पुस्तकालयभाग १४

२७ जेठ २०२० बिक्रमी देवी सिँघ दे गृह पिण्ड मग्घोवाली जम्मू

ध्रू कहे सुण धरनापत, दर आ के सीस झुकाईआ। तेरी वड्याई सैनापत, परमशेवर भेव कोए ना आईआ। दीन सहाई साचे रघपत, रघनाथ तेरी सरनाईआ। कँवल नैण सोहे कमलापति, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। निरगुण तेरा खेल इक अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। मैं वेख वेख रिहा हस्स, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग करे खेल पुरख समरथ, निरगुण दाता सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत कर प्रगट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, राह सज्जण रिहा समझाईआ। सचखण्ड दवारयों आया नट्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। सच दवारे रिहा वस, घर इक्को

इक वड्याईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। करे खेल खेल तमाश, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ध्रू कहे दस्स मेरे भगवान, की तेरी वड्याईआ। दर दरवेश मंगां आण, अलख निरँजण इक्को अलख जगाईआ। चरण कँवल तेरे ध्यान, सरन नैण तकाईआ। रसना ना बोले कोई ज़बान, बत्ती दन्द ना कोए जणाईआ। ख़ाली झोली मंगां दान, तेरे अग्गे रिहा वखाईआ। कर किरपा मेरे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी वेखदा रिहा दो जहान, दर तेरे डेरा लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जन भगतां देंदा रिहों आण, इक इक आपणे नाल मिलाईआ। निरगुण हो के सुणाउदा रिहों धुर फ़रमान, सच संदेसा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे समझाईआ। ध्रू कहे सुण मेरे भगवन्त, की तेरी चतुराईआ। मैं वेख्या खेल जुगा जुगन्त, दर तेरे ध्यान लगाईआ। सदा सदा सद देंदा रिहों नाम मंत, मंत्र इक पढ़ाईआ। बणाउदा रिहों साची बणत, घड़न भंनणहार अख्वाईआ। बणदा रिहों नरायण कन्त, नर हरि सच्चे आपणा बल रखाईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दे चुकाईआ। ध्रू कहे सुण मेरे गोपाल, गोपालन तेरी वड वड्याईआ। दर तेरे दस्सां आपणा हाल, हालत सारी दयां जणाईआ। दर बहि के मंगदा रिहा जलाल, तेरा जलवा नूर रुशनाईआ। दोए जोड़ करदा रिहा स्वाल, बेनन्ती अग्गे जणाईआ। वेखदा रिहा तेरी अवल्लड़ी चाल, मेरी समझ विच ना आईआ। तेरा खेल बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे खुल्हाईआ। ध्रू कहे मैं होया हैरान, हैरानगी चिहरे उत्ते छाईआ। तेरे अग्गे दे ना सकां कोई ब्यान, मेरी चले ना कोए वड्याईआ। नेत्र नैण दोवें शरमाण, शरमसार अक्ख हो जाईआ। तेरा खेल श्री भगवान, भगवन तेरे विच समाईआ। मैं बाला नढ्ढा बच्चा इक अञ्ञाण, दर तेरे सीस झुकाईआ। तूं अन्तरजामी जाणी जाण, घट घट वेखें थाउँ थाईंआ। जुग चौकड़ी देवें माण, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। धुर संदेसा देवें आण, नर नरेशा फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्म महेष सेव कमाण, चाकर चाकर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, दर तेरे अरदास कराईआ। ध्रू कहे मेरे गहर गम्भीर, तेरा अन्त ना पारावारया। मैं वेख्या खेल तेरा पंज तत्त सरीर, बण पंज तत्त चरण डेरा ला ल्या। तेरी हद्द ना कोई अख़ीर, तेरा अन्त कोए ना पा ल्या। तेरे वैराग तेरे विछोड़े तेरे बिरहों विच बैठा रिहा दिलगीर, दर इक्को आस तका रिहा। कौण वेला प्रभ मिले सांझा पीर, सहिज सुभाउ आपणी गोद उठा ल्या। अमृत बख्शे ठांडा सीर, सच प्याला मुख लगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पा ल्या। ध्रू कहे मेरे ठाकर स्वामी, तुध बिन ओट ना कोए रखाईआ। आ सुण मेरी सच कहाणी, सज्जण साची दयां जणाईआ। उठ वेख मेरी इक निशानी, नर नरायण तेरे अग्गे टिकाईआ। तेरा रूप गुण निधानी, गुणवन्त तेरी बेपरवाहीआ। तेरी सिफ्त अगम्मी बाणी, तेरा नाउँ ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सच सरनाईआ। ध्रू कहे सुण मेरे गोबिन्द, गोबिन्द तेरी सरनाईआ। तूं साहिब दाता गुणी गहिंद, गवर तेरी वड्याईआ। मैं जाता मैं तेरी बिंद, तुध बिन मात पित ना कोए बणाईआ। तेरा कतरा तेरी बूँद, तेरे सागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। ध्रू कहे सुण मेरे ठाकर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। जुग चौकड़ी बण सौदागर, दर तेरे हट्ट चलाईआ। तेरा रूप अनूप सति सरूप वेख इकागर, मेरी अक्ल अक्ल गई भुलाईआ। धन्न भाग दर देवें आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। ध्रू कहे सुण मेरे सज्जण, साहिब सतिगुर दीन दयाला। दर तेरे मिले इक्को मजन, मार्ग मिले राह सुखाला। तूं भगतां आएं लभ्भण, लोकमात बण दलाला। सच दरबारे आवें सद्दण, पकड़ वखाएं सच्ची धर्मसाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दीनां बंधप दीन दयाला। ध्रू कहे सुण ठाकर स्वामी, एका मंग मंगाईआ। सतिजुग त्रेता तेरी खेल महानी, द्वापर हुक्म बेपरवाहीआ। कलिजुग तेरी जगत निशानी, जन भगतां मिले सज़ाईआ। किसे दी देवें मात कुरबानी, किसे खलड़ी दएं लुहाईआ। किसे सूली तन पहनाएं गानी, किसे तत्ती रेत सीस पुआईआ। किसे मारें विच मैदानी, खड़ग खण्डां रूप वटाईआ। किसे अग्नी मेलें हो मेहरवानी, थम्म तन्दूर रूप वटाईआ। किसे रुढ़ाएं जल पाणी, गंगा धार वहाईआ। किसे जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, भेव अभेदा दे समझाईआ। ध्रू कहे दस्स आपणा भाउ, प्रभ की की खेल रचाईआ। जुग जुग करें सच न्याउँ, नयाकार इक अख्वाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़ें बांहों, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सदा सदा सिर रखे ठंडी छाउ, मेहर नज़र नैण उठाईआ। हो सहाई बणें पिता माउँ, बालक आपणे गोद उठाईआ। नथाव्याँ देवें साचा थाउँ, घर मन्दिर इक वखाईआ। भुल्यां भटकयां पावें राहों मार्ग इक्को इक समझाईआ। आत्म परमात्म दृढ़ाएं नाउँ, मंत्र इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वर तेरे दर ते पाईआ। ध्रू कहे प्रभ भेव खोल्ह, मेरी इक्को इक अरज़ोईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जन भगत मात तूं दित्ते रोल, तन माटी सार कोए ना पाईआ। जिन्हां तेरे नाम दा वजाया ढोल, तिन्हां मिली सर्ब सज़ाईआ। अन्दरों वसें

सब दे कोल, बाहरों नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, की आपणा खेल रचाईआ। जुग जुग भगत दित्ते तरसा, रहमान रहमत तेरे विच ना आईआ। सूफ़ीआं दित्ता सूली चढ़ा, आप आपणा रंग वखाईआ। भगतां जुग जुग ठोकरां मात लगा, शरीअत फ़तवे सब ते लाईआ। बैठा रिहों मुख छुपा, पड़दा ज़ाहर ना कोए लाहीआ। छिन मात्र प्रहिलाद जे आएयों तरा, विच जूह निरगुण मोहे रूप दरसाईआ। आपे छप्परी आएयों छा, चोरी चोरी सेव कमाईआ। मोई गाँ आएयों उठा, आपणी कीती आप उलटाईआ। कबीर जुलाहा आएयों तरा, गंगा धार रूप समाईआ। रविदास कसीरा कंगण ल्या वटा, तेरा ध्यान लगाईआ। सैण सेवा आएयों करा, सोहणा रूप वटाईआ। इक इक वारी इक इक भगत दित्ता तरा, दूजे नज़र किसे ना आईआ। मैं कलिजुग अन्तिम वेख होया हैरान, आपणा हाल रिहा सुणाईआ। की की खेल करें भगवान, भगवन आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग अन्त हो प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जन्म दे विछड़े कट्ठे कीते आण, जिन्हां समझ सोच कोई नहीं राईआ। आपे वेखणहार होइउँ गुण निधान, गुण आपे रिहों जणाईआ। निक्के वड्डे बाले नढ्ढे छोटे बच्चे आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच दे जणाईआ। सच दस्स मेरे भगवाना, ध्रू दर दवारे आख सुणाइंदा। किस बिध पहरया आपणा जामा, कवण रूप अनूप धराइंदा। निहकर्मी हो के करें की कामा, कवण करनी हथ्थ रखाइंदा। कवण दान देवें वड्डा दाना, दानी आपणा नाउँ धराइंदा। कवण वखाएं सच निशाना, निशाना इक्को नज़री आइंदा। कवण भगत करें परवाना, जो तेरी भगती विच समाइंदा। कवण नाम सुणाए गाणा, गावणहार कवण हो जाइंदा। कवण खेल करें मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। सच दस्स हो मेहरवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ध्रू बाले आप समझाइंदा। ध्रू बाले सुण मेरे बालक, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। मेरा नाउँ आदि जुगादी ख़ालक, ख़लक आपणे विच समाईआ। नित नवित्त बणां प्रितपालक, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी ना कोई आलस, निंद्रा रूप ना कोए वटाईआ। भगत बणावां साचे ख़ालस, ख़ालस आपणा रूप दरसाईआ। दूजा इष्ट ना कोई लालस, लालसा सब दी दयां मिटाईआ। सरन सरनाई बंधावां ढारस, ध्यान इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। सुण ध्रू बाल फ़रमान, निरगुण निरवैर आप जणाइंदा। गुर अवतार मंगदे गए दान, पीर पैगम्बर दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। उच्ची कूक कूक करदे गए कल्याण, कायनात सर्ब सुणाइंदा। कलिजुग अन्तिम आवे श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आपणा वेस वटाइंदा । महाबली आपणी धारों उतरे आण, मात पित ना कोए अख्वाइंदा।

सन्त सुहेले भगत भगवन्त चार युग दे लए पछाण, पिछली याद ना कदे भुलाइंदा। कर किरपा कट्ठे करे आण, बुढ्ढे नढ्ढे इक्को थाँ बहाइंदा। सब दा दाता बण श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। ध्रू जो जन मेरी चरणी डिगे आण, सो तेरा रूप वखाइंदा। जिन्हां नाल करां प्यार, प्रेम प्रीती इक वधाइंदा। ओन्हां लै के अग्गे जावां आपणे नाल, आपणी उंगली इक वखाइंदा। उठ ध्रू वेख नैण उग्घाड़, सो साहिब आप समझाइंदा। गुरमुख बैठे साचे लाड़, प्रभ चरण कँवल वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव खुल्हाइंदा। ध्रू खोल्ह आपणी अक्ख, नेत्र नैण नैण उठाईआ। प्रभ इशारे नाल दस्सया प्रतख, उपर तेरे गुरमुख बैठे आसण लाईआ। मैं ओन्हां दे होया वस, उह मेरे विच समाईआ। लोकमात जा के मार्ग आवां दस्स, सिख्या साची करां पढ़ाईआ। निरगुण हो के आवां नट्ठ, पलक कोए ना लाईआ। दोहां जहानां रिहा वस, मेरा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। ध्रू वेख नैण रोया, नीर नीर वहाईआ। दर दरबान हो के बैठा सोया, ग़फ्लत नींद रखाईआ। हरि का भेव ना पाया कोआ, समझ कोए ना आईआ। किस वेले मेरे कोलों जन भगत लै के गया ढोआ, सचखण्ड दुआर बहाईआ। सनमुख मैनूं कह के गया जन भगतां जोगा होआ, जो लोकमात बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा जणाईआ। सुण ध्रू मेरे लाडले लाल, हरि लालन आप जणाइंदा। कलिजुग अन्त खेल कमाल, करनी करता आप कमाइंदा। भगत भगवान लए उठाल, अन्दर वड़ के आप जगाइंदा। निरगुण हो के वसे नाल, सरगुण साचा संग वखाइंदा। जन भगतां पिच्छे आपणी घालणा आया घाल, आपणी कीती घाल भगतां झोली पाइंदा। पुरख अकाल हो के बणया दलाल, साचा सौदा इक्को वार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। ध्रू कहे प्रभ भगत उह केहड़े, जिन्हां देवें माण वड्याईआ। श्री भगवान कहे जिस दे मैं जावां वेहड़े, उह मेरा रूप वखाईआ। सो वसदे रहिण खेड़े, जिन्हां मिले माण वड्याईआ। जेहड़े ढोला गाउँदे तेरे मेरे, सोहँ राग अल्हाईआ। करां अन्त हक़ नबेड़े, घर घर आपणा फेरा पाईआ। फड़ के चाढ़्हां साचे बेड़े, बेड़ा इक्को नाम वखाईआ। लख चुरासी कटां गेड़े, गेड़े विच ना कोए भवाईआ। जो आ गए मेरे घेरे, तिन्हां राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कहाणी रिहा समझाईआ। ध्रू कहे सच दस्स, कवण भगत मिले वड्याईआ। श्री भगवान अग्गों प्या हस्स, ख़ुशी नाल रिहा समझाईआ। उठ वेख ध्रू जिथ्थे हरिसंगत बणया इकट्ठ, सो भगत रूप वटाईआ। जिस घर बहें पुरख समरथ, श्री भगवान आपणा डेरा लाईआ। ध्रू खोल्ह के वेखी अक्ख, प्रतख नर नरायण नज़री आईआ।

दोवें जोड़ चरणी गया ढट्ठ, वाह वा तेरी वड्डी वड्याईआ। मेरा कोई ना चले वस, बेवस रिहा कुरलाईआ। धन्न भाग जिस कुल तेरा भगत रिहा वस, वसल तेरा इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान आप अख्वाईआ। भगवान कहे वेख धरू, हरि साहिब सच जणाईआ। मेरा खाता डूंग्घा वड्डा खूह, अन्त कोए ना पाईआ। जो अन्दर वड़या सो कहे तू ही तू, आपणा आप सर्ब मिटाईआ। मेरा भगत साख्यात मेरा नमूना हूब हू, भेव अभेद ना कोए रखाईआ। उठ वेख गुरमुख गुरसिख साची जूह, प्रभास प्रभ वड़या बेपरवाहीआ। कर दरस ख़ुशी होए लूं लूं, साढे तिन्न करोड़ रोम देण गवाहीआ। धन्न भाग गुरमुखां उज्जल होवे मूँह, मुख सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। चरण कँवल उपर धवल जो जन गया छूह, तिस शहिनशाह आपणी गोद लए उठाईआ। जिस ने बख्शया सो आपणी झोली पाए रूह, रूह बुत्त बुत्तख़ाने दए मिलाईआ। तूं ध्रू मल्ली इक बरूंह, दर अग्गे सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्त भगतां तेरे नालों अग्गे खड़ां धूह, जिथ्थे आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा भगत भगवान वड्याईआ।

२८ जेठ २०२० बिक्रमी सुन्दर सिँघ दे गृह मग्घोवाली जम्मू

श्री भगवान तेरे भगत रीत, तेरा इक ध्यान लगाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां रखण उडीक, निंद्रा ग़फ्लत विच ध्याईआ। बैठे रहिण सदा अतीत, इक तेरी ओट रखाईआ। काया बणा मन्दिर मसीत, घर इष्ट इक जणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रहिण ठांडे सीत, कूड़ी अग्न ना लागे राईआ। रसना गौण तेरा गीत, जिह्वा सिफ्त तेरी वड्याईआ। हिरदे अन्दर कढ्ढी लकीर, मेट सके ना कोए राईआ। गदागर बण फ़कीर, अल्फ़ी तेरे नाम हंढ्ढाईआ। शरअ तोड़ जगत ज़ंजीर, शरीअत लेखा रहे मुकाईआ। इक्को अमृत सच्चा सीर, सांतक सति सति जणाईआ। सति सन्तोख लै के धीर, धीरजवान बैठे आसण लाईआ। माया ममता रही ना पीड़, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। तेरे मिलण दी इक उडीक, निज नेत्र वेख वखाईआ। परवरदिगार लाशरीक, तेरी सच सरनाईआ। हकीकत वेख आप हकीर, हाकम आपणा फेरा पाईआ। जगत अन्धेरा मिटे तारीक, अन्ध अज्ञान रहे ना राईआ। सो नज़री आयण नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जे नेत्र लएं मीट, तेरा नूर ज़हूर होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक कराईआ। श्री भगवान तेरे भगतां रंग, रंग इक्को इक वड्याईआ । मैं वेख्या अन्दर लँघ, घर साचे फेरा पाईआ। प्रेम प्रीत वज्जे मृदंग,

ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। अन्तर अन्तर इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। दोए जोड़ रहे दर मंग, सीस जगदीश झुकाईआ। रसना जिह्वा माण ना बत्ती दन्द, डूंग्घी भँवरी इक ध्यान लगाईआ। तेरा सुणना साचा नद, अगम्मी राग अल्हाईआ। जगत जहान छड्डी हद्द, हदूद तेरी विच समाईआ। सदा सद सद तैनूं रहे सद्द, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर सुक्कण हड्ड, तन माटी ख़ाक रमाईआ। साहिब सुल्तान तेरी हो के यद्द, याद तेरी रहे गाईआ। कवण वेला प्रभ आए भज्ज, बेपरवाह फेरा पाईआ। दर दर्शन करीए रज्ज, दुखड़ा जन्म गंवाईआ। साडे पड़दे लवे कज, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ। प्रभ तेरे भगत निरगुण सुण के सोहला, ध्रू समझ गया भुलाईआ। जुग चौकड़ी रख्या उहला, भेव अभेद ना किसे जणाईआ। कलिजुग अन्तिम गाया ढोला, सोहँ आपणा नाद वजाईआ। निरगुण हो के बण वचोला, घर घर वेख वखाईआ। लख चुरासी पावे रोला, नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां पूरा करें कौला, कौल इकरार तोड़ निभाईआ। देवें वड्याई उपर धौला, धरनी धरत धवल चरण छुहाईआ। सब दा भार करें हौला, सिर आपणे गंढ्ढ उठाईआ। कहार बण के चुक्के डोला, साची डोली वेख वखाईआ। निरवैर हो के बणें तोला, नाम कंडा इक लिआईआ। अंक बोलें इक अनमोला, समझ विच किसे ना आईआ। सच दुआरा सतिगुर खोल्हा, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। गुरमुख वेखे हरि जू भोला, भोले भाउ लए उठाईआ। कर्म जन्म जो होया गोला, तिस आपणा रंग रंगाईआ। पूरब लेखा आपे फोला, वेखणहार बेपरवाहीआ। कर किरपा सद वसे कोला, घर अन्तर मेल मिलाईआ। सच प्रीती घोल घोला, घोली घोल घोल घुमाईआ। सब नूं दस्सया इक्को बोला, अनबोलत राग सुणाईआ। हर घट अन्दर रव्या मौला, मौला रूप नूर इलाहीआ। सखी सज्जण दा इक्को ढोला, सोहँ राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। तेरे भगतां सुण के छन्द, मेरे घर वज्जी वधाईआ। ख़ुशी होया बंद बंद, तन्द इक सतार हिलाईआ। गुरमुख सोहणे वेखे नंद, निन्दक नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग अन्तिम चढ़ चन्द, सतिजुग सच नूर रुशनाईआ। दोए जोड़ बन्दना करन बंद, बंदगी इक्को इक जणाईआ। नेत्र खुल्ल्हया अज्ञान अन्ध, जलवा नूर रुशनाईआ। पूरब जन्म मुकया पन्ध, अग्गे मिली सच सरनाईआ। सुरत सवाणी ना होई रंड, कन्त कन्तूहल वेख वखाईआ। जन्म कर्म दी पूरी होई मंग, मंगत बैठे ख़ुशी मनाईआ। माणस जन्म ना होए भंग, भंग होए सर्ब लोकाईआ। शब्द अनाद वज्जे मृदंग, घर घर करे शनवाईआ। दीन दयाल अन्दर वेखे लँघ, पारब्रह्म वड वड्याईआ। करवट लै बदले कंड, मुख आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर

नज़र इक उठाईआ। प्रभ तेरे भगतां गृह लग्गा सोहणा, हरि सोहणी बणत बणाईआ। ख़ुशी ग़म ना कोई रोणा, सद इक्को रंग वखाईआ। ना मैला ना उज्जल धोणा, दुरमति मैल ना कोए जणाईआ। ना निंद्रा ना आलस ना जागणा ना सौणा, गूढ़ी नींद ना कोए वखाईआ। ना राग ना ढोला ना छन्द वैरागी लाउणा, गीत गीत ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तेरा चरण ध्यान रखाईआ। तेरे भगतां खेल अवल्ला, कल अन्त मिली वड्याईआ। सारे कहिण पुरख अबिनाशी इक इकल्ला, सब दा पिता माईआ। नधड़क हो के फड़या पल्ला, लए ना कोए छुडाईआ। निरगुण हो के अन्दर रलया, सरगुण वेख वखाईआ। प्रकाश हो के दीपक बलया, जोती नूर रुशनाईआ। निरवैर हो के दर ते खलया, स्वच्छ, सरूप रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होए आप सहाईआ। तेरे भगतां खेल अनोखी, अनक कल वड्याईआ। ना पुस्तक ना कोई पोथी, प्रभ इक्को तेरा ध्यान लगाईआ। ना कच्छ ना जंञू बोदी धोती, तिलक ललाट ना कोए लगाईआ। ना माला ना गढ़वी पोची, चौंका साफ़ ना कोए कराईआ। ना पूजा पाठ ना कोए श्लोकी, हवन पवण सोगंध ना कोए वखाईआ। धूप दीप ना कोई जोती, अगरबत्ती ना कोए वखाईआ। जगत समग्री ना कोए आहूती, घृत सेव ना कोए कमाईआ। तन ख़ाक ना कोए भबूती, सिर छार कोए ना पाईआ। तन खिच्ची ना कोए लंगोटी, संगली कमर ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वेख्या तेरा घर, जिस घर खेल बेपरवाहीआ। प्रभ तेरे भगतां राह नराला, वेख वेख हैरानी छाईआ। ना तसबी ना कोई माला, मणका मणका ना कोए भुआईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, इक्को तेरा ध्यान लगाईआ। ना मन्दिर ना धर्मसाला, धर्म दुआरा इक्को वड वड्याईआ। ना शाह ना दिसे कंगाला, सति सरूप सर्ब समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दिती वड्याईआ। प्रभ तेरे भगतां खेल महान, मेरी समझ विच ना आईआ। वेले अमृत ना कोए अशनान, तीर्थ तट ना फेरा पाईआ। अट्ठे पहर तेरा नाम ध्याण, सच सरोवर विच समाईआ। गुरदुआरा सच मकान, काया बंक डेरा लाईआ। घड़ी पल विछड़ ना जाण, स्वास स्वास रहे जस गाईआ। बिन रसना जिह्वा ज़बान, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। इक्को वार किहा तूं मेरा मैं तेरा भगवान, तेरा तेरी झोली पाईआ। जिउँ भावे तिउँ रख जहान, सब तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं गोपी तूं मेरा काहन, तेरी बंसुरी नाम मोहे भाईआ। हउँ नारी तूं साहिब कन्त बलवान, अंगीकार इक हो जाईआ। तेरे हथ्थ सच निशान, घर मन्दिर दे झुलाईआ। तेरी प्रीत सिदक ईमान, धीरज धर्म जत इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। तेरे भगत रसना कहिण, इक्को इक राग अल्हाईआ।

चैन ना आवे बिन दर्शन नैण, नैण दरस रहे तरसाईआ। साचा बण सज्जण सैण, साक इक्को इक अख्वाईआ। महल अटल मिले बहिण, घर तेरे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच सरनाईआ। सच सरनाई भगत जन, श्री भगवान आप जणाइंदा। जिन्हां कहिणा ल्या मन्न, तिन्हां आपणा रंग चढ़ाइंदा। भाग लगावां साचे तन, पंज तत्त काया बंक वडियाइंदा। मन का मणका फिरे मन, माला इक्को वार भुआइंदा। अमृत सरोवर नुहावां जल, तीर्थ तट इक वडियाइंदा। प्रेम प्रीती तसबी माला पावां गल, गल पाई फड़ हथ्थ ना कोई लाहइंदा। निरगुण हो के जावां रल, अन्तर आपणा रंग रंगाइंदा। धुर संदेस इक्को घल्ल, मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। आत्म सेजा साची मल्ल, सिँघासण इक्को सोभा पाइंदा। दीपक हो के जावां बल, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अमृत हो के देवां फल, फल अमृत रूप आप अख्वाइंदा। निरगुण हो के धारां बल, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। श्री भगवान हो के रहां अटल, अटल महल्ल इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगतां होए दयावान, दयानिध वड्याईआ। इक्को मंत्र देवे ज्ञान, अज्ञान रूप ना कोए वखाईआ। धर्म वखाए इक निशान, निहकर्म आप झुलाईआ। सरन डिगे जो जन आण, देवे सच सरनाईआ। नज़री आए इक्को काहन, गोपी गुरमुख लए प्रनाईआ। दर दुआरे देवे माण, निमाणयां होए सहाईआ। साचा देवे सच फ़रमान, फ़रमाना इक्को इक समझाईआ। ढोला गाओ श्री भगवान, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। राग नाद होण हैरान, हरि की खेल समझ किसे ना आईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, प्रभ इक्को बूझ बुझाईआ। काया मन्दिर उच्च महान, साचे टिल्ले दए वड्याईआ। जिस गृह वसे नौजवान, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सो गृह होए परवान तिस दर मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा सहाईआ। प्रभू सच दस्स तेरे भगतां कोल की कुछ, मैनूं नज़र कोए ना आईआ। मैं सब दे कोलों ल्या पुछ, सके ना कोए समझाईआ। मैं वेखदा आया लुक लुक, चोरी चोरी फेरा पाईआ। जिध्धर जावां तेरे भगत रहे बुक्क, भबक इक्को नाम लगाईआ। सारे कहिण असां प्रभ नूं ल्या लुट्ट, दिन दिहाढ़े लुट्ट मचाईआ। सचखण्ड विच्चों ल्यांदा पुट्ट, लोकमात आपणे कोल बहाईआ। उह गोबिन्द नूं कहे मेरा पुत्त, गोबिन्द कहे गुरमुख मेरी वड्याईआ। मैं वेखी सोहणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी रही महकाईआ। घर घर जा के वेख्या गुरमुखां खड़ी मुच्छ, मुश्कल नज़र कोई ना आईआ। लख चुरासी समझी तुछ, पैरां नाल रहे दबाईआ। सानूं अग्गे कोई ना सके पुच्छ, देवणहार ना कोए सज़ाईआ। श्री भगवान गोदी लैणा चुक्क, साची सेवा आप कमाईआ। अद्धविचकार ना जाणा रुक, पैंडा मुक्के वाहो दाहीआ। इक्को रखी साची ओट, दूजा ध्यान ना कोए लगाईआ। श्री भगवान

दाता सतिगुर इक्को बहुत, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। कर किरपा जाए पहुंच, बेपरवाह फेरा पाईआ। सानूं उहदे मिलण दा शौंक, उह साडा हो के भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। प्रभू तेरे भगत रख भरोसा, तेरा ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख्या गोशा, कोना कोना फोल फुलाईआ। सृष्टी जींवदयां कर दी फिरे मोक्षा, मुक्ती हथ्थ किसे ना आईआ। साचा सुणे ना कोई श्लोका, सुण सुण थक्की सर्ब लोकाईआ। तेरे मिलण दा हथ्थ ना आया किसे मौका, मुफ्त आपणा आप रहे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लए मिलाईआ। मौका हथ्थ ना देवां किस, सब दी किस्मत आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा लहिणा देणा तिस, मस्तक तिलक इक लगाईआ। कलिजुग अन्तिम वन्डया हिस, हिस्सेदार आप हो आईआ। जिन्हां दा पूरब दित्ता लिख, तिन्हां अन्तिम मेल मिलाईआ। जिन्हां पाई नाम भिख, तिन्हां भेव दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई जिन्हां स्वामी, सो सज्जण होण परवान। प्रभ वेखे अन्तरजामी, दर दर घर घर खोल्ह दुकान। जन भगतां वखाए सच निशानी, शाह पातशाह सच्चा सुल्तान। कर किरपा देवें सोहँ बाणी, बाण निराला मारें आण। अमृत देवे ठंडा पाणी, पारब्रह्म पुरख सुल्तान। आवण जावण चुक्के काणी, कूड़ी क्रिया ना रहे निशान। आत्म परमात्म मिले माणी, घर साचे ख़ुशी महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सहाई सदा मेहरवान। भगत कहिण प्रभ तेरे जोगे, जोग जगत ना कोए रखाईआ। काया बदले पंज तत्त चोगे, चोली तेरी इक हंढ्ढाईआ। जुग चौकड़ी कोटन जन्म भोग भोगे, हुक्मे अन्दर फेरा पाईआ। कर्म जन्म दे लग्गे रहे रोगे, रोग सके ना कोए मिटाईआ । उच्ची कूक कूक देंदे रहे होके, रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। बिन तेरी किरपा जुग जुग हुन्दे रहे थोथे, कीमत कोए अन्त ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। जुग चौकड़ी आवण आया, आ आ जगत वड्याईआ। जुग चौकड़ी त्रैगुण माया, माया पा पा जगत भुलाईआ। जुग चौकड़ी खेल रचाया, लख चुरासी गेड़ा गेड़ भुआईआ। जुग चौकड़ी हुक्म वरताया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी भगत भगवान तराया, तर्हा तर्हा समझाईआ। कलिजुग अन्तिम आप प्रभ वेखण आया, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सति सरूप हो फेरा पाया, पारब्रह्म प्रभ वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म जिस लेख चुकाया, सरन देवे सरनाईआ। निहकर्मी सच कर्म कमाया, कर्म कांड मिटाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा झोली पाया, हरिजन दिती सच सरनाईआ। वरन बरन दा भरम मिटाया, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। साचा धर्म इक दरसाया, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। करनी करन प्रभ करता आया, कुदरत वेखे

थाउँ थाईंआ। भगत सुहेले लए मिलाया, गुर चेले रंग रंगाईआ। सोहणा वेला सुहञ्जणा आप सुहाया, सुहबत इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां मेला मेल मिलाईआ। प्रभू तेरे भगत वेखे मिलदे, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। भेव खोल्हण आपणे दिल दे, पड़दा उहला ना कोए वखाईआ। लहिणा चुक्के अहिल्या पाथर सिल दे, सिल चरण कँवल सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिती सर्ब मात वड्याईआ। प्रभ तेरे भगतां दी वेखी खेल, लोकमात फेरा पाईआ। बिन नाइण नाई चढ़ तेल, झीवर नज़र कोए ना आईआ। बिन जगत कुटम्बीआं मिले मेल, मेला इक्को इक मिलाईआ। बिन सखीआं मिले सज्जण सुहेल, हरि सतिगुर बेपरवाहीआ। बिन सवाणीआं पए वेल, बिन ढोलक गीत अल्हाईआ। सोहणा वेख अगम्मी खेल, घर साचे वज्जी वधाईआ। प्रभ भगतां करया मेल, मिलणी जगदीश आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन वेखे हरि जू आण, आवण जाण आपणे हथ्थ रखाईआ।

२८ जेठ २०२० बिक्रमी अदालत सिँघ दे नवित्त मग्घोवाली जम्मू

भगत कहिण प्रभ आ जा नेड़े, दूर नज़र किसे ना आईआ। जुग जुग वेखे तेरे झेड़े, झिड़कां देवे सर्ब लोकाईआ। कर किरपा वसा साचे खेड़े, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। कलिजुग असीं हुण हो गए तेरे, तूं क्यों बैठा मुख छुपाईआ। खुल्हे रखे असां वेहड़े, बंद ताक ना कोए रखाईआ। तूं जाणे केहड़े केहड़े, जिन्हां तेरी आस रखाईआ। मेहरवान हो के बन्न्ह बेड़े, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कलिजुग लवे ना आपणे घेरे, घेरा अवर ना कोए पाईआ। तेरे हथ्थ साडे नबेड़े, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी इक सरनाईआ। मैं नबेड़ा हक़ करावांगा। अनथक सेव कमावांगा। नट्ठ नट्ठ पन्ध मुकावांगा। झट्ट गुरमुखां घर आवांगा। नाम सट्ट इक लगावांगा। दुरमति मैल कट निर्मल नूर उपजावांगा। वेले अन्त रख पत, पतिपरमेश्वर रूप धरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठावांगा । हरिजन साचे आप उठावांगा। घर घर फेरा पावांगा। दर दर अलख जगावांगा। हरख सोग सर्ब मिटावांगा। हउमें रोग सर्ब चुकावांगा । साचा जोग इक सिखावांगा। नाम श्लोक इक गावांगा। लोक परलोक वेख वखावांगा। काया कोट पड़दा लाहवांगा। नाम चोट इक लगावांगा । निर्मल जोत इक जगावांगा। हरख़ सोग सब चुकावांगा। दरस अमोघ आप वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले पार लँघावांगा। सन्त सुहेले पार लँघावांगा।

हो मेहरवान दया कमावांगा। नेरन नेरा वेस वटावांगा। तेरा मेरा लेख चुकावांगा। चाउँ घनेरा इक वखावांगा। गुरमुखां अन्दर डेरा लावांगा। साचा मन्दिर इक सुहावांगा। आत्म सेजा सोभा पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग इक रंगावांगा। आपणा रंग नाम रंगावांगा। गीत इक्को इक सुणावांगा। भगत रीत जगत चलावांगा। सतिजुग साचे कर सरजीत, साचा जन्म दिवावांगा। चार वरन इक प्रीत, प्रीतीवान इक अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भेव चुकावांगा। जन भगतां भेव चुकावांगा। निरगुण हो के दरस वखावांगा। सरगुण आपणे नाल मिलावांगा। नाद धुन इक उपजावांगा। मुन सुन आप खुल्हावांगा। गुरमुख जन गोद बहावांगा। मेरा खेल मंत्र फुन, घड़ी पल ना कोए लगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आप बहावांगा। साचे मन्दिर बहावांगा। वज्जा जन्दर तोड़ तुड़ावांगा। उजड़या खेड़ा फेर वसावांगा। निर्मल नूर जोत जगावांगा। राग तूर नाद वजावांगा। ज़ाहर ज़हूर नज़री आवांगा। बण मशकूर शुकर मनावांगा। जन भगतां मिलां ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर करावांगा। कलिजुग अन्त ना होवां मफ़रूर, लुक लुक ना वक्त लँघावांगा। सद वसां हाज़र हज़ूर, हाज़री आपणी घर घर, उत्ते गुरमुखां हिरदे आप लिखावांगा। जे कोई विछोड़े विच होया कसूर, कसूर दी मुआफ़ी मंग मंगावांगा। एह मेरा दस्तूर, जो मैनूं भुल्ले मैं ओनूं ना कदे भुलावांगा। जो मेरा होया मैं उहदा होया ज़रूर, ज़रा ज़रा आपणी खेल वखावांगा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां अग्गे मेरा चले ना कोए ग़रूर, नीवां हो के सब दी सेव कमावांगा। एसे कारन आदि जुगादि सदा मशहूर, मुश्कल सब दी हल्ल करावांगा। आसा मनसा मनसा पूर, माया मोह तुड़ावांगा। सर्ब कला आपे भरपूर, गुरमुख नाम भरपूर वखावांगा। कलिजुग अन्त ना होवां दूर, नेड़े हो के दर दर घर घर आपणा दरस वखावांगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण जोती नूर, पंज तत्त भगत बंक वडयावांगा।

२८ जेठ २०२० बिक्रमी वकील सिँघ दे नवित्त मग्घोवाली जम्मू

पंज तत्त प्रभ तेरी रास, सद तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं दाता सर्ब गुणतास, गुणवन्त तेरी सरनाईआ। तेरी किरपा तेरी मण्डल तेरी रास, तेरा राग रागनी जस रहे सद गाईआ। तेरा खेल तेरा तमाश, तेरी ख़लकत वेखे चाईं चाईंआ। तेरा अमृत तेरी प्यास, तुध बिन सके ना कोए बुझाईआ। तेरी पवण तेरा स्वास, तुध बिन सके ना कोए चलाईआ। तेरी आत्म तेरे साथ, तुध बिन करे ना कोए कुड़माईआ। तेरी पूजा तेरा पाठ, तुध बिन करे ना कोए पढ़ाईआ। तेरी गंगा

तेरा ताट, तुध बिन तट ना कोए सुहाईआ। तेरी मंज़ल तेरी वाट, तेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरी हट्टी तेरा हाट, तुध बिन तेरा नाम ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत मंगणहार अख्वाईआ। भगत जन सब कुछ तेरा, श्री भगवान सच जणाइंदा। तुध बिन मेरा कोई ना बन्न्हे बेड़ा, लोकमात राह ना कोए वखाइंदा। तुध बिन मेरा कोई ना वसे खेड़ा, जगत मन्दिर नज़र कोए ना आइंदा। तुध बिन दिसे ना कोई मेरा डेरा, घर कोई ना सोभा पाइंदा। तुध बिन कोई ना होवे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। तुध बिन कोई ना करे मेरे नाल झेड़ा, झगड़ा द्वैत ना कोए मिटाइंदा। एसे कारन मैनूं कहिणा पए तूं मेरा मैं तेरा, तेरे बिन मेरा कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हब किछ जन भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। कलिजुग कहे प्रभ तेरी पूंजी, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नाम तेरा कुंजी, तेरा तेरे घर लगाईआ। तेरी वस्त अमोलक गुझी, बिन तेरे हथ्थ किसे ना आईआ। जे सतिगुर नानक सुझी, दोवें हथ्थ गया वरताईआ। कोई समझ ना सकी बुद्धि, बुद्धि चली ना कोए चतुराईआ। मति बंद कीती काया कुज्जी, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तेरी वस्त रही लुकी, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। साधां सन्तां आत्मा रही भुक्खी, बिन तेरे तृप्त ना कोए कराईआ। फ़रीद वरगे खा के रोटी रुक्खी, तेरा शुकर रहे मनाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी खुल्ली ना अज्जे मुठी, भोरा भोरा चार जुग रिहा वरताईआ। तेरी वस्त किसे ना लुट्टी, सचखण्ड बैठा रिहों लुकाईआ। कलिजुग अन्त जन भगतां लभ्भी तेरी कुटीआं कुटी, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। तकड़यां हो के तैथों इक्को गल्ल पुच्छी, आपणी वस्त दे वरताईआ। प्रभू देंदया कदे ना मुक्की, अतोट अतुट तेरी वड्याईआ। अग्गे घाटी ना आवे औखी, औखा राह ना कोए वखाईआ। तेरे नाम दी पढ़ी इक्को पोथी, पुस्तक इक्को तेरा प्यार नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान इक्को बख्श निर्मल जोती, बिन जोती जोत जोत ना कोए रुशनाईआ।