पुस्तकालयभाग १४

३१ जेठ २०२० बिक्रमी तारू सिँघ ऊधम पुर तराउले कैंप जम्मू

अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, पंज तत्त तन मिले वड्याईआ। त्रैगुण माया खेल तमाश, त्रैगुण अतीता आप कराईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, घर घर करे रुशनाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, जुग चौकड़ी राह चलाईआ। लख चुरासी दासी दास, सेवक सेवा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल करे करतार, हरि करता भेव रखाइंदा। लख चुरासी कर तैयार, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। आत्म परमात्म दे भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म खोल्ह कवाड़, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी माणस मनुख, मनुष् आपणी धार जणाईआ। मात गर्भ उलटा रुक्ख, दस दस मास अग्न तपाईआ। जन्म अजन्म फिरे दुःख, पिता पूत वेख वखाईआ। लोकमात सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। प्रेम प्रीती गोदी चुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए समझाईआ। मात पित पिता पूत, निरगुण सरगुण नाता जोड़ जुड़ाइंदा। एका तागा एका सूत, श्री भगवान एका गंढ्ढ पुआइंदा । एका दिशा एका कूट, एका मन्दिर वेख वखाइंदा। लेखा जाणे काया बुत्त, पंज तत्त पड़दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कर्म धर्म जन्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। पूरब जन्म कर्म लहिणा, जगत मिले वड्याईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी वखाए नैणां, लोचण नैण आप खुलाईआ। पहला नाता मात पित भाई भैणां, दूजा नार कन्त प्रनाईआ। तीजा मेला साक सज्जण सैणा, चारों कुण्ट बन्धन पाईआ। चौथे पुत्तर धी लग्गे गहिणा, बंस सरबंस आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए समझाईआ । पूरब लेखा लैणा जाण, सो साहिब आप जणाइंदा। कीता कुकर्म विच जहान, कर्म नज़र किसे ना आइंदा। बिन सतिगुर करे ना कोए ब्यान, पिछला भेव ना कोए जणाइंदा। जीव आत्म होई अञ्ञाण, परमात्म नज़र किसे ना आइंदा। सच मिले ना कोए ज्ञान, बोध अगाध ना कोए दृढ़ाइंदा। नेत्र खुल्हे ना निज महान, प्रतख रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा आप समझाइंदा ।

पूरब लेखा दस्से मात, सतिगुर दाता वड वड्याईआ। माणस जन्म ना मिली दात, सफल कुक्ख ना कोए रुशनाईआ। साचा जुड़या ना कोई नात, पिता पूत गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। कर्म धर्म दा ख़ाली खात, भरया रूप ना कोए वखाईआ। पुछ गिछ दी जगत बात, कथा कहाणी मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब कर्मां दस्से लेखा, माणस जन्म प्या भुलेखा, बिंद कम्म किसे ना आईआ। साचा पूत ना होया पुत्त, तन मिले ना कोए वड्याईआ। कोटन सुखणा रहे सुख, अन्दर बाहर ध्यान लगाईआ। सफल करे ना कोई कुख, कर्म कांड ना कोए मुकाईआ। जिस वेले वेला साचा जाए ढुक, सन्त सतिगुर होए सहाईआ। सुक्के हरे करे रुक्ख, पत्त डाली आप महकाईआ। कर बेनन्ती मंग लै पुत्त, देवणहार बेपरवाहीआ। पुछयां हथ्थ नहीं आउँदा कुछ, ख़ाली हथ्थ फिरे लोकाईआ। तेरे अन्दर तेरा सज्जण बैठा लुक, घर घर विच वेख वखाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी इक्को रख ओट, चरण सरन दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कर्म कुकर्मां रिहा जणाईआ। बिन कर्मां ना उपजे पूत, बिन गुर ना मिले वड्याईआ। भरम भुलेखा चारे कूट, दहि दिशा दए दुहाईआ। जगत लालसा जूठ झूठ, माया ममता मोह वधाईआ। जिस उपर साहिब जाए तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। अन्तर आत्म निझर झिरना साचा सीर प्याए घुट्ट, सांतक सति सति कराईआ। धार विच्चों धार पए उठ, जोत विच्चों जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या लैणी सिख, सिखावणहार दया कमाइंदा। मेहरवान हरि पाए भिख, भिच्छया झोली इक वखाइंदा। बिन कर्मां लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। सदा सुहेला वसे चित, चितवित ठगौरी कोए ना पाइंदा। बिन पुत्त ना सोहे पित, पिता कम्म किसे ना आइंदा। हरि सरनाई माणस जन्म लैणा जित, हार रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाइंदा। पंज तत्त दा तन मनारा, काया बंक जगत वड्याईआ। नौ दुआरे जगत अखाड़ा, आसा तृष्ना नाच नचाईआ। माया ममता मोह प्यारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। कूड़ी क्रिया वणज वपारा, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। गुर का शब्द भुल्लया सर्ब संसारा, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। साध सन्त वड़े डूंग्घी गारा, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाईआ। मन का मणका ना किसे विचारा, माला अठोतरी रहे भुआईआ। मति मतिवाली ना कोए सहारा, साचा राह ना कोए जणाईआ। बुद्धी रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साचा मिले ना मित्र प्यारा, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। जीव जंत नार होई विभचारा, हरि कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। सारे

वड़ के बैठे सुखमन टेडी डूंग्घी गारा, अग्गे राह नज़र ना आईआ। ईड़ा पिंगल दोवें देण इशारा, इशारे नाल समझाईआ। जिन्ना चिर मिले ना सतिगुर प्यारा, निरगुण सरगुण दोवें रूप वटाईआ। घर दीपक जोत ना होए उज्यारा, निरँजण जोत ना कोए रुशनाईआ। अमृत मिले ना ठंडा ठारा, सरोवर सर ना कोए नुहाईआ। काग हँस ना मारे उडारा, हँस काग रूप वखाईआ। बंद ताकी अजे ना खुल्ल्हा किवाड़ा, पड़दा दूई ना कोए उठाईआ। सुरती रोवे ज़ारो ज़ारा, अट्ठे पहर रही कुरलाईआ । शब्द मीत बैठा दूर मुरारा, उच्चे टिल्ले आपणा आसण लाईआ। दोहां विच धुँदूकारा, गरदो ग़ुबार इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंज़ल मंज़ल वेखे थाउँ थाईंआ। सुरती रोवे मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सतिगुर दीन दयाल स्वामी अजे ना पकड़ी बांह, दूर दुराडा बैठा मुख छुपाईआ। नित उठ दिवस रैण घड़ी पल ध्यावां उसदा नाँ, सोहला गीत गोबिन्द अल्हाईआ। दरोही बौहड़ी कवण वेला देवे ठंडी छाँ, सिर मेहर हथ्थ उठाईआ। आत्म सेजा साची लए बहा, आप आपणे अंग वखाईआ। आत्म परमात्म लेखे लवे ला, पूरब लहिणा मूल चुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ गोदी लए बहा, गलवकड़ी आपणी पाईआ। ईश जीव पन्ध दए मुका, पांधी नज़र कोए ना आईआ। घर दीपक दीआ जोत दए जगा, कमलापाती नूर ज़हूर इक वखाईआ। अद्धविचकार अड़ के बैठी अग्गे मिल्या ना शहिनशाह, शाह पातशाह नज़र ना कोए आईआ। जे कोई मंगो जगत गवाह, गवाही देण कोई ना आईआ। अन्दरे अन्दर खेल रिहा करा, काया मन्दिर डूंग्घी कन्दर वेख वखाईआ। रमज़ नाल जो रमज़ लए मिला, तिस समझ विच समझ समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अधवाटी वाट पत्तण घाट इक्को इक जणाईआ। शब्दी सुरती विच अड़िका, कंध द्वैत ना कोए ढाहीआ। हरि का रूप नज़र ना आए निक्का, साढे तिन्न हथ्थ रिहा कुरलाईआ। जोत निरँजण मस्तक नूर लाए ना सच्चा टिक्का, गुर चरण अन्दर मन्दिर नज़र कोए ना आईआ। नौ रस रस दिसे ना फिक्का, आत्म रस अनरस स्वाद ना कोए चखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अजे ना मिल्या पुरख अकाल पिता, दूरों दूरों वेख ख़ुशी मनाईआ। तकड़े हो के हुण ना छड्डणा पिच्छा, भज्जे जाणा वाहो दाहीआ। बीस बीसे वंडणहारा हिस्सा, कीती करनी सब दी झोली पाईआ। मन वासना तत्त अन्दरों जो जन जिता, जिती सर्ब लोकाईआ। साचा मन्दिर निरवैर पुरख इक्को डिट्ठा, पारब्रह्म प्रभ बैठा आसण लाईआ। करवट लै बदले पिठा, सनमुख स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा काया घर, डूंग्घी कन्दर आपे वड़, साचे पौड़े जाए चढ़, भेव अभेदा अछल अछेदा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप जणाईआ। कर्म रोग दु:ख जाए नट्ठ, तन विच रहिण ना पाईआ। किरपा करे पुरख

समरथ, समरथ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। साचा मार्ग इक्को देवे दस्स, साची सिख्या सिख समझाईआ। आत्म परमात्म कर दए वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा करे भट्ठ, खेड़ा साचा फेर वसाईआ। लेखे लग्गे काया रत, रती रत वेखे चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दु:ख रोग संताप कोट जन्म दे उतारे पाप, जिस आपणी दया कमाईआ। दया अन्दर सारा जग्ग, लख चुरासी आप प्रगटाईआ। दया अन्दर वसे उपर शाह रग, जन भगतां मेल मिलाईआ। दया अन्दर त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, तत्ती वा ना लागे राईआ। दया अन्दर खेल पुरख समरथ, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। दया अन्दर पंज तत्त चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ । दया अन्दर बोध अगाध शब्द अनाद सुणाए गथ, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। दया अन्दर सन्त सुहेले गुरू चेले लए सद्द, सद्दा आपणा नाम दिवाईआ। दया अन्दर दो जहानां पार करे हद्द, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ चरणां हेठ रखाईआ। दया अन्दर सच सिँघासण बहे सज, सचखण्ड दुआरे डेरा लाईआ। दया अन्दर गुरमुख गुरसिख लख चुरासी विच्चों लए कढ्ढ, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। दया अन्दर पूत सपूत घर घर देवे चन्न, चन्द चांदनी इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बुध मति मन, मनसा आसा पूर आप अख्वाईआ ।

पूरब जन्म जन जाणे सो, जिस सतिगुर बूझ बुझाईआ। सृष्टी नालों हो निरमोह, मुहब्बत इक्को नाल रखाईआ। आत्म परमात्म जावे छोह, घर मेला सहिज सुभाईआ। जन्म जन्म दी होवे लो, लेखा लेखे दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। पिछला जन्म दस्से हाल, हालत आप जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ खादा काल, काल ग्रास इक बणाईआ। साचा दर ना मिल्या कोई सच्ची धर्मसाल, धर्म मिली ना कोए कमाईआ। खा खा थक्का पत्त डाल, बन जंगल फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पिछला जन्म जन्म अवधूत, ख़ाकी छार इक जणाईआ। ख़ाकी छार मस्तक मथ, मेहरवान आप जणाइंदा। चुहत्तर साल झोकया भट्ठ, काया अग्नी अग्ग तपाइंदा। हथ्थ त्रिसूल लई रख, चारों चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। अन्त सरीर गया छड्ड, हरीदुआर लक्षमण झूला राह वखाइंदा। तिन्न जन्म फिरदा रिहा वांग भट्ट, साढे तिन्न तिन्न मास गेड़ दिवाइंदा। अन्तिम माणस जन्म आया हथ्थ, पिछली करनी लेखे लाइंदा । अन्तर बाहर गुप्त ज़ाहर बत्ती दन्द इक्को जप, जीवण जगत जुगत जणाइंदा। जो जन जाणे आपणा आप, तिस पिछला जन्म नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लेखा आप समझाइंदा। पूरब लेख जे वेखणा नैणां, हरि नैणां दए वखाईआ । साहिब सतिगुर दा मन्नो कहिणा, इक्को इक सरनाईआ। जन्म जन्म दा चुक्के देणा, देवणहार बेपरवाहीआ। सच महल्ले इक्को रहिणा, घर मन्दिर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब जन्म दा जाणे लेखा, माणस जन्म प्या भुलेखा, बिन सतिगुर पूरे पड़दा ना कोए उठाईआ।

जो उपज्या सो सब ने मरना, थिर कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी जूनी फिरना, नित नित वेस वटाईआ। जो जन पए सतिगुर चरणां, दोए जोड़ इक सरनाईआ। तिस भउ चुके अन्तिम मरना, डर नज़र कोए ना आईआ। नेत्र खुल्हे हरना फरना, निज नेत्र करे रुशनाईआ। सच महल्ले इक्को वड़ना, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। उच्चे पौड़े गुरमुख चढ़ना, घर वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। सृष्ट सबाई दए संदेसा, हरि सतिगुर बेपरवाहीआ। जिन्हां भुल्लया गुर पारब्रह्म नरेशा, तिन्हां पार ना कोए लँघाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी खेडा, खेडां खेल मुक कदे ना जाईआ। मरन तों बाद जो गुरमुख जाणे भेदा, सो सतिगुर पए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। मरन लग्गा जो हरि हरि ध्याए, इक अन्तर ध्यान लगाईआ। जून विच ना फेरा पाए, अजूनी रहित लए तराईआ। जिस दी आत्म सो परमात्म आपणे लेखे लाए, काया माटी तन ख़ाक मिलाईआ। साचा साथी बण के आए, निरगुण दाता वड वड्याईआ। कोट जन्म दे पापी लए तराए, जो अन्तर नर हरि नरायण इक ध्याईआ। उह वेला किसे हथ्थ ना आए, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच सच जणाईआ। अन्त रहे जे जगत वासना, वास्ता जगत बंधाईआ। लेखे लग्गे ना कोई स्वासना, माणस जन्म ना कोए वड्याईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर अन्तर वसया साथना, सो सगला संग बणाईआ। होए सहाई अनाथां नाथना, दीनां नाथ फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मरन पिच्छों कर्मां सेती सब नूं गेड़े पाईआ। सतिगुर पूरा सो पहचाने, जिस सतिगुर दया आप कमाईआ। किसे हथ्थ ना आए वड विद्वाने, चौदां विद्या दए दुहाईआ। खोजत खोजत फिरदे जंगल जूह पहाड़ उच्च मकाने, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। रसना जिह्वा गीत गोबिन्द गाणे गा गा ढोले राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच पहचान श्री भगवान आपणे हथ्थ रखाईआ। सच पहचान

देवे गुर आप, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। आत्म परमात्म जपाए एका जाप, अन्तर भेद दए मिटाईआ। निरगुण सरगुण नज़री आए साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। जन्म कर्म दा मेट पाप, दुरमति मैल धुआईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, घर अन्ध अन्धेर गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणी बूझ बुझाईआ। सतिगुर पूरा वजाए नाद, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। भेव चुकाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड पड़दा लाहइंदा। निरगुण सरगुण वखाए स्वांगी स्वांग, स्वांग आपणा आप रचाइंदा। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत प्रभ मिलण दी रखे तांघ, तिन्हां आपणा दरस कराइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे मांग, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा भेव चुकाइंदा। सतिगुर पूरा खोल्हे अक्ख, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। दर्शन देवे हो प्रतख, बेअन्त बेपरवाहीआ। लख चुरासी विच्चों करके वक्ख, गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए रखाईआ। भरम भुलेखा कढ्ढे शक़, शिकवा कोए रहिण ना पाईआ। अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के मन्दिर खड़ के देवे मति, गुरमति इक समझाईआ। नाड़ बहत्तर तिन्न सौ सट्ठ हाडी लेखे लाए रत, रती रत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर पूरा चुकाए पड़दा उहला, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण बण वचोला, आपणा मेल लए मिलाईआ। साचा राग सुणाए सोहला, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। निरवैर हो के बणे तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणी बूझ दए समझाईआ। सतिगुर पूरा खोल्हे पड़दा, दूई द्वैत परे हटाइंदा। हरिजन बचाए मात सड़दा, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। करे खेल साचे नर हरि दा, हरि जू आपणा रंग वखाइंदा। दर दरवेश बणाए बरदा, सेवक सेवक रूप वखाइंदा। अन्दर वड़ के पल्लू फड़दा, फड़या पल्लू ना कोए छुडाइंदा। गुरमुखां लहिणा आपणी झोली धरदा, गुरसिख रोग ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणा भेव जणाइंदा। सतिगुर पूरे दी कौण करे परीख्या, परीख्या विच कदे ना आईआ। जगत नैण किसे ना दीख्या, दोए लोचण लभ्भे सर्ब लोकाईआ। जिन्हां देवे कर किरपा आपणी सीख्या, साचा मंत्र इक पढ़ाईआ। तिन्हां पूरी करे इच्छया, तृष्ना होर ना कोए वधाईआ। घर मन्दिर अन्दर डिठया, अनडिठड़ा आपणा रूप वटाईआ। पूरे सतिगुर दी एहो परीख्या, गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लहिणा दए जणाईआ। सतिगुर पूरा आदि जुगादी एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। भगत भगवान देवे टेक, निरगुण सरगुण धार बंधाईआ। सन्त सुहेले

लए वेख, गुर चेले मेल मिलाईआ। गुरमुखां करे बुध बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। गुरसिख लाए ना माया सेक, अग्नी पोह ना सके राईआ। परम पुरख करे साचा हेत, हितकारी आपणी दया कमाईआ। पहलों गुरमुखां आप लए वेख, फिर आपणी बूझ बुझाईआ। नाम निधाना खोल्हे भेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर परीख्या इक दृढ़ाईआ।

पुरख अकाल भेव दलाला, दीनन आपणी दया कमाइंदा। करया खेल इक निराला, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। दुष्ट दमन फड़ आप उठाला, भेव अभेव खुल्हाइंदा। पंज तत्त काया तेरा दोशाला, चोला चोले नाल बदलाइंदा। इक वखाए सच्ची धर्मसाला, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। गुजरी करे तेरी प्रितपाला, तेग़ बहादर तेरी सेव कमाइंदा। तेरा नूर मेरा निराला, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। तेरा मार्ग दस्सां सुखाला, साची सिख्या इक समझाइंदा। जग चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक उपाइंदा। तेरे ज़ेर काल महाकाला, दोए सेव आप लगाइंदा। तेरा दुआर सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दर इक्को इक वडियाइंदा। तेरा नाता सन्तां भगतां, ऊँचां नीचां भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा फ़रमान आप सुणाइंदा। सुण शब्द मेरी गोबिन्द धार, गोबिन्द रिहा जणाईआ। हरि गोबिन्द खेल करतार, करता आपणा रूप वटाईआ। गोबिन्द करे सच प्यार, गोबिन्द नज़र किसे ना आईआ। गोबिन्द वसे सचखण्ड दुआर, गोबिन्द निरगुण जोत उपाईआ। गोबिन्द योद्धा सूर बली बलकार, बल आपणा आप प्रगटाईआ। गोबिन्द हरि गोबिन्द दोए जोड़ करे निमस्कार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गोबिन्द इक्को इक सुणाईआ। गोबिन्द पूत आप निवाजा, श्री भगवान दए वड्याईआ। निरगुण सरगुण रचया काजा, करता आपणी कार कमाईआ। भूपन भूप राजन राजा, नर निरवैर शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। अनहद नाद वजाए वाजा, सुर ताल ना कोए रखाईआ। लोकमात मार झात, अर्श फर्श कुर्श आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गोबिन्द इक्को इक सुणाईआ। गोबिन्द सुत सुत दुलारे, श्री भगवान आप जणाइंदा। पुरख अकाल तेरा सहारे, मेहर नज़र आप उठाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेख विचारे, समझ विच किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदा आया लारे, भेव अभेद ना किसे समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि खड़े दुआरे, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद उच्ची कूक कूक पुकारे, परवरदिगार

भेव अभेद आप जणाइंदा। मुकामे हक़ सांझा यारे, लाशरीक सोभा पाइंदा। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला नूर इलाही इक चमत्कारे, जलवा इक्को इक जणाइंदा। पीर पैगम्बर कुतब गौंस मुल्लां शेख़ जिस पसारे, शरअ शरीअत वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या सिख दृढ़ाइंदा। दुष्ट दमन दा रूप गोबिन्द, गोबिन्द गोबिन्द विच समाया। हरख सोग ना कोए चिन्द, चिन्ता ग़म ना कोए रखाया। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर आप अख्वाया। बदलणहारा तकसीर तदबीर, तकदीर आपणे हथ्थ रखाया। हथ्थ फड़ इक शमशीर, खण्डा खड़ग नाम चमकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर चेला रूप वटाया। गुर सतिगुर बणया पुरख अकाल, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। चेला रूप दीन दयाल, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। सज्जण सुहेला हो कृपाल, आपणी धार वखाईआ। अचरज खेल खेला विच संसार, समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारों आप उठाल, आपणा लाल आप उपाईआ। गोबिन्द बणया लाल, हरि लालन वड वड्याईआ। कलिजुग बणना जगत दलाल, साचा वक्त सुहाईआ। भेव अभेदा रख संभाल, समझ विच ना किसे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि आपणा भेव आपणा भेत आपणा हेत आपणा नेत नवित्त आपणे रिहा समझाईआ। हरि गोबिन्द आप जणाया ए। भेव अभेव खुल्हाया ए। सुत दुलार बणाया ए। लोकमात घलाया ए। साचा राह चलाया ए। पंचम जोड़ जुड़ाया ए। चार रंग रंगाया ए। अठारां बरन डेरा ढाहया ए। एका मन्दिर सच वसाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल खेल रचाया ए। गोबिन्द सूरा नाउँ धराया ए। हाज़र हज़ूरा वेख वखाया ए। दूर नेड़ा पन्ध मुकाया ए। जग झेड़ा आप मुकाया ए। खुल्ल्हा वेहड़ा आप कराया ए। ग़रीब निमाणयां बन्न्ह के बेड़ा पार लँघाया ए। तेरा मेरा इक्को रंग वखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल इक्को सुत वडयाया ए। इक्को सुत वडयावांगा। गोबिन्द तेरा राह वखावांगा। दो जहानां आप वखावांगा। सृष्ट सबाई पड़दा लाहवांगा। साचा बरदा इक बणावांगा। घर घर दा राह वखावांगा। चार वरन इक बणावांगा। साची सरन इक रखावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा साचा मेल मिलावांगा। तेरा साचा मेल मिलावेगा। पुरख अबिनाशी दया कमावेगा। मेहरवान फेरा पावेगा। पिछला लेखा वेख वखावेगा। मात पित नाल मिलावेगा। पूत साची गोद बहावेगा। गुरमुख सज्जण आप उठावेगा। सरसे वाले जोड़ जुड़ावेगा। माछूवाड़े लहिणा लहिण मुकावेगा। सत्थर यारड़ा इक हंढ्ढावेगा। अक्खर इक्को इक पढ़ावेगा। वक्खर कोई रहिण ना पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल इक रचावेगा। साचा खेल इक रचाएगा। पुरख अबिनाशी फेरा पाएगा। तेरा साथी बण के आएगा। तेरा तत्त ना कोए वखाएगा। पंज तत्त ना कोए दसाएगा। काया रत ना कोए जणाएगा। बुध मन मति ना कोए रखाएगा। पुरख समरथ तेरा बंस रूप वटाएगा। साढे तिन्न हथ्थ सम्बल नगर कर प्रगट, सच दुआरे आप बहाएगा। तेरा खेल अलखना अलख, लिख लिख लेख ना कोए मुकाएगा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को पक्ख, दूजी वंड ना कोए वंडाएगा। लख चुरासी पाए नथ्थ, नाम डोरी इक उठाएगा। ज़ात पात मेट मिटाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान कर इकट्ठ, साचा दर इक सुहाएगा। दो जहान श्री भगवान इक जणाए नाम अलख, पुरख अकाल इक्को इष्ट नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत माण दिवाएगा। गोबिन्द कहे प्रभू जद आवेंगा। की आपणा रूप वटावेंगा। कवण कूट मेल मिलावेंगा। कवण जोत नूर रुशनावेंगा। कवण बंक दुआर सुहावेंगा। कवण डंक नाम वजावेंगा। कवण अंक मात चलावेंगा। राउ रंक पकड़ उठावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भेव अभेदा कवण खुलावेंगा। गोबिन्द अन्त वेले जद आवांगा। तेरा शब्दी रूप वटावांगा। निहकलंक आप अख्वावांगा। सम्बल नगर इक वडयावांगा। टिल्ले चढ़ के नाद वजावांगा। दो जहान वेख वखावांगा। आप नज़र किसे ना आवांगा। गुरमुख विरले फड़ उठावांगा। नेत्र नैण खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग अन्तिम शब्द रूप जणावांगा। कलिजुग अन्तिम शब्द धार, गुर गोबिन्द मिले वड्याईआ। ततव तत ना कोए पसार, हड्डी रत नज़र ना आईआ। निरगुण जोत नूर उज्यार, नूरो नूर नूर प्रगटाईआ। साचा नाद शब्द धुनकार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। समझ सके ना कोए संसार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। ईसा कहे कवण वेला प्रगट होए मेरा बाप, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। मुहम्मद कहे मेरा आवे सांझा यार, वड अमाम फेरा पाईआ। मूसा कहे मेरा सच इस्लाम, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। नानक गोबिन्द दे के गए पैग़ाम, दो जहानां हुक्म मनाईआ। वेद व्यासा लिख के गया ब्यान, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आपणा फेरा पाईआ। विष्नूं विश्व करे ध्यान, वासतक इक्को राह तकाईआ। ब्रह्मा पारब्रह्म चरण कँवल वेखे महान, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। शंकर भोला नाथ होए हैरान, हथ्थ त्रिसूल रिहा सुटाईआ। गोबिन्द रूप कोई ना सके पहचान, गोबिन्द शब्द रूप अख्वाईआ। तेरा मेरा मेरा तेरा इक ज्ञान, श्री भगवान करे पढ़ाईआ। एह मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ मकान, जिस दा बणावणहारा नज़र किसे

ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूत सपूता इक्को इक प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी शब्दी नाअरा, गुर अवतार गए लगाईआ। निरगुण खेल अपर अपारा, निराकार आप कराईआ। सरगुण देंदा रिहा सहारा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। ब्रह्मा सुत कर प्यारा, सन्त कुमार दए वड्याईआ। बराह रूप धर न्यारा, यगै पुरुष वेस वटाईआ। हाव ग़रीव कर पसारा, नर नरायण खेल कराईआ। दत्ता त्रै कर उज्यारा, कपल मुन सोभा पाईआ। रिखप देव भर भण्डारा, पिरथू आपणी ख़बर सुणाईआ। मत्तस खेल जलधारा, कछप आपणा रंग रंगाईआ। धनंतर खोल्ह आप किवाड़ा, बावन आपणा राह चलाईआ। हँसा बोल सच जैकारा, नर सिँघ पड़दा रिहा उठाईआ। लेखा जाणा धुर दरबारा, नर नरायण सेव कमाईआ। हरी हरि हो उज्यारा, ध्रू करे पढ़ाईआ। परसराम दए सहारा, राम रघनाथ संग निभाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, बारां अक्षर कर के गया पढ़ाईआ। मुकन्द मनोहर लखमी नरायण नूर उज्यारा, काहना कृष्ना बंसुरी नाम वजाईआ। गीता ज्ञान भगत अधारा, अठ दस जोड़ जुड़ाईआ। साचा खेल विच संसारा, बोध अगाधा दए समझाईआ। मूसा जलवा नूर वेख अपारा, आप आपणा गया भुलाईआ। ईसा बोल हक़ नाअरा, हकीकत गया समझाईआ। मुहम्मद मेला परवरदिगारा, चार यारी संग धराईआ। नानक वेख सचखण्ड दुआरा, नाम सति करी पढ़ाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल मिल्या मीत मुरारा, मीता इक्को नज़री आईआ। फ़तिह बोल सच जैकारा, उच्ची कूक गया सुणाईआ। कबीर जुलाहा जा पुकारा, तू ही तू राग अल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेल हुन्दा रिहा न्यारा, कोटन कोटि नाम सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। आदि शक्ति कर प्यारा, चतुर्भुज मिली वड्याईआ। ओम सति सति वरतारा, ब्रह्म ततव तत तत्त उपाईआ। तत्त तत्त किनारा, तत्तव राह सर्ब जणाईआ। चार वरन लग्गा रिहा अखाड़ा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड वंडाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सचखण्ड बैठा वेंहदा रिहा नज़ारा, निरगुण सरगुण आपणी धार चलाईआ। चारे वेदां दे भण्डारा, चारे युग करी कुड़माईआ। चारे खाणी कर पसारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। चारे बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। शास्त्र सिमरत दे सहारा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। पुराण अठारां प्राण आधारा, पुरान पराणी गया जणाईआ। अञ्जील कुरान तीस बतीसा नाअरा, कलमा कायनात समझाईआ। दीन मज़्हब वरतदा रिहा वरतारा, अबिनाशी करता आपणा राह चलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग नव नौ चार देंदा रिहा सब नूं लारा, बेअन्त बेपरवाह श्री भगवान इक अख्वाईआ। जिस दा आदि रूप सो, सति पुरख निरँजण बैठा हो, आपणा ढोआ देवे ढो, वस्त अमोलक आप प्रगटाईआ। निरगुण जोत रुशनाई लो, नूर ज़हूर आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, आदि आदि दा आदि लेखा, अन्त अन्त दए जणाईआ। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, हरि असुते प्रकाश कराईआ। हरि पुरख निरँजण भेव न्यार, अनभव आपणी कार कमाईआ। एकँकारा वड बलकार, बलधारी आप हो जाईआ। आदि निरँजण जोत पसार, जोत जोत डगमगाईआ। अबिनाशी करता वड मेहरवान, हरि मेहरवान हो आईआ। श्री भगवान वसणहार ठांडे दरबार, घर आपणा आप प्रगटाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव अभेदा आप जणाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शाह पातशाह नाउँ रखाईआ। दर दरवेश बण चोबदार, धुर फ़रमाना हुक्म अल्हाईआ। आपणी इच्छया कर प्रधान, साची सिख्या लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। निरगुण सो सो पुरख अकाल, अक्ल कला अख्वाइंदा। आपे दीन आप दयाल, दयावान आप हो जाइंदा। आपे मन्दिर आपे धर्मसाल, सिँघासण आसण डेरा लाइंदा। आपे करे आपणी प्रितपाल, प्रितपालक आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल कराइंदा। आपणा खेल करे करतार, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लेखा जाण पुरख नार, नर नरायण सेज हंढ्ढाईआ। आपे जननी बण के जणे सुत दुलार, शब्दी पुत्त आप प्रगटाईआ। पूत सपूता कर के ख़बरदार, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो आपणी कार कमाईआ। सो पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। आपणी धारों आपे जम्म, विश्व आपणा भेव खुल्हाइंदा। विष्नूं नूर श्री भगवन, वासतक आपणा रंग वखाइंदा। आपे नूर आपे चन्न, जोती जोत डगमगाइंदा। आपे वस्त आपे धन, देवणहार आप हो जाइंदा। आपे राज आप राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। आपे विश्व विष्नूं धार, भगवन आपणी कारे लाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, निराकार साकार वेस धराईआ। आपे सेवक सेवादार, सेवा साची सच जणाईआ। इक्को दस्से खोल्ह कवाड़, भेव अभेद दए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा प्यार, प्रेम प्रीती इक रखाईआ। विष्नूं अग्गों कहे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरा मेरा इक दुआर, घर इक्को नज़री आईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह हउँ फ़रमांबरदार, सद तेरा हुक्म मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ। विष्नूं भेव दस्से भगवान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। तेरी झोली पावां दान, आपणी वस्त विच टिकाइंदा। तेरे अन्तर कँवल निशान, कँवल कँवला आप खिलाइंदा। नाता जोड़े मेहरवान, बिधाता आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म खेल करे महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाइंदा। विष्न ब्रह्मा खेल रचा, साची धार जणाईआ। शंकर मेला सहिज सुभा, सुन्न अगम्म धूंआँधार दृढ़ाईआ।

साचा हुक्म श्री भगवन, गुर चेला आप सुणाईआ। सच संदेसा सुणो बिन कन्न, सो साहिब आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार जणाईआ। विष्नूं तेरा खेल अपार, हरि करता आप जणाईआ। सरगुण सरगुण कर पसार, ब्रह्मावेता नाल मिलाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म आधार, करे सच कुड़माईआ। शंकर देवे इक हथियार, त्रै त्रै लेखा मूल चुकाईआ। जुग चौकड़ी बीतण चार चार, चार चार नौ नौ आपणी गंढ्ढ पुआईआ । तिन्न पंज उपजे सर्ब संसार, घट घट आसण तेरा डेरा लाईआ। देवणहार वड भण्डार, भण्डारी खेल कराईआ। ब्रह्मे तेरी ब्रह्म धार, नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा दृढ़ाईआ। विष्नूं मंगे इक्को मंग, दर साचे सीस झुकाया। कवण वेला प्रभ चढ़े रंग, आप आपणे नाल मिलाया। निरगुण सरगुण दोवें खेल करें सूरे सरबँग, शाह पातशाह आपणा वेस वटाया। तेरा नूर चमके साचा चन्द, जोती जोत डगमगाया। तेरी धार कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा राह तकाया। तेरा लहिणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वंड वंडाया। तेरा रूप विच वरभण्ड, सरगुण आपणी कार कमाया। गुर अवतार तेरा गावण छन्द, पीर पैगम्बर राग अल्हाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जाए लँघ, थिर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चार युग तेरा लोकमात कोटन कोटि नाम सिफ्त सालाहया। श्री भगवान दस्से हरि मीत, एका एक जणाईआ। हँ ब्रह्म मेरा बणे शरीक, शिरकत लोकमात वधाईआ। निरगुण प्रगट होए अतीत, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। नाम जपाए इक अनडीठ, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म गाए गीत, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म नाता इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाराज इक्को नूर नज़री आईआ। महाराज होवे भगवन्त, दूजा नज़र ना कोए आइंदा। शेर बण के लख चुरासी बणाए बणत, नाम आपणा भबक लगाइंदा। सिँघ हो के वेखे जीव जंत, भय भउ सर्ब रखाइंदा। विष्नूं सेवा करे बेअन्त, घर घर अन्दर वेख वखाइंदा। श्री भगवान सब दा कन्त, लख चुरासी सेज हंढ्ढाइंदा। कलिजुग वेखे अन्तिम अन्त, लोकमात फेरा पाइंदा। सतिजुग महिमा जणाए अगणत, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म सब दा मंत, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वड प्रतापी विष्न सर्ब व्यापी, भगवन आपणी कारे लाइंदा। विष्नूं भगवान कार कमाउदे, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। सदा सदा सद आपणा नाम जणाउदे, गुर अवतार रहे जस गाईआ। सृष्ट सबाई लख चुरासी वेख वखाउदे, वेखणहार नज़र ना आईआ। कलिजुग अन्त आपणी कल वरताउदे, अक्ल कल वड्डी वड्याईआ। साचा ढोला इक सुणाउदे,

दो जहानां वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउदे, विष्नूं भगवान होए कुड़माईआ। जन्म मरन विच उह कदे ना आउँदे, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। चार वरन ना वंड वंडाउदे, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए रखाईआ। सब दा मार्ग इक्को लाउदे, ला ला रहे वखाईआ। चौदां लोकां कुण्डा लौंहदे, पड़दा रहे उठाईआ। राम कृष्न आपणे रंग रंगाउँदे, बराट रूप आप वखाईआ। विष्नूं कहिन्दे क्यों जीव जंत शरमाउदे, बिन विष्नूं सृष्ट वचन कोए ना आईआ। भगवान आपणी धार बंधाउदे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं भगवान दा विश्व नाअरा, जीव जंत साध सन्त सब नूं लग्गे प्यारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर रल मिल सारे रहे गाईआ। पीर पैगम्बर लावण नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। विष्नूं भगवान सर्ब प्यारा, जुग चौकड़ी खेल वखाईआ। वसदा रहे हर घट दुआरा, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग अन्तिम चार युग दा मेटे पवाड़ा, पिछला लेखा सर्ब आपणी झोली पाईआ। अग्गे आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म जणाए इक्को नाअरा, हक़ हकीकत वेख वखाईआ। आत्म परमात्म पंडत परबोधे, अन्दर काया मन्दिर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाअरा लाए एको एक, आदि जुगादी सब दी टेक, सहारा इक्को इक जणाईआ।

पुरख अकाल दी साची शक्ती, आदि जुगादि रखाईआ। जन भगतां बख्शे प्रेम भगती, भावना इक्को इक वधाईआ। अग्ग ना लग्गे पंज तत्त बूँद रक्ती, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। गुरमुख बणाए साचे व्यक्ति, बेवा रूप ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची शक्ती नाम समझाईआ। साची शक्ती देवे नाम, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। तिस अन्तर मिले राम, भरम भुलेखा दूर कराइंदा । गोबिन्द नज़री आए सच निशान, धर्म दुआरे आप झुलाइंदा। अग्नी तेज ना कोए भान, सीतल धार ना रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची शक्ती इक जणाइंदा। साची शक्ती देवणहार, एका बूझ बुझाईआ। चार वरन करो प्यार, घर साचे वज्जे वधाईआ। धुर दी धार लए संसार, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाईआ। गुर तेग़ बहादर सिख्या गया सिखाल, साची सिक्खी इक वड्याईआ। गुरू अर्जण तत्तीआं लोहां गया बाल, बालू रेत सीस पुआईआ। गुरमुख अग्गे रहे ना कोए अञ्ञाण, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची शक्ती इक्को भगतन झोली पाईआ। शक्ती कहे मैं रोवां नित, नेत्र नैण नीर वहाईआ। मेरा छड्ड के गए सारे हित, प्रेम प्रीती ना कोए रखाईआ। मन वासना अन्दर गए टिक, साचा दर ना कोए खुल्हाईआ। जगत विहारे गए विक, आपणी कीमत किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साची शक्ती देवे गुरमुख घर, जिस आपणा मेल मिलाईआ। जिन्हां मेल मिलाया आण, सो खुशी रहे मनाईआ। भाणा मन्नया इक विच जहान, बाकी गोलीआं तीरां नाल डराईआ। बकालिउँ निकलणा होया महान, मनमुख चारों तरफ़ घेरा पाईआ। तारू सिँघ नूं अन्दर वड़ के पुछो किथे मिले भगवान, कवण कूटे होए सहाईआ। जन भगतां मिले शक्ती दान, सतिगुर आपणी नूर जोत धराईआ। ना कोई शरअ ना ईमान, शरीअत विच कदे ना आईआ। सर्ब जीआं दा इक भगवान, गुरदेव इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी कार करता आपणे हथ्थ जणाईआ।

हरि हिस्सा पाए भारत खण्ड, भावी आप जणाईआ। वीह सौ अठारां बिक्रमी पहली चेत राष्ट्रपति दे के आया इक चण्ड, प्रचण्ड रूप जणाईआ। स्यासत होण लग्गी रंड, वरासत कोए नज़र ना आईआ। अन्तिम सब दा टुट्टणा घमण्ड, हँकार चले ना कोए चतुराईआ। तेरे नाल पा के चलया बंध, डोरी इक्को नाम बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भारत खण्ड दया कमाईआ। भारत खण्ड आउणा भार, डेड़्ह साल पहले दित्ता जणाईआ। तुहाढ्ढी रच्छा करे निरँकार, एसे कर के नंगी तलवार रिहा फड़ाईआ। अग्गे सुरत लैणी संभाल, साची सिख्या रिहा जणाईआ। किरपा करे आप मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दस्से साचा हिस्सा, सृष्ट सबाई किसे ना दिसा, बिन नेत्रां रिहा जणाईआ।

एह तत्त तन दा नहीं नाता, तन पूरन सिँघ अख्वाईआ। करे खेल पुरख बिधाता, आपणा हुक्म सुणाईआ। लेखा जाणे जोती जाता, शब्दी शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हुक्मे अन्दर हुक्म मनाईआ।

आदि अन्त इक्को नाम सच, सच सच वड्याईआ। आत्म परमात्म मेला सति, सति सति समाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म नाता सति, सति सति वज्जे वधाईआ। काया मन्दिर अन्दर मिले भगवान सति, सति सति धाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सति इक्को रंग रंगाईआ। आत्म सति ब्रह्म सति, पारब्रह्म दए वड्याईआ। राम सति कृष्न सति, सद बख्शे सति सति सति वड्याईआ। नानक सति गोबिन्द सति, सति पुरख निरँजण सति सति समझाईआ।

जिन्हां मिली इक ब्रह्म मति, पारब्रह्म प्रभ घर घर वेखण चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, घर सच इक सुहाईआ। घर सच मन्दिर सच तन सच मन सच जन सच राग रंग सच हँ ब्रह्म सच्च, पारब्रह्म भुल्लणा सदा असति,

पूरब जन्म सतिगुर हथ्थ, सदा सद दया कमाइंदा। सो देवे सोहँ वथ, जो सोहँ रूप समाइंदा। आत्म जणाए इक अलख, परमात्म भेव चुकाइंदा। बिन सतिगुर पूरे किसे ना मिल्या एह हक़, हकूक हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जिन्हां नूं आपणे उत्ते होवे शक़, सो दूजिआं संसा ना कोए चुकाइंदा। ओअँ सोहँ सारे जप जप गए थक्क, मंज़ल सच ना कोए पुचाइंदा। कलिजुग वेला आया वक्त, बेपरवाह आपणी धार वखाइंदा। इक्को आत्म परमात्म मेलण आया फ़कत, फ़िकरा आपणा नाम सुणाइंदा। सोहँ सो साचा शब्द, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सदा रहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जाप देवे आप, पूरब लेखा मिटाए तन पाप, पतित पुनीत आप कराइंदा। सोहँ सो सारे गाउँदे, रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म गुरमुख विरले मेल मिलाउदे, एका दूआ भउ चुकाईआ। साचा मन्दिर इक सुहाउदे, घर दीपक जोत होए रुशनाईआ। अनहद नादी राग सुणाउदे, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। पतिपरमेश्वर घर विच पाउदे, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। साची सेज इक हढाउदे, नार कन्त रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सोहँ रूप सो अख्वाउदे, जो परम पुरख विच समाईआ। सो पुरख दी सोहँ धार, सति सति आप जणाइंदा। सो कहे मैं वड बलकार, बल आपणा आप रखाइंदा। हँ कहे मैं तेरा यार, जुग जुग यारी तेरे नाल रखाइंदा। सो कहे मेरा खेल अपार, समझ किसे ना आइंदा। हँ कहे मेरे बिना ना तेरा होए पसार, तेरा रूप नज़र कोए ना आइंदा। दोहां दा झगड़ा मुक्के विच संसार, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा वेस वटाइंदा। सो कहे मैं साख्यात, हथ्थ मेरे वड्याईआ। हँ कहे मैं तेरी ज़ात, तेरे विच्चों नूर रुशनाईआ। सो कहे मैं कमलापात, कँवल नैण अख्वाईआ। हँ कहे मेरा तेरे चरण कँवल जुड़या नात, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। उह अक्खर नहीं जेहड़े तक्के जाण नाल कलम दवात, सोहँ उह जो ब्रह्म पारब्रह्म विच समाईआ। सो कहे मैं साचा सूरा, सूरबीर अख्वाइंदा। हँ कहे मैं तेरा नूरा, ब्रह्म रूप वटाइंदा। सो कहे मैं ज़ाहर ज़हूरा, दो जहानां नज़री आइंदा। हँ कहे मैं बचनी पूरा, सदा सदा सद तेरा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नारी आपणा रूप वखाइंदा।

साडा इष्ट देव आप, आपणे विच समाईआ। जिस दा ना माई ना कोई बाप, गोदी गोद ना कोए उठाईआ। ना रोग ना कोई संताप, दु:ख दर्द ना कोए जणाईआ। ना पूजा ना कोई पाठ, करे ना कोए पढ़ाईआ। जिस दा नाउँ पुरख आदि, सो स्वामी इक अख्वाईआ। उस दी धार साख्यात, साख्यात विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इष्ट इष्ट इष्ट विच वखाईआ।