हरि कन्त नज़र ना आईआ। आत्म चुगी ना साची चोग, परमात्म तृप्त ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया भोगया भोग, आसा तृष्ना ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जोगी बैठे ढेरीआं ढाहीआ। जोगीशर कहे मेरी कोई ना जुगत, चले ना कोए चतुराईआ। मैनूं हथ्थ ना आई मुक्त, फिर फिर थक्का वाहो दाहीआ। आपणी करनी रिहा भुगत, भगवन देणहार सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराईआ। तपीश्र कहे मैं होया नहीं तृप्त, तृष्ना मेरी ना कोए बुझाईआ। धूंणीआँ ता ता पाई बिपत, बिपता सके ना कोए कटाईआ। जंगल जूह वेख्या फिरत, फिर फिर आपणा फेरा पाईआ। मेरी पूरी होई ना हिरस, हवस ना कोए बुझाईआ। श्री भगवान ना करया तरस, रहमत नज़र कोए ना आईआ। सच दर्शन नूं रिहा तड़प, मेरी तड़प ना कोए बुझाईआ। चरण कँवल नूं रिहा भटक, भटकना सके ना कोए मिटाईआ। दूर दुराडा रिहा लटक, किनारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह सुण दलील, हरि शब्दी हुक्म सुणाइंदा। सारे उठो छैल छबील, शहिनशाह हुक्म मनाइंदा। रल के करो इक वकील, वुकला इक्को इक समझाइंदा। सब दी करे अन्त अपील, प्रभ अग्गे वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द जणाइंदा। शब्द धुन सुण कान, सारे लैण अंगड़ाईआ। गोरख कहे करो ध्यान, कवण तन्द सतार हिलाईआ। मछन्दर कहे मैं होया हैरान, गावणहारा नज़र कोए ना आईआ। जलन्धर कहे मैं दयां ब्यान, सुणावणहारा बैठा मुख छुपाईआ। वैराग त्याग बैराग कहिण असीं सुणया फ़रमान, सच संदेसा इक्को आईआ। जपी तपी हठी नैण शरमाण, सारे बैठे सीस झुकाईआ। जोगीशर तपीश्र मुनीशर नैणां नीर वहाण, रोवण मारन धाहींआ। सारे इक्को थाँ कट्ठे होए आण, दर साचा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा दए सुणाईआ। सच संदेसा दस्सणहारा गुर शब्दी धार जणाइंदा। शब्द गुरु गुर हो उज्यारा, सब नूं आख सुणाइंदा। उठो सारे रल के बणो भाई चारा, इक्को गंढ्ढ पुआइंदा। माण ताण छड्डो संसारा, सगली बुध समझाइंदा। दोए जोड़ करो निमस्कारा, निवण सो अक्खर इक पढ़ाइंदा। जो नज़र ना आए नर निरँकारा, तिस दा भेव आप खुल्हाइंदा। जिस नूं लभ्भदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले
आसण कोए ना लाइंदा। जिस दी भाल करदे डूंग्घी ग़ारा, अन्ध अन्धेर मुख ना किसे वखाइंदा। जिस नूं लभ्भदे उत्ते तट किनारा, सो साहिब खेल खलाइंदा। जिस दे पिच्छे छड्डो घर बारा, दर दर अलख जगाइंदा। सो साहिब साचा यारा, आप आपणी कल वरताइंदा। कलिजुग अन्त लै अवतारा, नेहकंलक नाउँ रखाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत छड्ड के डूंग्घीआं ग़ारां, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जिस दी चरण धूढ़ मंगे संसारा, सो साहिब दया कमाइंदा। जिस दा अमृत ठंडा ठारा, अंमिउँ रस जाम प्याइंदा। सो मल के बैठा इक किनारा, जिस किनारे गुरमुख सोभा पाइंदा। सारे रल के आओ चल दवारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जन भगतां करे सच प्यारा, प्रीती सन्तां नाल लगाइंदा। चार युग दे पिछले छड्डे सारे यारा, रीती अगली आप बदलाइंदा। आपणा बदलो सारे नाअरा, नर नरायण आप समझाइंदा। जा के वेखो चनाब किनारा, कन्ढ्ढी बैठा सोभा पाइंदा। जिथ्थे सच प्रीत दा चल रिहा विहारा, आशक माअशूकां राह वखाइंदा। सो साहिब परवरदिगारा, बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। मन्दिर सोहे इक दवारा, जिस गृह आपणा डेरा लाइंदा। रल के जो बोले सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, तिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। सारे वेखण नैण उग्घाड़ा, हाए उफ़ तोबा एह की खेल रचाइंदा। साडा किसे कम्म ना आया लग्गा अखाड़ा, नटुआ नाट आपणा स्वांग वरताइंदा। चलो सारे रल के करीए दीदारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। शब्द कहे जब आओगे। डण्डौत दूर दूर कराओगे। दोए जोड़ सीस झुकाओगे। भगतां अग्गे वास्ता पाओगे। आप आपणा माण तजाओगे। गुरसिखां दी धूढ़ मस्तक लाओगे। फिर संगत विच रल जाओगे। रविदास चुमार कोलों लेख लिखाओगे। पिछली कीती सर्ब बदलाओगे। अदली अग्गे जा के वास्ता पाओगे। बदली जन्म कर्म कराओगे। साची तरनी फेर तर जाओगे। जिस वेले दर्शन पाओगे। दर्शन पा अन्तर ख़ुशी मनाओगे। अन्तर ख़ुशी चढ़े चा, साचा रंग रंगाओगे। इक दूजे नाल मिलाओगे हां नाल हां, हां हां कर के आपणा आप मिटाओगे। दर्शन कर के कन्ढ्ढे झनां, झगड़ा सर्ब मुकाओगे। उच्ची बोल कहिणा प्रभ मिल्या आण मलाह, चढ़ बेड़े आपणा कन्ढ्ढा वेख वखाओगे। तन मलणी ना पए फेर स्वाह, कन्न पाड़ ना जोग हंढ्ढाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पाओगे। घर साचा सोहणा लगेगा। जिस घर दीपक जोत जगेगा। पुरख अबिनाशी साहिब सजेगा। सच दरबार लग्गेगा। भगत भगवान दर्शन कर के रज्जेगा। ओथे सब दा पड़दा कजेगा। जो हरिसंगत विच सजेगा। अग्नी अग्ग फेर ना दझेगा। जंगल जूह ना उठ उठ भज्जेगा। तप हठ विच ना फसेगा। प्रभ दर्शन करके हस्सेगा। इक दूजे नूं दस्सेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
गुरमुख सज्जण नाल रखेगा। असीं दरस कर के आवांगे। सोहँ ढोला गावांगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ध्यावांगे। तन ख़ाक ना कोए रमावांगे। मुंदरा कन्न ना कोए लटकावांगे। वाल कुण्डल ना कोए पावांगे। उंगल नाल ना किसे समझावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, असीं पिछली भुल बख्शावांगे। सच दवारा इक खुल्हाएगा। श्री भगवान डेरा लाएगा। भगत सज्जण संग रखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, टिल्ला पर्बत इक्को इक वडयाएगा। पर्बत टिल्ला सोहे चोटी, डूंग्घी गार दए वड्याईआ। जिस मन्दिर जगे निर्मल जोती, सो गृह वज्जे वधाईआ। सब दी आसा उठाए सोती, सुत्तयां लए जगाईआ। पारब्रह्म दे बण जाओ गोती, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। हरि का नाम पकवान साची रोटी, गुल्ली तन्दूर ना कोए लगाईआ। खाणी मिले ना किसे बोटी, भुंन कबाब ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। सारे कहिण करो विचार, हरि जू की की खेल रचाया। कलिजुग अन्तिम हो तैयार, निरगुण आपणा वेस वटाया। बिन भगतीउँ रिहा तार, बिन करनीउँ गोद बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाया। सारे कहिण असीं होए हैरान, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। ग़रीब निमाणे वेख अंञाण बाले सोए रिहा उठाईआ। जिन्हां अन्दर वड़ के धरया नहीं कदे ध्यान, तट किनारे बैठ ना राग अल्हाईआ। जंगल जूह फिरे ना बियाबान, टिल्ले आसण कोए ना लाईआ। कलिजुग अन्तिम ओन्हां मिल्या भगवान, जिन्हां आपणी समझ ज़रा ना आईआ। वेख खेल सारे पछताण, साडी करनी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वखाईआ। श्री भगवान शब्दी दस्से, हुक्मी हुक्म जणाइंदा। भगतां अन्दर निरगुण हो के वसे, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। पूरब जन्म दे जो सांभ के रखे, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। आपणी करनी विच जो फसे, तिन्हां धक्का आपणा लाइंदा। जो सरन सरनाई ढट्ठे, तिन्हां फड़ बांहों गोद बहाइंदा। जिन्हां पतिपरमेश्वर मिले तिन्हां जोग अभ्यास दे करने पैण ना रट्टे, जंगल जूह ना किसे फिराइंदा। हिरदे अन्दर वड़ के आपे दस्से, आत्म परमात्म आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। मेरा भेव अगम्म अथाह, सार किसे ना आईआ। जुग जुग भगतां लवां जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। लख चुरासी विच्चों उठा, आपणी बूझ बुझाईआ। साची जुगती इक समझा, चरण कँवल दयां सरनाईआ। सुरती शब्दी गंढ्ढ पवा, जोड़ी जोड़ जोड़ समझाईआ। आत्म सेजा डेरा ला, घर मन्दिर करां रुशनाईआ। कन्ढ्ढी तार आया झनां, चन आब आपणे नाल मिलाईआ। आब बैठा सीस झुका, चन्न चरण ध्यान लगाईआ। लागे पत्थर कहे मैं लग्गण नहीं देणा दा, मेरे विच वड्डी
वड्याईआ। मैं प्रभ दे चरण चुंमां आपणा मुख उठा, बण सेवक सेव कमाईआ। आपणी छाती उत्तों दयां लँघा, ख़ुशीआं नाल भार उठाईआ। गुरमुख दवारे दयां पुचा, जिथ्थे बैठे ध्यान लगाईआ। झनां कहे मेरा बेपरवाह, मेरा आब लेखे लाईआ। जो गुरमुख सज्जण नाल लै के आया बण मलाह, बेड़े आपणे उत्ते चढ़ाईआ। मैं आपणी धार दा ठंडा जल ओन्हां दयां प्या, ठंडक आपणे सीने पाईआ। ब्राह्मण दा पिछला लेखा दयां चुका, चुके लेखा विच जगत लोकाईआ। धन्न भाग मेरे विच्चों कल्ला गया नहा, आपणी पिछली भुल्ल बख्शाईआ। हरिसंगत सारी बणाई ग्वाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। गोरख वेख नैण रिहा शरमा, मेरे चेले मिली वड्याईआ। चरपट लेखा रिहा मुका, झट पट आपणा दाअ लगाईआ। पिछला फट्ट ल्या गंवा, फ़ैसला इक्को वार कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत सारी रिहा तरा, जो चरणां नाल आई चरण मिलाईआ।
२४ जेठ २०२० बिक्रमी चनाब दे कन्ढ्ढे उत्ते चढ़दा ग्राम घाट जम्मू
चन आब हथ्थ दोए जोड़े, ध्यान इक लगाईआ। राह तक्कण मच्छ कच्छ संसार जल होड़े, अन्दर बैठे ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी सुट्टे तेरे उत्ते डोरे, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। गुरू अवतार पीर पैगम्बर कोई ना बौहड़े, आशक माशूक गए तारीआं लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग प्या रिहा रोहड़े, धार धार नाल रलाईआ। हरि गोबिन्द इक्को वार लँघया चढ़ के उपर घोड़े, पत्तण मेरे फेरा पाईआ। मैं रोया कर के बौहड़ी बौहड़े, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ साचे दी मैनूं लोड़े, देवे दरस बेपरवाहीआ। हरि गोबिन्द कहे पुरख अकाल छेती बौहड़े, सब दा लेखा दए मुकाईआ। चन्न सुण बांके छोहरे, चन्न तैनूं रिहा समझाईआ। आप चले सब दे मोहरे, बे आब लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी आसा पूर कराईआ। चन कहे मैं रखां उडीक, आब कहे मैं बैठां ध्यान लगाईआ। प्रभ साहिब आवे ठीक, घर मेरे फेरा पाईआ। उह वेला सुणया नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेरी चरण बंधाए प्रीत, प्रीती पत्थरां नालों तुड़ाईआ। रेत बालू होए ठंडी सीत, जो मेरे हेठां सेज रही वछाईआ। दर्शन होवे इक अतीत, मेरी तड़फ दए बुझाईआ। मैं उछलां कुद्दां गावां गीत, तेरा तेरा राग अल्हाईआ। हरि गोबिन्द निशाना दस्स ठीक, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। गोबिन्द देवे शुभ असीस, मेहर नज़र उठाईआ। किरपा करे आप जगदीश, जगदीशर फेरा पाईआ। वेला वक्त सुहाए बीस बीस, बीस बीस वज्जे
वधाईआ। नेत्र खोल्ह रख उडीक, नैण इक्को राह तकाईआ। तेरा आब करे सीत, तेरा चन सीतल रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। कवण वेले श्री भगवान आवे भंना आपणा पन्ध मुकाईआ। सर्दी गर्मी कि लग्गे हुम्हा, गर्मी रुत्त जगत सुहाईआ। जिस वेले आए दर मैं निउँ निउँ चरण चुम्मां, चुम्म चुम्म ख़ुशी मनाईआ। मैनूं आवे रस जेहड़ा रस मिल्या नहीं माँ मंमां, सीर अमृत दए प्याईआ। मैं आपणे राग सुणावां धुना, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। छहबर होए मेरे बन्ना, मेरे कन्ढ्ढे मिले वड्याईआ। जिस पत्थरां उत्तों तारया धन्ना, तिन्हां पत्थरां उत्ते बहि के मेरा बेड़ा पार कराईआ। मैं बणया रिहा जुग चौकड़ी अन्न्हा, मेरी अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। मैं सुणदा रिहा साधां सन्तां कोलों कन्नां, जो मेरे कन्ढ्ढे बहि बहि ढोला रहे गाईआ। श्री भगवान सदा सद जन भगतां पिच्छे फिरे भंनां, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाईआ। जिउँ नामे सुहाई छप्पर छन्नां, तिउँ गुरमुखां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हरि गोबिन्द कहे सुण चनाब, चन्न चांदनी तेरी रुशनाईआ। जिस वेले आवे बण नवाब, नौबत आपणे नाम वजाईआ। निउँ निउँ सजदा करीं आदाब, बन्दन जोड़ सीस झुकाईआ। करीं प्रणाम जो भगत आवण साथ, तिन्हां निउँ निउँ लागणा पाईआ। तेरे अन्दर वड़ के सोहँ ढोला गावण गाथ, तेरा लेखा देण चुकाईआ। फेर नज़र आए रघुनाथ, पत्तण बैठा बेपरवाहीआ। तेरी पूरी करे ख्वाहिश, आसा आसा विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। चनाब कहे जब प्रीतम मेरा आवेगा। जन भगतां नाल ल्यावेगा। मेरे प्रेम दा बद्धा, नट्ठ नट्ठ आपणा पन्ध मुकावेगा। क्यों, हरि गोबिद दे के गया सद्दा, एसे करके आपणी सेव लगावेगा। श्री भगवान कोई ना रखे लोक लज्जा, वल निमाणयां आपणा कदम उठावेगा। सच प्रेम अन्दर बद्धा, वाहो दाही चल के आवेगा। नाल रखाए बुढ्ढा नढ्ढा, जोबन आपणा रंग रंगावेगा। पार कर के आए डूंग्घी खड्डा, उच्चे टिल्ले चरणां हेठ दबावेगा। हरिसंगत देवे आपणा सद्दा, हुक्म इक जणावेगा। जाओ वेखो मेरा बच्चा, झनां बैठा राह तकावेगा। जो प्रेम प्रीती विच सच्चा, साचा नैण उठावेगा। ओहनूं जा के कहो हच्छा, हरि जू तेरे दर ते आवेगा। जिस तारया मच्छ कछा, सो काश्तकार फेरा पावेगा। चरण कँवल तेरे मुख चुआए रस, अमृत सीर इक प्यावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठावेगा। चनाब कहे सुणो गुरसिखो मेरे वीर, मैं वास्ता रिहा पाईआ। जुग चौकड़ी होया रिहा दिलगीर, मिल्या मेल ना सच्चे माहीआ। नेत्र वहाउदा रिहा नीर, नीर भेज वाहो दाहीआ। पर्बत चोटीआं आया चीर, जंगल जूह आपणा पन्ध मुकाईआ। अन्तिम मंज़ल आई अख़ीर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब
वड्याईआ। जन भगतो मेरी सुणो अरदास, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मैनूं हथ्थीं चुक्क के लै चलो प्रभ दे पास, चरणां विच देणा बहाईआ। मैं इक इकल्ला होया रिहा निरास, संगी नज़र कोए ना आईआ। साध सन्त किसे ना दित्ता साथ, कोटन कोटि नहा नहा गए तारीआं लाईआ। कलिजुग अन्त गुरमुखो तुहाढ्ढे नाल फिरे रघुनाथ, रघपत आपणी दया कमाईआ। तुहाढ्ढा बणया सज्जण साक, मेरा नाता दयो जुड़ाईआ। मैनूं मिल जाए शाबास, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं भगतां मिलां सच जमात, मिल मिल आपणा मेल मिलाईआ। गुरमुखो आओ दोवें लै के हाथ, मेरा प्रेम ओन्हां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा लेखा दए मुकाईआ। सारे सिख जाण उठ, आपणा बल धराईआ। अन्दरे अन्दर बोलण जैकारे रसना रहे चुप्प, चुप्प चुपीते आपणे नाल मिलाईआ। प्रेम प्यार जल दा भरन बुक्क, बुक्क प्रभ चरणां उपर पाईआ। दोहां दा उज्जल होवे मुख, मैल किसे रहिण ना पाईआ। सतिगुर सच्चा जाए तुठ, अतुट आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा सब दा पूर कराईआ। रविदास तेरा धन्नवाद, साढे तिन्न हथ्थ गुरमुख तेरी वड्याईआ। पहलों गंगा बद्धा नात, इक इकल्ले कसीरा भेंट चढ़ाईआ। ब्रह्मण वधाया विवाद, मन वासना हल्काईआ। कलिजुग अन्त सुण मेरी फ़रयाद, दर मेरे फेरा पाईआ। हरि भगत ल्यांदे साथ, वड्डी जमात, बणाईआ। दोए जोड़ मस्तक टेकां माथ, चरण धूढ़ मस्तक लावां छाहीआ। प्रभ मिल्या पुरख समराथ, साख्यात नज़री आईआ। मेरी पूरी होई आस, आसा भगतां नाल मिलाईआ। मेरा लेखा लिखदे खास, एहो तेरे अग्गे अरज़ोईआ। तेरा मेरा प्रभ नालों टुट्टे ना साथ, जुग आवे जग आपणे नाल रलाईआ। मेरे दोवें वेख ख़ाली हाथ, बिन प्रभ चरण प्रीती साची वस्त नज़र कोए ना आईआ। धन्न वड्याई वज्जी वधाई हरिसंगत चल के आई ताट, मेरा किनारा रही सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कल किरपा करी आप, विचोला आपणा भगत बणाईआ।