पुस्तकालयभाग १४

२८ जेठ २०२० बिक्रमी अंग्रेज़ सिँघ दे गृह मग्घोवाली जम्मू

सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। खेले खेल आदि अन्त, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी राह चलाइंदा। नाम निधाना मणीआं मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। सिफ्त सालाही महिमा अगणत, भेव अभेद खुलाइंदा। खेले खेल नार कन्त, नर नारी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा इक वडियाइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल अवल्ला, श्री भगवान आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण इक इकल्ला, निरवैर आपणी कार कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण उच्च अटला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव खोल्हे निरँकार, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता खेल अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। श्री भगवान वसणहारा ठांडे दरबार, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। सचखण्ड सुहाए बंक दुआर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच संदेसा देवे आपणी वार, धुर फ़रमाना आप उपाईआ। नर नरेशा वड बलकार, बलधारी आप हो जाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या इक्को आदि, आदि आदि जणाइंदा। सति सरूपी वज्जे नाद, श्री भगवान राग अल्हाइंदा। लेखा जाणे बोध अगाध, अनभव आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा खेल खलाइंदा। आपणा खेल श्री भगवान, सति सतिवादी आप कराईआ। एका नाम कर प्रधान, नर निरँकारा आप समझाईआ। एका हुक्म देवे फ़रमान, धुर संदेसा आप अल्हाईआ। एका भूपत भूप बण राजान, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। एका वसे सचखण्ड मकान, दरगाह साची आसण लाईआ। एका एक सच राम, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। इक झुलाए सच निशान, निशाना इक्को इक उठाईआ। एका योद्धा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। एका जोत नूर महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ । एका शब्द नाद धुन्कान, एका रागी राग अल्हाईआ। एका थिर घर वसे हो मेहरवान, मेहरवान आपणा आसण लाईआ। एका परवरदिगार नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। एका नूर इलाही सांझा यार, दरगाह साची डेरा लाईआ। एका खेल करे महान, महिमा अकथ कथ समझाईआ। एका वेस वटाए आण, निरगुण आपणा पर्दा लाहीआ। एका विष्नूं करे परवान, विश्व आपणा राह वखाईआ। एका ब्रह्मा करे प्रधान, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। एका शंकर करे ध्यान, पर्दा नज़र कोए ना आईआ। एका दाता दानी

गुण निधान, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। एका आदि पुरख सुल्तान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एका आदि शक्ति नूर महान, जोती जोत रुशनाईआ। एका चतुर्भुज भगवान, भगवन आपणा भेव खुल्हाईआ। इक्को लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा वेस वटाईआ। इक्को ब्रह्मण्ड खण्ड करे परवान, पुरी लोअ राह चलाईआ। एका त्रैगुण माया देवे दान, रजो तमो सतो वंड वंडाईआ। एका पंज तत्त खोल्ह दुकान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। एका लख चुरासी कर परवान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। एका चारे मुख कर प्रधान, चारे बाणी राग अल्हाईआ। एका चारे खाणी कर निशान, सच निशाना इक झुलाईआ। एका चारे वेदां दे ज्ञान, ब्रह्मा वेता आप पढ़ाईआ। एका सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रखे आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक वड्डी वड्याईआ। एका नाउँ एका गीत, हरि गोबिन्द इक अल्हाइंदा। एका घर सदा अनडीठ, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। एका बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच ना फेरा पाइंदा । एका छत्र झुलाए सीस, साहिब सुल्तान इक अख्वाइंदा। एका आदि जुगादि जगदीश, जगदीश्र आपणी कार कमाइंदा। एका नाम एका शब्द एका राम एका इक हदीस, एका कलमा नबी पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एकँकार आपणी खेल खलाइंदा। इक्को कलमा इक कलाम, कायनात इक जणाईआ। इक्को इस्म इक अमाम, मेहरवान इक हो जाईआ। इक्को शाह इक्को नज़ाम, नौबत इक्को नाम वजाईआ। इक्को देवणहार पैग़ाम, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक कराईआ। इक इकल्ला एकँकार, अक्ल कला अख्वाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव भर भण्डार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी कल वरताइंदा। त्रैगुण अतीत ठांडा सीता लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी धार आप प्रगटाइंदा। त्रैगुण मेला अपर अपार, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण कर तैयार, त्रैभवन धनी आपणी खेल खलाइंदा। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, जगत वासना विच भराइंदा। आसा तृष्ना माया ममता जगत प्रकृती कर विचार, पंच पचीस मेल मिलाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, काया कंचन गढ़ वखाइंदा। सुखमन टेडी बंक गार, ईड़ा पिंगल दर बहाइंदा। सर सरोवर ठंडा ठार, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। कँवल कँवली भर भण्डार, नाभी आपणा रस वखाइंदा । जोत निरँजण कर उज्यार, दीपक इक्को इक रुशनाइंदा। अनहद नाद सच्ची धुनकार, आत्मक रागी राग सुणाइंदा। साची सखीआ मंगलचार, गहर गम्भीर गीत गोबिन्द इक अल्हाइंदा। काया मन्दिर कर तैयार, हरि मन्दिर इक वखाइंदा। आत्म सेजा खेल अपार, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला आपणा खेल

कराइंदा। आदि जुगादी इक इकल्ला, एकँकार वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, महिफ़ल आपणे नाम लगाईआ। सरगुण फड़ाए नाम पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जोती दीपक आपे बला, शब्द नाद शनवाईआ। सच संदेस आप घल्ला, श्री भगवान करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे नूरी अल्ला, इलाही नूर आप अख्वाईआ। आपणी धार रखे बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला वेस वटाईआ। इक इकल्ला वेस वटा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। लख चुरासी घाड़न लए घड़ा, घट घट आपणा नूर धराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वंड वंडा, काया बंक आप सुहाइंदा। आत्म परमात्म खेल खला, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। ईश जीव हरि गंढ्ढ पुआ, जगदीश आपणी धार बंधाइंदा। धरत धवल डेरा ला, धरनी आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला आपणी कार कमाइंदा। इक इकल्ला आदि जुगादि, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। इक इकल्ला वजाए नाद, नाम नगारा इक सुणाईआ। इक इकल्ला वसे ब्रह्माद, ब्रह्मांड करे कुड़माईआ। इक इकल्ला वरते स्वांग, भगवन आपणा स्वांग रचाईआ। इक इकल्ला लख चुरासी रखे तांघ, घर साचे डेरा लाईआ। इक इक आत्म परमात्म मंगे मांग, अन्तर इक ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। इक इकल्ला एको नाम, नर हरि नरायण आप प्रगटाइंदा। इक इकल्ला एका जाम, अमृत आत्म रस चखाइंदा। इक इकल्ला एको राम, हरि घट अन्दर नज़री आइंदा। इक इकल्ला इक्को शाम, जोती जाता डगमगाइंदा। इक इकल्ला देवे पैग़ाम, नाम संदेसा इक सुणाइंदा। इक इकल्ला वखाए निशान, धर्म निशाना इक झुलाइंदा। इक इकल्ला श्री भगवान, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। इक इकल्ला वसे सच मकान, साचे मन्दिर डेरा लाइंदा। इक इकल्ला सुहाए भूमका अस्थान, थान थनंतर सोभा पाइंदा। इक इकल्ला होवे जाणी जाण, जानणहारा आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। इक इकल्ला खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाईआ। इक इकल्ला ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। इक इकल्ला पवण स्वास ना कोई दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। इक इकल्ला नेत्र रोवे ना छम्म छम्म, हरख सोग ना कोए रखाईआ। इक इकल्ला ना घड़े ना देवे कोई भन्न, घड़न भंनणहार आप हो जाईआ। इक इकल्ला ना कोई जननी ना कोई जन, मात पित ना कोए अख्वाईआ। इक इकल्ला ना कोई राग ना कोई कन्न, तार सतार ना कोए सुणाईआ। इक इकल्ला ना कोई वस्त ना कोई धन, ख़ज़ाना हथ्थ ना कोए वखाईआ। इक इकल्ला ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, चार दीवार ना कोए बणाईआ। इक इकल्ला ना कोई देवे डंन, डंका इक्को

इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवन, इक इकल्ला बेपरवाहीआ। इक इकल्ला सो पुरख निरँजण, साहिब सतिगुर वड वड्याईआ। इक इकल्ला दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। इक इकल्ला नेत्र नाम निधान पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। इक इकल्ला दो जहानां साचा सज्जण, सगला संग निभाईआ। इक इकल्ला सच दुआर कराए धूढ़ी मजन, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। इक इकल्ला इक्को दस्से सच्चा भजन, बंदगी इक्को इक समझाईआ। इक इकल्ला होवे पड़दे कज्जण, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक इकल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी वेख वखाईआ। इक इकल्ला साचा मीत, हरि मित्र प्यारा इक अख्वाइंदा। इक इकल्ला लख चुरासी परखे नीत, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। इक इकल्ला सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी चलाए आपणी रीत, साचा मार्ग लोकमात वखाइंदा। इक इकल्ला बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। इक इकल्ला लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। इक इकल्ला दो जहानां लए जीत, लशकर फ़ौज ना कोए रखाइंदा। इक इकल्ला दस्से सच प्रीत, प्रीती इक्को इक दरसाइंदा। इक इकल्ला , जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। इक इकल्ला लख चुरासी पसार, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। इक इकल्ला गुर अवतार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। इक इकल्ला शब्द नाम जैकार, जै जैकार इक सुणाईआ। इक इकल्ला जोत नूर उज्यार, नूरो नूर करे रुशनाईआ। इक इकल्ला सूरज चंद दए आधार, मण्डल मण्डप आप वड्याईआ। इक इकल्ला लोआँ पुरीआँ वेखे अखाड़, ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा नाच नचाईआ। इक इकल्ला विष्नूं देवणहार भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। इक इकल्ला ब्रह्मा कर पसार, ब्रह्मवेता खेल खलाईआ। इक इकल्ला शंकर त्रिसूल कर प्यार, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। इक इकल्ला त्रैगुण कर वरतार, बन्धन बन्धन विच बंधाईआ। इक इकल्ला पंज तत्त खेल अपार, पारब्रह्म प्रभ आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। इक इकल्ला जुग चौकड़ी चार, चारे वेदां धार चलाइंदा। इक इकल्ला निरगुण सरगुण लै अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढ्ढाइंदा। इक इकल्ला बोध अगाध बोल जैकार, निष्अक्खर अक्खर रूप वटाइंदा। इक इकल्ला शास्त्र सिमरत करे उज्यार, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। इक इकल्ला खोल्हणहारा बंद कवाड़, अन्तर आत्म पड़दा लाहइंदा। इक इकल्ला अमृत देवे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। इक इकल्ला साचे मन्दिर हो तैयार, महल अटल इक रुशनाइंदा। इक इकल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। इक इकल्ला राम रमईया, नईया आपणे

नाम चलाईआ। इक इकल्ला शाम घनईया, बंसुरी इक्को सच वजाईआ। इक इकल्ला साचा सईया, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। इक इकल्ला नूर इलहीआ, नूरो नूर रुशनाईआ। इक इकल्ला निरगुण जोत जगय्या, नानक गोबिन्द धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक इकल्ला गीता ज्ञान, अट्ठ दस मेल मिलाइंदा। इक इकल्ला सच पुराण, अठ दस जोड़ जुड़ाइंदा। इक इकल्ला हो प्रधान, अठ तत्त वेख वखाइंदा। इक इकल्ला नौजवान, दस्म दुआरी सोभा पाइंदा। इक इकल्ला अठ दस करे कल्याण, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। इक इकल्ला जुग चौकड़ी मेटे आण, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। इक इकल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नूर ज़हूर इक जणाइंदा। इक इकल्ला तेई अवतार, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। इक इकल्ला हरि निरँकार, भगत अठारां जोत करे रुशनाईआ। इक इकल्ला ईसा मूसा दे आधार, मुहम्मद आपणा घर बुझाईआ। इक इकल्ला नानक गोबिन्द कर प्यार, सच प्रीती इक समझाईआ। इक इकल्ला नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, मकरूज नज़र कोए ना आईआ। इक इकल्ला दो जहानां बण सिक्दार, साचा हुक्म इक मनाईआ। इक इकल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक इकल्ला आए जुग, जुग करता वड वड्याईआ। इक इकल्ला भगत सुहेले लए चुग, लख चुरासी फोल फुलाईआ। इक इकल्ला साचे सन्तां मेटे दुःख, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। इक इकल्ला गुरमुखां देवे सुख, मुख उज्जल मात वखाईआ । इक इकल्ला गुरसिखां सफल कराए कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। इक इकल्ला ग़रीब निमाणयां गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क आपणी ख़ुशी मनाईआ । इक इकल्ला नाता तोड़े मात गर्भ रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। इक इकल्ला निर्मल जोत करे प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। इक इकल्ला सच स्वामी, ठाकर इक्को नज़री आइंदा। इक इकल्ला अन्तरजामी, घट घट अन्दर वेख वखाइंदा। इक इकल्ला सदा निहकामी, निहचल धाम आसण लाइंदा। इक इकल्ला जुग जुग सुणाए आपणी बाणी, बाण निराला तीर लगाइंदा। इक इकल्ला वेखणहारा चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाइंदा। इक इकल्ला सुरत सवाणी मिलावे शब्द हाणी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। इक इकल्ला आवण जावण चुकाए काणी, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। इक इकल्ला देवे पद निरबाणी, अमरापद इक वखाइंदा। इक इकल्ला सुणाए राम कहाणी, रमईया आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला खेल खलाइंदा। इक इकल्ला खेल अवल्ला, आदि पुरख आप कराईआ। इक इकल्ला जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। इक

इकल्ला सच सिँघासण साचा मल्ला, सोभावन्त घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। इक इकल्ला सद आदेस, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। इक इकल्ला नर नरेश, नर निरँकार हरि अख्वाइंदा। इक इकल्ला बण दरवेश, दर दर घर घर अलख जगाइंदा। इक इकल्ला मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, नर हरि मूंड ना कोए मुंडाइंदा। इक इकल्ला जन भगतां करे साचा हेत, नित नवित्त आपणा फेरा पाइंदा। इक इकल्ला अन्दर वड़ के दस्से आपणा भेत, बाहरों नज़र किसे ना आइंदा। इक इकल्ला साचे सन्तां नाल रिहा खेड, बण खलारी खेड खडाइंदा। इक इकल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप समझाइंदा। इक इकल्ला बोध अगाध, अलख अगोचर वड वड्याईआ। इक इकल्ला सदा सद देवणहारा दाद, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जिस रचना रची आदि, सो जुग जुग वेखे बेपरवाहीआ। इक इकल्ला नाम निधान वजाए नाद, दो जहानां दए सुणाईआ। इक इकल्ला कलिजुग अन्त साचा साजण लए साज, वड सज्जण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला वखाए सच समाज, समग्री इक्को इक जणाईआ। इक इकल्ला इक्को ज़ात, अजाति रूप ना कोए वखाइंदा। इक इकल्ला कमलापात, कँवल नैण इक्को इक अख्वाइंदा। इक इकल्ला खोल्हे ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहइंदा। इक इकल्ला बणे साक, सज्जण सुहेले नाल मिलाइंदा। इक इकल्ला पाकी पाक, पतित पुनीत इक अख्वाइंदा। इक इकल्ला चढ़े साचे राक, घोड़ा इक्को इक दौड़ाइंदा। इक इकल्ला वेखे ख़ाकी ख़ाक, ख़ाकसार इक अख्वाइंदा। इक इकल्ला लख चुरासी देवे अन्त तलाक, बिन भगतां पल्लू ना किसे फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर हरि साची खेल कराइंदा। इक इकल्ला डूंग्घा सागर, हाथ कोए ना आईआ। इक इकल्ला करीम कादर, करता इक्को बेपरवाहीआ। इक इकल्ला निरगुण नूर करे उजागर, ज़हूर इक्को इक रुशनाईआ। इक इकल्ला सबर सबूरी देवे साबर, सिदक इक्को इक समझाईआ। इक इकल्ला जुग चौकड़ी जन भगतां देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। इक इकल्ला वेखणहारा काया गागर, काची गगरीआ फोल फुलाईआ। इक इकल्ला दो जहानां बणे सौदागर, बण वणजारा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साचा खेल वखाईआ। इक इकल्ला जुग जुग आए, गुर अवतार नाउँ रखाईआ। इक इकल्ला फेरा पाए, पीर पैगम्बर भेव चुकाईआ। इक इकल्ला शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दृढ़ाए, खाणी बाणी नाल मिलाईआ। इक इकल्ला शिवदुआले मट्ठ मन्दिर उपजाए, इक इकल्ला मसीत मस्जिद डेरा लाईआ। इक इकल्ला गुरदुआर डंक वजाए, डंका आपणे नाम सुणाईआ। इक इकल्ला राउ रंक राज राजान शाह

सुल्तान जीव जंत सर्ब भुलाए, भरम भुलेखा एको पाईआ। इक इकल्ला त्रैगुण माया पड़दा हथ्थ रखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। इक इकल्ला पाए पड़दा, नेत्र सके ना कोए खुल्हाईआ। कूड़ कुड़यारा जुग जुग सड़दा, सीतल धार ना कोए वखाईआ। हरि मन्दिर कोई ना वड़दा, मूर्ख मुग्ध भुल्ला बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया घाड़न घड़दा, सच मिले ना कोए वड्याईआ। माणस जन्म मात हरदा, हरि जू नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला वेख वखाईआ। इक इकल्ला वेखे आप, कलिजुग अन्त दया कमाईआ। इक इकल्ला सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत रूप जणाईआ। इक इकल्ला आदि जुगादि वसे साथ, अन्दर बाहर संग निभाईआ। इक इकल्ला वड रघनाथ, रघपत आपणी सेव कमाईआ। इक इकल्ला दासी दास, दासी दास आप हो जाईआ। इक इकल्ला जन भगतां पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। इक इकल्ला होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, समुंद सागर डूंग्घी कन्दर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच सरनाईआ। इक इकल्ला भगतन संग, सगला संग निभाइंदा। कलिजुग अन्त वजाए मृदंग, सच मृदंग नाम सुणाइंदा। जन भगतां अन्दर जाए लँघ, आउँदा जांदा नज़र ना आइंदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। ज़ात पात ना कोई बन्धन बंध, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाइंदा। निरगुण जोत चाढ़्ह चन्द, जगत अन्धेरा दूर कराइंदा। निज आत्म देवे इक अनन्द, परमानंद आप चखाइंदा। कूड़ा नाता तुटे कूड़े गंद, अमृत रस मुख छुहाइंदा। ख़ुशी कराए बंद बंद, बंदीख़ाना कोए रहिण ना पाइंदा। लेखा जाणे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणी गोद सुहाइंदा। जिस दी धारों गया जम्म, सो आपणी धार मिलाइंदा। निहकर्मी करे आपणा कम्म, कर्म कांड ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दया कमाइंदा। इक इकल्ला भगत हुदार, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलिजुग अन्त लै अवतार, कल कल्की फेरा पाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, सच खुलासा गया समझाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा होए उज्यार, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाईआ। जगत नेत्र नज़र ना आए विच संसार, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। जन भगतां सज्जणां लए उठाल, पतिपरमेश्वर इक्को इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण बणे दलाल, बेपरवाह फेरा पाईआ। हक़ हकीकत दए वखाल, लाशरीक नूर इलाहीआ। जन्म जन्म दा मुशकिल हल्ल करे स्वाल, मार्ग इक्को इक वखाईआ। इक्को नाता शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। चार वरन करे प्यार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दए वड्याईआ। अठारां बरन ना होण ख्वार, जगत ख्वारी दए मिटाईआ। साचा नाता जोड़ विच संसार, पुरख बिधाता दए समझाईआ। सर्ब जहान

दा इक निरँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म करो विचार, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। ब्रह्म बणया आप करतार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। गीता ज्ञान पाओ सार, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। नौ अठारां मारो मार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर इक्को इक जणाईआ। घर मन्दिर पाओ एक, इक ओंकार दए वड्याईआ। साहिब सतिगुर इक्को टेक, श्री भगवान सदा सहाईआ। बुद्धि मति करो बिबेक, निर्मल निर्मल रूप वखाईआ। कूड़ी क्रिया ना लग्गे सेक, अग्न तत्त ना कोए जलाईआ। आत्म परमात्म करो हेत, सच प्रीती इक वखाईआ। रुत्त रहे बसन्ती चेत, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। अन्दर वड़ के लभ्भो भेत, सतिगुर सच्चा रिहा समझाईआ। बिन राखे सुंञां खेत, गुर बिन पार ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सांझा राम रिहा समझाईआ। साचा राम सदा समरथ, आदि जुगादि वेख वखाइंदा। लख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुण्ट भुआइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मार्ग दस्स, गुर अवतार नाल मिलाइंदा। बोध अगाध नाम निधान श्री भगवान सुणा साची गाथ, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण चलाए साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा । कलिजुग अन्त हो प्रगट, प्रगट आपणी कल धराइंदा। लेखा जाणे चौदां लोक चौदां तबक चौदां हट्ट, चौदस चन्द फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला कार कमाइंदा। इक इकल्ला करे कार, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दी महिमा सदा रहे जुग चार, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। जिस नूं कहिन्दे सांझा यार, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त अख्वाईआ। गुर अवतार करन निमस्कार, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर हज़रत कहिन्दे परवरदिगार, ज़ाहर ज़हूर नूर इलाहीआ। जिस नूं नानक गोबिन्द कहिन्दे पुरख अकाल, अक्ल कल अख्वाईआ। जिस दे दर ते विष्न ब्रह्मा शिव करन स्वाल, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जिस नूं कहिन्दे वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरा इक सुहाईआ। जिस नूं कहिन्दे सदा सदा सद वसे सब दे नाल, लख चुरासी अन्दर रिहा समाईआ। जिस नूं कहिन्दे नाता जोड़े नाल शाह कंगाल, शाह कंगाल आपणे रंग रंगाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाला पुरख अकाला बणया अन्तिम दलाल, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां देवे नाम निधान, आत्म परमात्म इक ज्ञान, इक्को अक्खर करे प्रधान, कूड़ी क्रिया मिटे निशान, सच सुच्च होए प्रधान, साचा मन्दिर इक वखाईआ। जिथ्थे वसे निरगुण काहन, नज़री आए सच्चा राम, सीता सुरती सर्ब प्रणाईआ। उस साहिब करो प्रणाम, जिस दा आदि जुगादी इक्को नाम, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग

तेरी अन्तिम वार, नाम संदेसा नर नरेशा जीवां जंतां साधां सन्तां इक्को इक जणाईआ। हरि का नाम जपो जन एक, एका एक सदा वड्याईआ। हरिजन घर वसो प्रभ एक, एका मन्दिर सदा सहाईआ। हरिजन एक इक्को प्रभ टेक, दूजी अवर ना कोए सरनाईआ। हरिजन एक इक्को प्रभ वेख, ध्रू प्रहिलाद गया समझाईआ। हरिजन एक करो सच हेत, पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। हरिजन एक लवो घर पेख, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई रिहा समझाईआ। सृष्ट सबाई वेखो एक, एकँकार अक्ल कला अख्वाइंदा। आदि जुगादि जिस पसार, सो साहिब खेल कराइंदा। जिस दे हुक्म अन्दर गुर अवतार, पीर पैगम्बर फेरा पाइंदा। जिस दा खेल सदा जुग चार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वंड वंडाइंदा। जिस दा नूर चन्द सूरज उज्यार, रवि ससि डगमगाइंदा। जिस दा नाम शब्द भण्डार, अतोट तुट कदे ना जाइंदा। जिस दा महल अटल उच्च मनार, कबीर जुलाहा बैठ ख़ुशी मनाइंदा। उस साहिब दा करो दीदार, जो रविदास चुमारे गोद बहाइंदा। उस पुरख दा करो प्यार, जो गुरमुख नारी अन्त प्रनाइंदा। उस दा नाम करो जैकार, जो जीवण जुगत जणाइंदा। उस दे चरण करो निमस्कार, जो नमो सति समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सर्ब जीआं दा इक्को राह, पुरख अबिनाशी बण मलाह, साचा बेड़ा इक वखाइंदा। साचे बेड़े चढ़ो मीत, सो साहिब दए वड्याईआ। आत्म परमात्म इक्को रीत, आदि जुगादी दए समझाईआ। जिस दा वासा हस्त कीट, राउ रंकां अन्दर डेरा लाईआ। सो साहिब करे बख्शीश, बख्शश आपणे हथ्थ रखाईआ। करो दरस इक जगदीश, जगत नाता दए तुड़ाईआ। छत्तर झुल्ले साचे सीस, सोभावन्त बेपरवाहीआ। जिस दा कलमा इक हदीस, नाम इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शास्त्र सिमरत वेद पुराण रखदे गए उडीक, कलिजुग अन्तिम आवे सच्चा माहीआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म लए जीत, जित आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे भगतां काया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। चार वरन इक सरन बंधावे सच्ची रीत, मन्दिर मसीत इक्को इक जणाईआ। लेखा जाणे बीस बीस, खेल खलाए इक इकीस, इक इकल्ला आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सदा स्वामी अन्तरजामी, हरिजन साचे रिहा जगाईआ। हरिजन जगाए जग, सतिगुर दाता दया कमाईआ। लख चुरासी नालों करे अड्ड, महल अटल इक वखाईआ। जिस दी नज़र ना आए किसे हद्द, हदूद वेखण कोए ना जाईआ। कोटन कोटि रहे लभ्भ, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। जीव जंत रहे भज्ज, चारों कुण्ट बण बण पांधी राहीआ। कोई मक्के करे हज्ज, कोई अठसठ तीर्थ नहाईआ।

अन्दर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के श्री भगवान कोई ना लए सद्द, सद्दा नाम ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाईआ। साचा मार्ग दस्से एक, एक एक पढ़ाईआ। हरिजन अन्दर वड़ के लैणा वेख, प्रभ वसे बेपरवाहीआ। निरगुण हो के दस्से भेत, सरगुण बूझ बुझाईआ। इक्को नाम लैणा चेत, चेतन सुरती दए कराईआ। आत्म परमात्म कराए सच्चा हेत, घर मेला सहिज सुभाईआ। निज नेत्र लैणा पेख, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। आत्म सुत्ता साची सेज, श्री भगवान डेरा लाईआ। जोती नूर इक्को तेज, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए जणाईआ। भगत जन सच मन्दिर वड़ना, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। सतिगुर पौड़े साचे चढ़ना, डण्डा नाम हथ्थ फड़ाईआ। निरभउ हो कदे ना डरना, भय सर्ब रिहा चुकाईआ। लेखा चुक्कया मरना डरना, लख चुरासी फंद कटाईआ। माणस जन्म साची तरनी तरना, तारनहारा दया कमाईआ। सोहँ ढोला इक्को पढ़ना, तूं मेरा मैं तेरा दूजा कोए नज़र ना आईआ। सचखण्ड दुआरे साचे वड़ना, पड़दा कोए नज़र ना आईआ। श्री भगवान सरनाई पड़ना, चरण धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर स्वामी इक्को वरना, हरि कन्त इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत कहिण असीं जावांगे। प्रभ तेरा नाम ध्यावांगे। उच्चे डण्डे हथ्थ रखावांगे। सूरे सरबँगे तेरा दर्शन पावांगे। भुक्खे नंगे दर तेरे अलख जगावांगे। माढ़े चंगे तेरे अख्वावांगे। कूड़ी दुनिया जगत तजावांगे। लोक लज्जया ना कोए रखावांगे। जिस साडा पर्दा कज्जया, उस दे घर नूं भज्जे जावांगे। सचखण्ड दुआर जो सज्या, चरण उस दे सीस नवावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे चल के आवांगे। जद मेरे दर ते आओगे। दर्शन इक्को इक पाओगे। जन्म कर्म दा दु:ख मिटाओगे। सुख इक्को इक उपजाओगे। तृष्ना भुक्ख सर्ब गंवाओगे। उज्जल मुख आप वखाओगे। सफल कुख मात कराओगे। झुक झुक सीस झुकाओगे। उठ उठ दर्शन दर पाओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महल अटल उच्च मनार सचखण्ड सोहे भगत दुआर, जन भगतो इक्को घर वसाओगे। प्रभ तेरा घर वसावांगे। अन्तिम एथे चल के आवांगे। पिछले चेते सर्ब करावांगे। बिन वेखे सांत ना पावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरा नाम ध्यावांगे। जो मेरा नाम ध्यावेगा। जम नेड़ कदे ना आवेगा। राए धर्म ना कोई डरावेगा। चित्रगुप्त ना लेख वखाएगा। लाड़ी मौत ना कोए प्रनाएगा। शौह दरया ना कोए रुढ़ाएगा। अद्धविचकार ना कोए अटकाएगा। जूनी जून ना कोए भुआएगा। श्री भगवान वेख वखाएगा।

फड़ बांहों गले लगाएगा। सचखण्ड दुआर बहाएगा। सोहँ गाया लेखे लाएगा। तूं मेरा मैं तेरा, इक्को नूर नूर नूर विच मिलाएगा। कोई लभ्भ ना सके भगत केहड़ा भगवान केहड़ा, भगवान भगत विच समाएगा। जिन्हां दा प्रभ आप बन्न्हे बेड़ा, बद्धा बेड़ा मात कवण रुढ़ाएगा। कलिजुग अन्तिम कर के मेहरा, मेहरवान आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए गुरू चेरा, गुर चेला आपणे रंग रंगाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण निरवैर करे कराए हक़ नबेड़ा, हकीकत आपणे हथ्थ रखाइंदा।

२९ जेठ २०२० बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह मग्घोवाली जम्मू

श्री भगवान एका प्रभ, प्रभू ठाकर इक अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी भगत भगवान लए लभ्भ, लख चुरासी खोज खोजाइंदा। अमृत झिरना झिराए कँवल नभ, साची धारा आप प्रगटाइंदा। पंच विकारा देवे दब्ब, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मिटाइंदा। निरगुण जोत प्रकाश करे झब्ब, अन्ध अज्ञान चुकाइंदा। नौ दुआर पार कराए हद्द, मार्ग साचा इक सुणाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वज्जे अनहद, नाद अनादी आपणा राग अल्हाइंदा। डूंग्घी भँवरी सुरती कढ्ढ, हरि शब्दी मेल मिलाइंदा। विश्व सुहाए इक्को यद्द, बंस इक्को इक बणाइंदा। सच प्याए अंमिउँ रस मधु, मधुर ख़ुमार रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला वेख वखाइंदा। इक इकल्ला हरि पुरख, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि ना सोग ना कोए हरख, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। भगत भगवान लए परख, नाम कसवट्टी हथ्थ रखाईआ। अन्दर वड़ के देवे दरस, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, कर्म कर्म दा रोग गंवाईआ। मन मनुआ ना जाए भटक, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जगत विकार ना चढ़े कटक, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। कर किरपा उधारे जिउँ काहना बद्धक, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सदा होए सहाईआ। सदा सहायक पुरख अथाह, नित नवित्त सेव कमाइंदा। भगत भगवान लए जगा, जागरत जोत इक टिकाइंदा। निज नेत्र दए खुल्हा, भेव अभेदा आप समझाइंदा। आत्म पड़दा देवे लाह, परमात्म आपणा रंग रंगाइंदा। घर मन्दिर दए सुहा, भगत दुआरा इक वडियाइंदा। गीत गोबिन्द इक अल्हा, धुर दा राग आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, जन भगतां आप जणाईआ। नाम अगम्म देवे दान, वस्त अतुट इक वरताईआ। कर प्रकाश कोटन भान, जलवा नूर इक उपजाईआ। घर सज्जण मिले काहन, मुकन्द मनोहर लखमी

नरायण नर हरि इक्को नज़री आईआ। सन्त सुहेले करे परवान, आत्म अन्तर मेल मिलाईआ। शब्द सुणाए राग धुन कान, धुन अनादी नाद वजाईआ। संसा रोग सर्ब मिट जाण, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। काग हँस बणे गुरमुख चतुर सुजान, बुद्धी काग वांग ना कोए कुरलाईआ। माणक मोती चुगे चोग महान, गुर सतिगुर आप चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानसरोवर साचे तीर्थ दए नुहाईआ। साचा तीर्थ सतिगुर हट्ट, सो साहिब आप जणाइंदा। गुरमुख विरला लाहा लए खट्ट, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। हरि सरनाई आए नट्ठ, जगत पांधी पन्ध मुकाइंदा। दुरमति मैल लवे कट, माया ममता मोह तजाइंदा। सच प्रीती रखे हठ, जप इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, रती रत लेखे लाइंदा। गुरमुख लेखे लग्गे रत, भगत भगवान दए वड्याईआ। सति सन्तोख धीरज जत, सांतक सति सति कराईआ। अन्तर देवे ब्रह्म मति, मनमति ना कोए रखाईआ। हरि सरनाई चरण नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सोहँ ढोला साची गाथ, पारब्रह्म ब्रह्म करे आप कुड़माईआ। निरगुण निरगुण इक्को ज़ात, सरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन देवणहार वड्याईआ। भगवन देवे वड्याई, हरि वड्डा वड वडियाइंदा। भगत जन रहे जस गाई, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहइंदा। अट्ठे पहर ध्यान लगाई, चरण कँवल इक्को आस रखाइंदा। कवण वेला प्रभ आए माही, मेहरवान आपणा फेरा पाइंदा। निर्धन सरधन पकड़ उठाए बांही, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल भगतन रंग, श्री भगवान आप कराईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नाम वजाए अगम्मी मृदंग, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। अट्ठे पहर इक अनन्द, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। कर प्रकाश जोती चन्द, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्दर आपणा डेरा लाईआ। भगतन अन्दर डेरा ला, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। दीन दयाला बण मलाह, बेड़ा लोकमात तराइंदा। दो जहानां पार करां, सच किनारा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन उठाए आप हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। काया अन्दर खोल्हे दर, गृह आपणा कुण्डा लाहीआ। नज़री आए नरायण नर, नर दाता बेपरवाहीआ। भगत भगवान लए फड़, शब्दी डोर तन्द उठाईआ। आप बंधाए आपणे लड़, पल्लू इक्को वार गंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। भगत कहे सुण साहिब प्रभ एक, की तेरी वड्याईआ । जुग चौकड़ी धारे भेख, नित

नवित्त वेस वटाईआ। लख चुरासी रिहा वेख, आप नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आदेस, सजदा सीस तोहे झुकाईआ। तूं वसें सचखण्ड साचे देस, आदेस तोहे तेरी सच सरनाईआ। सेवा ला विष्न ब्रह्म महेष, शंकर आपणी कार जणाईआ। सदा सदा प्रभ रहें हमेश, ना मरें ना जाईआ। हुक्मे अन्दर पीर पैगम्बर मुल्लां मसायक औलीए शेख़, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। नित नवित्त जन भगतां करें हेत, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दे खुल्हाईआ। भगत कहे प्रभ सच दस्स, तेरी इक्को ओट रखाईआ। किस बिध अन्दर जाएं वस, कवण दुआरे डेरा लाईआ। कवण प्रीती बन्न्हे नात, नाता जोड़ जुड़ाईआ । कवण नाम सुणाएं गाथ, कवण राम करें पढ़ाईआ। कवण बेटा होए दसराथ, कवण नंद जसोधा दएं वड्याईआ। कवण बहे जमना घाट, कवण गोकल मथरा विच सुहाईआ। कवण सब दे वसे साथ, नज़र किसे ना आईआ। कवण रघपत कवण रघनाथ, कवण बंसुरी रिहा वजाईआ। कवण सखीआं संग पावे रास, कवण मण्डल नाच नचाईआ। कवण लख चुरासी वेखे खेल तमाश, कवण रंग रलीआं रिहा मनाईआ। कवण सुत्ता विच प्रभास, गोडे उपर चरण टिकाईआ। कवण कटे बनबास, घर मन्दिर महल्ल तजाईआ। कवण भगतां पूरी करे आस, बिदर सुदामा गले लगाईआ। कवण पूतना दए धरवास, कवण मोहन मंमां मुख लगाईआ। कवण खेल कराए वेद व्यास, कवण कुँवार कन्या देवे वड्याईआ। कवण जणाए तेरा जाप, कवण जपत जपत सुख पाईआ। भगत कहिण श्री भगवान तेरी इक्को आस, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल तेरी ओट तकाईआ। धरनी धरत धवल तेरी दास, धौल रिहा नैण उठाईआ। कवण वेला हरि जू वसे पास, सद आपणा संग निभाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन्म कर्म दा दुखड़ा होवे नास, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान तेरा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। भगत सुण हरि सज्जण मेरे, नर हरि नरायण आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी वसण खेड़े, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। जो जन ढोले गाउँदे तेरे मेरे, तिन्हां आपणा रंग वखाइंदा। दूर दुराडा वसां नेड़े, नेरन नेरा हो के नज़री आइंदा। डुब्बदे फड़ फड़ तारां बेड़े, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। मझधार जो आए घेरे, नाम चप्पू इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप समझाइंदा। भगत जन सुण साची गल्ल, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जुग चौकड़ी अछल अछल्ल, वल छल धारी खेल खलाईआ। भगतां अन्दर जावां रल, नूर नूर नाल मिलाईआ। दूई द्वैती मेटां सल्ल, पट्टी एहो नाम बंधाईआ। अमृत आत्म ठंडा प्यावां जल,

नीर सीर इक वखाईआ। नाम संदेसा देवां घल्ल, शब्दी शब्द पढ़ाईआ। बण किरसाणा वाहवां हल्ल, कूड़ी क्रिया जड़ उखड़ाईआ। सति सरूपी लावां फल, गुरमुख देवां माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा समझाईआ। सुण भगत हरि सज्जण प्यारे, परम पुरख आप समझाइंदा। कूड़ी क्रिया कूड़ संसारे, कूड़ो कूड़ सर्ब वखाइंदा। इक्को नाम जपो हरि मीत मुरारे, बिन हरि नाम पार ना कोए लँघाइंदा। डुब्बदे पाथर सदा तारे, पाहन आपणा चरण छुहाइंदा। आहलया पार करी किनारे, किनारा आपणा आप वखाइंदा। जो हरि नरायण श्री भगवान पुरख अगम्म करन जैकारे, जै जैकार इक सुणाइंदा। तिन्हां अन्त जम्म कोई ना मारे, जमदूत नेड़ कोए ना आइंदा। जिस पापी अजामल तारे, जो गनका दया कमाइंदा। जो मिल्या रविदास चुमारे, गंगा धार कंगण कढ्ढ वखाइंदा। जो सैण नाई आपणा रूप धारे, घर जा जा सेव कमाइंदा। जो नामे छप्परी आप उसारे, मोई गऊ आप उठाइंदा। जो धन्ने दे वच्छे चारे, घर ठाकर नज़री आइंदा। जो कबीर जुलाहे फड़ तारे, आप आपणी उंगली लाइंदा। जो ध्रू बालक दए आधारे, नर नरायण दरस कराइंदा। जो प्रहिलाद तपदे थम्म ठारे, निरवैर आपणी कल धराइंदा। जो बल देवे आप सहारे, बावन आपणा राग अल्हाइंदा। जो अमरीक करे प्यारे, दुरबाशा मुख भुआइंदा। जो जनक सपुत्री अंगीकार करे करतारे, सो राम राम खेल कराइंदा। जो हरी चन्द लेखे लाए दुलारे, राणी तारा गंढ्ढ पुआइंदा। जो बिदर दए सहारे, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जो सुदामे बणाए चुबारे, सो तन्दल चब्ब ख़ुशी मनाइंदा। जिस नाम देव वखाए खेल निराले, पाती पाती डाल डाल आपणा नाम समझाइंदा। भगत जन तिस साहिब जाओ बलिहारे, जो जुग चौकड़ी आपणी सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतारे, निरगुण नूर जोती जामा वेस वटाइंदा। हरिसंगत बणाए सच दुलारे, पूत सपूता वेख वखाइंदा। साची नईया लै के आया आप किनारे, गुरमुख सज्जण विच बहाइंदा। गुरमुख बोलण नाम जैकारे, जै जैकार इक सुणाइंदा। सोहँ ढोला अपर अपारे, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा सांझा यारे, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा।