२४ जेठ २०२० बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह चढ़दा ग्राम जम्मू
चनाब कहे मेरी आरज़ू अरब, इबतदा नज़र किसे ना आईआ। लोकमात मेरी बेनन्ती ख़रब, ख्वाहिश पूर ना कोए कराईआ। जुग चौकड़ी देंदा आया ज़रब, अंक अंक नाल वधाईआ। तन मन वार करदा रिहा हर्ज, हरि जू नज़र किसे ना आईआ। जग ढोला गाउँदा रिहा कन्ढ्ढे तर्ज़, सद आपणा राग अल्हाईआ। मेरी धार वेख हुन्दे रहे असचरज, आबशार
सोहणा रूप वटाईआ। मेरी चोटी लभ्भदे रहे मर्द, कर दरदानगी फेरा पाईआ। मेरे अन्दर वड़ के हुन्दे रहे सर्द, तन माटी ख़ाक ठंड वरताईआ। अन्दरों किसे ना गई मर्ज़, मुश्कल हल्ल ना कोए कराईआ। मैं करदा रिहा इक्को अर्ज़, आरज़ू प्रभ दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए चुकाईआ। जुग चौकड़ी तक्कया राह, नेत्र नैण नैण उठाया। साध सन्त किसे ना पकड़ी बांह, गुर अवतार उंगली कोए ना लाया। ज्ञान ध्यान सक्या ना पार करा, पूजा पाठ रंग ना कोए वखाया। शास्त्र सिमरत कूक रहे सुणा, अञ्जील कुरान कलमा नबी पढ़ाया। टिल्ले पर्बत रोवण मारन धाह, नेत्र नैणां नीर वहाया। सगला संग ना देवे कोई निभा, साचा मेल ना कोए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग सब दी आसा पूर कराया। जुग चौकड़ी करदा रिहा अरदास, प्रभ अग्गे ध्यान लगाईआ। मैं तेरी धारों उपजी शाख़, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। पाहन नाल मेरा साथ, पाथर मेरा रंग रंगाईआ। दोहां वचोला साहिब रघनाथ, तेरी वड सरनाईआ। जगत वेखे मेरा पत्तण ताट, मैं तेरे किनारे ध्यान लगाईआ। कवण वेला मेरी मुके वाट, हरि चरण मिले सरनाईआ। पंज तत्त ना दिसे कोई आब, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। काया मन्दिर ना कोए काअब, कलमा रसना ना कोए जणाईआ। सजदा सीस ना कोए आदाब, चरण सरन ना कोए सरनाईआ। हुजरा सच ना कोए महिराब, मन्दिर नज़र कोए ना आईआ। भूपत भूप ना कोए नवाब, राज राजान ना कोए अख्वाईआ। गुर अवतार ना कोए साध, भगत भेव ना कोए चुकाईआ। मैं कूक कूक मारदा रिहा आवाज़, दरोही दरोही ढोला गाईआ। आ साहिब ग़रीब निवाज़, निमाणयां हो सहाईआ। आदि साजण ल्या साज, अन्त वेख बेपरवाहीआ। तुध बिन कोई ना रखे लाज, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। मेरा चलदा वेख जहाज़, तेरे किनारे राह तकाईआ। कर किरपा देवें दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। साहिब कहे सुण चन्न प्यारे, हरि जू हरि हरि दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल न्यारे, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। नव नौ चार करे पार किनारे, वेला वक्त दए समझाईआ। कल कल्की लै अवतारे, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती नूर नूर चमकारे, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। करे खेल अगम्म अपारे, अलख निरँजण वड वड्याईआ। जुग जन्म दे विछड़े भगत उठाले, सोयां अक्ख आप खुल्हाईआ। तेरे कन्ढ्ढे आप बहाले, माणस जन्म रूप वटाईआ। कर किरपा काया अन्दर बणाए सच्ची धर्मसाले, धर्म दुआर इक जणाईआ। साचा मार्ग इक सुखाले, राह इक्को इक वखाईआ। निरगुण हो के चले नाले, सरगुण साचा संग निभाईआ। ढोला गाओ विष्नूं भगवाने, सोहँ आपणा नाम जपाईआ। चल के आए नौजवाने, नर नरायण फेरा
पाईआ। करे खेल वाली दो जहाने, भेव अभेद दए जणाईआ। जन भगतां बन्न्हे साचे गाने, साचा सगन मनाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाणे, अमिउँ रस इक मुख चुआईआ। सच जणाए उच्च निशाने, निशाना इक्को इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। भगत उपाए तेरे कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढे तेरे मिले वड्याईआ। गीत गोबिन्द जणाए छन्दे, अनमोला राग इक समझाईआ। माणस मनुख वेखणहारा बंदे, बंदगी इक्को इक दृढ़ाईआ। फड़ के चाढ़्हे आपणे डण्डे, घर साचा दए वखाईआ। गुरमुख दोए जोड़ कर बेनन्ती दान इक्को मंगे, प्रभ मिले चरण सरनाईआ। कवण वेला कवण वक्त हरि सतिगुर घर दर दरवाज़ा लँघे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। हरि सन्त सुहेले रखे संगे, भगतां देवे माण वड्याईआ। गोद बहाए चंगे मंदे, मंदे चंगे इक्को रंग रंगाईआ। जिन्हां गाए सोहँ छन्दे, सो साहिब सच्चे रहे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा हर घट थाईंआ। जन भगत दवारे आए भगवान, हरि जू आपणा फेरा पाईआ। तेरी अर्ज़ करे परवान, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। साचा हुक्म देवे हुक्मरान, धुरदरगाही हुक्म मनाईआ। जाओ भगतो चलो करो अशनान, इच्छया चन्न दी पूर कराईआ। आब कहे मेरा पूरा होए ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। सब दा राखा नौजवान, मेहरवान बेपरवाहीआ। जन भगतां बणे सदा रखवाल, जुग जुग सेव कमाईआ। पिच्छे चलया बण प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। हरिसंगत सारी सच नुहाल, नईया आपणा नाम वखाईआ। कट्ठे कीते शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। नर हरि नरायण बण दलाल, पाहन पाथर सोभा पाईआ। वेखणहारा साचे लाल गुरमुख सज्जण पर्दा लाहीआ। लहिणा देण चुकाए विच जहान, जग जीवण दाता वड वड्याईआ। साची आसा करे परवान, जल आपणा चरण छुहाईआ। नीर सीर होया प्रधान, ज़ंजीर नज़र कोए ना आईआ। हरि गोबिन्द दित्ता इक ब्यान, ज़ामनी साची सच रखाईआ। अन्तिम लेखा मेटे श्री भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। गुरमुखां देवे दान, दाता दानी आप हो जाईआ। तेरे कन्ढ्ढे बैठा सिँघ हरनाम, हरि का नाम रिहा ध्याईआ। भगतां पिच्छे तेरी कल्याण, तेरा कर्म कांड मिटाईआ। रोड़्ह रुढ़दा जाए जहान, पाथर मिटी बालू समुंद सागर विच समाईआ। एहो खेल श्री भगवान, निक्के वड्डे छोटे नंढे सारे आपणे विच रखाईआ। गुरमुखां गुर गुर वेखणहारा साचे बच्चे, पिता पूत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा सब दा रिहा चुकाईआ। लहिणा सब दा चुक्के मात, लोकमात रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करता वेखणहारा मार झात, झाकी आपणी रिहा जणाईआ। रविदास चुमारा रखे साथ, गुरमुख आपणे अंग लगाईआ। दो जहानां लेखा लिखे कलम दवात, शाही आपणा रंग वखाईआ। लेखे अन्दर उत्तम घाट,
पत्तण मिले सच्चा माहीआ। लहिणा चुक्के पिछली ज़ात, अग्गे ज़ात ना कोए वखाईआ। निरगुण साहिब ठाकर वसे साथ, स्वामी इक्को नज़री आईआ। गृह मन्दिर पुछे वात, घर सज्जण होए सहाईआ। चरण कँवल बंधाए नात, मित्र प्यारा इक शब्द अगम्मी देवे गाथ, ढोला इक्को इक जणाईआ। सच किनारा दस्से घाट, तट इक्को इक समझाईआ। जन्म कर्म दी मुक्के वाट, पांधी पन्ध ना कोए रखाईआ। भगत भगवान इक जमात, सोहँ पट्टी रिहा बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा लेखे सब दा लाईआ। हरिजन लेखा लेखे जाए लग, लागत हरि ना कोए रखाईआ। नव नौ चार जो रिहा अलग, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। वेस धर सूरा सरबग, सुरती सब दी रिहा खुल्हाईआ। हरिजन हँस बणाए कग, सोहँ माणक मोती हँसा चोग चुगाईआ। अन्तर आत्म सेजा सज, घर मन्दिर रिहा सुहाईआ। दरस दिखाए भज्ज भज्ज, सतिगुर सच्चा वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां दुखियां दर्द रिहा वंड, हिस्सा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सदा अख्वाईआ। मेहरवान होया मेहरवान, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जन भगतां देवे माण, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दु:ख दर्द सर्ब मिट जाण, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन ढोला गाण, आत्म अन्तर वज्जे वधाईआ। घर सुख उपजे आण, मुख उज्जल दए कराईआ। चन आब कर परवान, आबे हयात सर्ब प्याईआ। करे खेल ख़लक महान, ख़ालक आपणी धार समझाईआ। कलिजुग अन्त हो प्रधान, भगत भगवन्त लए उठाईआ। सर्ब जीआं दा इक ज्ञान, इक्को नाम दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा इक अशनान, इक सरोवर नुहाईआ। सर्ब जीआं दा इक मकान, मन्दिर इक्को दए दरसाईआ। सर्ब जीआं दा इक ध्यान, गुर चरण सच्ची सरनाईआ। सर्ब जीआं दा इक माण, जो प्रभ दर बैठण सीस झुकाईआ। सर्ब जीआं दा इक निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। सर्ब जीआं दा इक ज्ञान, सोहँ ढोला रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी इच्छया करे परवान, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।
२४ जेठ २०२० बिक्रमी धन्ना राम दे गृह अम्बा राए जम्मू
हरि का हुक्म हरि दुआर, हरि हरि आप चलाइंदा। हरि का हुक्म हरि करतार, हरि करता खेल कराइंदा। हरि का हुक्म हरि मन्दिर अपर अपार, हरि हरि आप बणाइंदा। हरि का हुक्म सचखण्ड खोल्ह कवाड़, सच दवारा सोभा पाइंदा।
हरि का हुक्म निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। हरि का हुक्म विष्न ब्रह्मा शिव करे पसार, त्रै त्रै आपणा रंग रंगाइंदा। हरि का हुक्म त्रै पंज अखाड़, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। हरि का हुक्म लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पसार, सूरज चन्द नूर चमकाइंदा। हरि का हुक्म धरनी धरत धवल आकाश, धौल आपणा हुक्म मनाइंदा। हरि का हुक्म शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर प्रकाश, लोकमाती राह चलाइंदा। हरि का हुक्म गुर अवतार खेल तमाश, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। हरि का हुक्म सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पावे रास, मण्डल मण्डप गोपी काहन नचाइंदा। हरि का हुक्म पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर रंग चढ़ाइंदा। हरि का हुक्म लख चुरासी खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। हरि का हुक्म आत्म परमात्म आस, आसा आसा विच्चों जणाइंदा। हरि का हुक्म लोक परलोक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। हरि का हुक्म सदा वरतंत, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हरि का हुक्म श्री भगवन्त, भगवन आपणी कार जणाईआ। हरि का हुक्म महिमा अगणत, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। हरि का हुक्म जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी कारे लाईआ। हरि का हुक्म बोध अगाधा पंडत, सदा सद करे सच पढ़ाईआ। हरि का हुक्म धुरदरगाही मंत, मंत्र इक्को नाम जणाईआ। हरि का हुक्म निरगुण सरगुण मेला नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक वड्याईआ। हरि का मंत हरिजन सन्त, हुक्मी हुक्म खेल कराईआ। हरि का हुक्म भगत भगवन्त, आपणे रंग वखाईआ। हरि का हुक्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जगत मनाईआ। हरि का हुक्म जुग जुग जुग चार, चारे वेदां भेव खुल्हाइंदा। हरि का हुक्म जुग चौकड़ी कर पसार, नित नवित्त आपणी धार वखाइंदा। हरि का हुक्म चारे खाणी कर उज्यार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। हरि का हुक्म चारे बाणी बोल जैकार, चारों कुण्ट नाअरा इक लगाइंदा। हरि का हुक्म सर्ब पसार, हुक्मे अन्दर खेल वखाइंदा। हरि का हुक्म लख चुरासी दे आधार, घट घट वासी वेख वखाइंदा। हरि का हुक्म गुर अवतार शब्दी बोल जैकार, लोकमात सर्ब समझाइंदा। हरि का हुक्म लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। हरि का हुक्म भगत प्यार, सच प्रीती इक समझाइंदा। हरि का हुक्म सन्त आधार, हरि जन साचे पार कराइंदा। हरि का हुक्म गुरमुख उज्यार, गुर गुर सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। हरि का हुक्म गुरमुख जाए तार, फड़ बांहों पार कराइंदा। हरि का हुक्म मन्ने गुर अवतार, पीर पैगम्बर सीस झुकाइंदा। हरि का हुक्म डूंग्घा सागर विच संसार, हाथ कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर खेल कराइंदा। हरि का हुक्म सदा सद मीत, सगला संग निभाईआ। हरि का हुक्म सदा अतीत, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हरि का
हुक्म सदा सरजीत, ना मरे ना जाईआ। हरि का हुक्म सदा अनडीठ, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। हरि का हुक्म मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ उपजाईआ। हरि का हुक्म खेल हस्त कीट, ऊँच नीच वंड वंडाईआ। हरि का हुक्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए समझाईआ। हरि का हुक्म मानो इक, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। हरि का हुक्म गुरमुख सिख, सिख्या सच समझाईआ। हरि का हुक्म लेखा देवे लिख, ना सके कोए मिटाईआ। हरि का हुक्म धुरदरगाही पाए भिख, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। हरि का हुक्म जन भगतां करे हित, हितकारी इक अख्वाईआ। हरि का हुक्म रहे नित नवित्त, जुग जुग संग निभाईआ। हरि का हुक्म हरिजन वसे चित, ध्यान इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर हुक्म वरताईआ। हरि का हुक्म हर घट अन्दर, हुक्मी हुक्म जणाइंदा। हरि का हुक्म डूंग्घी कन्दर, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाइंदा। हरि का हुक्म तोड़नहारा जन्दर, कुंजी आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि का हुक्म हरिजन मेल मिलाइंदा। हरि का हुक्म ठांडा सीता, सदा सदा सहिज सुखदाईआ। हरि का हुक्म अगम्मी गीता, गुर ज्ञान करे पढ़ाईआ। हरि का हुक्म सदा सदा सद जीता, जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हुक्मे अन्दर हुक्मी कार कमाईआ। हरि का हुक्म हरि की माया, हरि हरि जू आप उपाइंदा। हरि का हुक्म हरि की छाया, शहिनशाह आपणी खेल रचाइंदा। हरि का हुक्म हरि उपजाया, हरि हरि ही वेख वखाइंदा। हरि का हुक्म हरि सुणाया, हरि हरि ही आप मनाइंदा। हरि का हुक्म आप वरताया, हरि हरि आपे खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर सर्ब रखाइंदा। हुक्मे अन्दर जगत जुग, हरि हरि कार कमाईआ। हुक्मे अन्दर भगत चुक्क, चुक्क चुक्क मेल मिलाईआ। हुक्मे अन्दर बैठा लुक, आपणा मुख भुआईआ। हुक्मे अन्दर देवे सुख, सुख सागर रूप वटाईआ। हुक्मे अन्दर सन्त सुहेले गोदी चुक्क, चुक्क चुक्क आपणे रंग रंगाईआ। हुक्मे अन्दर आपे उठ, गुर सतिगुर वेस वटाईआ। हुक्मे अन्दर आपे तुट्ठ, जोती जोत करे रुशनाईआ। हुक्मे अन्दर बैठा रहे चुप्प, रसना जिह्वा ना कोए जणाईआ। हुक्मे अन्दर वड़या रहे अन्धेरे घुप्प, नूर नज़र किसे ना आईआ। हुक्मे अन्दर नेड़े जाए ढुक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। हुक्मे अन्दर इक लख असीं हज़ार भूत, प्रेत आपणा हुक्म मनाईआ। हुक्मे अन्दर चार लख दा ताणां पेटा सूत, सूत्रधारी वेख वखाईआ। हुक्मे अन्दर पंज तत्त कलबूत, काया बंक वड्याईआ। हुक्मे अन्दर नाम जासूस, घर घर वेख वखाईआ। हुक्मे अन्दर कर महिसूस, मिुश्कल हल्ल दए कराईआ। हुक्मे अन्दर कर महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्मे अन्दर हुक्मी कार, हुक्मे अन्दर दुष्ट दए सँघार, हुक्मे अन्दर कर्म कुकर्मां मारे मार, हुक्मे अन्दर ख़ाकी ख़ाक ख़ाक विच मिलाईआ।
२४ जेठ २०२० बिक्रमी चेला सिँघ दे गृह वज़ारत रोड जम्मू
सच तख्त सोहे सुल्तान, सति सतिवादी वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण राज राजान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हरि पुरख निरँजण हुक्मरान, धुरदरगाही बेपरवाहीआ। एकँकारा वड बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाईआ। श्री भगवान हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। अबिनाशी करता खेल महान, भेव कोए ना पाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवणहारा दान, वस्त आपणी आप वरताईआ। दर दरवेश बण दरबान, घर आपणे अलख जगाईआ। दाता दानी हो मेहरवान, झोली आपणी आप भराईआ। साची इच्छया कर बलवान, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। तख्त निवासी नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। धुर फ़रमाना देवे आण, आप आपणा हुक्म जणाईआ। सचखण्ड दुआर सच मकान, सो साहिब आप प्रगटाईआ। दीवा बाती इक महान, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। इक इकल्ला बैठ बेज़बान, सति दवारा आप सुहाईआ। दूसर दिसे ना कोए निशान, निशाना आपणा इक उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। सचखण्ड दवारा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण साचा कन्त, निरगुण निरवैर वड वड्याईआ। एकँकार बणाए बणत, घाड़त घड़त समझ किसे ना आईआ। आदि निरँजण महिमा अनन्त, लेखा गणत ना कोए गणाईआ। श्री भगवान सोभावन्त, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ धार बेअन्त, धार धार विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल हरि निरँकार, आदि पुरख आप कराइंदा। निरगुण निरगुण हो उज्यार, असुते प्रकाश आप रखाइंदा। जोती जाता अपर अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाइंदा। नार कन्त कर प्यार, सेज सुहञ्जणी आपणी आप हंढ्ढाइंदा। साचे मन्दिर खेल अपार, निरवैर पुरख आप कराइंदा। जननी जन शहिनशाह बण आप करतार, करनी करता आप कमाइंदा। सुत दुलारा कर तैयार, शब्दी शब्द गोद बहाइंदा। आपणी इच्छया कर विचार, साची सिख्या आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड अन्दर खेल न्यार, निराकार आप जणाइंदा। घर विच घर कर तैयार, थिर घर साची बणत बणाइंदा। सुत दुलारा बाला नढ्ढा आप उठाल, धुर फ़रमाना हुक्म जणाइंदा। उठ सुहञ्जणे मेरे लाल, साहिब सुल्तान आप जगाइंदा। थिर घर वेख
इक मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। दर दरवाज़ा खोल्ह महान, आप आपणी निगह टिकाइंदा। दीपक दीआ इक महान, बिन तेल बाती विच टिकाइंदा। अट्ठे पहर दे ज्ञान, निष्अक्खर अक्खर आप पढ़ाइंदा। सति सतिवादी सति निशान, सो साहिब आप उठाइंदा। सुत दुलारे वेख मार ध्यान, बेपहचान आप जणाइंदा। सचखण्ड सोहे तेरा भगवान, बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। हुक्मे अन्दर देवे फ़रमान, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। उठ सुत शब्द दुलारे, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। थिर घर तेरा सोहे चुबारे, चार कुण्ट नज़र कोए ना आईआ। दहि दिशा ना कोए अखाड़े मण्डल मण्डप ना कोए जणाईआ। इक्को निर्मल जोत जगे निरँकारे, दूजा संग ना कोए रखाईआ। साहिब सुल्तान तेरा मीत मुरारे, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। सद वसदा रहे सचखण्ड दवारे, दवारा आपणा आप सुहाईआ। बोध अगाध सुणाउदा रहे जैकारे, जै जैकार इक समझाईआ। नाता जोड़े अपर अपारे, बिधाता आपणे नाल मिलाईआ। भेव अभेदा खोल्हे अन्दर बाहरे, गुप्त ज़ाहर आपणी कार कमाईआ। पिता पूत करे प्यारे, सच प्रीती इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान रिहा जणाईआ। छोटा बाला गया हस्स, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। थिर घर दवारे जावां वस, सद चलां हुक्म रज़ाईआ। तेरे मिलण दी रखां आस, इक ध्यान लगाईआ। तूं सतिगुर वसीं मेरे पास, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। मैं वेखा तेरी निरगुण रास, निरवैर तेरा नूर रुशनाईआ। तेरी प्रेम प्रीती मेरी बुझाए प्यास, तृष्ना अवर ना लागे राईआ। नित नवित्त देणा साथ, सगला संग निभाईआ। दर भिखारी देणी दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। मैं तेरे विच्चों उपज्या तेरी ज़ात, मात पिता ना कोए हंढ्ढाईआ। मेरा लेखा लिखे ना कोए कलम दवात, कातब लेख ना कोए जणाईआ। मेरा लहिणा किसे ना आए विच हिसाब, लेखा समझ ना सके कोए राईआ। तूं इक्को मेरा शाह नवाब, परवरदिगार सच गोसाईंआ। मुकामे हक़ करां आदाब, दर तेरे सीस झुकाईआ। तेरा हुजरा वेख महिराब, तेरा काअबा मिले वड्याईआ। तेरा धुरदरगाही राज, शाह पातशाह इक्को सहाईआ। तेरा सच संदेसा सच्ची आवाज़, साचा नाद मोहे शनवाईआ। नित नवित्त रखणी मेरी लाज, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। तूं थिर घर मेरा थापण दित्ता थाप, घर साचे दित्ता बहाईआ। बण के माई बाप, सुत दुलारे सेव लगाईआ। मैं करां तेरा पाठ, पूजा इक्को इक रखाईआ। तूं वसणा मेरे पास, मैं तेरी आस रखाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाश, पारब्रह्म तेरी वड वड्याईआ। मैं तेरी अंस ख़ास ख़ालस तेरा रूप वटाईआ। हउँ अधीन अनाथां नाथ, तूं बेपरवाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा जणाईआ। सुत दुलारे शब्दी लाल,
हरि सतिगुर आप जणाईआ। तेरा मन्दिर सच्ची धर्मसाल, घर साचा इक सुहाईआ। ठाकर स्वामी वसे नाल, निरगुण आपणा रंग वखाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को देवणहार वड्याईआ। नित नवित्त बणदा रहे दलाल, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। लेखा जाणे हक़ हलाल, हकीकत खोजे थाउँ थाईंआ। जोत जगाए बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। सचखण्ड निवासी मेहरवान, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। धर्म झुलाए इक निशान, दो जहानां आप उठाईआ। वेखे आप ख़ुशी महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सुत दुलारा कहे पुरख समरथ, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। मैं तेरे सहारे थिर घर जावां वस, सचखण्ड तेरा ध्यान लगाईआ। निरवैर हो के मार्ग देणा दस्स, साची सिख्या इक समझाईआ। चरण कँवल कँवल चरण तेरा रहां दास, बण दासी दास सेव कमाईआ। तेरे अन्दरों निकली मेरी शाख़, शनाख़त तेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर तेरे इक अरज़ोईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। सुत दुलारे कर पहचान, बेपहचान आप जणाइंदा। मेरा नाउँ श्री भगवान, नाउँ निरँकारा तेरी झोली पाइंदा। तेरा मेरा खेल महान, आदि जुगादि नज़र किसे ना आइंदा। तेरा मेरा उच्च मकान, अन्दर वड़ वेख कोए ना पाइंदा। तेरा मेरा दीप महान, तेल बाती ना कोए वखाइंदा। तेरा मेरा नाता होए परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप दृढ़ाइंदा। साची सिख्या सुण लै सुत, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। तेरा मेल अबिनाशी अचुत, चेतन तेरी धार वखाईआ। थिर घर सोहे तेरी रुत्त, श्री भगवान आप सुहाईआ। प्रभ साचे दा बण के पुत्त, साची सेवा इक कमाईआ। निरगुण धारों पिउँ उठ, जननी जन ना कोए अख्वाईआ। दीन दयाल हरि कृपाल निरवैर पुरख रिहा तुठ, अजूनी रहित दए वड्याईआ। अनभव प्रकाश खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप जणाईआ। सुत दुलारा दोए जोड़, प्रभ चरण प्या सरनाईआ। साहिब सतिगुर तेरी लोड़, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। नित नवित्त जाणां बौहड़, तेरी इक्को आस रखाईआ। चरण प्रीती निभौणी तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्को वार समझाईआ। साची सिख्या सुण अञ्ञाण, निरगुण निरँकार हरि जणाइंदा। तूं बाला नढ्ढा इक अणजाण, प्रभ तेरी सेव लगाइंदा। सचखण्ड निवासी देवे फ़रमान, धुर दी धारा आप समझाइंदा। तेरा सच्चा मन्दिर मकान, जिस गृह तेरा दरस वखाइंदा। तेरी इच्छया कर बलवान, साची भिच्छया झोली पाइंदा। तोहे बणाए हुक्मरान, हुक्मी हुक्म आप जणाइंदा। तेरा लेखा लिखे महान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा।
तेरा नूर जगे जहान, दो जहानां वाली आप चमकाइंदा। तेरा नाउँ वज्जे नाम निधान, तार सतार आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, वस्त अगम्मी झोली पाइंदा। सुत दुलारे लै वस्त अगम्म, पुरख अगम्मड़ा आप वरताईआ। आदि पुरख आदि तेरा बेड़ा दित्ता बन्न्ह, बन्न्ह आपणे हथ्थ रखाईआ। वस्त अमोलक देवे धन, सच तेरी झोली भराईआ। तेरा नूर निरगुण चढ़े चन्न, चांदनी इक्को इक रुशनाईआ। तूं हुक्म लैणा साहिब मन्न, मनसा आपणी पूर कराईआ। बिन रसना कहिणा धन्न, बिन जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आदि वड्याईआ। सुत कहे आदि पुरख, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। किरपा कर छेती तुरत, तूं दाता देवणहार अख्वाईआ। तेरा नूर अकाल मूर्त, मैं मूर्ती तेरा रूप नज़री आईआ। बेपरवाह तेरी साची सूरत, सूरत कोई समझ ना सके राईआ। थिर घर दवारे पहली कर महूरत, आदि मेरी जड़ लगाईआ। अन्त आसा करनी पूरत, पूरी आसा कर वखाईआ। इक्को मंगां चरण धूढ़त, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। तेरा बणां मूर्ख मूढ़्हत, आपणी करां ना कोए वड्याईआ। तेरा नाम साची तूरत, इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवें इक सरनाईआ। सरनगति हरि सच स्वामी, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। सुत दुलारे तेरी निशानी, हरि पुरख निरँजण आप उपजाइंदा। बोध अगाध तेरा नाउँ प्रधानी, एकँकारा आप जणाइंदा। आदि निरँजण नूर नुरानी, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता खेल करे महानी, तेरा सोहला ढोला राग अल्हाइंदा। श्री भगवान तेरी चढ़दी रखे जवानी, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ तेरा हुक्मरानी, सद सद साचा हुक्म सुणाइंदा। तूं सचखण्ड दवारे खांदा रहें महमानी, प्रभ प्रेम प्रीती तेरी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या हरि निरँकार, सो साहिब आप जणाईआ। तेरा मेरा इक प्यार, कोई तोड़ ना सके राईआ। तेरा मेरा इक विहार, बिवहारी रिहा जणाईआ। तेरा मेरा इक जैकार, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। साचा रूप अपर अपार, तेरा मेरा कोई समझ ना सके राईआ। तूं कहु सो पुरख निरँजण वड करतार, सचखण्ड निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। मैं कहां हँ सुत मेरा दुलार, शब्दी शब्द नाउँ धराईआ। थिर घर वसे सच दुआर, दर दरवाज़ा इक सुहाईआ। दोहां मिल के बणे सोहँ धार, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव रहे ना राईआ। इक दूजे दा इक्को जिहा जैकार, जै जैकारा इक सुणाईआ। सुत दुलारा ढह प्या चरण दुआर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। श्री भगवान तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी सरनाईआ। मैं बाला नढ्ढा कर ना सकां कोई विचार, मेरी समझ समझ ना राखे राईआ। तूं आपणे नाल मेरा रख विहार, तार तार नाल
गंढ्ढाईआ। अगला भेव खोल्ह करतार, की इच्छया तेरी मेरे विच समाईआ। तूं साहिब सिरजणहार, देवणहार गोसाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे आप समझाईआ। सुत दुलारे वस्त अपार, प्रभ तेरी झोली पाइंदा। थिर घर होणा ख़बरदार, सचखण्ड निवासी आप जगाइंदा। तेरा खेल करां अपार, भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा । तेरी इच्छया वड भण्डार, भिच्छया आपणी नाल मिलाइंदा। तेरे नूर विच्चों नूर करां उज्यार, विष्नूं विश्व भेव चुकाइंदा। विष्नूं अन्दर तेरी धार, अमृत अमर रूप जणाइंदा। अमृत अन्दर मेरा प्यार, कँवल कँवल रूप वटाइंदा। कँवल कँवल कर उज्यार, नूर नूर नूर प्रगटाइंदा। नूर नूर नूर अपार, पारब्रह्म प्रभ आपणी वंड वंडाइंदा। वंड वंडे सिरजणहार, ब्रह्म आपणी कल प्रगटाइंदा। अछल अछल एकँकार, भेव कोए ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर तैयार, जोती आपणा मुख छुपाइंदा। सुन अगम्म खेल न्यार, धूंआँधार धार जणाइंदा। तेरी इच्छया कर विचार, सिख्या इक्को इक दृढ़ाइंदा। शंकर खेल इक निरँकार, निरवैर आपणी कार समझाइंदा। तिन्नां विचोला सिरजणहार, साहिब सुल्तान वंड वंडाइंदा। सुत शब्द सुण गुफ़तार, गुफ़त शुनीद आप जणाइंदा। तेरा हुक्म चले अपार, मेहरवान हथ्थ तेरे डोर फड़ाइंदा। विष्न ब्रह्म शिव कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आप जणाइंदा। तिन्ने बाले रहो होशियार, होश सब नूं आप वखाइंदा। ग़फ्लत कोए ना रहे ख़ुमार, बेदार आपणे हुक्म कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे इक्को वार समझाइंदा। सुत दुलारे आदि तैनूं समझावांगा। थिर घर तेरा इक वसावांगा। निरगुण नूर जोत जगावांगा। साची तूर नाद वजावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावांगा। तेरी गोद बहावांगा। अग्गे तेरा राह जणावांगा। त्रैगुण माया गंढ्ढ पुआवांगा। पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ावांगा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश साची खेल रचावांगा। निरगुण सरगुण वेस वटावांगा। लख चुरासी वंड वंडावांगा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरी झोली पावांगा। ब्रह्मा वेता इक उठावांगा। नेता बण के आप जणावांगा। धुर दा लेखा लेख लिखावांगा। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वडयावांगा। चारे वेदां राह वखावांगा। चारे युग गंढ्ढ पुआवांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाम उपजावांगा। चारे बाणी राग अलावांगा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गावांगा। नाम बंसुरी इक वजावांगा। लख चुरासी फोल फुलावांगा। आत्म परमात्म वंड वंडावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म एका घर वसावांगा। ईश जगदीश गंढ्ढ पुआवांगा। जीव आपणा खेल रचावांगा। बीज बीज वेख वखावांगा। पत्त डाली आप महकावांगा। फुल पंखड़ीआं रंग चढ़ावांगा। लोकमात धरत धवल सुहावांगा। ज़िमीं असमान रंग रंगावांगा। गगन मण्डल सोभा पावांगा। सूरज चन्द नूर चमकावांगा। मण्डल मण्डप खेल रचावांगा। दिवस रैण वंड वंडावांगा। घड़ी पल आपणा हुक्म सुणावांगा। जल थल
डेरा लावांगा। समुंद सागर भेव चुकावांगा। उच्चे टिल्ले पर्बत खेल खलावांगा। डूंग्घी कन्दर वड़ के मुख छुपावांगा। आसा तृष्ना तन वसावांगा। माया ममता नाल रलावांगा। नौ दवारे जगत खुल्हावांगा। घर घर विच इक उपजावांगा । आत्म सेजा डेरा लावांगा। बजर कपाटी तोड़ तुड़ावांगा। साची हाटी इक वखावांगा। दस्म दवारी सोभा पावांगा। उपरों चल के नीचे आवांगा । सुरत सवाणी नाल मिलावांगा। शब्द हाणी इक उठावांगा। अनहद रागी राग अलावांगा। अमृत जल इक प्यावांगा। निझर झिरना इक झिरावांगा। हँस काग रूप बणया हँस बणावांगा। सति सरूप रूप दरसावांगा। ईड़ा पिंगल गंढ्ढ पुआवांगा। सुखमन टेडी बंक पन्ध मुकावांगा । नाम डंक इक वजावांगा। राउ रंक वेख वखावांगा। दुआर बंक इक सुहावांगा। निरगुण सरगुण मेल मिलावांगा। गुर गुर आपणा भेव चुकावांगा। सतिगुर आपणा नाम प्रगटावांगा। लोकमात वेखण आवांगा। पंज तत्त चोला जगत हंढ्ढावांगा। उहला पर्दा विच रखावांगा। साचा सोहला नाम जपावांगा। बण के तोला तोल तुलावांगा। तेई अवतारां गंढ्ढ पुआवांगा। भगत अठारां जोड़ जुड़ावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद रमज़ लगावांगा। पीर ग़ौंस कुतब सर्ब पढ़ावांगा। लाशरीक नूर इक अख्वावांगा। ज़ाहर ज़हूर आपणा खेल करावांगा। दस गुरू कर मंज़ूर, नानक गोबिन्द सोभा पावांगा। शब्द अगम्मी नादी तूर, मंत्र सति नाम दृढ़ावांगा। गोबिन्द आसा मनसा पूर, पूत सपूता गोद उठावांगा। सुत दुलारे तेरा इक्को सच्चा नूर, कलिजुग अन्तिम नूर नूर विच्चों वखावांगा। जुग चौकड़ी कर के कूड़ो कूड़, अन्त सब नूं ख़ाक मिलावांगा। सर्ब कलां आप हो भरपूर, वस्त अमोलक आपणे हथ्थ रखावांगा। जन भगत दवारे बण मज़दूर, जुग जुग आपणी सेव कमावांगा। साचे सन्तां हाज़र हज़ूर, स्वच्छ सरूपी दरस करावांगा। गुरमुखां पन्ध मुक्के नेड़े दूर, दूर दुराडे आपणी गोद उठावांगा। गुरसिखां नाता टुटे कूड़ो कूड़, साची सिख्या इक समझावांगा। कलिजुग अन्त हो मजबूर, आपणा वेस वटावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बन्न्ह के जाण दस्तूर, दीन मज़्हब ज़ात पात खेल खलावांगा । अन्तिम सारे होण मग़रूर, फ़तवा लख चुरासी उत्ते लगावांगा। शब्द सुत तेरा साहिब हज़ूर, हज़रत हो के तेरा संग निभावांगा। चतुर सुघड़ बणावां मूढ़, जिन्हां तेरे नाल रलावांगा। तेरे नाम दी वज्जदी रहे तूर, तुरिया मुख शरमावांगा। गुर शब्द मनमुखां कोलों होया रहे मफ़रूर, लम्भया हथ्थ किसे ना आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे तेरा घर घर मन्दिर इक वडयावांगा । घर मन्दिर तेरा वडयाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाएगा। जो घड़या भन्न वखाएगा। थिर कोए रहिण ना पाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे विच छुपाएगा। कलिजुग अन्तिम साची कार कमाएगा। प्रगट हो श्री भगवन्त, निहकलंका नाउँ रखाएगा। लेखा जाणे लख चुरासी जीव
जंत, समुंद सागर मच्छ कच्छ फोल फुलाएगा। जन भगतां नार मिले हरि जू कन्त, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाएगा। काया चोली चाढ़्ह रंग बसन्त, रंगण इक्को इक वखाएगा। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक दरसाएगा। बोध अगाधा दो जहानां बण के साचा पंडत, श्री भगवान जीव जंत आप समझाएगा। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वेख वखाएगा। दूजे दर ना जाए मंगत, जो करनी सो कर वखाएगा। सुत शब्द तेरा खेल ना होए खण्डत, तेरा नाम खड़ग खण्डा चमकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा तेरे हथ्थ रखाएगा। तेरा लहिणा अन्त मुकावेगा। प्रभ निरगुण वेखण आवेगा। सरगुण भेव चुकावेगा। भगत भगवान उठावेगा। त्रैगुण माया पड़दा लाहवेगा। पंज तत्त ना कोए बणावेगा। ब्रह्म मति इक समझावेगा। रती रत वेख वखावेगा। नाता चरण कँवल जुड़ावेगा। बिधाता आपणी दया कमावेगा। खाता पिछला कढ्ढ वखावेगा। साका इक्को इक सुणावेगा। आका बण के वेख वखावेगा। ताका दो जहान खुल्हावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव निक्का काका, हुक्मे अन्दर आप जगावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो बणया रिहा राखा, अन्तिम सब नूं नाल मिलावेगा। भेव दस्से खोल्ह ख़ुलासा, ख़सूसीयत सब दी वेख वखावेगा। प्रगट होवे शाहो शाबासा, शहिनशाह आपणा फेरा पावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो प्रभ दर्शन नूं रिहा प्यासा, तिस तृष्ना भुक्ख मिटावेगा। जन भगतां देवे सच भरवासा, भरम भुलेखा दूर करावेगा। इक गोबिन्द पूरी करे आसा, पुरख अकाल आपणा रंग रंगावेगा। खेले खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग रचावेगा। अमृत भर के साचा बाटा, गुरमुखां अन्तर इक्को जाम प्यावेगा। अट्ठे पहर मारे ठाठा, सच ख़ुमार इक चढ़ावेगा। लेखे लाए तत्त आठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध रंग रंगावेगा । इक सरोवर तीर्थ वखाए ताटा, नुहावण इक्को इक नुहावेगा। इक्को पूजा इक्को पाठा, इक्को मंत्र नाम समझावेगा। इक्को मन्दिर मकान गुरदवारा इक्को शिवदुआला माठा, मस्जिद मसीत इक दृढ़ावेगा। एका कलमा नबी रसूल साख्याता, कायनात अक्खर इक पढ़ावेगा। एका देवणहार नजाता, महिबूब आपणा वेस वटावेगा। एका वेखणहार तमाशा, निरगुण आपणी रास रचावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप निक्का जिहा वेखे आपणा हाता, चार दीवार ना कोए बणावेगा। कोट ब्रह्मण्ड जिस दे अन्दर खाता, आपणा ख़ाका हथ्थ ना किसे फड़ावेगा। सो प्रगट होए आदि आदि पुरख अबिनाशा, कल कल्की नाउँ धरावेगा। सम्बल पाए आपणी रासा, साढे तिन्न हथ्थ बंक वडयावेगा। सुत शब्द नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग रख के बैठा रिहों भरवासा, तेरी अन्तिम आसा पूर करावेगा। सोहँ शब्द चले सर्ब स्वास स्वासा, सब दी सोहणी रास इक बणावेगा। श्री भगवान दे दिलासा, सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तोहे देवे वर, थिर
घर वसे साचा घर, घर मन्दिर अन्दर जाणा वड़, अन्दर वड़ इक्को नाउँ लैणा पढ़, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को घर डेरा, नाता जुड़े पिता पुत्त कोई ना होवे हेरा फेरा, हेरा फेरा सर्ब मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब सतिगुर जाणे केहड़ा, जग नेत्र जीव जंत नज़र किसे ना आईआ।
२५ जेठ २०२० बिक्रमी सन्त राम मंगत राम दे गृह जम्मू
सर्ब जीआं प्रभ रखे पत, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणे रखे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखां देवे साची मति, गुरमति इक जणाईआ। लेखे लावे रती रत, प्रेम रंगण विच रंगाईआ। साची वस्त झोली देवे घत, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक अख्वाईआ। सर्ब जीआं प्रभ एको दाता, दाता दानी हरि अख्वाइंदा। जुग जुग मेट अन्धेरी राता, साचा चन्द चमकाइंदा। भगत भगवान बंधाए नाता, नाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। होए सहाई नाथ अनाथां, ग़रीब निमाणयां आप उठाइंदा। आत्म परमात्म जणाए गाथा, साचा मंत्र आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ ठाकर स्वामी, हरि सतिगुर आप अख्वाइंदा। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाइंदा। लेखा जाणे शाह सुल्तानी, हकीर हकीरां भेव चुकाइंदा। देवणहारा नाम निशानी, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सुणावणहारा अगम्म बाणी, बोध अगाधा राग अल्हाइंदा। वेखणहारा चारे खाणी, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। मेलणहारा हरिजन हाणी, हरि हरि आपणा रंग रंगाइंदा। चुकावणहारा आवण जाणी, बंदी ख़ाना बंद तुड़ाइंदा। प्यावणहारा ठंडा पाणी, निझर अमृत रस अमृत मेघ बरसाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा आपणा भेव चुकाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ एको ठाकर, हरि ठाकर वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी बणे सौदागर, बण वणजारा फेरा पाईआ। हरिजन वेखे डूंग्घे सागर, गहर गम्भीर फोल फुलाईआ। भाग लगाए काया गागर, घर अमृत इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवणहारा हरि सहाईआ। सर्ब जीआं प्रभ सतिगुर एक, एकँकार हरि अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी धारे भेख, भेख अवल्लड़ा आप कराइंदा। लख चुरासी लए वेख, निरगुण आप नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुख विरले करे हेत, सच प्रीती इक समझाइंदा। भाग लगाए काया खेत, बंक दुआर इक वडियाइंदा। नज़री आए नेतन नेत, नर निरँकार आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सद आपणी कार कमाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को गुरदेव, गुर मंत्र
इक दृढ़ाईआ। आदि जुगादी अलख अभेव, बेअन्त बेपरवाहीआ। नित नवित्त लगाए सेव, हरिजन साची सेव जणाईआ। रस अमृत देवे साचा मेव, फल इक्को इक ख़ुआईआ। धाम देवे निहचल निहकेव, महल अटल इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दाता बेपरवाहीआ। सर्ब जीआं हरि सदा सहायक, सिर सिर हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादी निरगुण नायक, सरगुण आपणी कारे लाइंदा। गुरमुख गुरसिख मुरीद मुर्शद पढ़ाए इक्को आयत, दूजी शरीअत ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू हरिजन हरि हरि वेख वखाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ एकँकारा, इक्को इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि कर पसारा, जुग जुग राह चलाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, निरगुण नूर वेस वटाइंदा। शब्द अगम्म बोल जैकारा, जै जैकार राग अल्हाइंदा। महल अटल उच्च मनारा, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। लोकमात लै अवतारा, सरगुण आपणा खेल वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख कर प्यारा, परम पुरख प्रभ आपणा मेल मिलाइंदा। नित नवित्त दे आधारा, धीरज धीर इक जणाइंदा। दरस दिखाए खोल्ह कवाड़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। नाम जणाए इक अपारा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। सुरती शब्दी मेला कन्त भतारा, सेज सुहञ्जणी इक सुहाइंदा। दोहां जणाए इक्को नाअरा, साची सिख्या आप समझाइंदा। सोहँ रूप कर प्यारा, शाहो भूप ख़ुशी मनाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा यारा, यारी यार नाल हंढ्ढाइंदा । ग़रीब निमाणयां दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वखाए इक किनारा, मझधार धार ना कोए वहाइंदा ।