पुस्तकालयभाग १४

पहली हाढ़ २०२० बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सचखण्ड दी साची धार, पुरख निरँजण आप चलाइंदा। निरगुण निरवैर बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर नूर धराइंदा। मुकामे हक़ हो तैयार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। महल अटल उच्च मनार, जोती जाता डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणी कल वरताइंदा। धुर संदेसा देवे एका वार, एकँकार एका हुक्म जणाइंदा। जुग चौकड़ी कोए ना होए मेटणहार, करनी हरि ना कोए उलटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए दोए जोड़ करन निमस्कार, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखार, दर दरवेश रूप वटाइंदा। भगत भगवान मंगे दीदार, निज नेत्र नैण दर्शन चाहइंदा। सन्त सज्जण मंगण चरण धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का तिलक लगाइंदा। गुरमुख कहिण मिले प्रभ सांझा यार, मीत प्यारा इक्को नज़री आइंदा। गुरसिख उच्ची कूक कूक करन पुकार, सोहला ढोला इक्को राग समझाइंदा। तोला बणे आप निरँकार, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। धर्म दुआरे बोल जैकार, साची धार इक वखाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सचखण्ड निवासी हरि सुल्तान, सुत दारा वेख वखाईआ। सूरबीर वड बलवान, महाबली नाउँ धराईआ। दो जहान हो प्रधान, पुरी लोअ डंक वजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड बण हुक्मरान, धुर संदेसा इक सुणाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। शब्द नाम सिफ्त ज्ञान, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म कर परवान, सच परवाना इक समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे इक ध्यान, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। महल अटल सुहाए इक मकान, मन्दिर इक्को रूप दसाईआ। शब्द अनाद जणाए सच्ची धुन कान, राग नाद ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी पूरन भगवन्त, निरगुण नर हरि नरायण आप अख्वाइंदा। आदि जुगादी बण बण कन्त, लख चुरासी सेज हंढ्ढाइंदा। बोध अगाधा मणीआं

मंत, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। लख चुरासी जीव जंत, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म नाता नार कन्त, घर साचे जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। मेहरवान चाढ़्हनहारा रंग बसन्त, काया कपड़ तन रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साची खेल कराइंदा। सचखण्ड दुआरे बहि जगदीश, जगदीशर आपणा हुक्म वरताईआ। एका छत्र झुल्ले प्रभ सीस, सीस ताज इक टिकाईआ। इक्को नाम इक्को कलमा इक्को मंत्र शब्द हदीस, इक्को करे सच पढ़ाईआ। इक्को खेल बीस बीस, बसता सब दा रिहा बंधाईआ। नज़री आए साहिब अतीत, त्रैगुण नाता रिहा तुड़ाईआ। बलधारी जाए जीत, बावन भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड दर सोहे वड्डा, सो साहिब आप सुहाइंदा। जिस घर वसे बुढ्ढा नढ्ढा, बाल बिरध वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस दी सतिगुर पूरे आपणे हथ्थ रखाई हद्दा, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। प्रेम प्यार निरगुण निरवैर निरँकार निराकार इक्को ढोला इक्को छन्दा, बिन राग नाद अल्हाइंदा। ना सूरज ना कोई चन्दा, मण्डल मण्डप ना कोए वखाइंदा। ना किनारा ना कोए कन्ढ्ढा, आर पार नज़र किसे ना आइंदा। ना देवत ना माणस ना मानुख ना बंदा, बेपरवाह अगम्म अथाह निरगुण जोत डगमगाइंदा। ना उज्जल ना होए गंदा, स्वच्छ सरूप रूप प्रगटाइंदा। ना चंगा ना कोई मंदा, हट्ट कीमत कोई ना पाइंदा। ना सुहागी ना उह रंडा, नर हरि इक्को धार जणाइंदा। ना खाट ना खटीआ ना कोई मंजा, चारपाई ना कोए सुहाइंदा। ना दरवेश ना भिखारी ना वस्त कोई मंगा, दोए जोड़ वास्ता कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर इक समझाइंदा। सचखण्ड तेरा खेल अपारा, अपरम्पर आप जणाईआ। निर्मल दीआ जोत उज्यारा, तेल बाती कोए ना पाईआ। ना कोई वेखे जीव संसारा, लख चुरासी नैण नज़र ना आईआ। ना कोई पावे हद्द किनारा, गुप्त ज़ाहर अन्दर बाहरा भेव किसे ना आईआ। राज राजान शाह सुल्तान जग नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गृह मन्दिर घट मिले ना मीत मुरार, दर नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे धुँदूकारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। हरि का नाम ना मिले किसे हट्ट वणजारा, खोजत खोजत थक्की सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी करदे गए इशारा, राग तराने नाल सुणाईआ। महल अटल उच्च मनारा, जिस गृह वसे आप करतारा, करता आपणा आसण लाईआ। छप्पर छन्न ना कोए दीवारा, सूरज चन्न ना कोए उज्यारा, पुरख नार ना कन्त भतारा, सेज जगत ना कोए हंढ्ढाईआ। कागद कलम ना कोए लिखारा, शास्त्र सिमरत ना कोए पुराणा, गीता ज्ञान ना कोए ध्याना, लेखा जाणे ना अञ्जील कुराना, तीस बतीसा ढोला कोए ना गाईआ। इक इकल्ला एकँकारा,

करे खेल अपर अपारा, वसणहारा धुर दरबारा, सच सिँघासण आसण लाईआ। परवरदिगार सांझा यारा, जलवा नूर इक उज्यारा, हक़ हकीकत पावे सारा, लाशरीक इक अख्वाईआ। खोल्हणहारा जन किवाड़ा, मेटणहारा पंचम धाड़ा, धुरदरगाही सच्चा लाड़ा, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहार सहारा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भरतम्बर स्वामी सदा निहकामी अचरज खेल करे करतारा, करनी आपणी आप कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन देंदा आया लारा, नाम नामा रसना जिह्वा जणाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले हरिजन करदा रिहा प्यारा, प्रेम प्रीती अन्तर इक्को इक जणाईआ। मेटदा रिहा धुँदूकारा, करदा रिहा सच विहारा, आत्म सेजा हो उज्यारा, नूर नूराना शाह सुल्ताना नर निरँकारा, आपणी दया कमाईआ। बोलणहारा नाम जैकारा, गावणहारा राग अपारा, वजावणहारा नाद निराकारा, धुन आत्मक राग आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणी कल आप धराईआ। सचखण्ड दुआरे धरे कल, अक्ल कल अख्वाइंदा। निर्मल दीपक जोत जाए जल, परम पुरख प्रभ वेस वटाइंदा। करे प्रकाश महल अटल, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ल, तख्त निवासी साचा डेरा इक जणाइंदा। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग भगतां पूरी करे आसी, तृष्ना जगत मिटाइंदा। जन्म कर्म दी लाहे उदासी, आत्म अन्तर प्रेम प्रीती इक समझाइंदा। अन्तिम तोड़े जम की फाँसी, फ़ैसला इक्को वार सुणाइंदा। पकड़ चढ़ाए आपणी घाटी, सच किनारे आप लगाइंदा। एथे ओथे दो जहान मुकाए वाटी, मझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। सच दुआरे करे कराए आपणी आरती, दीप घृत जोती नूर डगमगाइंदा। हरी दुआरे कोई पार ना उतरे सफ़ारशी, सब दा लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त रहिण ना देवे कोई आड़्हती, धड़त नाम ना कोए लगाइंदा। वेखणहारा अक्खरी नाम इबारती, हरफ़ बहरफ़ खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच रवाज, आप रचाए आपणा काज, करता पुरख खेल कराइंदा। हरि करता रचे काज, करनी आप कमाईआ। धुर दी लै के आवे दात, दाता दानी वड वड्याईआ। वस्त अमोलक इक करामात, कर्म कांड दए गंवाईआ। डूंग्घी भँवरी डूंग्घे खात, डूंग्घे सागर वेखे थाउँ थाईंआ। मेटणहार अन्धेरी रात, करे खेल बहु बिध भांत, भेव अभेदा आप जणाईआ। निरगुण हो के वसे इक इकांत, किसे नाल ना करे बात, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वखाईआ। जिस चरण बंधाए नात, तिस देवे आपणी दात, वस्त अमोलक काया गोलक निरइच्छत झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची रीती, सचखण्ड दी खेल अनडीठी, जगत नेत्र

नज़र कोए ना पाइंदा। सचखण्ड वेख तेरी वड्याई, सो करता आप कराइंदा। आदि जुगादि वज्जदी रहे वधाई, डूम नाई ना कोए रखाइंदा। एका मन्दिर एका गृह एका घर इक दुआर होए रुशनाई, रोशन आपणा नाम कराइंदा। वेखणहारा चाईं चाईं, शाह पातशाह बेपरवाही, बेपरवाह अगम्म अथाह आपणा पर्दा लाहइंदा। साची कार रिहा कमाई, चार युग समझ ना राई, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चारे रोवण मारन धाईं, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान खाणी बाणी रिहा समझाई, समझ बेसमझां विच पाईआ। रमज़ नाल रमज़ मिलाई, करे खेल हरि शहिनशाही, शाह पातशाह आपणा हुक्म जणाईआ। जुग चौकड़ी नव नौ चार जो बणया रिहा माही, कलिजुग अन्तिम बणे राही, बण पांधी फेरा पाईआ। जन भगतां मिले सच गोसाईं, फड़ फड़ बांहों रिहा उठाई, सोया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा साचा दाता, करे खेल पुरख बिधाता, पुरख पुरखोतम आपणी सेव कमाईआ। सचखण्ड निवासी होया होशयार, होशयारी सब दी दए गंवाईआ। आपणा हुक्म करे वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। दो जहान मन्नण दोए जोड़ करे निमस्कार, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक ध्यान लगाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव चरण धूढ़ी मंगण छार, नेत्र सके ना कोए उठाईआ। त्रैगुण रोवे धाहां मार, पंज तत्त करे गिरयाज़ार, ख़ाली बुत्त कम्म किसे ना आईआ। मन मति बुध गई हार, पंज तत्त नाता कुड़यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार, घर घर नाच रिहा कराईआ। चारों कुण्ट धुआंधार, साचा चन्द ना कोए उज्यार, सतिगुर मिले ना मीत मुरार, पांधी पन्ध ना कोए वखाईआ। जुग चौकड़ी सेवा कर कर गए आपणी वार, अन्तिम दस्स के गए पुरख अकाल सब दा सांझा यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कल कल्की लै अवतार, डंका वज्जे अपर अपार, ना कोई मेटे विच संसार, मेटणहारा नज़र कोए ना आईआ। एका महल्ल कर तैयार, जिस गृह वसे आप निरँकार, निरगुण दाता पुरख बिधाता इक्को इक नज़री आईआ। उच्ची बोले नाम जैकार, तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक प्यार, जगत वचोला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति संदेसा नर नरेशा इक्को इक जणाईआ। सुणो संदेसा जुग चार, हरि करता आप जणाईआ। कलिजुग अन्त हो होश्यार, होश सब नूं रिहा जणाईआ। अन्तिम लेखा देणा पए धुर दरबार, लेवणहार इक हो आईआ। आपणा आपणा पर्दा खोल्ह दयो वखाल, उहला कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी बणा के गए दलाल, जगत आपणा फेरा पाईआ। कोई कहे छुरी हक़ हलाल, कोई खण्डा खड़ग दए वड्याईआ। कोई चिल्ला तीर कमान करे प्यार, कोई वल छल धारी खेल रचाईआ। कोई लारा दे के गया विच संसार, सच इशारे नाल समझाईआ। अन्त मंगदे

गए बण भिखार, भिक्खक आपणी झोली डाहीआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त सब दी पावे सार, महासार्थी इक्को फेरा पाईआ। पूरब लहिणा जगत देणा दए नवार, साचा कहिणा कह सुणाईआ। ना कोई मेटे मेटणहार, ना कोई वेखे वेखणहार, नेत्र अक्ख उपर ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक सुहाईआ। सचखण्ड दुआर हरि जू चढ़या, चढ़नहार वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार आपे फड़या, फड़ आपणे लड़ बंधाईआ। पीर पैगम्बर चरणां हेठ धरया, सिर सके ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणा आप हरया, हरि हरि नाम रहे ध्याईआ। चार युग गल पल्लू पा हरि सरनाई पड़या, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। जगत ज्ञान ना जीवत ना दिसे मरया, अद्धविचकार आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणी खेल रचाईआ। सचखण्ड निवासी खेल रचाउदा, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाउदा, निराकार साकार रूप हो आईआ। धुर संदेसा आण सुणाउदा, ढोला इक्को इक जणाईआ। अमृत मेघ इक बरसाउदा, झिरना निझर नाम झिराईआ। सन्त सुहेले पकड़ उठाउदा, गुर चेले मेल मिलाईआ। गुरमखां गुर गोद बहाउदा, सरनगति इक वखाईआ। गुरसिखां सद्द उंगली लाउदा, जगत मार्ग दए समझाईआ। भगत दुआरे फेरी पाउदा, निरगुण एका वेस वटाईआ। सरगुण हो के राह तकाउदा, नेत्र नैण अक्ख इक खुल्हाईआ। प्रेम प्रीती राग गाउँदा, गीत गोबिन्द इक अल्हाईआ। हरिजन हरि हरि अन्तर आत्म आपणे गले लगाउँदा, परमात्म आपणी गंढ्ढ पुआईआ। महल अटल इक वखाउदा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। साचा नूर इक धराउदा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। मन वासना सारी ढाउदा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। चंचल बुध ना कोए रखाउदा, चलण देवे ना कोए चतुराईआ। कर किरपा जिस साची धूढ़ अशनान कराउँदा, दुरमति मैल दए धुआईआ। गुरमुख आपणे रंग रंगाउँदा, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल वेख भगवान, गुर अवतार सीस झुकाईआ। अन्त ना पाया विच जहान, एथे समझ कोए ना आईआ। तख्त निवासी नौजवान, योद्धा सूरबीर मर्द मर्दान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जोती नूर ज़ाहर ज़हूर कोई तक्क ना सके सच निशान, निशाना नज़र कोए ना आईआ। जो प्रगटे सो चरण कँवल मंगे दान, दोए जोड़ पए सरनाईआ। देवणहार वड मेहरवान, दाता दानी इक्को इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। सचखण्ड निवासी बोले बोल, अनबोलत आप अल्हाईआ। उठो आपणी आपणी गठड़ी लओ फोल, बद्धी गंढ्ढ कोए रहिण ना पाईआ। सच वस्त प्रभ रखो कोल, जो आपणे नाल लै आईआ। इक्को कंडे तोले तोल, तराज़ू अवर ना कोए वखाईआ।

साची धारन लैणी बोल, बिन रसना जिह्वा देणा सुणाईआ। आपणी करनी ते रहिणा अडोल, भय रूप ना कोए वखाईआ। जो कर के आए कौल, इकरार आपणा दयो समझाईआ। उठ के वेखो पिच्छे रोवे धरत धौल, नित नित आपणा नैण उठाईआ। लोकमात गुर अवतार दीन मज़्हब दा बूहा गए खोल, अन्तिम बंद करन कोए ना आईआ। अन्दर वड़ वड़ बैठे ठग्ग चोर, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। सच सुच्च नूं बाहर कढ्ढण होड़, अन्दर कोए रहिण ना पाईआ। पीर पैगम्बरां दी कहिण कोई नहीं लोड़, रसना जिह्वा आपणा नाअरा रहे सुणाईआ। सब दा फल मिट्ठा होया कौड़, कलिजुग रीठा रूप वटाईआ। अबिनाशी करता लख चुरासी घट घट अन्दर वड़ के वेखे आपे दौड़, दूर दुराडा नेरन नेरा गृह गृह आपणा भेव चुकाईआ। किसे मन्दिर नज़र ना आया लग्गा पौड़, कलिजुग सन्त डण्डा हथ्थ ना कोए रखाईआ। नैण खोल्ह ना वेख्या ग़ौर, माणस जन्म ना गया सौर, सौहरे पेईए सार किसे ना आईआ। वर पाया ना जिहा लोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साची सच कहाणी रिहा जणाईआ। उठो वेखो करो ध्यान, बेअन्त आप जणाईआ। चारे युग मारन बाण, आपणा आपणा तीर चलाईआ। कलिजुग किहा मैं सब तों बलवान, बल आपणे विच प्रगटाईआ। साधां सन्तां कीता वैरान, वैरी घर घर दित्ता वखाईआ। सब दी सेज सुत्ता चढ़ के नौजवान, उठ सके कोए ना राईआ। शरअ शरीअत कीती बेईमान, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। हक़ नज़र ना आए ईमान, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। वेख सके ना कोए अमाम, साचा हुजरा ना कोए सुहाईआ। महिराब दिसे ना कोए निशान, बांग कूक ना कोए अल्हाईआ। सजदा निउँ ना कोए सलाम, पैगम्बर करे ना कोए पढ़ाईआ। चौदां तबक होए हैरान, साचा सबक ना कोए समझाईआ। अल्फ़ ये लेखा कुरान, अग्गे सार किसे ना आईआ। जिस ने दित्ता सच ईमान, सो साहिब वड बलवान, दो जहानां खेल खलाईआ। दोज़ख़ बहिश्त मन्नण आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़फ्लत सब दी रिहा चुकाईआ। उठो वेखो ग़फ्लत छड्डो फ़ज़ूल, फैसला इक्को इक सुणाइंदा। करे खेल आप रसूल, रसूल रसूलां वेख वखाइंदा। धुरदरगाही जिस दा सच असूल, सो असलीयत वेख वखाइंदा। आदि जुगादी इक महिबूब, सच दुआरे सोभा पाइंदा। महल अटल इक अरूज, नूर ज़हूर इक रुशनाइंदा। जिस दुआरे आफ्ताब तलूअ होए ना ग़रूब, दिशा वंड ना कोए वंडाइंदा। सदा सदा सद आप मौजूद, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जिस दा कलमा हज़ारा दरूद, इस्म आज़म इक वखाइंदा। कदे ना होवे नेसतो नाबूद, जड़ चोटी रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरे संदेसा एक, एकँकार आप जणाईआ। उठो सारे होवे बिबेक, विवेकी धार जणाईआ। परम

पुरख दा साचा हेत, हितकारी इक समझाईआ। चार युग दा मुक्कणा लेख, लेखा सब दा आपणी झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्हे आपणा आपणा भेत, भेव रहिण कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी खेल आए खेड, बण खलारी वंड वंडाईआ। हुक्मे अन्दर दित्ता भेज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। साचा लेखा दस्सां आप, हरि सच सच जणाया। आपणा आपणा दस्सो जाप, की की राग अल्हाया। कवण पूजा कवण पाठ, कवण मन्दिर सुहाया। कवण तीर्थ कवण ताट, कवण सरोवर नहाया। कवण जोत कवण ललाट, दीपक कवण रुशनाया। कवण नाम कवण दात, कवण झोली आए भराया। कवण मज़्हब कवण ज़ात, कवण दीन वंड वंडाया। कवण दिवस कवण रात, कवण घड़ी पल समझाया। कवण पत डाल होए शाख़, कवण कली फूल महकाया। कवण रूप दे के आए साथ, जीवां जंतां संग निभाया। कवण दस्स के आए घाट, कवण बेड़ा मात तराया। कवण मुका के आए वाट, पांधी आपणा फेरा पाया। कवण वेख्या खेल तमाश, लख चुरासी नाच नचाया। कवण बिध पूरी कर के आए आस, तृष्ना होर रहे ना राया। कवण धार चलाई पवण स्वास, कवण जिह्वा नाल मिलाया। कवण बंधाया इक्को नात, साक सज्जण सैण कवण समझाया। कवण पुच्छे अन्दर वड़ के बात, कवण मुरीदां हाल रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे मंग मंगाया। पीर पैगम्बर कहिण तोबा साडी, तू ही तू अल्हाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर करी कार डाहडी, साडी समझ विच ना आईआ। अन्तिम चाढ़्ही आपणी जा के हाण्डी, कलिजुग आपणे संग रलाईआ। सच ख़ुदा तेरा पिछला रहिण ना दित्ता कोई गवांढी, नाता सब दा ल्या तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच रहे जणाईआ। सच जणाया इक अमाम, नूर इक्को इक दरसाईआ। सच जणाया इक इस्लाम, कलमा इक्को इक पढ़ाईआ। सच जणाया इक पैग़ाम, धुर दी बाणी नाद अल्हाईआ। सच जणाया इक अहिवाल, हालत तेरी सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे नाम मिले वड्याईआ। तेरा नाउँ दस्सया महिबूब, मुहब्बतख़ाना इक समझाईआ। अञ्जील कुरान लिख के दे के आए सबूत, सबर प्याला जाम प्याईआ। जगत नाता रूह कलबूत, बुत्तख़ाना रूप दरसाईआ। सच धाम जाए पहुंच, परवरदिगार आपणा फेरा पाईआ। उस दी लोचा इक्को लोच, लोचण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी दस्स के आए सरनाईआ। तेरी सरनाई दस्सी एक, इक ओंकार दए वड्याईआ। लख चुरासी देवे टेक, मेहर नज़र उठाईआ। हरिजन सज्जण लए वेख, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। निरवैर हो के करे हेत, प्रेम इक्को

इक समझाईआ। सतिगुरू हो के खोल्हे भेत, गुरु गुर हो के करे पढ़ाईआ। परमेश्वर हो के वसे नेत्र नेत, निज घर आपणा नूर धराईआ। परमात्म हो के करे हेत, आत्मा आपणे नाल मिलाईआ। पारब्रह्म हो के लए वेख, ब्रह्म पड़दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। तेरे दर दी रखी आस, आसा इक्को इक वधाईआ। तेरे मिलण दी रहे प्यास, तुध बिन तृप्त ना कोए कराईआ। जगत कड़ावा दिसे साक, नाता इक्को इक बंधाईआ। वेले अन्तिम पुछे बात, सतिगुर स्वामी होए सहाईआ। जिस दा आदि जुगादि युग चौकड़ी निरवैर ढोला अगम्म राग, तन्दी तन्द सतार कोए ना गाईआ। बिन भगतां किसे ना उपजे कोई वैराग, वैरागी रूप ना कोए वखाईआ। बिन सन्तां करे ना कोए त्याग, त्यागी जगत नज़र ना आईआ। बिन गुरमुखां ना कोए बुझाए आग, त्रैगुण बंद ना कोए कराईआ। बिन गुरसिखां कोई ना वेखे जगदा चराग, घर होवे ना कोए रुशनाईआ। नाता तुटे कन्त सुहाग, विभचार करे सर्ब लुकाईआ। दर दर दिसे कूड़ विवाद, विख रूप वटाईआ। बिन सतिगुर पूरे पुरख अकाल कोई ना करे लाड, लाडले सुत ना कोए बणाईआ। युग जन्म दी कोई ना रखे याद, पूरब लेखा सके ना कोए मुकाईआ। राती सुत्तया ना मारे कोई आवाज़, गूढ़ी नींद ना कोए खुल्हाईआ। सुरत शब्द कोई ना करे काज, घर सेज ना कोए सहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जगत वासना सृष्टी रही भाज, साचा पांधी नज़र कोए ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के पंज वक्त नमाज़, कूज़ा आपणे हथ्थ उठाईआ। सजदा कर कर मारदे रहे आवाज़, कन्नां विच उगलां पाईआ। मस्तक लाउदे रहे ख़ाक, घुटणे छार नाल मिलाईआ। छाती हथ्थ रख के कहिन्दे रहे ग़रीब नवाज़, तेरी मिले इक सरनाईआ। बेपरवाह सच मलाह सब दे कोलों गया भाज, आपणा पल्लू आप छुडाईआ। पीर पैगम्बरो गुर अवतारो चार कुंट सत्त दीप नौ खण्ड आत्म परमात्म जिन्ना चिर आए ना इक आवाज़, मेरा साथी नज़र कोए ना आईआ। किसे कम्म नहीं अउणी नमाज़, जिन्ना चिर मुर्शद मुरीद खोल्हे ना अन्दर राज, राजक रहीम घर घर फेरा कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा कम्म ना आवे बांग, जिन्ना चिर स्वांगी रचे ना आपणा स्वांग, अन्दर वड़ के ना आपणा नाद सुणाईआ। दूर दुराडे आसा तृष्ना विच रखदे रहे तांघ, अग्गे आए दरश कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा सुणो संदेस, सो साहिब आप जणाईआ। इक अकाल इक दयाल इक नरेश, परी वर इक अख्वाईआ। इक इष्ट गुरदेव स्वामी इक आदेस, निहकामी निहकर्मी इक्को इक अख्वाईआ। जिस विष्नूं सुआया बाशक सेज, सांगोपांग दिती वड्याईआ। जिस सेवक दित्ता भेज, साची सेव समझाईआ। उह साहिब खेले खेड, खेड समझ सके कोए ना राईआ। गुरमुख विरले

हरिजन देवे आपणा भेत, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। जिस दे पिच्छे अर्जण सीस पुआई रेत, सो साहिब सतिगुर आपणा वेस वटाईआ। जानणहारा लेख अलेख, अलख निरँजण दर्द दु:ख भय भंजन भव सागर आपणी धार चलाईआ। जन भगतां नेत्र पाए अंजन, चरण धूढ़ कराए मजन, एथे ओथे बणे सज्जण सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक अल्हाईआ। सच संदेसा आलमगीर, गिरहा विच्चों सुणाईआ। सच तौफ़ीक बेनज़ीर, वाहद इक प्रगटाईआ । आदि जुगादि जिस दा रस अमृत ठांडा सीर, हयाते आब रूप वखाईआ। सो तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, तेज़ कटार हथ्थ उठाईआ। अन्त करी इक तदबीर, तकदीर सब दी रिहा बदलाईआ। हुक्मे अन्दर घत्त वहीर, दर आवण चाईं चाईंआ। बण दरवेश दर्दी फ़कीर, फ़िकरा आपणा आप सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम दे धीर, धीरजवान तेरी सरनाईआ। साडी होई अन्त अख़ीर, आख़र बैठे ढेरीआं ढाहीआ सब दे सीने लग्गी पीड़, दारू नज़र कोए ना आईआ। टुट्टण लग्गी हड्डी रीड़ फड़ बांहों सके ना कोए उठाईआ। दर दुआरे कर कर भीड़, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। परवरदिगार पीरन पीर, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तेरा लेखा शाह हकीर, हकीकत तेरे चरण सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सच सरनाई इक जणावांगा। बीस बीसा भेव चुकावांगा। जगत जगदीशा इक अख्वावांगा। सच हदीसा इक पढ़ावांगा। ख़ाली खीसा सर्ब करावांगा। ईसा मूसा भेव चुकावांगा। संग मुहम्मद रंग रंगावांगा। अहिमद आपणा हुक्म मनावांगा। लख चुरासी विच्चों जो जन हो गए सहिमत, तिन्हां आपणी गोद उठावांगा। करां हकीकी रहमत, रमज़ आपणी इक समझावांगा। दीन मज़्हब दी टुट्टे ज़हिमत, ज़ाहरा आपणा रंग चढ़ावांगा। जिन्हां तेड़ बद्धी नीली तहिमत, तिन्हां तमां सर्ब गंवावांगा। कलिजुग अन्तिम कोई रहिण ना देवां अहिमक, अमल सब नूं आप समझावांगा। सच इशारा मेरी सैनत, बिन रसना जिह्वा जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग इक्को इक रंगावांगा। रंग इक्को इक रंगावांगा। चार यारी वेख वखावांगा। अल्ला राणी कुआरी अन्त प्रनावांगा। कज्जल नेत्र नैण शृंगारी, मुख घूँगट इक उठावांगा। चौदां तबकां देवणहार बहारी, साची सेवा वेख वखावांगा। गल मूंडां पाए हारी, तसबी कूड़ी तोड़ तुड़ावांगा। मीआं वेखे आपणी बीवी सदीवी नारी, नेत्र काअबिउँ पकड़ उठावांगा। गल कलमा ज़ंजीरी गल कुड़ती सावी, वस्त्र इक्को इक दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कन्ढ्ढा वेख इक सी रावी रवाइत आपणी इक जणावांगा। जिस नूं कहिन्दे अर्जण सिर ते वरती भावी, सो भाणा आपणे हथ्थ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझावांगा। साचा खेल करे

बेपरवाह, बेपरवाही आप जणाइंदा। भुल्ले भटके पाए राह, औझड़ खैहड़ा नज़र कोए ना आइंदा। इक चार दा बण मलाह, चौदस चन्द दए चमका, चौदां विद्या डेरा ढाइंदा। इक्को मन्दिर दए वखा, आत्म ताकी कुण्डा लाह, निरगुण दीवा इक जगा अमृत साचा जाम प्या, वेख वखाए माई हवा, आदम आपणी कार जणाइंदा। लेखा जाणे थाउँ थाँ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। अल्ला राणी कुआर कन्या मलूक, मलक उलमौत ना कोए वखाईआ। ना रूह ना कोई कलबूत, कलमा पढ़न सुणन विच ना आईआ। किसे दिसे ना जगत हदूद, हद्द वंड ना कोए वखाईआ। बिन मौला कोई ना करे मौजूद, मौजूदा हाल ना कोए जणाईआ। चौदां सदीआं ना मिल्या महिबूब, मुहब्बत कम्म किसे ना आईआ। सुत्ती रही अल्लड़ जवानी विच घूक, नेत्र जाग ना कोए खुल्हाईआ। अन्तिम पारब्रह्म प्रभ चुकाए चूक, चौकस इक्को धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण रिहा खुल्हाईआ। नेत्र नैण वेखे उग्घाड़, आपणी लए अंगड़ाईआ। कवण वाजां रिहा मार, बेख़बर ख़बर कौण सुणाईआ। कवण मीआं कहे मेरी नार, कवण बेवफ़ा वफ़ादारी रिहा जणाईआ। मेरे सिर चढ़ाए गुनाह, मुश्कल हल्ल ना कोए कराईआ। मैं लभ्भदी इक ख़ुदा, मेरे नालों ना होए जुदा, गलवकड़ी बैठे पा, नूर नूर नाल मिलाईआ। मैं उस तों होवां फ़िदा, आपणी हसरत लवां मिटा, उजड़या खेड़ा लवां वसा, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेरे अन्तर चढ़े चा, मैं ख़ुशी लवां मना, नैण नेत्र इक उठा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। नज़री आए बेपरवाह, फ़र्ज़ी झेड़ा दया मुका, ग़रज़ी पूरी आस लवां करां, मर्ज़ी ओस नाल मिलाईआ। सच मुकाम वेखां थाँ, जिथ्थे कोई ना कलमा नाँ, जिथ्थे कोई ना उलम उल्मा, जिथ्थे शरअ ना कोई वंड वंडा, इक्को नूर सति सरूप नज़री आईआ। मैं चरणी डिगा जा, उच्ची कूक मारां धाह, बौहड़ी दित्ता क्यों मात भुल्ला, तेरी बेपरवाही बेपरवाह, सब नूं रही सताईआ। अग्गों हस्स कहे ख़ुदा, औह वेख सिध्धा राह, जिथ्थे मुर्शद मुरीदां रिहा जगा, सिध्धा दीदा रिहा वखा, बिन ईदों चन्द चढ़ा, बिन छुरीउँ भेंट वखा, बिन रसीदों लेखा रिहा ला, हरिजन आपणे नाल मिलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरे साम्हणे खड़े गवाह, शहादत देण थाउँ थाँ, ब्यान कलमबंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुल्तान वड मेहरवान, सच निशान दो जहान, दोए धारा आप जणाईआ। दो धार निशान वखावांगा। जब आपणा रैहम कमावांगा। हुक्म इक कायम कर वखावांगा। ऐन ग़ैन ना कोई पढ़ावांगा। बिन नैणां नैण मिलावांगा। बिन सैणा सैण बण जावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धरावांगा। आपणी कल आप धरावांगा। वीह सौ वीह वेख वखावांगा। दूआ ज़ीरो नाल मिलावांगा।

सिफ़रा दूआ जोड़ जुड़ावांगा। फ़िकरा इक्को इक अलावांगा। पिछला ज़िकर सर्ब जणावांगा। बण के मित्र वेख वखावांगा। जिस दा लेखा बाज़ां तित्तर, सो शब्दी धार जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हावांगा। हरि जू भेव खुल्हावेगा। वीह सौ वीह रंग चढ़ावेगा। साची नींव इक रखावेगा। बिरहों पीआ तरसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा साचा राह इक्को इक प्रगटावेगा। सचखण्ड राह वखाएगा। बेपरवाह खेल खलाएगा । निरगुण नूर जोत रुशनाएगा। ज़ाहर ज़हूर नज़री आएगा। कूड़ो कूड़ मेट मिटाएगा। मस्तक धूढ़ टिक्का लाएगा। मूर्ख मूढ़्ह चतुर बणाएगा। दूर दुराडा पन्ध मुकाएगा। नूरन नूर जोत रुशनाएगा। आसा पूरन आप हो आएगा। सर्ब कलां भरपूरन, दो जहान वेख वखाएगा। राग नाद वजाए तूरन, तुरत आपणा खेल जणाएगा। दाता योद्धा सूरबीरन, बीरता आपणे हथ्थ रखाएगा। गहर गम्भीर वड पीर पीरन, पीर शाह पड़दा लाहेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग दी साची रीती, सति सतिवादी आप वखाएगा। सति सतिवादी राह वखावांगा। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखावांगा। जिन्हां आत्मा साधी, तिन्हां आपणा रंग रंगवांगा। नाम जणा बोध अगाधी अक्खर, इक्को इक समझावांगा । सो गुरमुख बणे हाजी, जिस आपणा पड़दा लाहवांगा। मन नेड़ आए ना काज़ी, मति वंड ना कोए वंडावांगा। आत्म परमात्म दोवें होवण राज़ी, घर घर विच सुल्हा करावांगा। कोई दिसे नेड़ ना ग़ाज़ी, गदा इक्को नाम उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर इक्को डंक वजावांगा। प्रभ इक्को डंक वजाएगा। राउ रंक राह वखाएगा। दुआर बंक इक सुहाएगा। शब्दी जोती तनक लाएगा। हरिजन साची बणत बणाएगा। गुरमुख सन्त आप उठाएगा। विछड़ी नारी कन्त मिलाएगा। आत्म परमात्म सेजा इक हंढ्ढाएगा। काया चोली रंग चढ़ाएगा। हौली हौली राग सुणाएगा। आपणा बोल आप जणाएगा। सुरत सवाणी भोली भाली, भँवर विच्चों कढ्ढाएगा। दर बणा के लै जाए गोली, मेहरवान आपणी दया कमाएगा। इक वखाए साची डोली, कहार नज़र कोए ना आएगा। दर दरवाज़ा देवे खोल्ही, रूप इक्को इक दरसाएगा। गुरमुख आत्म कहे मैं घोल घोली, माण ताण ना कोई वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले आप उठाएगा। सन्त सुहेले अन्तिम उठणगे। बीस बीसे कदे ना लुकणगे। शेर शेर हो के बुक्कणगे। सिँघ कोल हो के ढुकणगे। विष्नूं खोल्ह दुआरा पुच्छणगे। श्री भगवान चरणां हेठ लुकणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे दर बहि के हस्सणगे। साचे दर आप हसावांगा। जन भगतां मेल मिलावांगा। नाम इक्को इक दृढ़ावांगा। दूजा नाता तोड़ तुड़ावांगा। तीजा नैण इक

खुल्हावांगा। चौथे पद वेख वखावांगा। पंजवें नाद छन्द सुणावांगा। छेवें छप्पर छन्न पन्ध मुकावांगा। सत्तवें सति सतिवादी रंग रंगावांगा। अट्ठवें अट्ठां तत्तां जोड़ जुड़ावांगा। नौ दर कूड़ा पन्ध मुकावांगा। दस्म दवारी चढ़ के कुण्डा लाहवांगा। सुरत सवाणी कुआरी आप प्रनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरवैर पुरख अकाल इक्को इक अख्वावांगा। पुरख अकाल इक अख्वाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। सच धर्मसाल इक बणाएगा। काल महाकाल नेड़ ना आएगा। सुण मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाएगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरा करे स्वाल, आसा तृष्ना सब मेट मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक दान, चरण प्रीती सच ध्यान, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, धर्म वखाए इक निशान, आवण जावण चुक्के काण, लख चुरासी जम की फाँसी, जगत उदासी कोई रहिण ना पाईआ। जिन्हां मिल्या घनकपुर वासी, तिन्हां जन्म करे रहिरासी, रस्ता इक्को इक जणाईआ।