२६ जेठ २०२० बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह पिण्ड कीर जम्मू
मनमति करे बेमुख, गुरमति भुल्ली जगत लोकाईआ। मन वासना लग्गा दुःख, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। माणस जन्म मिल्या मनुख, हँस रूप नज़र ना आईआ। कूड़ी क्रिया रखी चुग, जिह्वा काग वांग कुरलाईआ। अन्तर आत्म गई ना झुक, जग माटी सीस झुकाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर ल्या ना पुच्छ, प्रभ दस्से बेपरवाहीआ। बिन अमृत बूटा रिहा सुक्क, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। निरवैर पुरख अन्दर बैठा लुक, कलिजुग जीव नज़र ना आईआ। मन हँकारी रिहा बुक्क, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर शब्दी हिरदे हरि वसाई ना साची तुक, तुख्म हक़ ना कोए अख्वाईआ। माया ममता आसा तृष्ना लग्गी भुक्ख, सतिगुर चरण प्रीत ना कोए वधाईआ। जूठ झूठ बूटा दित्ता ना पुट्ट, सच सुच्च नज़र किसे ना आईआ। ठग्ग चोर यार काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहे लुट्ट, खण्डा नाम हथ्थ ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद रिहा समझाईआ। मनमुख जीव जगत विकार, कूड़ी क्रिया बन्धन पाईआ। जिन्हां अन्तर आत्म इक प्यार, सो गुरमुख रूप वटाईआ। सतिगुर चरण करन निमस्कार, निमख निमख आपणा मन कटाईआ। इक्को ओट पुरख अकाल, दूजी आस ना कोए रखाईआ। शब्द गुरू चले सद नाल, निरगुण सरगुण विछड़ कदे ना जाईआ। पुच्छणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। त्रैगुण माया तोड़नहार जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। जो गुरसिख काया मन्दिर अन्दर वड़े सच्ची धर्मसाल, तिन्हां मनमुख कोए कहिण ना पाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। अमृत आत्म मारे इक उछाल, सर सरोवर इक नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए जणाईआ। पढ़ पढ़ सुण सुण ना आए यकीन, यक्के बाद दीगरे लए जणाईआ। नानक निरगुण कर के गया तलकीन, चार वरन समझाईआ। हरि का मार्ग इक महीन, पांधी कोई चल ना सके राहीआ। जो जन साहिब सतिगुर होए मस्कीन, मन वासना मेट मिटाईआ। आस प्यास रखे जिउँ जल मीन, नेत्र नैण इक्को इक तकाईआ। बुध मति गुर शब्दी होए अधीन, सुरती सतिगुर सरन सरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिलासा तन जणाईआ। पूरा यकीन देवे दिलासा, जिन्हां आपणी दया कमाइंदा। अन्दर बाहर हो हो राखा, निरगुण साची सेव कमाइंदा। लेखा जाणे नाथ अनाथां, दीनन आपणे अंग लगाइंदा। इक सुणाए पूजा पाठा, मंत्र नाम इक दृढ़ाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी राता, जोती चन्द नूर चमकाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। सृष्ट सबाई कूड़ी क्रिया बाहरों वेखे जगत तमाशा, अन्दर वड़ दरस कोए ना पाइंदा। मन ठगोरी करे हासा, ठाकर नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल दस्से भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी हो मेहरवान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साधां सन्तां देवणहारा दाना, वस्त अमोलक आप वरताईआ। नाम निधान गुण निधाना, गुणवन्ता दए वड्याईआ। पंज तत्त काया मन्दिर मकान, आत्म परमात्म मेले आण, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी हरि का नाउँ सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच यकीन गुरमुख सज्जण आप दिवाईआ। सच यकीन होए सच भगत, लख चुरासी रही कुरलाईआ। मिले वड्याई उत्तम जगत, जिन्हां प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। तिन्हां वेला सोहे वक्त, सुहञ्जणी घड़ी नाल रलाईआ। बाकी सारे रहे भटक, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। बण के पांधी रहे अटक, मंज़ल हक़ ना कोए चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मगर लग्गा कटक, कन्ढ्ढा
पार ना कोए वखाईआ। आपणे घर ना जाए कोई परत, मन्दिर वेखे ना चाईं चाईंआ। गुरमुखां वल वेख के चढ़दा हरख, मन चिंदया रही सताईआ। सतिगुर पूरे दी क्या कोई करे परख, पारब्रह्म प्रभ परख विच ना आईआ। कर किरपा जिस देवे आपणा दरस, तिस अन्तर बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। साचा लेखा विच जहान, दो जहानां वाली आप रखाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के रसना ज़बान, जिह्वा सब दी सिफ्त सालाहइंदा। सुण सुण थक्के सरवण कान, नाद अनादी नाद जणाइंदा। हिरदे हरि ना वसया किसे भगवान, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ सारे जाण, जानणहारा हथ्थ किसे ना आइंदा। सच सच सच करे ना कोई प्रणाम, निउँ निउँ सजदा सीस ना कोए झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। जो जन सरन जाए झुक, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। तिस दा पुच्छणा गिच्छणा जाए मुक्क, सुरती सुरत रहे ना राईआ। देवे दरस जो बैठा लुक, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। सफ़ल कराए जननी कुक्ख, कुक्ख कक्खड़ी दए वड्याईआ। जन्म कर्म दी मेटे भुक्ख, तृष्ना तृखा बुझाईआ। अन्दर वड़ के साची सेजा चढ़ के गुर शब्दी लए पुच्छ, गुरमुख सुत्ता लए उठाईआ। उठ लाडले मेरे सुत, पिता पूत वेखण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। लेखा जाणे वड मेहरवान, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी जिस दित्ता दान, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। सो साहिब सतिगुर सच्चा काहन, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, नव नौ फेरा पाईआ। चार कुण्ट हो प्रधान, दहि दिशा भेव चुकाईआ। भगत सुहेले वेखे आण, सन्त साजन मेल मिलाईआ। गुरमुखां देवे नाम दान, अनमुलड़ी दात वरताईआ। गुरसिखां बख्शे चरण ध्यान, सरन मिले सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां वखाए आपणा घर, तिन्हां सोग रहे ना राईआ। दो तिन्न साल सारे मन्नदे, मन वासना ध्यान लगाईआ। गुरमुख कोट कोट जन्म प्रभ सरनाई मंगदे, विछोड़ा होए रती ना राईआ। लोक लज्जया कोलों कदे ना संगदे, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। तिन्न चार दा पार किनारा, इक दो दए वड्याईआ। इक दो दा इक सहारा, तिन्न चार वेख वखाईआ। चौथा घर अगम्म अपारा, तीजे नैण दए समझाईआ। दूआ खेल करे करतारा, निरगुण सरगुण राह चलाईआ। इक इक इकल्ला एकँकारा, आपणी कल वरताईआ। इक साल की करे विचारा, दूजा रोवे मारे धाहींआ। तीजा डुब्बे विच मझधारा, चौथे सार कोए ना आईआ। जिन्हां मिल्या प्रीतम प्यारा, घड़ी पल दिवस रैण साल दिन लँघण कोए ना आईआ। अट्ठे पहर रहे इक ख़ुमारा, ख़ुमारी हरि हरि नाम
चढ़ाईआ। नाता तुटे कूड़ संसारा, सगल समग्री दए तजाईआ। वर घर पाए एकँकारा, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा दस्से इक, इक अंक आप बणाइंदा। पांजा नाल देवे लिख, पंजां आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सिख्या लए सिख, साची सिख्या आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण अन्दर आवे दिस, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। श्री भगवान जन भगतां मिलण दी रखे सिक, आदि जुगादि जुग चौकड़ी राह तकाइंदा। सति सरूपी करे हित, हितकारी फेरा पाइंदा। इक पंज दा साचा मित, पन्द्रां अंक जणाइंदा। जिन्हां प्रेम प्रीती लग्गी खिच, तिन्हां आपणी गोद बहाइंदा । करे खेल साहिब अनडिठ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी महिमा गए लिख, सो अनभव प्रकाश वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक पंज दा साचा मेला, लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुर आप हो जाइंदा। कक्का कहे कलम दवात मेरा लेखा लिख्या, लोकमात मिले वड्याईआ। चार वरन दिती सिख्या, गुर शब्दी शब्द जणाईआ। नर निरँकार पाई भिच्छया, वस्त अमोलक इक वरताईआ। निरवैर हो के चारों कुण्ट वसया, दीन मज़्हब ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को कक्का दए समझाईआ। तत्ता तख्त सुल्तान, निरवैर पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि सदा मेहरवान, जन भगतां होए सहाईआ। सच सच दा देवे दान, सुच्च सुच्च करे कुड़माईआ। डूंग्घी भँवरी वेखे मार ध्यान, काया कवरी खोज खुजाईआ। लेखा जाणे जीव जहान, लख चुरासी पड़दा रिहा उठाईआ। काग़ज़ कलम होए हैरान, हरि हरि भेव कोए ना पाईआ। कायनात करे परेशान, पीर पैगम्बर नज़र कोए ना आईआ। कलमा हक़ जणाए आण, कातब करे आप लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कत्तक इक वड्याईआ । इक पंज दा पन्द्रां कक्का तत्ता कक्का पन्द्रां कत्तक, जन भगतां सोहणा वक्त, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को रंग वखाईआ। निरगुण कहे मैं निराकार, मेरा रूप नज़र ना आईआ। सरगुण कहे मैं तेरी धार, धार रूप वटाईआ। दूआ कहे मेरा संसार, सगल सृष्टी आपणी गोद बहाईआ। मेरी अंस गुर अवतार, पीर पैगम्बर बंस सुहाईआ। मेरा ढोला नाम जैकार, मेरा कलमा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ इक्को इक वड्याईआ। दूआ कहे मैं हो के दो, दो दो धार चलाइंदा। निरगुण कहे मेरा भेव ना जाणे को, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जिस नाल अन्तर करां मोह, तिस आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। अन्तर ओहो रूप हो, आप आपणा भेव चुकाइंदा। सब कुछ आपे
खोह, अन्तिम ज़ीरो कर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूए अग्गे इक्को सिफ़रा, जिस दा जाणे ना कोए फिकरा, फिकर विच मरे सर्ब लोकाईआ। दूआ कहे मैं दोआ रंग, दो दो वेस वटाईआ। मेरी सेजा सच पलँघ, श्री भगवान हंढ्ढाईआ। मेरा नाउँ नाम मृदंग, जीव जंत सुणाईआ। मेरा गीत सुहागी छन्द, रसना जिह्वा ढोला रहे जणाईआ। मेरा प्रेम आत्म अनन्द, निजानंद रिहा दरसाईआ। मेरा खेल घर घर मारी कंध, पड़दा विच टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सूरा सरबँग रिहा समझाईआ। दूए तेरा दूआ मीत, मित्र प्यारा नज़र किसे ना आइंदा। निरगुण सरगुण चलाई जिस रीत, रीतीवान खेल खलाइंदा। नित नवित्त लए जीत, जुग करता आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सदी तेरे नाल मिलाइंदा। दूए सुण कर ध्यान, निरगुण रूप रिहा जणाईआ। अन्तिम आउणा ओस म्यान, जिस विच्चों रूप प्रगटाईआ। तेरा दिसे ना कोए निशान, निशाना नज़र कोए ना आईआ। इक्को सिफ़र रहे प्रधान, सिफ़र रूप सहिज सुखदाईआ। जिस दा घर बेमुकाम, मुकाम हथ्थ किसे ना आईआ। जुग जुग देंदा रिहा पैग़ाम, साचा ढोला नाम सुणाईआ। जिस नूं करदे रहे सलाम, झुक झुक सजदा सीस झुकाईआ। जिस दे बरदे रहे ग़ुलाम, बरख़ुरदार रूप वटाईआ। सो साहिब सच्चा सुल्तान, दूआ सिफ़रा दए वड्याईआ। दूआ सिफ़रा खेल महान, समझ विच किसे ना आईआ। बीस बीस दो इक जवान, नर निरँकारा नज़री आईआ। पिछली छड्डण सर्ब दुकान, अग्गे करे इक पढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे सच फ़रमान, सति सतिवादी आप जणाईआ। बचया रहे ना कोए नादान, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीस दा सच विहारा, करे कराए करनेहारा, कुदरत कादर आपणा रंग वखाईआ। कुदरत रंग वेखे करतार, कादर कुदरत रिहा जणाईआ। कलिजुग जीव की करे विचार, मन मति बुध कम्म किसे ना आईआ। जिस दा होका दे के गए गुर अवतार, पीर पैगम्बर आस तकाईआ। सो साहिब सर्ब जीआं दा सांझा यार, घर घर डेरा लाईआ। गुरमुख रूप सर्ब रिहा वखाल, गुर गुर इक्को इक बुझाईआ। मनमुख जीव सो शैतान, जो हरि का नाम भुलाईआ। भरोसा आए ना विच जहान, जिन्हां मन वासना रही सताईआ। तिन्हां मिले सतिगुर सच्चा काहन, जिन्हां इक्को आस रखाईआ। नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक इक्को जोती नूर महान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण गया समझाईआ। पुरख अकाल मन्नो इष्ट महान, दृष्ट सब दी दए खुल्हाईआ। गुर शब्द वड बलवान, पंज तत्त कोए रहिण ना पाईआ। जब तक्क सतिगुर पूरा होए ना मेहरवान, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा भगत भगवन्त साचे सन्त नर हरि नरायण बण बण कन्त, कन्तूहल इक्को इक जणाईआ। सम्बल नगर कहे सो, जिस मिले माण वड्याईआ। जिस घर पारब्रह्म प्रभ करे लो, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सतिगुर दाता दीन दयाल अन्दर बहे हो, होका इक्को नाम दिवाईआ। जन भगतां ढोआं देवे ढो, धुर दी वस्त इक वरताईआ। सृष्टी नालों होवे निरमोह, मोह इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सम्बल दए समझाईआ। सम्बल नगर गोबिन्द खेड़ा, पुरख अकाल दए वड्याईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा, निज नेत्र नज़री आईआ। कूड़ कुड़यारा कोई ना पावे घेरा, ठग्ग चोर यार लुट्टण कोए ना जाईआ। इक्को ओथे नाता जुड़े तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सम्बल दए समझाईआ। सो सम्बल सच्चा देस, जिस मिले माण वड्याईआ। जिस घर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रहे हमेश, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। जिस घर विष्न ब्रह्मा शिव करन सेव, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सो सम्बल रहे हमेश, जिथ्थे निरगुण नूर प्रवेश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए जणाईआ। सम्बल सोहे साची नगरी, नगर खेड़ा इक वसाईआ। जिस गृह पुरख अकाल जोत उजगरी, उजागर करे विच लोकाईआ। सति शब्द दी रखे समग्री, असति वस्त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी मर्ज़ी नाल प्रगटाईआ। सम्बल नगरी हरि का मन्दिर, गोबिन्द गीत अल्हाईआ। बिन अबिनाशी करते कोई ना खोल्हे जन्दर, अन्दर लँघ कोए ना पाईआ। लख चुरासी जगत वासना नौ दुआर भाउदी बन्दर, बन्दना सच ना कोए जणाईआ। भाग लग्गे जिस अन्धेरी कन्दर, निरगुण जोत होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सम्बल दए समझाईआ। सम्बल सो जो सब दा सांझा, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। श्री भगवान दे गीत गांदा, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। अट्ठे पहर ध्यान रखांदा, नेत्र अक्ख ना कोए बदलाइंदा। दोए जोड़ सीस झुकांदा, धूढ़ी टिक्का मस्तक छुहाइंदा। दिवस रैण राह तकांदा, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। जिस वेले श्री भगवान मेरे अन्दर आवे थक्का मांदा, साची सेज अग्गों वखाइंदा। गुर गोबिन्द कहे मेरे प्रेम दा बांधा, हरि जू सम्बल डेरा लाइंदा। जिस दा कोई ना दिसे आंढ गवांढा, शरीक नज़र कोए ना आइंदा। बाढी मात ना कोए बणांदा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। सूरज चन्द ना कोए चमकांदा, मण्डल मण्डप ना वेख वखाइंदा। इक्को परम पुरख परमेश्वर स्वामी आपणा नूर धरांदा, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेड़ा इक वसाइंदा। साचा खेड़ा सम्बल दुआर, मिले नगर वड्याईआ। पंचम मीता पंच
प्यार, पंचम राग धुन सुनवाईआ। पंचम सखीआं मंगलचार, पंचम गीत गोबिन्द अल्हाईआ। पंचम मेला इक दरबार, पंचम वज्जे सच वधाईआ। पंचम खोल्ह आप कवाड़, पंचम पड़दा दए चुकाईआ। पंचम मेला मेलणहार, पंचम पंच विच समाईआ। परपंच दिसे ना तिस दुआर, कूड़ समग्री नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द महल्ल अपर अपार, जिस सम्बल नाउँ वड्याईआ। तिस घाड़त घड़े करतार, घड़नहार इक हो जाईआ। सो जन पावे सार, जिस सतिगुर पूरा दए समझाईआ। अक्खरां विच ना आए विचार, पत्थरां नाल ना कोए सुहाईआ। जिस ने सत्थर हंढ्ढाया यार, सो साहिब दए समझाईआ। सम्बल सोहे विच संसार, जिस गृह वसे आप निरँकार, निरगुण आपणा नूर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वखावणहारा साचा घर, सम्बल इक्को देणा वखाईआ। आदि पुरख आदि अबिनाशा, आपणा भेव जणाईआ। असुते प्रकाश कर प्रकाशा, अनभव नूर रुशनाईआ। आपणे अन्तर आपणी आशा, निरगुण निरगुण आप प्रगटाईआ। आपे देवणहार भरवासा, मेहरवान अख्वाईआ। आपे शहिनशाह बण शाहो शाबाशा, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। आपे हो तख्त निवासा, तख्त ताज इक वड्याईआ। आपे राजन राज भूप वड राजा, रंक आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। आदि पुरख अगम्मी नूर, नूर नज़र किसे ना आइंदा। आदि पुरख सच ज़हूर, ज़ाहरा आपणी कल धराइंदा। आदि पुरख सर्ब कला भरपूर, भरपूरी आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल आपे रच, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। आपे निरगुण नूर बण के सच्च, सच दए आप वड्याईआ। आपे हो हरि प्रतख, पारखू आपणा नाउँ रखाईआ। आपे बोल सच अलख, अलख अलख आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणा खेल दए समझाईआ। आपणी खेल करे करतार, सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो तैयार, आप आपणी कल वखाइंदा। एकँकार खेल अपार, अक्ल कल आपणा वेस वटाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान ख़बरदार, बेख़बर आप हो जाइंदा। अबिनाशी करता मीत मुरार, आप आपणा संग निभाइंदा। पारब्रह्म प्रभ चोबदार, सेवक सेवक रूप जणाइंदा। मुकामे हक़ सांझा यार, लाशरीर नूर उपाइंदा। आपणी इच्छया खेल अपार, भिच्छया इक्को इक वरताइंदा। महल अटल इक न्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। महल अटल उच्च मनारा, निरगुण आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। नाउँ रख सचखण्ड दवारा, हरि साची बणत बणाईआ। चार कुण्ट ना कोए हद्द दीवारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। निरगुण दीआ बाती
कर उज्यारा, इक्को जोत करे रुशनाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, इक इकल्ला बेपरवाहीआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। आपणे मन्दिर अन्दर करा इक पसारा, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण आपणी वंड बणाईआ। निरगुण वंड वंडे निरँकारा, आप आपणी दया कमाईआ। निरगुण पुरख निरगुण नार, निरगुण सेज रिहा सुहाईआ। निरगुण निरगुण करे प्यार, निरगुण अंगीकार अख्वाईआ। निरगुण अन्दर निरगुण बाहर, निरगुण ज़ाहर रूप जणाईआ। निरगुण दाई दाया बण खेल करे अपार, आप आपणा खेल वरताईआ। निरगुण जम्में सुत दुलार, शब्दी शब्द नाउँ धराईआ। शब्द सुत कर प्यार, प्रभ देवणहार वड्याईआ। घर विच घर कर तैयार, सचखण्ड अन्दर थिर घर दए बणाईआ। सुत दुलारा दए बिठाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवणहारा सच प्यार, चरण प्रीती दए समझाईआ। उठ अगम्मी मेरे लाडले लाल, लालन आपणा भेव चुकाईआ। सचखण्ड दुआर मेरी धर्मसाल, थिर घर तेरी सेज सुहाईआ। सदा सदा रहां तेरे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। अग्गे मार्ग दयां सखाल, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सुत दुलारे चढ़या चा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। सो पुरख निरँजण मिल्या इक मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। हरि पुरख निरँजण दए सलाह, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। एकँकारा बेपरवाह, बेपरवाही विच रखाइंदा। आदि निरँजण जोत जगा, जोती नूर नूर चमकाइंदा। अबिनाशी करता पकड़े बांह, बाहू बाहू हेठ रखाइंदा। श्री भगवान देवे ठंडी छाँ, मेहर नज़र टिकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ झोली रिहा वखा, वस्त अमोलक इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सुत दुलारे इक ध्यान लगाइंदा। सुत दुलारे कर ख़बरदार, सो साहिब दए वड्याईआ। मेरा हुक्म तेरी धार, तेरी धार मेरे विच समाईआ। तेरा रूप अगम्म अपार, मेरा रूप तेरे विच समाईआ। तेरा हुक्म इक वरतार, हुक्मी हुक्म दए दृढ़ाईआ। तेरी इच्छया कर बलकार, वड वड्डा दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द दए समझाईआ। शब्द सुत तेरा होए पसारा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। तेरा मेरा इक दवारा, दूजा घर ना कोए वंडाइंदा। मेरा हुक्म तेरा दरबारा, तेरा हुक्म सर्ब जणाइंदा। तेरे अन्तर निरगुण धारा, निरगुण नूर नूर वखाइंदा। साहिब साचा करे उपकारा, उपकारी आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण देवे साचा वर, साची सिख्या आप दृढ़ाइंदा। शब्द सुत तेरी विश्व धार, विष्न रूप जणाईआ। विष्नूं अन्दर भर भण्डार, अमृत रूप वटाईआ। अमृत अन्दर खेल अपार, कँवल कँवल वखाईआ। कँवल अन्दर ब्रह्म पसार, पारब्रह्म रिहा जणाईआ।
पारब्रह्म प्रभ खेल न्यार, निरगुण निरगुण आपणा राह चलाईआ। करे खेल आप करतार, करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सुन अगम्म वेखे धूंआँधार, शंकर मेला सहिज सुभाईआ। तिन्नां वचोला बण के सिरजणहार, तेरे हथ्थ दए फड़ाईआ। तेरा हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तिन्नां देवे हुक्म सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। बाले नढ्ढे छोटे करे ख़बरदार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जाए उठ, श्री भगवान आप उठाइंदा। ठाकर अबिनाशी आपे तुठ, साची सेवा आप जणाइंदा। संसारी भण्डारी सुहाए रुत्त, लै दीबाण वंड वंडाइंदा । तिन्ने नेत्र रो पए पुत्त, नैण नीर सब वहाइंदा। प्रभ साडे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाइंदा। श्री भगवान ठाकर तुठ, दीनन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, सुत शब्द दए धरवासा, विष्न ब्रह्मा शिव प्रकाशा, नूरी नूर नूर उपाइंदा। आदि जाणे आदि भगवान, आदि आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि नूर नूर महान, आदि जोत जोत रुशनाईआ। आदि नज़र ना आए कोई निशान, आदि वेखण अग्गे कोए ना जाईआ। आदि आदि हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ । आदि आदि सच मकान, सचखण्ड दुआर इक सुहाईआ। आदि आदि इक फ़रमान, धुर फ़रमाना इक अल्हाईआ। आदि आदि खोल्ह दुकान, सुत दुलारे हट्ट चलाईआ। आदि आदि कर परवान, विष्न ब्रह्मा शिव अंग लगाईआ। आदि आदि खेल महान, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाईआ। आदि आदि कर बलवान, पंज तत्त रूप वखाईआ। आदि आदि हो मेहरवान, निरगुण सरगुण लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि दी जाणे खेल, खेलणहारा इक अख्वाईआ। आदि जणाया जिस आप, सो आपणे विच समाइंदा। जिस दा कोई ना दिसे बाप, पिता पूत ना कोए अख्वाइंदा। जिस दा समझ ना आवे जाप, सो जाप आपणा नाउँ रखाइंदा। जिस दा नज़र ना आवे कोई साक, सो सगला संग निभाइंदा। निरगुण आपणा थापण थाप, निरवैर आपे वेख वखाइंदा। अजूनी रहित कर प्रकाश, प्रकाश प्रकाश विच्चों प्रगटाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, आपणा खेल आप खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, हरि आपणी कार कमाइंदा। पिछला जन्म जणाए घोगढ़, गोबिन्द गुर जणाईआ। जिस दा अन्तिम कीती ओकड़, बाज़ कोलों तुड़ाईआ। सो काया दिसे फोकड़, हरि नाम नज़र ना आईआ। वेले अन्त अन्त रोतड़, रो रो गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब जन्म दए जणाईआ। घोगढ़ मारया सतिगुर बाज़, इक्को चोट लगाईआ। अन्दरों आई इक आवाज़, गोबिन्द तेरी सरनाईआ। मेरा दुरमति मैल धो दाग़, चुंज विश्टा रूप वटाईआ। तेरा दर्शन कीता
आज, दर्शन करदयां तन रहिण ना पाईआ। मैं सुणया तूं ग़रीब निवाज़, दर आयां पार लँघाईआ। मेरा साजण दे साज, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। वेले अन्तिम रखीं लाज, तेरी इक्को सरन तकाईआ। किहा बचन गुरू महाराज, सतिगुर सच रिहा जणाईआ। तेरा अन्तिम वेखां काज, लोकमात वेस वटाईआ। माणस जन्म देवां दाज, मानुख तेरा नूर रुशनाईआ। पंज तत्त तेरा समाज, मन मति बुध करां कुड़माईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे सुण मेरे मीत, हरि साहिब सच जणाइंदा। तेरी अन्त बदली नीत, नीतीवान वेख वखाइंदा। तूं गोबिन्द रख्या चीत, गोबिन्द तेरी चेतन धार जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम आवे बीस बीस, बीसे तेरा लेख मुकाइंदा। दर आ के दए हदीस, सच इक्को नाम दृढ़ाइंदा। जिस दे छत्तर झुल्ले सीस, सो साहिब फेरा पाइंदा। बण वचोला कोई ना लाए फ़ीस, फ़ैसला इक्को वार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक रखाइंदा। जन्म जन्म विच देवे बदला, बदली आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर गोबिन्द इन्साफ़ी अदला, अदल इक्को इक जणाईआ। चार जन्म विच पंखी भज्ज ला, पंचम जामे लए मिलाईआ। कागों हँस कराए चिट्टा रहिण ना देवे बगला, डड्ड मच्छ हथ्थ कोए ना आईआ। दर दवारे आ के हो ना जाणा पगला, गुर सतिगुर साची सच जणाईआ। फिर भेव चुकाए अगला, जे प्रभ लग्गें सरनाईआ। काया चोली सतिगुर सरनाई रंग ला, रंगणहार इक अख्वाईआ। वस्त अमोलक नाम मंग ला, रसना जिह्वा ढोला राग अल्हाईआ। माणस जन्म विच माणस अनन्द लै, मिल सतिगुर सच्चे सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, पूरब लहिणा पूरब जन्म, माणस लेखे लाए कर्म, निहकर्मी आपणी दया कमाईआ। जन्म कर्म दे कटे पाप, पूरब लेखा वेख वखाईआ। चरण कँवल जिस बंधाए नात, नाता सतिगुर नाल जुड़ाईआ। सो गुरमुख गुरसिख होए पाक, पतित पुनीत लए कराईआ। लेखे लाए तन माटी ख़ाक, पंज तत्त आपणी झोली पाईआ। आत्म परमात्म बणे सज्जण साक, सगला संग इक अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां ने जपणा सांझा जाप, सोहँ ढोला इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कांड दा लेखा सर्ब मिटाईआ ।
२६ जेठ २०२० बिक्रमी जस कौर दे गृह पिण्ड निहाल पुर सिम्बल जम्मू
जुग जुग खेल करे समरथ, प्रभ समरथ वड्डी वड्याईआ। जुग जुग नाम चलाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जुग जुग धर्म चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जुग जुग बोल सच अलख, अलख निरँजण ढोला गाईआ। जुग
जुग निरगुण मार्ग दस्स, सरगुण सच लए समझाईआ। जुग जुग लख चुरासी अन्दर वस, जुग जुग आपणा रूप दरसाईआ। जुग जुग सरगुण हो प्रगट, गुर गुर आपणी धार बंधाईआ । जुग जुग निर्मल जोत कर प्रकाश, जोती जाता नाउँ रखाईआ। जुग जुग जन भगतां बणे दासी दास, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग सन्तन पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। जुग जुग गुरमुखां वसे पास, नर हरि विछड़ कदे ना जाईआ। जुग जुग गुरसिखां लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग जुग वेखे खेल तमाश, लख चुरासी नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। जुग जुग खेल श्री भगवन्त, हरि करता आप कराइंदा। जुग जुग नाम मणीआ मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। जुग जुग उपाए साचे सन्त, सन्त सज्जण आप जगाइंदा। जुग जुग चाढ़्हे चोली रंग बसन्त, काया रंगण इक वखाइंदा। जुग जुग तोड़े गढ़ हउमें हंगत, माया ममता मोह मिटाइंदा। जुग जुग मेला साची संगत, गुरसिख गुर गुर आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। जुग जुग खेल श्री भगवान, नर निरँकार आप कराईआ। जुग जुग खेल दो जहान, दो जहानां वाली आप वखाईआ। जुग जुग प्रगट हो विच जहान, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। जुग जुग भगतां देवे दान, दाता दानी इक अख्वाईआ। जुग जुग आत्म परमात्म बणे काहन, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। जुग जुग शब्द अनाद दए ज्ञान, गोबिन्द करे पढ़ाईआ। जुग जुग विछड़े मेले आण, मेल मिलावा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जुग जुग वेखे वेखणहारा, निरगुण आपणा खेल कराइंदा । जुग जुग पावे साची सारा, महासार्थी भेव चुकाइंदा। जुग जुग लेखा जाणे अन्दर बाहरा, गुप्त ज़ाहरा राह वखाइंदा। जुग जुग मेला नारी कन्त कन्त भतारा, सेज सुहञ्जणी डेरा लाइंदा। जुग जुग नाम शब्द जैकारा, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। जुग जुग सति सति वरतारा, सति सतिवादी सच वस्त वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी कार कमाइंदा। जुग जुग खेल पुरख अथाह, आपणी कार कमाईआ। जुग जुग निरगुण सरगुण बण मलाह, बेड़ा लोकमात तराईआ। जुग जुग सतिगुर गुर गुर देवे सलाह, गुरमुख अक्खर इक पढ़ाईआ। जुग जुग बख्शे चरण कँवल ध्यान, देवे सरन सच्ची सरनाईआ। जुग जुग मेल मिलाए आण, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जुग जुग मेला भगतन दास, श्री भगवान आप कराइंदा। जुग जुग निरगुण हो के वसे पास, सरगुण बूझ बुझाइंदा। जुग जुग जोती नूर कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। लेखा जाण पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। जुग जुग करनी करे करतारा, हरि करता वड वड्याईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लै अवतारा, वड अवतारी फेरा पाईआ। जन भगतां खोल्ह बंद किवाड़ा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। नाम वज्जदी रहे सच सतारा, बिन तन्दी तन्द राग अल्हाईआ। घर मन्दिर कर उज्यारा, दीपक जोत करे रुशनाईआ। घर अमृत ठंडा ठारा, निझर झिरना दए झिराईआ। घर ठाकर स्वामी मीत मुरारा, घर साहिब सतिगुर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भेव खुल्हाईआ। जन भगतां खोल्हे हरि जू भेव, अभेद आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण साची सेव, सेवा साची इक दृढ़ाइंदा। प्रेम प्रीती अमृत मेव, रस इक्को इक चखाइंदा। सतिगुर सच्चा वड देवी देव, देव आत्मा वेख वखाइंदा। आदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल इक्को आसण लाइंदा। सिफ्त लगाए रसना जिह्व, बत्ती दन्द जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी साहिब सतिगुर, दीन दयाल आप कमाईआ। जन भगतां लेखा जाणे धुर, पूरब लहिणा रिहा मुकाईआ। निरवैर वेखे चढ़ के घोड़, घोड़ा इक्को इक उपाईआ। दो जहानां रिहा दौड़, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख सज्जण जाए बौहड़, हरिजन साचे लए उठाईआ। सन्त सतिगुर बुझाए औड़, अमृत मेघ इक बरसाईआ। भगत भगवान वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर पड़दा इक चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई पुरख निरँजण, हरि दाता बेपरवाहीआ। जन भगतां नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। घर विच घर मिले सज्जण, दर मन्दिर वज्जे वधाईआ। सच सरोवर कराए मजन, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। लेखे लाए काया माटी कंचन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान बेपरवाहीआ। मेहरवान प्रभ होए आप, आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां देवे इक्को जाप, तूं मेरा मैं तेरा नाम जपाइंदा। सोहँ ढोला वड प्रताप, बण वचोला वेख वखाइंदा। धुरदरगाही अलखना अलाख, इक्को अलख जगाइंदा। सन्त सुहेले लए राख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निरगुण सरगुण हो के दासी दास, कलिजुग अन्तिम सेव कमाइंदा। निज आत्म रखे वास, परमात्म आपणा पड़दा लाहइंदा। भगत सुहेला सोहे साची खाट, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। अग्गे पिच्छे मेट वाट, दूर दूर दुराडा नेड़े आइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, सतिगुर चन्द इक चमकाइंदा। अन्तर अन्तर पुछे वात, बाहर बसन्तर अग्न बुझाइंदा । जन भगतां बणे सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। बंद कवाड़ी खोल्ह ताक, निर्मल नूर इक वखाइंदा। पूरी करे आत्म ख्वाहिश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे पारब्रह्म, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। लेखा जाणे दमां दम,
पवण पवणां विच समाईआ। निरगुण करे आपणा कम्म, सरगुण आपणे धंदे लाईआ। कलिजुग अन्तिम बेड़ा बन्न्ह, नर हरि आपणे कंध उठाईआ। जन भगतां भरम भुलेखा कढ्ढ जन, जननी रूप इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बोध अगाधा देवे इक ज्ञान, इक नाल इक लए मिलाईआ।