पुस्तकालयभाग १४

३० जेठ २०२० बिक्रमी मान कौर दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू

सच धर्म आ डिगा दुआर, नेत्र रो रो नैण विहाईआ। हरि जगदीशे तेरी साची कार, प्रभ मेरी समझ विच ना आईआ। बीस बीसे कर विहार, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी मैं गया हार, निरगुण तेरी सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग फिरदा रिहा संसार, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई खांदा रिहा मार, सिर आपणे भार उठाईआ। राह तक्कदा रिहा गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वेखां नैण उठाईआ। कवण वेला मिले मददगार, मेरा संग निभाईआ। मेरा हौला करे भार, दुखी दर्द वंडाईआ। कोटन कोटि जुग बीत गए निरँकार, मेरी सार किसे ना पाईआ। मेरीआं वंडां कर कर हिस्से कर गए चार, अंग अंग मेरा कटाईआ। मैं नेत्र रोवां नैण उछाल, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नज़र ना आए कोए दलाल, साचा वणज ना कोए कराईआ। उठ प्रभ वेख मेरा हाल, बिहबल हो के दयां दुहाईआ। ख़ाली हथ्थ फिरां कंगाल, वस्त नज़र कोए ना आईआ। करवट लै पुरख अकाल, बेपरवाह आपणा मुख भुआईआ। आदि जुगादी तेरा लाल, बचपन तेरी गोद हंढ्ढाईआ। कोटन कोटि मैनूं रहे भाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच धर्म आ के रोया, प्रभ अग्गे हाल सुणाईआ। वांग बक्करे मैनूं कोहया, सृष्ट बणी कसाईआ। मेरा मातलोक कोई ना होया, जो दिसे सो पराईआ। सच दुआर मिले ना ढोया, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सच दे सरनाईआ। सति धर्म कर पुकार, आपणा हाल सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम गया हार, बलहीण रिहा कुरलाईआ। तेरी सेवा करी जुग चार, नव नौ तेरा हुक्म सीस रखाईआ। फिर फिर अन्तिम गया हार, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। मैनूं नज़र ना आया कोए किनार, कन्ढ्ढा हथ्थ कोए ना आईआ। अन्तिम डुब्बा डूंग्घी धार, बांहों पकड़ ना कोए उठाईआ। साचा करे ना कोए प्यार, मीत मुरार नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, सच ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वरन बरन मैनूं धक्के रहे मार, दर दवारयों बाहर कढ्ढाईआ। कलिजुग सन्त दूरों रहे ललकार, नेड़े कोई औण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच सरनाईआ। सच धर्म कहे दस्स की रीत, प्रभ मेरी मात चलाईआ। मैं तैनूं समझया इक अतीत, वड्ड दाता बेपरवाहीआ। जे नेत्र खोल्ह के वेखां तेरी वंड मन्दिर मसीत, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। मैं नेत्र खोल्हां तूं नज़री आएं ठीक, एकँकार सच्चे शहिनशाहीआ। चारों कुण्ट अन्धेर तारीक, अन्ध अज्ञान गया छाईआ। सच मिले ना कोई प्रीत, प्रीतीवान ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पल्लू दे फड़ाईआ। धर्म कहे मैं गया हार, जित नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग कूड़ होया बलकार, बल आपणा रिहा वखाईआ। मैनूं धक्क के कढ्ढया बाहर, घर घर आपणा डेरा लाईआ। भरमे भुल्ले पुरख नार, नर नरायण तेरी सरनाईआ। तूं सिख्या समझाई जीव संसार, गुर अवतार कर पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर बोल नाअर, नाअरा हक़ हक़ समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखार, लिख्त भविक्ख्त गया समझाईआ। सच धर्म दा इक विहार, धुर दी धार आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। धर्म कहे मैं डुब्बा डूंग्घी गार, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ । बीस बीसे करां विचार, आप आपणा ध्यान लगाईआ। नव नौ ना कोए प्यार, चार चार ना कोए वड्याईआ। नव सत ना कोए धार, सति असति ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पल्लू दे फड़ाईआ। धर्म कहे प्रभ दस्स मेरा केहड़ा धर्म, धर्म हथ्थ किसे ना आया। चार वरन कहिण साडा इक्को वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपो आपणा नाम वड्याईआ। बरन अठारां कहिण साडा एहो बरन, घर घर झगड़ा तू ही पाया। मेरे कोलों सारे डरन, पल्लू गंढ्ढ ना कोए रखाया। साचे वेहड़े कोई ना वड़न, बैठे मुख भुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आया। मेरा धर्म केहड़ा राम, राम विच समाईआ। मेरा धर्म केहड़ा शाम, घनईया रूप वटाईआ। मेरा धर्म केहड़ा अमाम, हक़ हकीकत दए जणाईआ। मेरा धर्म केहड़ा पैग़ाम, पीर पैगम्बर दए समझाईआ। मेरा धर्म केहड़ा इस्लाम, असलीयत

पड़दा देवे लाहीआ। मेरा धर्म केहड़ा सति नाम, नाम सति दए जणाईआ। मेरा धर्म केहड़ा ग़ुलाम, बण बरदा सेव कमाईआ। मेरा नाम केहड़ा निशान, सच निशाना दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दे दृढ़ाईआ। मेरा धर्म कौण रूप, नेत्र नज़र कोए ना आइंदा। कवण दिशा वसां कूट, कवण घर डेरा लाइंदा। कवण देवे सच सबूत, साची सिख्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव तेरे दर खुल्हाइंदा। सच धर्म कहे मैं होया मजबूर, मजबूरी आपणी रिहा जणाईआ। चारों कुण्ट अग्नी तपे तन्दूर, सीतल धार ना कोए वखाईआ। बलधारी होया कूड़, कूड़ी क्रिया रिहा कमाईआ। मैं उहदे अग्गे होया मूढ़्ह, मैनूं समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणी सच सरनाईआ। सच धर्म कहे मैनूं लग्गा धक्का, कलिजुग अन्तिम वारी आईआ। मैं छड्ड मदीना मक्का, हुजरा हक़ गया तजाईआ। बण निमाणा उठ के भज्जा, नट्ठा वाहो दाहीआ। साचा घर कोई ना लभ्भा, जिस घर बहि बहि डेरा लाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पार करदा आया हद्दा, हद्द इक्को वेख वखाईआ। जिस दुआरे श्री भगवान सजा, शाह पातशाह डेरा लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस ने पड़दा कज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। मन्दिर मट्ठ पई मार, बौहड़ी बौहड़ी रिहा कुरलाईआ । मेरी खलड़ी दिती उतार, तरस ज़रा ना कोए कमाईआ। सब ने किहा हो ख़बरदार, उच्ची कूक कूक जणाईआ। दर दरवाजिउँ हो जा बाहर, पंडत पांधा रिहा समझाईआ। तेरा एथे नहीं कोई विहार, माया ममता बैठी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणी माण वड्याईआ। प्रभ मैं वड़या गुरुदुआर, इक तेरी आस रखाईआ। ओन्हां सुट्टया मूँह दे भार, मेरे हड्ड पैर तुड़ाईआ। उठ उठ रोवां ज़ारो ज़ार, ज़ोर चले कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सच सरनाईआ। प्रभू मैं गया कलिजुग सन्तां कोल, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। अग्गे वेख्या माया नाल करन घोल, दिवस रैण खेल खलाईआ। मैनूं वेख करन मख़ौल, बेहय्या रहे जणाईआ। पिच्छे मुड़ जा साडी ख़ाली करदे धौल, धरनी उत्ते रहिण ना पाईआ। साडे कोल काम क्रोध वस्त अनमोल, तेरी लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। मैं गया तीर्थ तट, ठंडे जल आस रखाईआ। ओथे वेखे कामना हट्ट, दूजी वस्त नज़र ना आईआ। मेरा फड़ के सीस दित्ता कट, धड़ ख़ाक विच मिलाईआ। मैं ध्यान प्रभू तेरा कीता झट्ट, तूं साहिब होइउँ सहाईआ। त्रबैणी रखी पत, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। इक्की सिखां मेरा कीता पक्ख, मेरा जीवण फेर बदलाईआ। मैं सब दा खैहड़ा छड्ड

के आया नट्ठ, पिच्छा फेर वेखण ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तेरा राह तकाईआ। धर्म कहे मैं गया थक्क, बलहीण दयां दुहाईआ। कलिजुग अन्तिम गया अक्क, आपणा आप मिटाईआ। चारों कुण्ट लख चुरासी दित्ता धक्क, थिर नज़र कोए ना आईआ। मेरी सिफ्त रही ना कक्ख, लखों कक्ख रूप वटाईआ। मेरा रिहा कोई ना हक़, ख़ाली हथ्थ फिरां वाहो दाहीआ। कूड़ कूड़यारा करे खेल तेरे हुक्म अन्दर समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान उठ वेख मात, आप आपणा नैण खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई बणी नार कमज़ात, सच कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। घर वस्त ना किसे दात, नाम झोली ना कोए भराईआ। कूड़ी क्रिया गावण गाथ, गुर शब्द ना राग अल्हाईआ। माया ममता टिक्का माथ, मस्तक नूर ना कोए रुशनाईआ। चोरां यारां ठग्गां बणया साथ, सन्त सज्जण नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अन्धेरी रात, चारों कुण्ट साचा नूर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी लए अंगड़ाईआ। उठ प्रभ मार ध्यान, मेरी तेरे अग्गे अरज़ोईआ। घर घर वड़या वेख शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। दीन मज़्हब होए प्रधान, आप आपणा हुक्म वरताईआ। सारे कहिन्दे गुरू अवतार पीर पैगम्बर साडा निशान, जगत निशाना रहे वखाईआ। तेरा नाउँ भुल्लया श्री भगवान, तेरी आण ना कोए रखाईआ। तूं बण के बैठा रिहों नादान, आपणी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सचखण्ड वसिउँ इक मकान, मकबरा रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। उठ प्रभ वेख हाल, हालत सब दी रिहा जणाईआ। चारों कुण्ट अवल्लड़ी चाल, साचा राह नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया बण दलाल, जूठ झूठ वणज वखाईआ। फल दिसे ना किसे डाल, पत्त नज़र कोए ना आईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसे काया माटी खाल, नाउँ निरँकारा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे वखाईआ। उठ प्रभू वेख नज़ारा, कलिजुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट मनमति होए मुज़ाहरा, तेरा नाम ना कोए वड्याईआ। मैनूं मिले ना कोए सहारा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। धरनी दित्ता ना कोए किनारा, हथ्थ हथ्थ ना कोए मिलाईआ। मैं नेत्र रोवां ज़ारो ज़ारा, ज़ाहर हो के रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सच धर्म कहे तूं ल्या अवतार, निरगुण तेरी बेपरवाहीआ। सुत्ता रिहों पैर पसार, उन्नी साल ना अक्ख खुल्हाईआ। मैं करदा रिहा पुकार, दिवस रैण जणाईआ। कर किरपा सिरजणहार, तेरी इक आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा

वर, मेहर नज़र नैण उठाईआ। श्री भगवान हो कृपाल, मेहरवान जणाइंदा। उठ लाडले मेरे लाल, लालन साचा गोद बहाइंदा। तेरी बणाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक प्रगटाइंदा। जन भगतां रखे तेरे नाल, साचा संग निभाइंदा। जगत अवल्लड़ी चले चाल, निराली धार आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा झोली पाइंदा। उठ धर्म सुत दुलारे, प्रभ देवणहार वड्याईआ। तेरा महल्ल इक उसारे, अटल रूप वखाईआ। सति सति दए हुलारे, मेहरवान होए सहाईआ। तेरे नाम दे सच जैकारे, ढोले राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह वेखे मज़्हब, दीन दुनी फोल फुलाइंदा। तैनूं देवे अन्तिम रूप सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। बीस बीसा तेरा लोकमात लगाए कदम, सच निशान इक प्रगटाइंदा। धारा धारा विच्चों देवे बदल, बदली आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच स्वामी करे अदल, इन्साफ़ इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। सति धर्म तेरा दस्से असलाम, इस्म आज़म आप जणाईआ। परवरदिगार इक कलाम, कलमा नबी रसूल समझाईआ। सति सति दा सति पैग़ाम, सति पुरख निंरजण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा ईमान दए वड्याईआ। सच धर्म तेरा सच ईमान, इबादत इक्को इक समझाइंदा। इक्को नूर इक अमाम, इष्ट इक्को इक वखाइंदा। इक्को कलमा नबी कलाम, कायनात इक पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा चरण मात टिकाइंदा। सति धर्म तेरा नाम सति, सति सति दए वड्याईआ। देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। भगत भगवान कर प्रगट, प्रगट तेरे नाल मलाईआ। सच दुआरा खोल्ह हट्ट, इक्को वस्त विकाईआ। इक्को तीर्थ इक्को तट, किनारा इक्को दए सुहाईआ। इक्को दीन इक्को मज़्हब, इक्को पुरख अकाल समरथ, इक्को नूर नज़री आईआ। इक्को शब्द इक्को नाद इक्को महिमा जणाए अकथ, इक्को राम राम वड्याईआ। इक्को खेड़ा जाए वस, इक्को नूर होए प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। इक्को घर होए इकट्ठ, गुर अवतार पीर पैगम्बर सत्थर बहिण घत्त, सत्थर यार इक वखाईआ। दर दर घर घर नव नौ तेरा होवे जस, जन भगत मिलण हस्स हस्स, नेत्र नैण नैण उठाईआ। पारब्रह्म तेरी पूरी करे आस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बख्शे इक सरनाईआ। सच सरनाई इक जणावांगा। बेपरवाही खेल खलावांगा। पांधी राही पन्ध मुकावांगा। साचा छन्द नाम सुणावांगा। टुट्टी तन्द गंढ्ढ वखावांगा। सूरा सरबँग नाम उपजावांगा। साचा मृदंग इक सुणावांगा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डा लँघ, घर साचे डेरा लावांगा। कलिजुग तोड़ कूड़ा घमण्ड, ख़ाकी ख़ाक विच मिलावांगा। नाता वेख जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फोलावांगा। सति

धर्म तेरी पूरी करां उमंग, मेहर नज़र इक उठावांगा। सतिजुग साचे चाढ़्हां रंग, रंग इक्को इक रंगावांगा। तेरी कट भुक्ख नंग, वस्त अमोलक झोली पावांगा। जन भगतां बणे संग, साचा बेड़ा बन्न्ह तरावांगा। पिछली कीती पिच्छे गई हंढ्ढ, अग्गे इक्को राह वखावांगा। निरगुण हो के चाढ़्ह चन्द, जोती नूर नूर चमकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा मार्ग इक वखावांगा। की प्रभ मेरा मार्ग लावेंगा। उजड़या फेर वसावेंगा। मूधे भार डिगा पकड़ उठावेंगा। गुज्झे भेव खुलावेंगा। इक दूजे भउ चुकावेंगा। नेत्र तीजे सब नूं नज़री आवेंगा। चौथे घर गुरमुख बहावेंगा। पंचम आपणा राग सुणावेंगा। छेवें छप्पर छन्न वडयावेंगा। सत्तवें सति सतिवादी फेरा पावेंगा। अठवें अट्ठां तत्तां रंग रंगावेंगा। नावें नौ दर पड़दा लाहवेंगा। दसवें दस्म दुआरी मेल मिलावेंगा। घर इक्को इक वखावेंगा। वड्डा निक्का गोद बहावेंगा। मस्तक टिक्का नाम लगावेंगा। रस फिक्का कूड़ कूड़ावा मेट मिटावेंगा। मेरा दे के मैनूं हिस्सा, मेरा हक़ पूर करावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त तेरी झोली पावांगा। सच धर्म तेरा मार्ग लावांगा। नव नौ इक्को राह वखावांगा। बण मलाह बेड़ा चलावांगा। सच सलाह इक समझावांगा। नर नरायण नाउँ जपावांगा। सोहँ ढोला सुणावांगा। पड़दा उहला सर्ब उठावांगा। दीन मज़्हब मिटावांगा। ज़ात पात ना कोए रखावांगा। चरण नात इक बंधावांगा। मनमति नार कमज़ात बाहर कढ्ढावांगा। जन भगतां दे के दात, चरण प्रीती जोड़ जुड़ावांगा। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकावांगा। कूड़ी क्रिया डूंग्घे खात, शौह दरया आप रुढ़ावांगा। साचे धर्म तेरा डेरा भगतां पास, भगत दुआरे तेरी जड़ लगावांगा। तेरी पूरी करके आस, पिछली तृष्ना सर्ब मिटावांगा। अग्गे कर के दासी दास, धुर संदेसा हुक्म जणावांगा। जन भगतां सेवा करनी ख़ास, ख़ालस तेरा रूप वखावांगा। वेखीं बण ना जाईं बदमुआश, मुआशी बद विच्चों बाहर कढ्ढावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर मन्दिर इक वसावांगा।

३० जेठ २०२० बिक्रमी माई लछमी देवी दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू

सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, मेहर नज़र रखाइंदा। बिरध बाले तारे नौजवान, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। सच धर्म वखाए इक निशान, नाम निशाना इक उठाइंदा। चरण प्रीती बख्शे प्रेम ध्यान, सच दुआर इक समझाइंदा। अन्तर अन्तर दे ज्ञान, जगत बसन्तर कूड़ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाइंदा।

सतिगुर पूरा सदा संग, प्रभ विछड़ कदे ना जाईआ । काया चोली चाढ़्हे रंग, रंग आपणा नाम रंगाईआ। दूई द्वैत ढाहे कंध, भाण्डा भरम भंनाईआ। आत्म देवे इक अनन्द, रोग सोग गंवाईआ । गीत सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बाले लए तराईआ। सतिगुर पूरा सदा सुहेला, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जुग जुग करे साचा मेला, मिल मिल आपणा राह वखाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, घर साचे डेरा लाइंदा। बण बण नर हरि सज्जण सुहेला, सगला संग रखाइंदा। माणस जन्म सुहाए वेला, वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। भाग लगाए गुरु गुर चेला, गुर चेला एको दर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा धुर संजोग, हरि संजोगी मेल मिलाईआ। जन्म कर्म दा कटे रोग, दु:ख दर्द दए गंवाईआ। दरस दिखाए इक अमोघ, आप आपणा पर्दा लाहीआ। माणस जन्म ना होए वजोग, विछोड़ा अन्त कोए ना आईआ। लेखा चुके लोक परलोक, साचे मन्दिर दए वसाईआ। चरण कँवल जणाए ओट, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। नाम नगारा लाए चोट, धुर दी बाणी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, हरि करता आप अख्वाइंदा। जन भगतां करे ठांडा सरीर, अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। अमृत बख्शे निझर नीर, प्याला सीर इक प्याइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए अन्त अख़ीर, घर इक्को इक वखाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, कीट कीटां डेरा लाइंदा। सज्जण सुहेला बण के मीत, मित्र प्यारा वेख वखाइंदा। सच सुणाए इक्को गीत, आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा खेल खलाइंदा। सतिगुर पूरा रंग रंगीला, रंग राता वड वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी छैल छबीला, जोबन इक्को इक हंढ्ढाईआ। निरगुण सरगुण बण वसीला, दर घर साचा वेख वखाईआ । भगत भगवान बणाए कबीला, बंस सरबंस आप वड्याईआ। वेखणहारा पर्बत उच्चा टीला, काया गढ़ी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सतिगुर पूरा सति सरूप, सति सतिवादी इक अख्वाइंदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा डेरा लाइंदा। नाता तोड़ जूठ झूठ, सच सुच्च इक समझाइंदा। गुरसिख बणाए आपणे पूत, फड़ बांहों गोद बहाइंदा। सच सुहञ्जणी सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। जन्म कर्म दी मेटे भुक्ख, तृष्ना होर ना कोए वधाइंदा। क्रोध हँकारा कढ्ढे कुट्ट, लोभ मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा दाता दानी, दयावान अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महानी, महाबली आप वखाइंदा।

सन्त सुहेले कर परवानी, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मंगदा रिहा कुरबानी, सीस धड़ वंड वंडाइंदा। कलिजुग अन्त आपणी देवे नाम निशानी, नाउँ निधाना झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा ज़ाहर ज़हूर, इक्को इक इक अख्वाईआ। जन भगत दुआरे बणया रहे मज़दूर, बण सेवक सेव कमाईआ। हँकार विकार ना कोए ग़रूर, प्रेम प्रीती विच समाईआ। ना नेड़े ना वसे दूर, हर घट डेरा लाईआ। कर किरपा बख्शे आपणा नूर, मंगण दर किसे ना जाईआ। आसा मनसा करे पूर, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। सदा सुहेला हाज़र हज़ूर, घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब इक वड्याईआ। सतिगुर पूरा सच्चा साहिब, पुरख अकाल आप अख्वाइंदा। गुर गुर रुतबा देवे नाइब, पंज तत्त माण रखाइंदा। आप होया रहे ग़ाइब, निरगुण निरवैर नज़र किसे ना आइंदा। खेल करे इक अजाइब, अज़ीब आपणी धार वखाइंदा। साचा हुक्म करे आइद, कानून इक्को इक रखाइंदा। करे खेल नर हरि वाहद, वाहवा आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा साची कार कमाइंदा। सतिगुर सच्चा सच्चा राम, हरि इक्को इक वड्याईआ। देवणहारा धुर दा नाम, नाउँ निंरकारा करे पढ़ाईआ। प्यावणहारा अमृत जाम, साचा झिरना इक झिराईआ। जणावणहारा धर्म असलाम, इष्ट आपणा दए वखाईआ। गावणहारा नाद कलाम, कलमा हक़ दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा सदा सदा होए सहाईआ। सतिगुर सच्चा निगहबान जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जन भगतां देवे नाम बबाण, सच बबाणे आप बिठाइंदा। दरगाह साची देवे माण, निमाणयां गले लगाइंदा। राए धर्म दी चुक्के काण, जम नेड़ कोए ना आइंदा। सच महल्ल वखाए मकान, मन्दिर इक्को इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणे अंग लगाइंदा। सतिगुर पूरा अंगीकार, हरिजन देवे वड्याईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, साचे बेड़े नाम चढ़ाईआ। डुब्बदे पाहन देवे तार, पाथर आपणा चरण छुहाईआ। गुरमुख गुरसिख देवे आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वड्डे छोटे इक प्यार, बुढ्ढा नढ्ढा इक्को घर वसाईआ। पुरख नार पावे सार, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे लाईआ। सतिगुर पूरा साहिब सुल्तान, सति सतिवादी इक अख्वाइंदा। कलिजुग अन्त हो प्रधान, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। गुरमुख सज्जण उठाए आण, घर घर आपणी सेव कमाइंदा। साचा मंत्र देवे ज्ञान, सोहँ ढोला राग सुणाइंदा। वेले अन्त ना कोए पछताण, पश्चाताप सर्ब गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सतिगुर पूरा साची सिख्या,

आदि जुगादि इक रखाईआ। प्रेम प्रीती पाए भिच्छया, अनडिठ वस्त वरताईआ। एथे ओथे करे रच्छअ, रक्षक बणे सभनीं थाईंआ। गुरमुखां लेखा आपे लिख्या, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निरगुण हो के सरगुण दिस्सया, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। दो जहानां आपे जितया, शब्द अगम्म करे लड़ाईआ। लेखा जाणे वढ्ढयां निक्कयां, निक्का वड्डा आपणा रूप वखाईआ। लेखा जाणे पूरब कर्म पिछिआ, पिछला पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ अख्वाइंदा। कलिजुग अन्त हो प्रधान, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। डंका वज्जे दो जहान, निरगुण सरगुण नाद सुणाइंदा। सन्त सुहेले तारे आण, गुर चेले मेल मिलाइंदा। इक्को ढोला गाए गान, गीत गोबिन्द जणाइंदा। नाता तुट्टे पवण मसाण, जल धार ना कोए वहाइंदा। अग्नी तत्त कर कुरबान, माया ममता भेंट चढ़ाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट निशान, साचा मन्दिर इक वखाइंदा। रसना जिह्वा ना कोए ज्ञान, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। किरपा कर वड मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जो जन गाए सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस जन सद आपणे चरण रखाइंदा।

३० जेठ २०२० बिक्रमी पारो देवी दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू

सतिगुर पूरा हरि निरँकार, निरगुण दाता इक अख्वाइंदा। सतिगुर पूरा जोत उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। सतिगुर पूरा शब्द धुन जैकार, जै जैकार राग सुणाइंदा। सतिगुर पूरा विष्न ब्रह्मा शिव धार, माया तत्त खेल कराइंदा। सतिगुर पूरा जुग जुग लै अवतार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सतिगुर पूरा आदि जुगादी सांझा यार, सगला संग रखाइंदा। सतिगुर पूरा वसे ठांडे दरबार, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। सतिगुर पूरा लेखा जाणे धुर दी कार, धुरदरगाही वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा भगतां देवे भगती दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। सतिगुर पूरा पारब्रह्म, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा बेड़ा बन्न्ह, बण मलाह सच चलाईआ। सतिगुर पूरा वाली दो जहान, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर पूरा निरगुण सरगुण देवे दान, दयावान बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सति सरूपी काहन, लख चुरासी गोपी वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा इक्को नूर साचा भान, अन्ध अन्धेर ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा इक्को नाम, गुण निधान नाम सति सति समझाईआ। सतिगुर पूरा इक्को मन्दिर वखाए मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाईआ। सतिगुर

पूरा पुरख निरँजण, सो साहिब वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा सच्चा सज्जण, कूड़ा नाता ना कोए जुड़ाईआ। सतिगुर पूरा जोत मग्न, तत्त रूप ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा गोपाल मदन, मध सूधन बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा सच दुआरा रखे आपणी हद्दन, हदूद इक्को इक वंडाईआ। सतिगुर पूरा सदा सदा जन भगतां आवे सद्दण, घर घर आपणा फेरा पाईआ। सतिगुर पूरा सन्त सुहेले रखे सज्जण, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर पूरा गुरमुखां पाए नेत्र कज्जल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सतिगुर पूरा गुरसिख चढ़ाए आपणी मंज़ल, राह इक्को इक वखाईआ। सतिगुर पूरा होए प्यारा हर दिल, दिल अज़ीज़ आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए मिटाईआ। सतिगुर पूरा सदा निरलोभ, लोभ विच कदे ना आइंदा। सतिगुर पूरा साचा बोध, बोध ज्ञान दृढ़ाइंदा। सतिगुर पूरा साचा जोद्ध, योद्धा सूरबीर अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा हरि वड्डा वड वडियाइंदा। सतिगुर पूरा बणे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सतिगुर पूरा माई बाप, लख चुरासी गोद बहाईआ। सतिगुर पूरा सच्चा जाप, साचा नाम इक दृढ़ाईआ। सतिगुर पूरा इक्को पाठ, पूजा इक्को इक वखाईआ। सतिगुर पूरा इक्को ताट, किनारा इक्को इक उपजाईआ। सतिगुर पूरा सच्चा हाट, जुग चौकड़ी हट्ट चलाईआ। सतिगुर पूरा सदा सदा सद मेटे वाट, पांधी आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर पूरा सच बंधाए नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। सतिगुर पूरा पुरख समरथ कमलापात, निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर दाता बख्शे इक सरनाईआ। सतिगुर पूरा सति सतिवाद, सति पुरख निरँजण हरि अख्वाइंदा। वेख वखाए ब्रह्म ब्रह्माद, दो जहानां पड़दा लाहइंदा। जुग चौकड़ी वरते स्वांग, स्वांगी आपणा रूप वटाइंदा। सन्तां पूरी करे मांग, हरस हवस प्रेम मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर पूरा भेव चुकाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस लगाए आपणे लड़, सो गुरमुख लाड़ा दरगाह साची सोभा पाइंदा।