पुस्तकालयभाग १४

२५ जेठ २०२० बिक्रमी प्रकाश चन्द दे गृह जम्मू

हरि दाता सद दरवेश, जुग जुग साची सेव कमाइंदा। जन भगत दवारे रहे हमेश, चोबदार रूप वटाइंदा। सेवा रखे विष्न ब्रह्म महेष, हुक्मे अन्दर हुक्म चलाइंदा। तख्त निवासी बण नरेश, साचे तख्त सोभा पाइंदा। निरगुण हो के लए वेख, सरगुण नज़र किसे ना आइंदा। हरिजन खोल्हे आपणा भेत, लख चुरासी भरम भुलाइंदा। अन्तर आत्म करे हेत, हितकारी आपणा मेल मिलाइंदा। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। सदा सुहेला इक इकेला साहिब लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाइंदा। सर्ब स्वामी सेवादार, जुग साची सेव कमाईआ। भगत सुहेला मीत मुरार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। वेखणहारा जुग चौकड़ी चार, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। चारे खाणी देवणहार सहार, चारे बाणी भेव चुकाईआ। चौथे पद दी साची धार,

जन भगतां आप जणाईआ । नौ दर दी हद्द पार, कर किरपा आप लँघाईआ। डूंग्घी खड्ड अन्धेरी गार, काया मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ। निर्मल दीआ कर उज्यार, जोत इक्को इक रुशनाईआ। नाद अनाद सच्ची धुनकार, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। अमृत मेघ बरखे ठंडा ठार, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। ठाकर वसे ठाकर दुआर, घर ठाकर दवारा दए जणाईआ। सतिगुर मेला गुरुदुआर, गुरदवारा साढे तिन्न हथ्थ बंक दए जणाईआ। महल्ल मिले परवरदिगार, काअबा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साची सेव कमाईआ। हरि सतिगुर पूरा सदा ग्वाला, गोकल बिन्दरा काया रूप वखाईआ। सुरती शब्दी बण रखवाला, सदा सद होए सहाईआ। निरगुण निरगुण रहे निराला, सरगुण सरगुण आपणा भेव चुकाईआ। जोती नूर सच उजाला, प्रकाश प्रकाश दए प्रगटाईआ। अग्न जणाए इक ज्वाला, मुखी इक्को इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चतुर्भुज जगदीश साची सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। सेवा करन को इक स्वामी, हरि सतिगुर आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी अगम्म कहाणी, साहिब सुल्तान आप सुणाइंदा। शब्दी शब्द साची बाणी, धुर फ़रमान अल्हाइंदा। जन भगतां देवे आप निशानी, साची वस्त इक वरताइंदा। गृह मन्दिर होवे जाण जाणी, जानणहार भेव चुकाइंदा। अमृत आत्म ठंडा पाणी, घर प्याला रस प्याइंदा। आत्म परमात्म कर पहचानी, द्वैती पड़दा उपर उठाइंदा। सुरत सवाणी बणाए राणी, शब्द कन्त वड वडियाइंदा। परम पुरख दा खेल महानी, ख़ालक नज़र किसे ना पाइंदा। ख़लकत होए अन्त हैरानी, हकीकत हक़ ना किसे जणाइंदा। वेखणहारा दो जहानी, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सेवा आप कमाइंदा। सेवा करे इक गोपाल, हरि गोबिन्द वड वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख वेखे लाल, लालन लाल बेपरवाहीआ। सन्तां देवे नूर जमाल, जलवा इक दरसाईआ। भगतन वसे सदा नाल, साचा संग निभाईआ। नाता तोड़े शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। निरगुण हो के बण दलाल, सतिगुर भेव चुकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए दृढ़ाईआ। सुणनहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे काल महाकाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सच सच दी सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वड्याईआ। जिस गृह जिस मन्दिर जिस घर वसे श्री भगवान, सो मकान सोभा पाईआ। भट्ठ खेड़ा सो नगर ग्राम, जिस गृह मिले ना सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सद होवणहार सहाईआ। होए सहाई सर्ब घट राखा, नित नवित्त कार कमाइंदा। निरवैर पुरख हरि जोती जाता, अलख अगोचर अगम्म अथाह इक अख्वाइंदा। भगत भगवान पिता माता, पूत सपूत गोद उठाइंदा। आत्म परमात्म जोड़ नाता, गंढ्ढ आपणे

नाल पुआइंदा। जन्म कर्म दा वेखे खाता, पिछला लेखा वेख वखाइंदा। अग्गे बणाए आपणा साका, सज्जण इक्को नज़री आइंदा। लहिणा चुक्के तन माटी ख़ाका, ख़ाक ख़ाक रूप जणाइंदा। आत्म सेजा सुहाए खाटा, खट्टीआ इक्को इक विछाइंदा। उपर बैठ पुरख समराथा, सच सिँघासण आप वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक इकेला, हरि साची सेव कमाइंदा। सेवा करन प्रभ आए आप, कल आपणी सेव लगाईआ। सर्ब स्वामी माई बाप, पुरख अकाल वड वड्याईआ । निरगुण निरगुण दस्से जाप, सरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। जन्म कर्म दा उतरे पाप, पतित पुनीत वखाईआ। रूप बणाए ख़ालस ख़ास, जिस जन आपणा भेव चुकाईआ। जुग जन्म दी पूरी करे आस, आसावन्त सहिज सुखदाईआ। दरस हरस दी मिटे प्यास, तृष्ना दए बुझाईआ। वेखणहार पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। सतिगुर बण के देवे साथ, गुरसिख बणा के मेल मिलाईआ। दोहां विचोला कमलापात, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी सेव रखाईआ। ढोला गाए इक्को गाथ, तेरा मेरा भेव रहे ना राईआ। सोहँ रूप प्रभ दी ज़ात, दूजा बंस ना कोए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी जन भगतां आप करे तलाश, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ।

२५ जेठ २०२० बिक्रमी लाल चन्द दे गृह जम्मू

श्री भगवान पहरेदार, भगवन होवे सदा सहाईआ। जुग जुग करे ख़बरदार, सच संदेसा नाम जणाईआ। सोए जगत लए उठाल, दर दर घर घर फेरा पाईआ। निरगुण हो के बणे दलाल, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सच दुआर वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक खुल्हाईआ। भेव चुकाए शाह कंगाल, सति सरूपी रूप अनूप दरसाईआ। हरिजन वेखे साचे लाल, सन्त सज्जण लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहरेदार इक अख्वाईआ। पहरेदार बणे गोबिन्द, हरि गोबिन्द वड वड्याईआ। जन भगतां मेटे चिन्द, चिन्ता आपणी झोली पाईआ। देवे नाम गुणी गहिंद, हरि मंत्र नामो इक दृढ़ाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, दुरमति मैल दए रुढ़ाईआ। दूई द्वैती भरमां ढाहे कंध, पड़दा अन्तर दए चुकाईआ। सति पुरख निरँजण सुणाए आपणा छन्द, साचा राग इक अल्हाईआ। चोर यार ठग्ग कोई अन्दर सके ना लँघ, दर दरवाजिउँ बाहर लए अटकाईआ। नाम खण्डा तेज़ प्रचण्ड, चण्डका रूप इक वखाईआ। जो गुरमुख गाए सोहँ छन्द, तिन्हां उंगली लए लगाईआ। इक वखाए सति अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। बिन सूरज चन्द प्रकाश होवे साचे चन्द, जोती जोत डगमगाईआ। पहरेदार सूरा सरबँग, शाह पातशाह आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। पहरेदार बणे बनवारी, बन जंगल वेख वखाइंदा। होका देवे वड संसारी, उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। उठो जीव जंत गंवारी, बेपरवाह फेरा पाइंदा। चारों कुण्ट रैण अँध्यारी, साचा चन्द नज़र ना आइंदा। सृष्ट सबाई बणी विभचारी, सति धर्म ना कोए रखाइंदा। सच प्रेम ना पुरुष नारी, पीआ प्रीतम रूप ना कोए वटाइंदा। नेत्रहीण डिगे डूंग्घी ग़ारी, काया कवरी पार ना कोए कढ्ढाइंदा। मन वासना करे ख्वारी, बुध बिबेक ना कोए वखाइंदा। श्री भगवान लभ्भदे फिरदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ीं, घर मन्दिर पड़दा कोए ना लाहइंदा। पतिपरमेश्वर सदा स्वामी बैठा रहे महल अटल उच्च अटारी, दर साचे सोभा पाइंदा। सेवक सेवा करे अपर अपारी, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। ठाकर बणे चोबदार, नौ दर वेखे थाउँ थाईंआ। भज्जा फिरे अगम्म अपार, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। चल के आए भगत दुआर, दर सोहणा इक सुहाईआ। उच्ची कूक करे पुकार, गुरमुखो उठो अक्ख खुल्हाईआ। वेखो मीत मीतड़ा यार, मित्र प्यारा वेस वटाईआ। जिस दी सुणदे रहे गुफ़तार, जिस दा नाम रहे जस गाईआ। जिस दी सिफ्त करे वेद चार, जिस दी महिमा शास्त्र सिमरत रहे सुणाईआ। तिस साहिब दा करो दीदार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। बण के आया पहरेदार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। कलिजुग मारे कूड़ कुड़यार, जूठ झूठ परे हटाईआ। सच्चा हुक्म देवे पुकार, ढोला सति सति सुणाईआ। इक्को मन्नो पुरख अकाल, पारब्रह्म सच सरनाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दीनां नाथ होए सहाईआ। भय चुके सिर तों काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, मौत लाड़ी ना अन्त प्रनाईआ। दर दरवाज़े खड़ा रहे गोपाल, घर साचे सेव कमाईआ। लग्गी प्रीती निभे नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। शरअ रहे ना कोए जंजाल, शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। अबिनाशी करता निरगुण हो के देवे आप इकबाल, ज़मनी आपणी रिहा भराईआ। वेले अन्त लवां संभाल, दर दर घर घर फेरा पाईआ। गोदी चुकां गुरमुख लाल, जो जन सोहँ ढोला रहे गाईआ। सचखण्ड वखावां सच्ची धर्मसाल, जिस दवारे वेखण कोए ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होण ख़ुशहाल, ख़ुशी घर घर दयां वखाईआ। जिन्हां पहरेदार बणया आप रखवाल, राखी करे हर घट थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचाईआ। पहरेदार बणया साहिब मुकन्द, मनोहर आपणी ख़ुशी वखाईआ। सिफ्त ना करे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा जस कोए ना गाईआ। जिस दा आदि अन्त हथ्थ ना आया अनन्द, अनन्द विच्चों आपणा अनन्द वखाईआ। जिस दा चार युग सब ने ढोला गाया छन्द, खाणी बाणी वंड वंडाईआ। जिस दुआरयों गुर अवतार रहे मंग, देवणहार

सर्ब अख्वाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर कहिण सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे चरणां हेठ कोट ब्रह्मण्ड, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। जिस दा नूर सूरज चन्द, किरन किरन रहे चमकाईआ। जिस दी दो जहान वंड, वंडणहार बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा नव खण्ड, सत्त दीप वज्जे वधाईआ। सो साहिब जन भगतां कोलों प्रेम प्रीती रिहा मंग, मांगत इक्को फेरा पाईआ। सच दसाए तेरा मेरा रूप हँ, हँ ब्रह्म पारब्रह्म अख्वाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, लालच रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई हरख ना कोई ग़म, चिन्ता सोग ना कोए जणाईआ। ना कोई पवण ना कोई दम, स्वास रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। इक्को जन भगतां मिलण दा वड्डा कम्म, निहकर्मी आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बेड़ा बन्न्ह, निरगुण आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहरेदार इक हो जाईआ। पहरेदार देवे होका, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। फिरे दरोही चौदां लोकां, चौदां तबकां नैण खुल्हाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को रखो ओटा, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। सब दा कलिजुग अन्तिम पूरा होया कोटा, काया कुटिया विच नज़र कोए ना आइंदा। बिन श्री भगवान पढ़ना होया थोथा, पढ़ पढ़ हरि जू हथ्थ किसे ना आइंदा। साहिब सतिगुर दा इक श्लोका, श्लोक सो जो गुर अवतारां पढ़ाइंदा। जिस नूं पढ़ के दो जहान मार्ग दिसे सौखा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। ख़ुशी ग़मी दा कोई ना भरे हौका, सुख सांतक सति सति वरताइंदा। इक चढ़ाई आपणी नौका, नईया आपणा नाम वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहरेदार आप उठाइंदा। पहरेदार मार आवाज़, धुर दी धार जणाईआ। उठो वेखो शाह नवाब, शाह पातशाह वेस वटाईआ। नाउँ रख ग़रीब निवाज़, निरगुण आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी जाणे राज, अन्दर वड़या बेपरवाहीआ। सजदा सीस झुकाओ करो आदाब, नमो नमो मिले वड्याईआ। चरण बन्दन करो भाज, डण्डावत इक्को इक समझाईआ। जिस साहिब साजण ल्या साज, सो सतिगुर वेखण आईआ। जिस दा कलमा पढ़ो निमाज़, सो नवाज़श देवे थाउँ थाईंआ। जिस नूं उच्ची कूक मारो आवाज़, रसना जिह्वा दयो दुहाईआ। जिस नूं कहिन्दे गुरू महाराज, वड दाता बेपरवाहीआ। जिस ने सगल सृष्टी रचया काज, लख चुरासी वंड वंडाईआ। जिस ने आत्म परमात्म दित्ता दाज घर घर अन्दर निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जिस दा चार वरन अठारां बरन ज़ात पात दीन मज़्हब समाज, सो समझ रिहा समझाईआ। जिस दा निरगुण सरगुण सुअम्बर काज, सो साचा सगन वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पहरेदार सब नूं रिहा जगाईआ। पहरेदार बोले खोल्हो अक्ख, अक्खीआं वालयां रिहा जणाईआ। जिस दे हथ्थ हकीकत हक़, सो हाकम वेस वटाईआ। जिस दा मार्ग सारे गए दस्स,

बण पांधी फेरा पाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गावे जस, वड दाता सिफ्त सालाहीआ। जिस दे हुक्मे अन्दर कोटन कोटि रहे नस्स, दिवस रैण सेव कमाईआ। जिस दी महिमा अकथना अकथ, कातब लिखे ना कोए राईआ। जिस दा वेस पुरख समरथ, आदेस करे सर्ब लोकाईआ। सो साहिब हो प्रगट, परम पुरख आपणी कार कमाईआ। सच दवारा खोल्ह हट्ट, पहरेदार आप अख्वाईआ। गुरमुख विरले आए नट्ठ, जिन्हां आपणी रमज़ समझ लगाईआ। सरन सरनाई साची ढट्ठ, ढह ढह शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोई अक्ख आप खुल्हाईआ। खुल्ही अक्ख वेख्या भगवान, भगत ख़ुशी मनाइंदा। मेरा लेखा चुक्कया आवण जाण, अग्गे गेड़ ना कोए भुआइंदा। मेरा नाता तुटा विच जहान, मात गर्भ ना कोए रखाइंदा। मेरा कर्म जन्म ना होए वैरान, मेरा धर्म ना कोए डुलाइंदा। मेरा वरन ना मिटे निशान, मेरा बरन ना कोए वखाइंदा। तरनी तरन मिल्या इक मेहरवान, तारनहारा दया कमाइंदा। दर्दीआं दर्द वंड आण, बेदर्दी रूप ना कोए जणाइंदा। गुरमुख उठाए चतुर सुजान, सोझी आपणे नाम जणाइंदा। सोया रहे ना बाल अञ्ञाण, गुरमुख नेत्र आप खुल्हाइंदा। बिन मंगयां देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जुग विछड़े मेले आण, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गीत गोबिन्द गाओ भगवान, साचा मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहरेदार वड बलवान, होका देवे ज़िमीं असमान, मौका इक्को विच जहान, वेला हथ्थ किसे ना आईआ।

२५ जेठ २०२० बिक्रमी रसीआ राम दे गृह बदी पुर जम्मू

जुग चौकड़ी अन्तिम गेड़ा, कलिजुग कूड़ रिहा कुरलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी झूठा डेरा, सति रूप धर्म ना कोए वखाईआ। लख चुरासी होया अन्धेरा, नूर चन्द ना कोए रुशनाईआ। माया ममता हउमें हंगता पाया घेरा, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। नाता जुड़े ना तेरा मेरा, परमात्म आत्म नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेखणहारा बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी रिहा कूक, कलिजुग अन्त अन्त कुरलाईआ। त्रैगुण माया रही फूक, सांतक सति ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया कोए ना चुक्के चूक, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली होए कलबूत, कलमा हक़ ना कोए पढ़ाईआ। सति देवे ना कोए सबूत, साहिब सतिगुर नज़र ना कोए मिलाईआ। चार वरण वरती भूख, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सफली होई ना किसे जननी कुक्ख, भगत रूप ना कोए वटाईआ। भरमे भुल्ले माणस मनुख,

मनुष् समझ ज़रा ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे लुक, ज़ाहर मुख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। चार कुण्ट अन्धेरा अन्ध, वरन बरन सर्ब कुरलाइंदा। हरि गोबिन्द गीत ना कोए छन्द, पारब्रह्म परम पुरख परमेश्वर ना कोए ध्यााइंदा। आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्द, निज घर डेरा कोए ना लाइंदा। कूड़ी क्रिया कर कर वंड, कलिजुग जीव सर्ब कुरलाइंदा । रसना जिह्वा खाइण गंद, मंत्र हरी ना कोए दृढ़ाइंदा। सच दुआर ना मुकया पन्ध, दस्म दवारी पड़दा कोए ना लाहइंदा। नाता चुके ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज संग ना कोए तजाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म ढोला गाए ना कोए छन्द, सांतक सति ना कोए वखाइंदा। काया मन्दिर अन्दर निरगुण निरवैर कोई ना वेखे लँघ, पांधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। आत्म सेजा कोई ना सोए पलँघ, जगत आसण सर्ब विछाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। चार कुण्ट अग्नी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलिजुग जीव होए कग्ग, हँस रूप ना कोए वटाईआ। लोभ हँकार अन्दर गए फस, ममता कूड़ी ना कोए मिटाईआ। घर मन्दिर चढ़या ना कोए नस्स, बंद कवाड़ी ना कोए खुल्हाईआ। प्रकाश होया ना नूरी चन्द, रवि ससि बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद हथ्थ तेरे वड्याईआ। कलिजुग चारों कुण्ट खेल, दहि दिशा वेख वखाईआ। सच ना दिसे कोई सज्जण सुहेल, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। जोत निरँजण चढ़े कोई ना तेल, घर सगन ना कोए मनाईआ। प्रभ मिले ना वसणहार सदा नवेल, दूर दुराडा डेरा लाईआ। अचरज खेल रिहा नर खेल, नरायण समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट कूड़ पसारा, सच नज़र कोए ना आइंदा। दो जहान हाहाकारा, ज़िमीं असमान सर्ब कुरलाइंदा। धरनी धरत धवल रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकारा, उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। अञ्जील कुरान खाणी बाणी देवे ना कोए सहारा, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। गुर अवतार ना कोए प्यारा, इष्ट देव ना कोए मनाइंदा। साचा नूर ना कोए उज्यारा, जोती चन्द ना कोए चमकाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ ना कोए आधारा, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। चार वरन मिले ना कोए सांझा यारा, दीन मज़्हब भेव ना कोए मिटाइंदा। ऊँच नीच करे ना कोए पार किनारा, साचा मंत्र नाम ना कोए दृढ़ाइंदा। थिर घर खोल्हे ना कोए कवाड़ा, पड़दा दूई ना कोए उठाइंदा। प्रभ मिले ना मीत मुरारा, प्रीतम नज़र कोए ना आइंदा। कागद कलम शाही रोवे ज़ारो ज़ारा, कलिजुग अन्तिम वेला आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। कलिजुग

कूड़ा कूड़ नाता, लख चुरासी बन्धन पाईआ। हरि का नाम ना किसे पछाता, साध सन्त रहे कुरलाईआ। आत्म परमात्म जुड़या ना कोए नाता, ब्रह्म पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। दरस ना पाया पुरख समराथा, घर वज्जी ना सच वधाईआ। नज़र ना आया त्रिलोकी नाथा, राम रामा गोद ना कोए सुहाईआ। चौथे युग आया घाटा, साचा खण्डा हथ्थ ना कोए उठाईआ। अन्तिम नेड़े आई वाटा, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। अबिनाशी करता वखावणहारा पिछला खाता, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। वेखणहार अन्धेरी राता, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। कलिजुग अन्तिम खेल अवल्ला, नर हरि नरायण आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी इक इकल्ला, बेपरवाह वेस वटाइंदा। वेखणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। सच सिँघासण इक्को मल्ला, निहचल आपणा डेरा लाइंदा। धुर संदेस जुग जुग घल्ला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। जोती शब्दी धार आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा, बेपरवाह नज़र किसे ना आईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा आप उठाईआ। सुरप्त खोल्हे आप किवाड़ा, त्रैगुण पड़दा दए चुकाईआ। पंज तत्त वेखणहार अखाड़ा, नव नौ फेरा पाईआ। धरत धवल पाए सारा, गगन मण्डल फोल फुलाईआ। लेखा जाणे रवि ससि सूरज चन्न सतारा, भेव अभेदा आप जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान वेखणहारा, खाणी बाणी पर्दा रिहा उठाईआ। दर दरवेश करे तेई अवतारा, गुर गुर आपणा बंक सुहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खोल्हणहारा बंद किवाड़ा, निज नेत्र नैण दए खुल्हाईआ। बेपरवाह परवरदिगारा, मुकामे हक़ जलवा नूर रुशनाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, कातब रूप ना कोए दरसाईआ। चौदां तबक वेखे अखाड़ा, चौदां लोक रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्त गुर अवतार, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई गई हार, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। साची सिख्या ना कोए विचार, गुर मंत्र ना कोए दृढ़ाईआ। नमो सति ना कोए जैकार, नाअरा हक़ ना कोए लगाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, कूड़ी क्रिया अन्धेरा छाईआ। सज्जण मिले ना मीत मुरार, सगला संग ना कोए निभाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होई ख्वार, ख़ालस रूप ना कोए वटाईआ। जीव जंत होए विभचार, कूड़ी क्रिया गंढ्ढ पुआईआ। दीपक सच ना कोए उज्यार, घर जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा इक अख्वाईआ।

कलिजुग वेखे कूड़ी माया, घर घर डेरा लाईआ। हरि का रूप किसे नज़र ना आया, दर दर पड़दा पाईआ। साचा मन्दिर ना कोए सुहाया, घर दीप ना कोए रुशनाईआ। नाद अगम्म ना किसे वजाया, अनहद राग ना कोए शनवाईआ। अमृत आत्म जाम ना किसे प्याया, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। अठसठ तीर्थ फेरा पाया, भाण्डा भरम ना कोए भंनाईआ। दुरमति मैल ना कोए धुआया, उज्जल मुख ना कोए कराईआ। सफल कुक्ख ना कोए वखाया, जननी रूप ना कोए वटाईआ। दु:ख सुख विच ना सके कोई बदलाया, दीनां नाथां दर्द ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग उठे वेखे मार ध्यान, चारों कुण्ट लए अंगड़ाईआ। नव नौ वड़या इक शैतान, शरअ घर घर करे लड़ाईआ। साबत दिसे ना कोए ईमान, धर्म रूप ना कोए जणाईआ। मन काफ़र होया बेईमान, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। साचा हवन ना करे कोई विच जहान, धूप दीप घृत सच समग्री हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम रोवे मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, चांदना नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडा, सगला संग ना कोए बणाइंदा। दीन मज़्हब रौला रहे पा, रहमत सच ना कोए कमाइंदा। आत्म परमात्म पड़दा सके ना कोई लाह, द्वैती परे ना कोए हटाइंदा । ब्रह्म पारब्रह्म मेला लए ना कोए मिला, मिलणी जगदीश ना कोए कराइंदा। साचा मन्दिर सके ना कोए वखा, ठाकर नज़र किसे ना आइंदा। चतुर्भुज अंग सके ना कोए लगा, आदि शक्ति नूर ना डगमगाइंदा। अजूनी रहित मिले ना बेपरवाह, अनभव प्रकाश ना कोए कराइंदा। साचा नूर ना मिले ख़ुदा, ज़ाहर ज़हूर नज़र कोए ना आइंदा। कूड़ी ग़फ्लत देवे ना कोए मिटा, ख़सलत बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। इबादत इक देवे ना कोई समझा, रहमत सच ना कोए कमाइंदा। सुरती सीता राम ना देवे कोई मिला, बंसुरी काहन ना कोए वजाइंदा। गुर गुर भेव सके ना कोए चुका, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा। सृष्ट सबाई अन्धेरा गया छा, हरि जू हरि नरायण साचा इष्ट नज़र किसे ना आइंदा। दृष्ट सके ना कोए जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी खेल रचाइंदा। कलिजुग रोवे सुणावे हाल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरी बेसबरी होई चाल, सबर नज़र कोए ना आईआ। हकीकत बणे ना कोए दलाल, शरीकत वधी सर्ब लोकाईआ। असलीअत सके ना कोए वखाल, काबलीअत सके ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे ध्यान लगाईआ। दर तेरे प्रभ रखी आस, जुग चौथा रिहा जणाईआ। तेरे मिलण दी इक प्यास, इक्को ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर हुन्दा आया नास, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुर

अवतार पीर पैगम्बर तेरी गाउँदे आए गाथ, खाणी बाणी सिफ्त सलाहीआ। जुग चौकड़ी तेरा खुल्हदा रिहा हाट, वड वणजारे बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम नेड़े आई वाट, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा कोई ना दिसे साथ, सगला संग गए तजाईआ। अन्तिम होणा पैणा नास, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कर किरपा मेरी दस्स शाख़, शनाख़त तेरे हथ्थ वड्याईआ। फिरे दरोही पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल धीर ना कोए धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए उदास, कलिजुग अन्त रहे घबराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण होणा आप सहाईआ। निरगुण दाता श्री भगवान, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी मेरा निशान, लोकमात ना कोए मिटाइंदा। चौदां लोक होण हैरान, त्रैभवन धनी आपणी बूझ बुझाइंदा। साचे भगत सदा परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। नित नवित्त आत्म परमात्म इक्को नाम गाण, गा गा शुकर सर्ब मनाइंदा। जोती नूर चमके महान, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे आण, वेखणहारा आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा सुण लै मीत, हरि सतिगुर आप जणाईआ। श्री भगवान दी साची रीत, जन भगत मात रखाईआ। सदा सदा सद रहिण अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ । वसण धाम इक अनडीठ, जग नेत्र सार ना पाईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, प्रभ सरन मंगण सरनाईआ। परमात्म लग्गे सच प्रीत, आत्म इक्को सेव कमाईआ। ढोला मिले अगम्मा गीत, बिन रसना जिह्वा गाईआ। घट भीतर होवे ठांडा सीत, बाहर अग्न ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या रिहा दृढ़ाईआ। मेरा नाउँ साचा भगत, सो साहिब आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी रहे जगत, जुग चार वंड वंडाइंदा। लेखा जाणे अर्श फ़र्श, काया कुरा सोभा पाइंदा। नित नवित्त निरगुण सरगुण देवे दरस, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा । जन्म जन्म दी मेटे हरस, कर्म कर्म दा लेख चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। मेहर नज़र रखे भगवान, भावना आपणी रिहा जणाईआ। भगतां देवे इक्को दान, सच प्रीती झोली पाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। ढोला गावण विच जहान, सोहँ राग अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे काण, माया ममता मोह तजाईआ। दिवस रैण राह तकाण, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। कवण वेला प्रभ मिले आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ा लेखा वेख वखाईआ। कलिजुग कूड़ कहे मैं प्रधान, सच प्रधानगी मात कमाइंदा। धर्म रहिण ना दित्ता कोई निशान, घर घर कूड़ कुड़यारा नाच नचाइंदा। साध सन्त धीआं भैणां तकाण, पंडत पांधा धीर ना कोए धराइंदा। मन वासना नच्चे शैतान, डोरी शब्द ना कोए बंधाइंदा। घर मन्दिर सोहे ना कोए मकान,

गृह ठाकर नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन पार ना कोए कराइंदा। कलिजुग वेख अन्तिम वेला, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। कवण गुरू कवण मिले चेला, कवण लेखा रिहा मुकाईआ। कवण सतिगुर सज्जण सुहेला, कवण बेड़ा रिहा तराईआ। कवण अचरज खेल खेला, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। कवण लख चुरासी धर्म राए दी घल्ले जेला, कवण जून अजून भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। कलिजुग अग्गों दोवें जोड़, प्रभ चरण सीस निवाइंदा। शाह पातशाह हरि तेरी लोड़, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा घोर, साचा ज़ोर आप वखाइंदा। माया ममता पाए शोर, दर दर इक्को राग अल्हाइंदा। माणस मानुख होए ढोर, बुध बिबेक ना कोए कराइंदा। तन अन्दर वड़े पंज चोर, फड़ बांहों बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। अग्गे हो के कोई ना सके होड़, होका दे ना कोए जगाइंदा। चढ़ के आए ना कोई घोड़, वाग लोकमात ना कोए भुआइंदा। आत्म परमात्म मिलण दी लग्गी औड़, प्यासी प्यास ना कोए बुझाइंदा। किरपा निधान ठाकर स्वामी छेती बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे आस लगाइंदा। श्री भगवान दया कमावेगा। सो पुरख निरँजण बण के आवेगा। हरि पुरख निरँजण वेस वटावेगा। ऐकंकारा रंग रंगावेगा। आदि निरँजण नूर चमकावेगा। अबिनाशी करता वंड वंडावेगा। श्री भगवान संग निभावेगा। पारब्रह्म प्रभ इक्को छन्द सुणावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावेगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डा खण्डां खोज खुजावेगा। सच दरबार इक सुहावेगा। निराकार जोत जगावेगा। साकार नज़र ना आवेगा। अगम्म खेल वखावेगा। बिन माटी चम्म काया तत्त जणावेगा। हरख़ सोग ना ख़ुशी ग़म, चिन्ता कोल ना कोई ल्यावेगा। सति सतिवादी जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बेड़ा बन्न्ह, दो जहान आप चलावेगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कुरान अञ्जील राग सुणा कन्न, बत्ती दन्द सिफ्त सालावेगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम जाए हंढ्ढ, हरि जू आपणा भेव चुकावेगा। सतिजुग साची वंडे वंड, वस्त अमोलक झोली पावेगा। कूड़ी क्रिया मेटे भेख पखण्ड, भेखी कोई नज़र ना आवेगा। इक्को सूरज इक्को चन्द, इक्को नूर नूर दरसावेगा। इक्को मन्दिर शिवदुआला मट्ठ, गुरूदवारा इक वखावेगा। इक मस्जिद मसीत साची लँघ, हुजरा हक़ हक़ प्रगटावेगा। इक्को नाम वज्जे मृदंग, नाअरा इक्को इक सुणावेगा। इक्को गीत इक्को छन्द, इक्को गोबिन्द नज़री आवेगा। इक्को तीर कमान भथ्था इक्को सूरा सरबँग, इक्को चिल्ला नाम हथ्थ उठावेगा। इक्को दो जहानां देवे डंन, इक्को डंका नाम सुणावेगा। इक्को घड़े इक्को देवे भन्न, घड़न भंनणहार इक अख्वावेगा। इक्को निरगुण

इक्को सरगुण करे वसेरा पंज तत्त काया तन, तत्तव आपणा आप जणावेगा। इक्को वसे छप्परी छन्न, इक्को महल अटल सोभा पावेगा। इक्को होए नेत्र अन्न्ह, इक्को ज्ञान गोझ भेव चुकावेगा। इक्को जननी इक्को जन, इक्को पूत सपूत गोद उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग तेरा लेखा अन्त मुकावेगा। कलिजुग तेरा लेखा अन्त मुकाएगा। प्रभ अबिनाशी वेस वटाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाएगा। सत्तां दीपां पड़दा लाहेगा। जीव जंत सर्ब जगाएगा। साध सन्त आप उठाएगा। राज राजान ख़ाक मिलाएगा। शाह सुल्तान कोई रहिण न पाएगा। नाम निधान डंक वजाएगा। राउ रंक इक्को घर वखाएगा। दुआर बंक इक वडयाएगा। जिस गृह मन्दिर श्री भगवान डेरा लाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग तेरी कूड़ी क्रिया शौह दरया रुढ़ाएगा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा जावेगा। लोकमात रहिण ना पावेगा। जगत अन्धेरा प्रभ आप मुकावेगा। सञ्झ सवेरा इक करावेगा। गुर चेरा वेख वखावेगा। तेरा मेरा भेव मुकावेगा। साचा खेड़ा फेर वसावेगा। जूठा झूठा झेड़ा आप मुकावेगा। धरत मात दा खुल्ल्हा वेहड़ा कर वखावेगा। प्रभ नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध चुकावेगा। सतिजुग साचे लग्गे डेरा, धरत मात दी गोद बहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठावेगा। प्रभ मेहर नज़र उठाएगा। अबिनाशी करता वेस वटाएगा। सर्ब घट वासी फेरा पाएगा। जगत उदासी पार कराएगा। साचे साथी भगत मिलाएगा। पूजा पाठी इक जणाएगा। तीर्थ ताटी इक्को नज़री आएगा। चौदां लोक अगम्मी हाटी, वस्त इक वरताएगा। कलिजुग मेटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाएगा। लेखे लाए बंदा ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक वेख वखाएगा। सरगुण कोए ना रहे आकी, निरगुण निरँकार आपणा हुक्म मनाएगा। जन भगतां बंद कवाड़ा खोल्हे ताकी, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाएगा। आत्म परमात्म इक्को दस्से जाति, ज़ात पात ना कोए रखाएगा। अमृत जाम प्याला प्याए बण के साकी, रस इक्को इक वखाएगा। जन भगतां पार कराए औखी घाटी, पत्तण इक्को नज़री आएगा। जिस मन्दिर वसे कमलापाती, पतिपरमेश्वर डेरा लाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो महल अटल रुशनाएगा। सो महल्ल रुशनावेगा। जिस गृह हरि जू जोत जगावेगा। शब्द नाद चोट लगावेगा। कोटन कोटि जीव उठावेगा। हरख़ सोग सर्ब मिटावेगा। सुणावे सच श्लोक, सोहँ ढोला राग अलावेगा। साची देवणहारा मोख, मुफ्त आपणा नाम वरतावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम दया कमावेगा। कलिजुग अन्त दया कमाएगा। श्री भगवान वेस वटाएगा। साचे सन्त आप उठाएगा। गुर मंत नाम दृढ़ाएगा। हउमें हंगता गढ़ तुड़ाएगा । चार वरन दी साची संगत,

इक्को रूप दरसाएगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को दर बहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान आप वडयाएगा। जन भगतां आप वडयावेगा। सिर मेहर हथ्थ टिकावेगा। समरथ दया कमावेगा। बोल अलख जैकार सुणावेगा। लख चुरासी विच्चों रख, प्रभ आपणी गंढ्ढ पुआवेगा। दर्शन देवे हो प्रतख, स्वच्छ सरूपी रूप वटावेगा। इक्को राग सुणाए जस, नाद इक्को इक वजावेगा। सुरती शब्दी मेला हस्स हस्स, सोहँ हँसा इक्को मुख रखावेगा। बिरहों विछुनी पूरी आस, तृष्ना भुक्ख मिटावेगा। मण्डल बहि के पाए रास, गोपी काहन नचावेगा। खेले खेल पुरख समराथ, समरथ आपणा राह वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण दाता पुरख बिधाता उत्तम ज़ाता आदि अन्त आपणा नूर जणावेगा। आपणा नूर इक जणावेगा। ज़ाहर ज़हूर वेस वटावेगा। शब्द नाद तूर सुणावेगा। आसा पूर सर्ब अख्वावेगा। भगत भगवान गोद सुहावेगा। सति सरूपी हिरदा सोध, सिध मार्ग इक्को लावेगा। नाता तोड़ काम क्रोध, लोभ मोह हँकार मिटावेगा। देवे ज्ञान नेत्र गोझ, भेव अभेव आप चुकावेगा। दाता दानी वड वड्डा बोध, बोध अगाध समझावेगा। आत्म परमात्म परमात्म आवे इक्को दस्से सोच, दूजी समझ ना कोए रखावेगा। भगत भगवान दो जहान इक दूजे दे दर्शन रहे लोच, मिल दरसी दरस आदर्श इक वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा सचखण्ड दवारे साचे कोट, सच महल्ला इक्को इक वसावेगा।