पुस्तकालयभाग १४

२६ जेठ २०२० बिक्रमी सेवा सिँघ दे गृह पिण्ड कीर जम्मू

पुरख अकाल बोलो जैकार, घर साचे वज्जे वधाईआ। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण सांझा यार, एकँकार सच्चा शहिनशाहीआ। आदि निरँजण हो उज्यार, अबिनाशी करता धार चलाईआ। श्री भगवान वसणहार ठांडे दरबार, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण आसण लाईआ। महल अटल इक अपार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। करे खेल आप करतार, इक इकल्ला नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि इक्को नाअरा लाईआ। पुरख अकाल बोले मीत, दो जहानां वाली आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण साची रीत, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा। त्रैभवण धनी बैठा रहे सदा अतीत, त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ाइंदा। जन भगतां काया करे ठंडी सीत, सीतल धारा इक वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक वडियाइंदा। पुरख अकाल रसना गाओ, दरगाह साची मिले वड्याईआ। आत्म अन्तर मैल धुआओ, दुरमति मैल रहे ना राईआ। गुर का शब्द हिरदे वसाओ, हरि हरि मेला सहिज सुभाईआ। नाउँ निरँकारा ढोला सोहँ इक अलाओ, घर मिले बेपरवाहीआ। अमरापद एका पाओ, पारब्रह्म मिले सरनाईआ। पुरख अकाल लागो पाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ। पुरख अकाल सांझा यार, वंड विच किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी खेल अपार, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह कवाड़, थिर घर डेरा लाइंदा। शब्द अगम्म कर उज्यार, नाद अनादी राग अल्हाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख अकाल, निरगुण निरवैर आप कमाईआ। सचचण्ड निवासी दीन दयाल, दयानिध वड वड्याईआ । जुग चौकड़ी हो कृपाल, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जोती जाता जोत बेमिसाल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए चुकाईआ। पुरख अकाल खेल अगम्मा, भेव कोए ना पाइंदा। ना मरे ना कदे जम्मां, जीवण जुगत ना कोए रखाइंदा। निहकर्मी करे आपणा

कम्मां, हरि करता कार कमाइंदा। दो जहानां बन्न्हे बन्न्हां, बेड़ा बन्न्ह आप चलाइंदा। निरगुण नूर चाढ़्हे चन्नां, जोती जोत जोत चमकाइंदा। वसणहारा बिन छप्पर छन्नां, साचे मन्दिर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वरताइंदा। साची खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी कर पसार, निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, नानाकार रूप धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर तैयार, साची सेवा इक समझाईआ। लेखा जाण गुरू अवतार, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। साची रचना एकँकार, अक्ल कलधारी आप जणाइंदा। लेखा जाण दो जहान, जीवण जुगत सर्ब जणाइंदा। सच संदेसा देवे आण, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। हरिजन साचे भगत पछाण, बेपहचान बूझ बुझाइंदा। अन्तर देवे इक्को दान, परमात्म आपणे रंग रंगाइंदा। सच झुलाए धर्म निशान, निशाना इक्को इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप प्रगटाइंदा। साची कल प्रगटे मात, हरि वड्डा वड वड्याईआ। चार वरन दी इक जमात, चारों कुण्ट दए बणाईआ। एका देवे नाम दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म परमात्म पढ़ाए गाथ, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी एकँकार, हरि सतिगुर आप कराइंदा। जुग चौकड़ी लै अवतार, गुर गुर रूप वटाइंदा। शब्द अगम्म बोल जैकार, अनादी नाद सुणाइंदा। लख चुरासी कर पसार, घट घट डेरा लाइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, जोती जोत डगमगाइंदा। दर दरवाज़ा खोल्ह किवाड़, बंक दुआर इक सुहाइंदा। भगत भगवन्त लए उठाल, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, सरगुण साची सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाइंदा। साची खेल करे गोबिन्द, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कूड़ी क्रिया ना कोई चिन्द, चिन्ता सोग ना कोए रखाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। दाता दानी सागर सिन्ध, घर साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीआं दा दाता इक हो जाईआ। सर्ब जीआं दा इक भगवान, एकँकारा नांउँ रखाइंदा। सदा सदा सद मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। आत्म परमात्म देवे ज्ञान, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, चौदां लोक पड़दा लाहइंदा। सन्त सुहेले मेले आण, जुग जुग आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल वखाइंदा।

निरगुण खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। जन भगतां होए सदा दास, निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। आत्म जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। बोध अगाध सुणाए गाथ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। इक्को मंत्र इक्को पाठ, पूजा इक्को इक समझाईआ। इक्को साहिब पुरख समराथ, सगला संग इक निभाईआ। इक चलाए जुग जुग राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। इक्को वेखे पत्तण घाट, इक्को बैठा डेरा लाईआ। इक्को मेटे लख चुरासी वाट, पांधीआं पन्ध दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। इक्को दाता सूरबीर, साहिब सतिगुर हरि अख्वाइंदा। इक्को अमृत देवणहारा नीर, अमृत जाम इक प्याइंदा। इक्को बख्शणहारा खण्डा नाम शमशीर, चण्ड प्रचण्ड इक चमकाइंदा। इक्को तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। इक्को बदलणहार तकदीर, तदबीर आपणी आप समझाइंदा। इक्को शहिनशाह बेनज़ीर, नूर नुराना नज़री आइंदा। इक्को गुणी गहर गम्भीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब खेल कराइंदा। सो साहिब श्री भगवान, जिस हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढ्ढाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां देवे ज्ञान, अक्खर अक्खर कर पढ़ाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया मकान, दूई द्वैत पड़दा दए चुकाईआ। नाता तोड़ पंज शैतान, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हरि का खेल अगम्म अपार, कलिजुग अन्त अन्त कराइंदा। लेखा जाण जुग चौकड़ी चार, नव नौ खोज खुजाइंदा। शब्द अनादी इक जैकार, धुर दा राग अल्हाइंदा। भेव चुका गुरू अवतार, पीर पैगम्बर पड़दा लाहइंदा। सच निशाना इक वखाल, धर्म दवारा इक जणाइंदा। वड मेहरवान हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक कमाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत जगाइंदा। पंज तत्त वेखे सच्ची धर्मसाल, काया मन्दिर फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग गुरु गुरदेव, हरि स्वामी आप रंगाईआ। वसणहारा निहचल धाम निहकेव, अटल बेपरवाहीआ। वड वड्डा वड देवी देव, सूरबीर अख्वाईआ। आदि जुगादी अलख अभेव, अगोचर इक्को इक हो जाईआ। नाता तोड़ रसना जिह्व, अनहद नादी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे अन्त, सो साहिब वेस वटाइंदा। श्री भगवान साचा सन्त, निरवैर भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त आप उठाइंदा। गुरमुख विरला लाए अंगत, अंगीकार आप हो जाइंदा। दूजे दर ना होए मंगत, भिच्छया झोली ना कोए पुआइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल कलिजुग रूप, कलकाती आप वखाईआ। झूठा डंक चारे कूट, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। कोई ना दिसे साचा पूत, सपूत रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सच वड्याई श्री भगवान, जुग जुग आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दे दे माण, लोकमात राह चलाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान आप दृढ़ाइंदा। अञ्जील कुराना खोल्ह दुकान, खाणी बाणी वंड वंडाइंदा। गुर अवतार कर बलवान, बल आपणा विच रखाइंदा। पीर पैगम्बर कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। भगत भगवान कर पहचान, निरगुण नूर नूर दरसाइंदा। साचे सन्त खेल महान, सति सतिवादी आप वडियाइंदा। गुरमुख गुर गुर मेला आण, गुर चरण कँवल बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव खोल्हणहारा, एका एक वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण लै अवतारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। चारों कुण्ट नाम जैकारा, इक्को राग सुणाईआ। चार वरनां करे ख़बरदारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रिहा समझाईआ। आत्म परमात्म मेला नार कन्त भतारा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। शब्द डंका विच संसारा, राउ रंका आप सुणाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। सर्ब जीआं दा पीर ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर वेस वटाईआ। नूर इलाही परवरदिगारा, हक़ मुकाम करे रुशनाईआ। सच तौफ़ीक परवरदिगारा, रफ़ीक इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा रिहा जणाईआ। भेव अभेदा खोल्हे पंज तत्त, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी राह चलाईआ। नाम निधाना मणीआं मंत, इक्को राग सुणाईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर साचा बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। साची करनी करने आया, पारब्रह्म पुरख करतार। हरिजन साचे लए जगाया, लख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर। अमृत आत्म जाम प्याया, सीतल धार रखे ठंडी ठार। नेत्र नैण इक खुलाया, निज नेत्र कर उज्यार। मित्र बण के हरि जू आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुरदरगाही लेखा आप, प्रभ आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहारा जाप, साचा मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। हरिजन सज्जण लए राख, लख चुरासी शौह दरयाए रुढ़ाइंदा। भगत भगवान जुड़े नात, नाता बिधाता आप बन्न्हाइंदा। सति सतिवादी सज्जण साक, श्री भगवान इक हो जाइंदा। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बोध अगाधा राग अल्हाइंदा। बोध अगाधा इक्को

नाद, सति सतिवादी आप वजाईआ। सदा सुणाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड वज्जे वधाईआ। सन्त सुहेले सज्जण लाध, गुर मंत्र इक पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया होवे नास, मन ममता रहिण ना पाईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। शब्द चलाए पवण स्वास, स्वास स्वासां नाल समाईआ। लेखा चुके पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। गुरमुखां पूरी करे आस, तृष्ना मात रहिण ना पाईआ। पकड़ उतारे साचे घाट, पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। जुग चौकड़ी मुकावणहारा वाट, पांधी आपणा फेरा पाईआ। आत्म अन्तर पढ़ाए सच्ची गाथ, सो पुरख निरँजण भेव चुकाईआ। सगल वसूरे जाइण लाथ, दु:ख दर्द ना लागे राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द समझाईआ। हरि का शब्द सतिगुर सच्चा, सच सच वखाइंदा। गुरमुख विरला बणे बच्चा, बचपन गुर गुर गोद उठाइंदा। लख चुरासी जीव भाण्डा कच्चा, थिर रहिण कोए ना पाइंदा। मन वासना अन्दर नच्चा, मन का मणका ना कोए भुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या सर्ब समझाइंदा। साची सिख्या चार वरन, पुरख अकाल आप जणाईआ। नेत्र खुल्हे हरन फरन, निज नेत्र करे रुशनाईआ। लहिणा देणा चुक्के जन्म मरन, मरन जन्म गेड़ कटाईआ। जो जन पए सरनाई सतिगुर सरन, ठाकर स्वामी लए तराईआ। करता पुरख करनी करन, हरि कीमत आपे पाईआ। कूड़ी क्रिया कूड़े लड़न, गुरमुख अन्तर ध्यान इक लगाईआ। साचा गीत गोबिन्द सोहला पढ़न, जै जैकार पुरख अकाल सुणाईआ। साचे मन्दिर इक्को वड़न, धर्मसाल इक सुहाईआ। आत्म सेजा आपणी चढ़न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा दए चुकाईआ। साचा पड़दा खोल्हे भगवान, जन भगतां दया कमाइंदा। अन्तर आत्म इक ज्ञान, ब्रह्म विद्या सच पढ़ाइंदा। जूठ झूठ सर्ब मिट जाण, सच सुच्च इक समझाइंदा। नेड़ ना आए काम क्रोध लोभ मोह हँकार शैतान, कूड़ी शरअ ना वंड वंडाइंदा। काया मन्दिर वेख मकान, साचा काअबा आप वडियाइंदा। सुरती शब्दी मेला मिले आण, घर सज्जण दया कमाइंदा। शब्द अनाद सुणे धुन्कान, अनहद रागी राग सुणाइंदा। अमृत देवे पीण खाण, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे वेखण जोग, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। भगत भगवान धुर संजोग, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। राह तक्कण चौदां लोक, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दा गायण श्लोक, साचा ढोला रहे जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि इक्को ओट, एकँकार सच्ची सरनाईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे कोट, थिर घर शब्द रूप जणाईआ। निरगुण प्रगट कर जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन मेला मेल मिलाईआ। भगतन मीता एकँकार, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, रूप अनूप आप धराइंदा। सन्त साजण करे प्यार, सतिगुर आपणे अंग लगाइंदा। मनमुख डोबे मझधार, बेड़ा शौह दरयाए रुढ़ाइंदा। राए धर्म मारे मार, वेले अन्त ना कोए छुडाइंदा। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। रसना कूड़ी कूड़ा विकार, कूड़ कुड़यारे धंदे लाइंदा। जिन्हां साहिब सतिगुर मिल्या मीत मुरार, सो साहिब सिख्या इक समझाइंदा। गुरमति सारे करो प्यार, मनमति बाहर कढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। भगत भगवान इक्को नाता, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण गाथा, सोहँ ढोला इक अल्हाईआ। नानक निरगुण इक पछाता, दूजे समझ किसे ना काईआ। गोबिन्द पुरख अकाल दाता, इक्को पिता इक्को माईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण हो के सरगुण वसे साथा, सगला संग निभाईआ। चार वरन बणाए इक जमाता, चारों कुण्ट, इक रुशनाईआ। चार युग दा खेल तमाशा, चार यारी नाल हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां लेखा दो जहान, सो पुरख निरँजण आप चुकाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे आण, अनभव आपणी धार प्रगटाइंदा। सच सच करदा रिहा प्यार, प्रेम प्रीती इक बंधाइंदा। निर्मल जीआ दीआ कर उज्यार, जोती जोत डगमगाइंदा। काया मन्दिर खोल्ह किवाड़, आत्म ताकी कुंडा लाहइंदा। अनहद नाद सुणे धुनकार, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। झिरना झिरे अपर अपार, बूँद स्वांती आप टपकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान राह वखाइंदा। भगत कहे प्रभ मेरा संग, सगला संग निभाईआ। निरगुण हो के अन्दर गया लँघ, आत्म सेजा सोभा पाईआ। दूई द्वैत ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। हरि का नाम सुणाया छन्द, गीत गोबिन्द इक अल्हाईआ। आत्म मिल्या परमानंद, निजानंद रिहा वखाईआ। सुरती शब्दी टुट्टी डोर गंढ्ढ, इक्को बन्धन देवे पाईआ। जोत निरँजण चढ़े चन्द, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। सतिगुर पूरा सदा बख्शंद, बख्शणहार वड वड्याईआ। लेखा जाणे इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड, ततव तत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन देवणहार वड्याईआ। भगवन कहे मेरा भगत मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो नित नवित्त गावे सच्चा गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। दर्शन करे इक अतीत, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। नज़री आए लाशरीक, शरकत कोए रहिण ना पाईआ। जिस दा मार्ग इक बारीक, मग चले ना कोए राईआ। जिस दा हुक्म सच ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर रखण उडीक, सो साहिब पुरख बेपरवाहीआ । लख चुरासी परखे नीत, घट घट आपणा डेरा

लाईआ। जन भगतां दस्से इक प्रीत, चरण कँवल सच्ची सरनाईआ। पंज तत्त काया होवे ठंडी सीत, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। जींवदयां जग लए जीत, तिस भगत मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत भगवान सोहे जग, श्री भगवान दया कमाइंदा। फड़ के हँस बणाए कग्ग, कागों हँस उडाइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध मुकाइंदा। अनहद वज्जे साचा नद, अनरागी आपणा राग अल्हाइंदा। अमृत जाम प्याए साची मध, दिवस रैण ख़ुमार चढ़ाइंदा। माया ममता नालों कर के अड्ड, सुरती शब्द नाल मिलाइंदा। कर प्रकाश अन्धेरी खड्ड, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। सच दवारा वखाए इक्को पद, जिस घर हरि जू सोभा पाइंदा। सृष्ट सबाई नालों कर अलग्ग, मन्दिर इक्को इक वडियाइंदा। लेखे लाए काया माटी चम्म नाड़ी हड्ड, जिस जन आपणे अंग लगाइंदा। कूड़ कुड़यारा जगत नाता सन्त सुहेला जाए छड्ड, पुरख अबिनाशी इक्को इक ध्यााइंदा। दीन मज़्हब दी पार कर हद्द, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। अबिनाशी करता साचे मन्दिर लए सद्द, सरगुण निरगुण कूक इक सुणाइंदा। ब्रह्म कहे पारब्रह्म मैं तेरी यद्द, तेरा बंस सरबंस तुध बिन पार ना कोए कराइंदा। पुरख अकाला दीन दयाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाए सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक वडियाइंदा। धर्मसाला वेखो सिख, सो सतिगुर आप वखाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण भिख, दर बैठे सीस झुकाईआ। पुरख बिधाता नर निरँकार सब दा लेखा रिहा लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जुग चौकड़ी भगतां करे हित, नित नवित्त आपणा फेरा पाईआ। करवट लै बदलाए पिठ, सनमुख आपणा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख अकाल ढोला गाउणा, गा गा शुकर मनाईआ। पुरख अबिनाशी घर में पाउणा, घर मिले बेपरवाहीआ। गुरदवारा इक सुहाउणा, गुर गुर आपणा मेल मिलाईआ। शिवदुआला मट्ठ इक बणाउणा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। दीपक दीआ जोत जगाउणा, नूरो नूर होए रुशनाईआ । कलिजुग कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाउणा, माया ममता डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां रिहा जणाईआ। भगत कहिण प्रभ कलू शैतान, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। साबत रहिण ना दित्ता किसे ईमान, आमल नज़र कोए ना आईआ। पंचम पंच करे कल्याण, मन कलमा रिहा पढ़ाईआ। कूड़ वासना खोल्ह दुकान, जूठ झूठ वस्त विकाईआ। भुल्लया नाउँ श्री भगवान, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। आत्म अन्तर ना होए परवान, परवाना नाम ना कोए फड़ाईआ। ब्रह्म विद्या ना कोए ज्ञान, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। चारों कुण्ट सुंञ मसाण, गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। सुरती चढ़े ना शब्द बबाण, नार कन्त ना कोए

हंढ्ढाईआ। साचा मन्दिर ना मिले मकान, हुजरा हक़ ना कोए सुहाईआ। कायनात देवे ना कोए पैग़ाम, पीर पैगम्बर शरीअत सच ना कोए जणाईआ। अल्ला राणी होई हैरान, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। चार यारी मिल्या ना हाणी हाण, पल्लू गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। चौधवीं सदी मीआं ना मिल्या आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। साचा लेखा दस्से साहिब सुल्तान, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी खेल महान, पुरख अकाल आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग खेल खेलया मात महान, सरगुण आपणी वंड वंडाईआ। गुर अवतार कर प्रधान, सच प्रधानगी मात जणाईआ। निष्अक्खर अक्खर कर परवान, शब्दी शब्द वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म दे ज्ञान, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। सब दा सांझा श्री भगवान, सच दवारे वंड ना कोए वखाईआ। झुल्लदा रहे इक निशान, सच निशाना इक झुलाईआ। आदि जुगादि सदा मेहरवान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर अख्वाईआ। राम रहीम हो प्रधान, रहमत आपणी सच कमाईआ। काहना कृष्ना जोती नूर महान, बंसुरी नाम इक वजाईआ। मूसा वेख नूरी शान, कोहतूर सुरत भुलाईआ। ईसा मंगे साचा दान, परवरदिगार अग्गे झोली डाहीआ। मुहम्मद उच्ची कूक करे पुकार, या मबीन रिहा समझाईआ। मेरे पिच्छे आवे मेरा परवरदिगार, वड अमाम फेरा पाईआ। सदी चौधवीं करे विचार, चौदस चन्द नूर रुशनाईआ। चौदां तबकां वेखणहार, सबक इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सब दा लेखा हरि गोपाल, सो पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड निवासी हो दयाल, निरगुण नानक नूर नूर धराइंदा। सचखण्ड दवारे सच मकान, धर्म दवारे आप बहाइंदा। साचा मंत्र इक ज्ञान, नाम सति दृढ़ाइंदा। निरगुण नानक वेख होया कुरबान, आप आपा भेंट चढ़ाइंदा। उच्ची बोले बिन रसना जिह्वा ज़बान, बिन बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा। तूं मेरा मैं तेरा मेरे साहिब पुरख सुल्तान, दर तेरे अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्को जोत नूर प्रकाश, खेले खेल पुरख अबिनाश, लेखा जाणे धरत धवल आकाश, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां गगन गगनंतर आप जणाइंदा। गगन गगनंतर दीन दयाल, एका नूर जणाईआ। एका जोती बेमिसाल, दस दस धार वखाईआ। पूत सपूता कर तैयार, पुरख अकाल दए वड्याईआ। शब्दी शब्द शब्द निराकार, साकार विच समाईआ। गोबिन्द गोबिन्द रखे धार, सिँघ इक्को नाम वड्याईआ। शब्दी खण्डा नाम कटार, तन अन्तर गात्रे आप रखाईआ। धुर संदेसा एका वार, पुरख अकाल आप जणाईआ। तेरा मेरा इक प्यार, जुड़या रहे विच संसार, दो जहानां तोड़ ना सके कोए राईआ। तूं सूरबीर शाहकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साचा खेल आप रचाईआ। गोबिन्द सूरा जोती नूरा, पुरख अकाल मनाइंदा। साहिब सतिगुर हाज़र हज़ूरा बचनी पूरा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, टिक्का इक्को इक लगाइंदा। सर्ब कला हरि भरपूरा, आदि जुगादि हाज़र हज़ूरा, निरगुण सरगुण खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द धार कर उज्यार, चार वरनां इक प्यार, अमृत जाम दए प्याल, किरपा करे आप कृपाल, साची सिख्या सिख दृढ़ाइंदा। साची सिख्या शब्द गुरदेव, इक्को इक जणाईआ। आत्म परमात्म साची सेव, सर्ब सहिज सुखदाईआ। कलिजुग अन्तिम फल लग्गे मेव, अमृत फल दए वखाईआ। दीन दयाल खोल्हे आण भेव, अभेद दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल रचे निरँकार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्दी डंका विच संसार, राउ रंकां दए जणाईआ। गुरमुखां करे इक प्यार, प्रेम प्रीती सच समझाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा ठार, सांतक सति सति कराईआ। लख चुरासी दए नवार, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ । सतिजुग साचा दए वखाल, कलिजुग कूड़ा डेरा ढाहीआ। चार वरनां दए ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्को धार वखाईआ।

२७ जेठ २०२० बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड कीर जम्मू

हरि किरपा गुर पाया, गुर किरपा शब्द आधार। हरि किरपा घर पाया, घर मन्दिर अपर अपार। हरि किरपा दर सुहाया, दर खोल्हे बंद कवाड़। हरि किरपा डर चुकाया, भय भउ ना विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल आप निरँकारा। हरि किरपा गुर मंनया, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। हरि किरपा चढ़या सच्चा चन्नया, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। हरि किरपा दूई द्वैती टुट्टा बंनया, पारब्रह्म ब्रह्म इक्को नज़री आईआ। हरि किरपा राए धर्म ना देवे डन्नया, अग्गे मिले ना कोए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हरि किरपा गुर बूझया, पाई शब्द विचार। हरि किरपा गुरसिख झूज्या, दोए जोड़ कर निमस्कार। हरि किरपा गुरमुख रूझया, चरण प्रीती विच संसार। हरि किरपा कँवल होए मूध्या, ऊँधा हो झिरना झिरे अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक दातार। हरि किरपा गुर मेलया, गुर सतिगुर साची ओट। लेखा चुक्के गुरु गुर चेलया,

घर प्रकाश निर्मल जोत। नज़री आए सज्जण सुहेलया, नाम जणाए सति श्लोक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम अतोट। हरि किरपा गुर वेख्या, पारब्रह्म गुर करतार। दूई द्वैत चुक्कया भरम भुलेख्या, भाण्डा भरम भउ निवार। पूरब जन्म मिटी रेख्या, माणस जन्म उतरे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक नाम आधार। हरि किरपा गुर सेव्या, साहिब सतिगुर सज्जण मीत। प्रभ पाया वड देवी देव्या, आदि जुगादी इक अतीत। नाम ध्याआ रसना जिहव्या, काया मन्दिर अन्दर वड़ सच्ची मसीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक अनडीठ। हरि किरपा गुण जाणया, गुणवन्ता गुण विचार। अन्तर आत्म इक रंग माणया, सुख सागर डूंग्घी गार। दीपक जोत जगे महानया, अन्ध अन्धेर दए निवार। अनहद सुणया सच्चा गाणया, शब्द अनाद सच्ची धुनकार । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस अगम्म अपार। हरि किरपा मन लोचिआ, गुर किरपा गुण निधान। सतिगुर हथ्थ ना आवे सोचयां, सोच समझ ना सके कोई अञ्ञाण। जो जन इक्को रखे ओटया, तिन्हां मिले श्री भगवान। हथ्थ ना आवे वासना खोटया, भरमे भुल्ला सर्ब जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहारा इक ज्ञान। हरि किरपा अन्तर ज्ञान, मंत्र इक दृढ़ाईआ। साहिब सतिगुर चरण ध्यान, कँवल मिले वड्याईआ। निरगुण सरगुण वेखे आण, निरवैर फेरा पाईआ। लख चुरासी विच्चों कर प्रधान, भगत भगवान लए मिलाईआ। सति सतिवादी देवणहारा दान, दाता दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत भगवान वेखे आण, आप आपणी दया कमाइंदा। आवण जाण चुकाए काण, लख चुरासी फंद कटाइंदा। दरगाह साची देवे माण, धाम सुहञ्जणा इक वखाइंदा। पुरख अकाल इक ध्यान, दूजी ओट ना कोए जणाइंदा। सन्त सुहेले कर परवान, परम पुरख प्रभ दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी देवे माण, कलिजुग अन्तिम आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तारे हरि स्वामी, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट रिहा समाईआ। शब्द अगम्मी बोल बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। आवण जावण चुके काणी, कालख टिक्का मस्तक धोवे शाहीआ। गुर शब्द मिलाए साचा हाणी, घर मेला सहिज सुभाईआ। अमृत प्याए ठंडा पाणी, निझर धारा जल वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन माण सतिगुर चरण, हरि चरण मिले सरनाईआ। करता पुरख करनी करन, कीमत इक्को वार पाईआ। लहिणा चुकाए मरन डरन, देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले सज्जण सच दवारे वड़न, मंज़ल इक्को इक वखाईआ।

सोहँ ढोला हरि बोला नाम अनमोला पढ़न, रसना जिह्वा गीत अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म वखाए इक वरन, सरन इक्को इक रखाईआ।

२७ जेठ २०२० बिक्रमी प्रकाश चन्द दे गृह मग्घो वाली जम्मू

अक्खरी नाम करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी कीती कार, नित नित सेव कमाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर विच संसार, लोकमात वेस वटाईआ। कलम शाही बण लिखार, काग़ज़ उत्ते मिली वड्याईआ। गुर अवतार दे के आए सहार, पीर पैगम्बर नाल रलाईआ। भगत बोल आए जैकार, जै जैकार सुणाईआ। रसना जोड़ जगत संसार, बन्धन जीवण नाल पुआईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या वारो वार, कलिजुग अन्तिम वेला आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठां विच आए बहाल, पोथी पुस्तक रूप वटाईआ। साची सिख्या आए सिखाल, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जिस मिलणा होवे दीन दयाल तिस मार्ग दए जणाईआ। जा के पुछो धर्मसाल, गुर शब्दी डेरा लाईआ। पढ़ पढ़ सारे करन ख्याल, समझ सके कोए ना राईआ। जीव जंत होए दलाल, मेरा हिस्सा रहे वंडाईआ। आपणी सुरत ना सके कोई संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, तेरी मिले सच सरनाईआ। अक्खरी नाम बोले कूक, प्रभ अग्गे रिहा जणाईआ। तेरा रूप नज़र ना आवे किसे मात पूत, पिता मेल ना कोए मिलाईआ। पंज तत्त ख़ाली होया कलबूत, कलमा सच ना कोए पढ़ाईआ। चारों कुण्ट जूठ झूठ, कूड़ कुड़यारा डेरा लाईआ। आसा तृष्ना वधी भूख, माया ममता दए दुहाईआ। साचा मिले ना कोए सुख, सच नाम ना कोए ध्याईआ। अक्खरां कोई ना करे पुच्छ, पत्थरां सीस रहे झुकाईआ। कलिजुग जीव पाई लुट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेले अन्त हो सहाईआ। अक्खर नाम रिहा दस्स, आपणा हाल सुणाईआ। कलिजुग जीव माया अन्दर फस, तेरी सिफ्त ना कोई गाईआ। कूड़ कूड़यारे मैनूं लाउदे हथ्थ, अन्तर आत्मा शुध ना कोए कराईआ। जिउँ भावे तिउँ देण ढक, वेला वक्त ना कोए रखाईआ। अक्खरी नाम पढ़ के कोई ना जाणे हकीकत हक़, सच नज़र किसे ना आईआ। जूठ झूठ रहे बक, रसना जिह्वा कर हल्काईआ। अक्खरां नाल मिल ना खोल्ही अक्ख, अक्खर रूप ना कोए समाईआ। दहि दिशा रहे नट्ठ, चार कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। हरि मन्दिर कोई ना वड़े साचे हट्ट, अन्दर फेरा कोए ना पाईआ। बाहर सारे रहे नच्च, कूड़ी क्रिया नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ।

अक्खरी नाम कहे मेरे भगवान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। जुग चौकड़ी तूं दित्ता दान, लोकमात झोली पाईआ। असीं करदे रहे कल्याण, तेरा नाउँ ढोला गाईआ। दस्सदे रहे सच मकान, सच महल्ल इक जणाईआ। धुर दा देंदे रहे पैग़ाम, सच संदेसा इक सुणाईआ। इक्को सिमरो सच्चा राम, इष्ट गुरदेव इक मनाईआ। इक्को कादर करीम मेहरवान, महिबूब इक्को नज़री आईआ। इक्को पुरख शाह सुल्तान, शहिनशाह इक्को इक वड्याईआ। इक्को नाम सदा प्रधान, नाम सति सति समझाईआ। इक्को मन्दिर वड मकान, इक्को देहुरा रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। नाम अक्खर कहे जगदीश, जुग तेरी सेव कमाईआ। तेरा कलमा दस्स हदीस, तेरी सिफ्त करी वड्याईआ। तैनूं झुकदा रिहा सीस, तेरी सदा सदा सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम ख़ाली होया ख़ीस, वस्त नज़र कोए ना आईआ। तेरे उपाए बणे शरीक, शरकत घर घर डेरा लाईआ। असीं कहिन्दे ख़ुदावंद ठीक, राम इक्को इक अख्वाईआ। निरगुण नानक सच प्रीत, गोबिन्द पुरख अकाल सरनाईआ। कलिजुग जीव कोई ना रखे चीत, सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अक्खर नाम कहे मैं ढोला गाउँदा, नित नित राग अल्हाईआ। तेरा राह जगत वखाउदा, इशारे नाल समझाईआ। फड़ फड़ सब नूं मार्ग पाउदा, जो जन मैथों पुच्छण आईआ। दर दरवाज़ा इक खुलाउदा, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। तेरा आसण इक वखाउदा, जिस गृह वसें बेपरवाहीआ। महल अटल इक चढ़ाउदा, साचा डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। अक्खर नाम कहे तेरी दस्सी सो, प्रभ सच वड्डी वड्याईआ। जीव आत्मा परमात्मा हो, परम पुरख मेल मिलाईआ। निरवैर नाल निरगुण सरगुण हो के छोह, तेरा सोग दए गंवाईआ। करे प्रकाश साची लो, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। प्रेम प्रीती दस्से मोह, मुहब्बत इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। अक्खरी नाम कहे मैं कीती सेवा, सेवा जगत कमाईआ। गुरमुख विरले पाया मेवा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हरिजन गाया रसना जिह्वा, गा गा हिरदे विच वसाईआ। मस्तक लाया सच्चा थेवा, कौस्तक रूप वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाया अलख अभेवा, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सच्ची सरनाईआ। अक्खर नाम कहे मैं गया थक्क, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। लख चुरासी कोलों गया अक्क, मेरी समझ किसे ना आईआ। पड़दयां अन्दर रखण ढक, हिरदे सच ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। अक्खरी नाम

कहे मैं गाया गीत, तेरी सिफ्त सालाहीआ। मार्ग दस्सया इक अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। धाम वखाया जगत अनडीठ, साचा मन्दिर इक समझाईआ। सति सतिवादी दस्सी तेरी रीत, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाईआ। अक्खरी नाम कहे मेरा वेख हाल, हालत आपणी रिहा जणाईआ। मेरी कोई ना करे भाल, प्रेम करन कोए ना आईआ। रसना जिह्वा कहिण दलाल, अन्दर हट्ट ना कोए चलाईआ। दूरों दूरों करन जमाल, नेड़े हो के राग ना कोए अल्हाईआ। प्रभ बिन तेरी प्रीती होया कंगाल, कलिजुग जीव गए भुलाईआ। मेरी कदर ना कोई धर्मसाल, मन्दिर मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणी सच सरनाईआ। अक्खरी नाम कहे मेरी करन लड़ाई, कलिजुग अन्तिम झगड़ा पाईआ। चार वरन होए शौदाई, साची अक्ल ना कोए रखाईआ। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई कोई ना बणे भाई, भाईचारा नज़र कोए ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वंड वंडाई, वंड वंड आपणा हिस्सा पाईआ। पंडत कहिण मन्नो गोसाईं, जो ठाकर रूप अख्वाईआ। मुल्लां कहिण नूर इलाही, साचे हुजरे सोभा पाईआ। ग्रन्थी कहिण गुरदवारे बैठा सच्चा माही, मेहरवान आपणा आसण लाईआ। अक्खरी नाम कहिण असीं सब दी देईए गवाही, शहादत इक्को इक रखाईआ। श्री भगवान सब दा होए सहाई, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। साडे नाल बणो राही, पन्ध लैणा जगत मुकाईआ। दुरमति मैल धोवो शाही, शहिनशाह आपणा नूर चमकाईआ। अन्दर वड़ के लागो पाईं, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। प्रभ पकड़नहारा बांही, अग्गों आपणे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अक्खरी नाम कहे मैं दस्सया ठीक, कलिजुग अन्त रिहा जणाईआ। निरगुण नर हरि राखो चीत, सरगुण गुर गुर मेल मिलाईआ। सब दा वेला रिहा बीत, बीती घड़ी हथ्थ ना आईआ। प्रभ लहिणा देणा चुकाए ठीक, ठेकेदार इक हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग जीवां दए समझाईआ। कलिजुग जीव हरि जू वेखे, आपणा नैण उठाईआ। अक्खरी शब्द दे जो लै के बैठे ठेके, तिन्हां ख़ाली दए कराईआ। किसे ना लभ्भणे सौहरे पेके, घर मिले किसे ना ढोईआ। अन्तिम औणे पिछले चेते, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। राए धर्म फड़ फड़ सेके, अग्नी अग्ग इक लगाईआ। कोटन कोटि हो गए केते, केती आपणी वंड वंडाईआ। अन्तिम सब नूं देणे पैणे लेखे, अक्खरी नाम शब्द गवाहीआ। जिन्हां प्रभ दे पाए भरम भुलेखे, तिन्हां भाण्डे दए भंनाईआ। जो सतिगुर दे बणे सच्चे बेटे, तिन्हां आपणी गोद उठाईआ। सच सुहञ्जणी सेजे लेटे, सुख आसण डेरा लाईआ। सच दोशाले साहिब लपेटे, नाम ओढण इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

देवणहार सद वड्याईआ। अक्खरी नाम प्रभ दए वडया, सद देवणहार वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम बणो गवाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। जो जन मैनूं गए भुल्ला, तिन्हां देवां हक़ सज़ाईआ। एथे ओथे कोई ना सके छुडा, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। लख चुरासी देवां भुआ, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। राए धर्म हथ्थ दयां फड़ा, फड़ फड़ देवे अन्त सज़ाईआ। मुख कालख टिक्का देवां ला, दो जहानां होए ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साची रिहा सुणाईआ। अक्खरी नाम होया ख़ुश, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी तूं बैठा रिहों चुप, आपणी आवाज़ ना कोए लगाईआ। कलिजुग अन्तिम रिहों उठ, निरगुण आपणा बल धराईआ। साडे उपर जाएं तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढें कुट्ट, जो तैनूं रही भुलाईआ। आपणे नाम नूं आपे आ के पुछ, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे वेख वखाईआ। अक्खरी नाम रहो तैयार, हरि साचा सच जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम पावां सार, महासार्थी वेस वटाइंदा। जीव भुल्लया जो संसार, तिस शौह दरयाए रुढ़ाइंदा। जिन्हां तेरा कीता प्यार, तिन्हां आपणे नाल मिलाइंदा। बिन अक्खरां श्री भगवान होए ना मात उज्यार, सरगुण रूप ना कोए जणाइंदा। सिफ्ती सिफ्त भरे भण्डार, वड भण्डारी वेख वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों लए निकाल, गुरमुख गुर गुर भेव चुकाइंदा। जन भगतां हो दयाल, दीन दयाल गले लगाइंदा। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक सुहाइंदा। ओथे निरगुण निरगुण वज्जे ताल, सरगुण सरगुण राग अल्हाइंदा। अक्खर निष्अक्खर दोवें कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हो प्रधान, प्रधानगी दो जहानां आपणे हथ्थ रखाइंदा।