३० जेठ २०२० बिक्रमी सरदार सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू
श्री भगवान तेरा दरबार, सच घर वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यार, निराकार नूर रुशनाईआ। तख्त निवासी एकँकार, पुरख अकाल सोभा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण चोबदार, साची सेव रिहा कमाईआ। धुर संदेसा देवे इक्को वार, सदा शब्द नाम जणाईआ। विष्नूं आए आपणी धार, नेत्र नैण दर्शन पाईआ। चरण कँवल जाए बलिहार, वाहवा तेरी वड
वड्याईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। शाह पातशाह सच्ची सरकार, तेरी रहमत इक्को मोहे भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा रिहा सुहाईआ। सच दुआरा लग्गा सोहणा, हरि सोहणी बणत बणाईआ। करे खेल आप अनहोणा, भेव कोए ना पाईआ। ना हस्सणा ना कोई रोणा चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। अगम्मी सेजे आपे सोणा, सोवणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे बंक दए वड्याईआ। साचे बंक सोभावन्त सो साहिब खेल कराइंदा। निरगुण नूर महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, हरि जू साची कार कमाइंदा। लेखा जाण आदि अन्त, आप आपणी कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक वडियाइंदा। सच दुआर ब्रह्मा आ, प्रभ चरण सीस झुकाईआ। तेरा नूर हरि रुशना, ज़हूर तेरी वड्याईआ। हउँ बालक बाल नादान, चले बुद्धि ना कोए चतुराईआ। तूं देवणहार बेपरवाह, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरा रूप अनूप दवां वखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। ब्रह्मा आए सच दुआर, पारब्रह्म मिले सरनाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ लागे पाईआ। दर मंगे दरस दीदार, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। हरि सज्जण मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। तेरी इच्छया मेरा भण्डार, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे रिहा वखाईआ। सच दुआरे भोला नाथ, शंकर आपणा ध्यान लगाईआ। निरवैर वसे सदा साथ, सगला संग निभाईआ। त्रिसूल फड़ाई मेरे हाथ, साचा हुक्म इक समझाईआ। जो उपजे सो होवे नास, थिर कोए रहिण ना पाईआ । मैं वेखां तेरा खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरा इक सुहाईआ। तिन्ने आए हरि चरण, दोए जोड़ सीस झुकाईआ । तूं दाता दातार करनी करन, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे इक्को आसण लाईआ। सच दरबार आसण लाया, सो पुरख निरँजण सोभा पाईआ। त्रैगुण माया हुक्म सुणाया, नट्ठी आवे वाहो दाहीआ। नेत्र नैणां नीर वहाया, खुली मींढी रही वखाईआ। साचा सीस ना किसे गुंदाया, पट्टी सच ना कोए कराईआ। साचा दीप ना होए रुशनाया, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार इक सुहाईआ। सच दरबार पुरख समरथ, सति सतिवादी आप लगाईआ । हुक्म देवे पंज तत्त, तत्त लेखा रिहा समझाईआ। अनसुरती उठे नट्ठ, समझ कोए ना आईआ। अन्तिम खेड़ा दिसे भट्ठ, सगला संग ना कोए बणाईआ। नाड़ी नाड़ी उब्बले रत, रती रत रही सुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। सच दरबार श्री भगवन्त, सच सिँघासण
आसण लाइंदा। आप उठाए शब्दी मंत, मंत्र आपणी कारे लाइंदा। तेरी महिमां दस्स अगणत, तेरा लिख्त लेख समझाइंदा। तेरा रूप साचा कन्त, नारी इक्को प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे डेरा लाइंदा। सच दरबार डेरा ला, सो साहिब दया कमाईआ। लख चुरासी आत्म घर साचे लए बुला, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। उठो वेखो आपणा राह, रहबर नज़र कोए ना आईआ। कवण पकड़े तुहाढ्ढी बांह, बेड़ा पार कवण कराईआ। इक्को लेखा सच्चा नाँ, श्री भगवान कोए ना गाईआ। सीर चुंघया कूड़ी माँ, जाम रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे सब नूं रिहा मंगाईआ। सच दरबारे आत्म पारब्रह्म मंगाइंदा। निरगुण दस्स आपणा कर्म नेहकर्मी भेव खुल्हाइंदा। लख चुरासी तेरा नाता जन्म मरन, मरन जन्म विच तेरी धार चलाइंदा। हरि ना पाई इक सरन, सरनगति ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे आप बुलाइंदा। आत्म आ के मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। दरोही बौहड़ी मेरे ख़ुदा, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। तेरे नालों हो जुदा, आप आपणा गया भुलाईआ। पंज तत्त अन्दर डेरा ला, माया ममता नाल मिलाईआ। किरपा कर सच्चे शहिनशाह, तेरी इक्को सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे सोभा पाईआ। ब्रह्म कहे मैं तेरी ज़ात, अंस तेरा रूप वटाईआ। कर किरपा आपणी दे दात, मिले चरण सच्ची सरनाईआ। साचा ढोला गावां गाथ, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। दुरमति मैल धो माथ, मस्तक रहे ना कोई छाहीआ। सति पुरख निरँजण दे साथ, श्री भगवान तेरी वड्याईआ। हउँ बालक अनाथां अनाथ, तेरी सरन तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। साचे तख्त बैठ भगवाना, धुर संदेसा इक घलाइंदा। गुर अवतार आओ दर दरबाना, दरवेश रूप सर्ब समझाइंदा। पिछला दयो आण ब्याना, चार युग दा भेव खुल्हाइंदा। कवण जपया हरि हरि नामा, कवण राग नाद वजाइंदा। कवण सुहाया धाम अस्थाना, कवण मन्दिर सोभा पाइंदा। कवण बणया साचा काहना, लख चुरासी गोपी कवण हंढ्ढाइंदा। कवण उपज्या साचा रामा, राम राम रूप समाइंदा। कवण खेले खेल दो जहानां, दोए दोए आपणी धार वखाइंदा। कवण मर्द मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। कवण योद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। कवण निरगुण सरगुण पहरे बाणा, पंज तत्त काया चोला कवण हंढ्ढाइंदा। कवण जुग चौकड़ी होए प्रधाना, सच प्रधानगी मात कमाइंदा। कवण देवे सच्चा दाना, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। कवण बन्न्हे सगनी गाना, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाइंदा। कवण देवे पीणा खाणा, अमृत रस कवण वखाइंदा। कवण जाणे मरना जीणा, जीवण जुगत कवण दृढ़ाइंदा। कवण जाणे भेव लोक तीनां, लोक
परलोक सोभा कवण पाइंदा। कवण खेल करे जल मीना, प्रेम प्रीती कवण वखाइंदा। कवण करे ठांडा सीना, निझर रस कवण वखाइंदा। कवण निरगुण हो के बणे अधीना, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। कवण शाह पातशाह वड प्रबीना, बेअन्त नाउँ धराइंदा। कवण माणक मोती सच्चा नाम नगीना, कौस्तक मणीआं टिक्का कवण लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त आपे चढ़, गुर अवतारां पुच्छ पुछाइंदा। गुर अवतार सारे दस्सण, आपणा हाल सुणाईआ। नाले रोवण नाले हस्सण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ तेरे चरणां हेठ बहि के वसण, दुआर नज़र कोए ना आईआ। इक्को नाम तेरा जपण, लख चुरासी जीव जंत समझाईआ। तेरे विछोड़े अन्दर तपण, बिरहों रोग रिहा सताईआ। दूर दुराडे तेरे वल नट्ठण, बण बण पांधी राहीआ। वस्त अमोलक तेरी सिर ते चुक्कण, भार सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरी सच्ची सरनाईआ। गुर अवतार कहिण तेरा जाप, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। आदि जुगादी वड प्रताप, जुग चौकड़ी तेरी शाहीआ। निरगुण सरगुण वसें साथ, सगला संग निभाईआ। महासार्थी हो चलावें राथ, रथ रथवाही नाउँ धराईआ। इक जणाएं पूजा पाठ, पुस्तक हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। अन्दर वड़ के मारें झात, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। तेरा खेल कमलापात, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। तेरे दर तों मिली दात, दाता दानी तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार देवणहार सालाहीआ। साचे तख्त हरि जी चढ़, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। पीर पैगम्बर आपे फड़, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। कवण कलमा रहे पढ़, कवण शरअ रूप वटाइंदा। कवण हुजरे बैठे वड़, कवण काअबा सोभा पाइंदा। कवण खोलया साचा दर, दर दरवाज़ा कवण वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म पैगम्बर पीर, परवरदिगार इक जणाईआ। कवण शरअ कवण ज़ंजीर, कवण बन्धन रिहा पाईआ। कवण छुरी पढ़े तकबीर, कवण तकसीर रिहा बदलाईआ। कवण चोटी चढ़े अख़ीर, मुकामे हक़ डेरा कवण लगाईआ। कवण खेल करे बेनज़ीर, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कवण हथ्थ फड़े शमशीर, कातिल मकतूल रूप वटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर रिहा जणाईआ। कवण पैगम्बर कवण पीर, हरि साचा सच जणाइंदा। कवण शाह कवण हकीर, हकीकत कवण फोल फुलाइंदा। कवण आबे हयात देवे नीर, सच सीर कवण पिलाइंदा। कवण चोटी चाढ़्हे अख़ीर, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा मंग मंगाइंदा। पीर पैगम्बर करन दुआ, सजदा सीस झुकाईआ। परवरदिगार बेपरवाह, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी देवे पनाह, सिर आपणा
हथ्थ रखाईआ। नित नवित्त बख्शे गुनाह, मेहर नज़र उठाईआ । साचा मार्ग दए समझा, रहबर इक्को इक अख्वाईआ। तेरा जलवा नूरी ख़ुदा, तेरी रहमत बेपरवाहीआ। तेरे नालों हो जुदा तेरी सेव कमाईआ। जो दस्सी बात अदा, सो आदत आए पाईआ। अन्तिम सुणया तेरा सद्दा, घर आए वाहो दाहीआ। तेरे हुक्मे अन्दर बद्धा, ईसा मूसा मुहम्मद बैठा ध्यान लगाईआ। नगारा तेरा इक्को वज्जा, चौदां तबक करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर देणी वड्याईआ। साचे तख्त सूरा सरबग्ग, सो साहिब आसण लाईआ। चारे युग रिहा सद्द, एका हुक्म मनाईआ। अन्तिम मुक्की कलिजुग हद्द, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। दर दुआरे आउणा भज्ज, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। सच नगारा रिहा वज्ज, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। सतिजुग आ के गया झुक, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। प्रभ पिछला पैंडा गया मुक, मेरा पन्ध नज़र ना आईआ। इक्को रख तेरी ओट, बैठा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी माण वड्याईआ। त्रेता कहे मेरा चुक्कया वेला, पिछली कहाणी रिहा सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, तेरी सरन मिली सरनाईआ। चरण प्रीती मंगां इक इकेला, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देणी इक वड्याईआ। द्वापर कहे मेरा वेला गया लँघ, लोकमात रहिण ना पाईआ। मैं सुत्ता सच पलँघ, सेज तेरी मिली वड्याईआ। तेरे चरणां विच अनन्द, तेरी धूढ़ ख़ाक रमाईआ। तूं साहिब मनोहर मुकन्द, लखमी नरायण बेपरवाहीआ। तेरा ढोला गावां छन्द, तेरा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सरन सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम आया नेड़े, दूर दुराडा सीस झुकाईआ। प्रभ मेरे मुक्के अजे नहीं झेड़े, घर घर झगड़ा बैठा पाईआ। अजे दिसदे वसदे खेड़े, उजिड़या नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया लाए डेरे, जूठ झूठ बैठा आसण लाईआ। चारों कुण्ट होए घुप्प अन्धेरे, अन्ध अन्धेरा रिहा छाईआ। कोई ना वड़े साचे वेहड़े, घर नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया तन लबेड़े, आत्म सफल ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी नाल लए कोई ना फेरे, साची नार ना कोए आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलिजुग दूरों करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। मेरे दिन थोड़े रहि गए दो चार, चारों कुण्ट नाच नचाइंदा। सृष्ट सबाई धीआं भैणां करे वपार, विभचार घर घर डेरा लाइंदा। सति धर्म ना कोए जैकार, कूड़ी क्रिया अलख जगाइंदा। श्री भगवान तेरा बेड़ा कर दयां तैयार, लख चुरासी पूर भराइंदा। मलाह बणना इक्को वार, दूजा वक्त ना कोए सुहाइंदा। पहलों भुलाया आप संसार, हुण अन्तिम
धक्का लाइंदा। तूं डोबीं विच मझधार, फड़ के बाहर ना कोए कढ्ढाइंदा। मैं हुक्मे अन्दर कीती कार, तेरी साची सेव कमाइंदा। कोई उच्ची कूक कह ना सके पुकार, पुरख अबिनाशी मैनूं नज़री आइंदा। जीवां जंतां साधां सन्तां दिती हार, तीर्थ तट किनारे वेख वखाइंदा। सब नूं डोबिआ डूंग्घी गार, किनारा हथ्थ किसे ना आइंदा। मैं तेरा छोटा पुत्त बड़ा बलकार, तैनूं सारा हाल सुणाइंदा। बीस बीसे हो ख़बरदार, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। जिन्हां चिर ना मिले मेरा गोबिन्द मीत मुरार, मेरा दु:ख ना कोए मिटाइंदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दर तेरे वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खलाइंदा। साची खेल दस्स भगवाना, कलिजुग अन्तिम मंग मंगाईआ। नव नौ होई शैताना, शरअ घर घर करे लड़ाईआ। तेरा भुल्लया नाउँ गुण निधाना, हरि का गुण ना कोए समझाईआ। पंच विकार बणया शैताना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए आपणा ब्याना, धुर दा लेखा लेख जणाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, बल आपणा आप वखाईआ। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणी कार कमाईआ। नाम खड़ग खण्डा किरपाना, ना कोई चिल्ला तीर कमाना, भथ्था हथ्थ ना कोए उठाईआ। एका शब्द करे फ़रमाना, लेखा जाणे हुक्मराना, हुक्म हाकम इक जणाईआ। नाद अनादी गाए गाणा, आत्म परमात्म सुणाए तराना, तुरिया राग मुख शरमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे मार ध्याना, भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ मकाना, काया बंक इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे आपे खड़, देणा दरस बेपरवाहीआ। कलिजुग कहे मैं बाला छोटा, तेरी ओट रखाईआ। लोकमात विच वड़या कर लंगोटा, साधां सन्तां ल्या ढाहीआ। धरनी धरत धवल वेखी चोटा, नव खण्ड आपणा फेरा पाईआ। मन सब दा कीता खोटा, खरा नज़र कोए ना आईआ। नर खर होया खोता, कूड़ी क्रिया भार उठाईआ। गुरमुख विरला उठाया सोता, साची शब्द तार हिलाईआ। जन भगतो इक्को मेरे विच मिलण दा इक्को मौका, धुर संदेसा दित्ता सुणाईआ। श्री भगवान किसे नाल करे ना धोखा, जो जन आए सरनाईआ। एथे ओथे बख्शे आपणी ओटा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। निर्मल प्रकाश करे आपणी जोता, जोती जोत डगमगाईआ। नाता तोड़े लोक परलोका, सच श्लोक इक सुणाईआ। हरि का भाणा किसे ना रोका, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरे दरबार मिले वड्याईआ। कलिजुग तेरी वड्याई वड, सो साहिब आप सुणाइंदा। साचे भगत लए कढ्ढ, जिन्हां आपणी बूझ बुझाइंदा। दर दर घर घर जा के ल्यांदे सद्द, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। उठो मुरीदो मुर्शद करो हज्ज, हाजी इक्को नज़री आइंदा।
सब दे पड़दे लए कज्ज, नाम दोशाला उत्ते पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग साचे आप समझाइंदा। कलिजुग सोहणे मेरे निक्के लाल, तैनूं दयां वड्याईआ। तूं गुरमुख सज्जण भगत लए उठाल, घर घर फेरा पाईआ। डरदा डरदा बणयो दलाल, मरदा मरदा सेव कमाईआ। श्री भगवान हो निहाल, तेरा लेखा दए वखाईआ। हरिजन सोहण चरण कँवल शाह कंगाल, कंगाल शाह आपणा रंग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सच वड्याई भगत जन, श्री भगवान आप दिवाइंदा। लेखे लाए काया माटी तन, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। सच शब्द राग सुणाए कन्न, सोहँ आप अल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव कहिण धन्न धन्न, धन्न तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जन भगतां अन्दर बहि के ग्यों मन, मनसा सभदी पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चौथे युग हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तेरा पार किनारा, पारब्रह्म प्रभ आप कराईआ। चार वरन दा इक सहारा, श्री भगवान नज़री आईआ। आत्म परमात्म दए आधारा, पारब्रह्म ब्रह्म नाता जोड़ जुड़ाईआ। सच धर्म दा इक दुआरा, सचखण्ड दए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सोहण बंक दुआरा, दोए जोड़ चरण सरनाईआ। बिन रसना जिह्वा सारे बोलण सोहँ जैकारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सच दरबार इक्को इक सुहाईआ ।
गुर प्रसाद खाओ प्रसाद, प्रसाद प्रसादी रूप वखाईआ। गुर प्रसाद गुर देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुर प्रसाद गुर वसे साथ, गुर सगला संग निभाईआ। गुर प्रसाद गुर पार उतारे घाट, गुर पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। गुर प्रसाद गुर चुकावे वाट, गुर आवण जावण पन्ध मुकाईआ। गुर प्रसाद गुर किरपा देवे खाट, गुर खटीआ इक सुहाईआ। गुर किरपा गुर जोत करे प्रकाश, गुर जोती जोत जोत रुशनाईआ। गुर किरपा गुर वज्जे नाद, गुर अनहद राग सुणाईआ। गुर किरपा गुर बणे साक, गुर सज्जण रूप वटाईआ। गुर किरपा गुर खोल्हे ताक, गुर प्रसाद भेव चुकाईआ। गुर प्रसाद गुर होए सहाई अनाथां नाथ, गुर निर्धन लेखे पाईआ। गुर प्रसाद गुर मेटे अन्धेरी रात, गुर चांदना चन्द इक चमकाईआ। गुर प्रसाद गुर पुछे वात, गुर घर घर होए सहाईआ। गुर प्रसाद गुर देवे भगत जमात, गुरमुखां सगला संग बणाईआ।
सतिगुर किरपा गुर प्रसाद, गुर किरपा आत्म मिली दाद, वस्त परमात्म आप वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कलां समराथ, सर्ब व्यापी आपणी सेव कमाईआ।
३१ जेठ २०२० बिक्रमी रणीआ राम, सेवा राम दे गृह पिण्ड कलोए जम्म
साचे तख्त हरि जू चढ़, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म मनाइंदा। दो जहानां वेखे खड़, पुरीआँ लोआँ खोज खुजाइंदा। लख चुरासी अन्दर वड़, घट घट भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे चोटी जड़, मध आपणी कार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाइंदा। सच दुआरे तख्त निवासी, सो साहिब सोभा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख अबिनाशी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा खेल तमाशी, ख़ालक आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक सुहाईआ। तख्त निवासी शाह सुल्तान, शहिनशाह अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे आण, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। देवणहारा शब्द ज्ञान, नाद तूर आप वजाइंदा। पढ़ावणहारा जीव जहान, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। मिलावणहार श्री भगवान, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। वखावणहारा साचा काहन, निरवैर इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल इक सुहाइंदा। सच महल्ल सुहावणहारा, सो साहिब वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी लै अवतारा, गुर गुर वेस वटाईआ। नाम निधाना बोल जैकारा, जै जैकार सुणाईआ। सति सरूपी शब्द भण्डारा, लोकमात मात वरताईआ। देवणहारा सर्ब सहारा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। काग़ज़ कलम बण लिखारा, कलम शाही रंग चढ़ाईआ। बोध अगाध बोल जैकारा, राग इक्को इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाईआ। सच दुआरा सुहाए आण, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी इक भगवान, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। कलिजुग अन्त हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कट्ठे कीते आण, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। पूरब लेखा दयो ब्यान, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। कवण दुआरे सच निशान, धर्म निशाना कवण झुलाईआ। कवण करे सच ध्यान, निज नेत्र कवण खुल्हाईआ। कवण गाए गोबिन्द गान, अक्खर वक्खर कवण पढ़ाईआ। कवण वसे सच मकान, सच दुआरे डेरा लाईआ। कवण नाम खण्डा पकड़े किरपान, खड़ग हथ्थ कवण रखाईआ। कवण चिल्ला वखाए कमान, कवण तीर रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सचखण्ड निवासी एका उठया, कलिजुग अन्त लै अंगड़ाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर पुछिआ, विसन ब्रह्मा शिव नाल रलाईआ। लख चुरासी जीव जंत कोई ना रहे लुक्या, फड़ बांहों बाहर कढ्ढाईआ। शेर हो के नर निरँकार बुक्कया, भबक आपणे नाम लगाईआ। सच निशान्यौं कदे ना उकया, तीर अणयाला आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह प्रभ आया आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सृष्ट सबाई जणाए एको जाप, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। मेटणहारा रोग संताप, दु:ख दलिद्दर रिहा गंवाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नात, साचा नाता इक बंधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ढोला गाए गाथ, साची सिख्या इक समझाईआ। मेल मिलावा कमलापात, घर मिले सच्चा माहीआ। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा राह वखाईआ। कूड़ी क्रिया करे घात, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जन भगतां देवे साथ, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी फेरा पाईआ। सचखण्ड निवासी प्रभ एका आया, एकँकार वड्डी वड्याईआ। हरिजन साचे लए जगाया, जागरत जोत करे रुशनाईआ। दूई द्वैती पर्दा लाहया, माया ममता दए मिटाईआ। घर दीपक जोत कर रुशनाया, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी साहिब सुल्तान, हरि सतिगुर वड वड्याईआ । कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, निगहबान नैण उठाईआ। सन्त सुहेले मेले आण, कर किरपा मेल मिलाईआ। साचा मन्दिर वखाए मकान, घर इक्को इक सुहाईआ। नज़री आए श्री भगवान, स्वच्छ सरूपी रूप वखाईआ। नाता तोड़े कूड़ जहान, कूड़ी क्रिया मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक जणाईआ। सच दुआर साढे तिन्न हथ्थ, हरि सतिगुर आप दसाइंदा। वस्त अमोलक अन्दर रख, उपर आपणा पड़दा पाइंदा। गुरमुख विरले देवे दस्स, लख चुरासी नज़र किसे ना आइंदा। कर किरपा जिस देवे आपणा रस, रस इक्को इक चखाइंदा। सो सज्जण मिले हस्स हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी आस, आसा तृष्ना आप गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक वडियाइंदा। साचा मन्दिर काया बंक, पंज तत्त आप जणाईआ। जिस दा लेखा राउँ रंक, ऊँच नीच गंढ्ढ पुआईआ। जिस दे अन्दर वज्जे संख, नाद अनादी राग सुणाईआ। जिस दी महिमा सदा बेअन्त, बेअन्त वड वड्याईआ। जिस घर मिले नर हरि साचा कन्त, नर नरायण दया कमाईआ। जिस मन्दिर तुटे हउमें हंगत, गढ़ रूप नज़र ना आईआ। जिस अन्दर विद्या बोध अगाध रखे पंडत, पढ़यां मुक्क कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मन्दिर इक
सुहाईआ। साचा मन्दिर काया घर, गृह इक्को इक वखाईआ। निरगुण अन्दर रिहा वड़, लोचण जगत नज़र ना आईआ। सच प्रकाश एका कर, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। ढोला अक्खर आपणा पढ़, शब्दी राग अल्हाईआ। अमृत सरोवर ठांडा सर, सीर नीर इक प्याईआ। गुरमुख गुर गुर आपे फड़, घर साचे मेल मिलाईआ । उच्चे टिल्ले वेखे चढ़, पर्बत आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक वड्याईआ। साचा मन्दिर सच मनारा, पंज तत्त मिले वड्याईआ। जिस घर वसे आप निरँकारा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। देवे माण गुर अवतारा, पैगम्बर आपणी गंढ्ढ पुआईआ। शब्द नाम बोल जैकारा, जै जैकार आप सुणाईआ। वस्त अगम्म भर भण्डारा, अतोट अतुट रखाईआ। सृष्ट सबाई बण वणजारा, साचा हट्ट चलाईआ। जुग चौकड़ी बण लिखारा, धुर दी बाणी दए समझाईआ। साचे मन्दिर करो प्यारा, जिस मन्दिर अन्दर वसे बेपरवाहीआ। इट्ट लाए ना कोई गारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती ना कोए उज्यारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सूरज चन्द ना कोए सतारा, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। इक इकल्ला एकँकारा, घर बैठा डेरा लाईआ। परमात्म आत्म करे प्यारा, सच प्रीती इक समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खोल्ह कवाड़ा, आपणा पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक समझाईआ। साचा मन्दिर काया तन, ततव तत इक जणाइंदा। जिस अन्दर रखे मति बुध मन, मन मनसा नाल मिलाइंदा। जिस गृह रखे नाम धन, ख़ज़ाना नज़र किसे ना आइंदा। जिस घर देवे पंजां डंन, नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। जिस दुआरे बेड़ा देवे बन्न्ह, बण मलाह पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो मन्दिर इक वखाइंदा। सो मन्दिर इक काया गढ़, साढे तिन्न मिले वड्याईआ। साहिब सुल्तान उपर चढ़, साचे तख्त सोभा पाईआ। सुरत सवाणी लए फड़, आप आपणा हुक्म मनाईआ। निरभउ जणाए इक डर, भय इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे दए वड्याईआ। साचा घर भगत दुआरा, हरि भगती भाउ जणाइंदा। साचा घर जगत मनारा, निरगुण निरँकार आप वसाइंदा। साचा घर गोबिन्द अखाड़ा, शब्दी आपणा राग अल्हाइंदा। साचा घर उच्च अटल मनारा, दीआ बाती इक डगमगाइंदा। साचा घर सर्ब दा प्यारा, पुरख अकाल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक वखाइंदा। साचा घर इक अथाह, सो साहिब आप बणाईआ। जिस घर वसे बेपरवाह, पारब्रह्म प्रभ आपणा डेरा लाईआ। एका नाम रिहा दृढ़ा, एका ढोला रिहा जणाईआ। एका उहला रिहा चुका, पड़दा एका रिहा उठाईआ। एका सोहला रिहा सुणा, एका नाद शब्द शनवाईआ। एका मार्ग रिहा ला, एका रहबर आप
अख्वाईआ। एका जलवा रिहा वखा, एका नूर ज़हूर ख़ुदाईआ। एका बेपरवाह परवरदिगार नाम धरा, लाशरीक इक अख्वाईआ। एका साचा हुजरा दए वसा, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर सिफ्त सालाहीआ। एका घर मुकामे हक़, सो साहिब आप उपाईआ। बेपरवाह बैठा रिहा तक्क, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना जाए थक्क, थकावट विच कदे ना आईआ। वसणहारा घट घट, घर घर आपणा डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रगट, जुग जुग आपणा राह वखाईआ। चौदां खोल्ह दुआरा हट्ट, चौदां तबक रंग रंगाईआ। चौदां विद्या सुणाए गाथ, चौदस चौदां करे पढ़ाईआ। चौदस मेट अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ। चौदां रतन मस्तक माथ, टिक्का इक्को इक वखाईआ। इक चार दा सगला साथ, आदि जुगादि आप निभाईआ। इक इकल्ला पुरख अबिनाश, चारे युगां, दए वड्याईआ। चारे युग गायण गाथ, चारे वेदां वेख वखाईआ। चारे वेद दस्सण जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड वंडाईआ। चारे वरन वेखे मार झात, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारों कुण्ट फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे बैठा वेख वखाईआ। सच दुआरा इक्को गीत, हरि गोबिन्द आप अल्हाइंदा। सच दुआरा इक अतीत, त्रैभवन धनी आप वसाइंदा। सच दुआरा इक्को ठीक, जिस घर ठाकर डेरा लाइंदा। सच दुआरा इक बारीक, मार्ग नज़र किसे ना आइंदा। सच दुआरा सच प्रीत प्रीतीवान आप समझाइंदा। सच दुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर हरि साचा आप वखाइंदा। सच दुआर साची सेवा, हरि सच सच जणाईआ। सच दुआर अमृत मेवा, फल इक्को इक वखाईआ। सच दुआर मिले वड देवी देवा, देव आत्मा लेखे लाईआ। सच दुआर अलख अभेवा अगम्म अथाह बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाईआ। सच दुआरा सच स्वामी, हरि सतिगुर डेरा लाइंदा। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जो देंदा रिहा नाम बाणी, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। सो सतिगुर दाता शाह पातशाह वड सुल्तानी, नर हरि आपणी दया कमाइंदा। कलिजुग अन्त जोत नूरो नूर नुरानी, दर घर साचे आप प्रगटाइंदा। गोबिन्द दस्स के गया निशानी, भेव अभेदा मात खुल्हाइंदा। सम्बल वसे धाम मुकामी, बेमुकाम आपणा आसण लाइंदा। दूजा दिसे ना कोए लासानी, लाशरीक खेल कराइंदा। आपणी जाणे आप कहाणी, कहावत होर ना कोए उपाइंदा। लेखा जाणे चार खाणी, चारे बाणी फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक वडियाइंदा। सच दुआरा एका नर, हरि साचा आप सुहाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर जाए वड़, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। आपणे
पौड़े जाए चढ़, डण्डा नज़र किसे ना आईआ। उच्च महल्ल आपे खड़, बंक दुआर दए सुहाईआ। इक्को अक्खर लए पढ़, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म देवे वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म मेला एक, एका घर वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म एका टेक, ओट इक्को इक समझाईआ। आत्म परमात्म लेख एक, अलेख दए समझाईआ। आत्म परमात्म भेख एक, जुग चौकड़ी भेख वटाईआ। आत्म परमात्म हेत एक, नित नवित्त आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर कर रुशनाईआ। साचे मन्दिर होए चानण, दीपक दीआ इक जगाईआ। करे खेल श्री भगवानन, भगवन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां देवे इक्को दानन, नाम निधाना झोली पाईआ। घर मिले साचा काहनन, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। दरस दिखाए वाली दो जहानन, सनमुख आपणा पर्दा लाहीआ। भगत भगवान इक दूजे नूं आप पहचानण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर रुत्तड़ी इक सुहाईआ। भगवान कहे वड्याई भगत, लोकमात खेल वखाइंदा। भगत कहे वड्याई श्री भगवान जगत, जुग चार हुक्म वरताइंदा। भगवान कहे वड्याई भगत, धुर संदेसा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां आपणी धार वखाइंदा। आपे भगत आप भगवान, भगती आपणा नाम प्रगटाईआ। आपे दाता देवणहारा दान, आपे झोली रिहा भराईआ। आपे मन्दिर आप मकान, आपे बैठा आसण लाईआ। आपे गोपी बण बण काहन, आपे साची रास रचाईआ। आपे वेखे मार ध्यान, आपे लुक लुक मुख छुपाईआ। आपे प्रगट होवे विच जहान, निरगुण आपणी कार कमाईआ। आपे योद्धा सूर बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। आपे सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख्या आण, गुर अवतार पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। आपे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान दे के गया ज्ञान, नाम निधाना इक समझाईआ। आपे दस्स के गया कलिजुग अन्तिम निहकलंक प्रगट होवे शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। एथे ओथे दो जहान निरगुण सरगुण होवे हुक्मरान, हुक्म इक्को इक वरताईआ। साचे मन्दिर बैठ मकान, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। सम्बल झुल्ले इक निशान, साहिब सतिगुर आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा एकँकारा, अक्ल कल धारी जोत निरँकारी, इक्को इक वखाईआ। इक मकान डूंग्घा सागर, हरि सतिगुर आप उपाया। इक मकान काया गागर, गहर गम्भीर जणाया। इक मकान उच्च महल अटल उजागर, नज़र किसे ना आया। इक मकान आत्म परमात्म बणे सौदागर, साचा हट्ट चलाया। इक मकान ग़रीब निमाणयां देवे आदर, दर आया लए बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, सो मकान श्री भगवान काया मन्दिर दए जणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा दान, भगत भण्डारा इक्को इक वरताया।