२ हाढ़ २०२० बिक्रमी चमकौर सिँघ मनावे वाले दी शादी समें हरि भगत दुआर जेठूवाल
पंज तत्त जगत जुग नाता, नर नरायण बणत बणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाशा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। भगत भगवान देवे दाता, नाम भण्डारा इक वरताइंदा। नाम सुणाए साची गाथा, भेव अभेद समझाइंदा। शब्द चढ़ाए साचे राथा, रथ रथवाही इक अख्वाइंदा। होए सहाई बण पिता माता, बालक आपणी गोद उठाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ जोती जाता, जागरत जोत इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। पंज तत्त जगत सरीर, तन माटी ख़ाक समाईआ। बख्शश करे बेनज़ीर, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ । सूरत सच सच तस्वीर, निरगुण सरगुण दए वखाईआ। चोटी चढ़ आप अख़ीर, घर साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पंज तत्त हड्ड नाड़ी मास, रक्त बूँद खेल खलाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत डगमगाइंदा। पवण स्वामी दे स्वास, सगला संग निभाइंदा। मण्डल मण्डप पा पा रास, गोपी काहन नचाइंदा। वेखणहार अनाथां नाथ, दीनन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप वखाइंदा। साचा रंग पंज तत्त, तन माटी रूप वखाईआ। करे खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आत्म देवे अमोलक वथ, परमात्म वंड वंडाईआ। नाम निधाना साची गाथ, अक्खर आपणा आप समझाईआ। अन्तर अन्तर आपे वस,
दर मेला सहिज सुभाईआ। निझर देवे अमृत रस, रसना रस चक्ख ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा भेव हथ्थ करतार, हरि करता खेल कराइंदा। आदि आदि दी साची धार, धुर दरबारी आप समझाइंदा। सचखण्ड निवासी हो तैयार, निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। सरगुण खोल्ह सच भण्डार, साचा बंक दुआर सुहाइंदा। जगत तृष्ना दे आधार, आत्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप समझाइंदा। साचा लेखा काया हट्ट, घर घर विच आप जणाईआ। जगत प्यार जगत रत, जगत चमड़ी जगत हंढ्ढाईआ। हरि प्यार अन्तरगत, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आदि मार्ग साचा दस्स, साचा राह वखाईआ। निर्मल नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि लेखा श्री भगवान, हरि आपणे हथ्थ रखाया। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्रधान, साची वंड वंडाया। पंज तत्त काया मकान, घर इक्को इक वखाया। धुर संदेसा दित्ता आण, सच स्नेहुड़ा इक जणाया। बैठा रहे नौजवान, आप आपणा आसण लाया। दर दरवाज़ा इक महान, बेनज़ीर आप बणाया। नज़र ना आए विच जहान, कुण्डा सके कोई ना लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणाया। आपणा लेखा दस्से मीत, आदि वड्डी वड्याईआ। वेख आत्मा मेरी रीत, परमात्म रिहा समझाईआ। पंज तत्त चोला तेरा ठीक, अन्दर आपणा घर वखाईआ। साचा सोहला ढोला गीत, राग अनादि जणाईआ। निरवैर वेखणा सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सच प्रेम सति प्रीत, सति सतिवादी आप समझाईआ। नित नवित्त रखणी उडीक, बिन नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल दस्से भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। आत्म तेरा मेरा मंत, परमात्म करे पढ़ाईआ। सिफ्त जणाए महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। साचा मिले हरि बोधी पंडत, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि रहे अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। नाता जोड़े जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज मेरा बन्धन पाईआ। दर दरवेश बणाए मंगत, भिखारी इक्को राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमान, सो साहिब आप जणाईआ। सुण आत्म बाल निधान, बाली बुध दए वड्याईआ। तेरा खेल विच जहान, लख चुरासी कर कुड़माईआ। त्रैगुण पंज तत्त तेरा मकान, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। अन्दर वड़ नौजवान, जोबन आपणा आप प्रगटाईआ। सच सिँघासण बैठ रक़ान, साची सेजा सोभा पाईआ। एका ढोला गाउणा गाण, गावणहारा आप समझाईआ। इक्को धुर दी पाए आण, धुर दी धार आप
समझाईआ। जिन्हां चिर ना मिले भगवान, तेरा लेखा लेख विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ। सुण संदेसा होई हैरान, आत्म आपणा आप जगाया। मैं बाली नढ्ढी सदा अञ्ञाण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। चारों कुण्ट वेखां मार ध्यान, आप आपणा बल प्रगटाया। भेव ना जाणां सच ना पछाणां कवण बिध मिले भगवान, भगवन आपणा फेरा पाया। कवण नाम जपां महान, अन्तर अन्तर ध्यान लगाया। कवण हथ्थ करां प्रणाम, कवण मस्तक सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाया। दर वास्ता पाया एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। दीन दयाल पकड़ां तेरी टेक, हथ्थ तेरे वड्याईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा वेख, वेखणहार आप हो जाईआ। तेरा अन्त ना आवे भेत, भेव नज़र कोए ना आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर तेरी धार लवे खेड, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। लोकमात रिहा भेज, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। पंज तत्त काया अन्दर मेरी सेज, सोहणी बणत बणाईआ। निरगुण नूर जोती तेज, चन्द सूरज ना कोए रुशनाईआ। ना कोई बादल ना कोई मेघ, घटा घनघोर ना कोए वखाईआ। ना कोई शास्त्र ना कोई वेद, पुराण रूप ना कोए जणाईआ। ना कोई कलमा ना कोई लेख, ना कोई कातब ना कोई छाहीआ। ना कोई महल्ला ना कोई देस, पिण्ड वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई मुल्लां ना कोई शेख़, ना कोई पंडत करे पढ़ाईआ। ना कोई रूप ना कोई रेख, रंग नज़र कोए ना आईआ। तेरे हुक्मे अन्दर खेलां खेल, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या देवे दात, सो साहिब दया कमाइंदा। साचा मार्ग पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्रकाश, जोती जाता नूर धराइंदा। नित नवित्त तेरी पूरी करां आस, साचा मार्ग इक वखाइंदा। वेख वखावां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत प्रभास, प्रभासी आपणा नाउँ धराइंदा। बाली नढ्ढी तेरी पूरी करां आस, तृष्ना तेरी अन्त मिटाइंदा। सच प्रीती इक बलास, भोग इक्को घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख आप जणाइंदा। सुण लेख साहिब सुल्तान, आत्म आपणी लए अंगड़ाईआ। तूं दाता दानी दो जहान, तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। सच दस्स प्रभू कवण वेला करें परवान, घर मेलें चाईं चाईंआ। कवण मार्ग वेखें आण, कवण पांधी पन्ध मुकाईआ। कवण सुहाएं बंक मकान, कवण मन्दिर डेरा लाईआ। कवण वर देवें दान, कवण वस्त अमोलक झोली पाईआ। कवण सहिज करें परवान, मेहरवान दएं शरनाईआ। कवण नूर दस्सें जहान, कवण ज़हूर करें रुशनाईआ। कवण दुआरे वेखां आण, आप आपणा पर्दा लाहीआ। मैं तेरी नढ्ढी बाल अञ्ञाण, बिन तेरी समझ समझ कोए ना आईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए समझाईआ। साची सिख्या दस्सणहारा, सो साहिब दया कमाइंदा। काया मन्दिर मेरा टिकाणा, घर साचा इक सुहाइंदा। पर्दा उहला आप रखाणा, नज़र कोए ना आइंदा। प्रेम प्रीती मार्ग लाणा, भेव अभेद समझाइंदा। साचा मन्दिर इक सुहाना, पंज तत्त खेड़ा वड वडियाइंदा। साचा मेला मेल मिलाना, मिल मिल आपणा राग अल्हाइंदा। साचा राग इक सुणाना, सो साहिब आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। आत्म कहे उह केहड़ा गाणा, जिस गावण मिले वड्याईआ। सच दस्स श्री भगवाना, प्रभ तेरे अग्गे अरज़ोईआ। तूं शाह पातशाह वड्ड राज राजाना, शाह सुल्तान तेरी सरनाईआ। तेरा हुक्म धुर फ़रमाना, धुर दी धार तेरे विच्चों आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे राह तकाईआ। सुण आत्म मेरा गीत ढोला, सो साहिब आप जणाईआ। जुग चौकड़ी बणे वचोला, बण पांधी फेरा पाईआ। भेव खुल्हाए पड़दा उहला, आपणा रंग वखाईआ। साचा गीत गाउणा सोहला, सोहँ राग अल्हाईआ। मिले वड्याई उपर धवला, धरनी धरत तेरा जस गाईआ। सच दुआरा तेरा खोल्हा, इक तोहे दित्ता समझाईआ। लग्गे भाग काया चोला, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। हे प्रभू मैं होई ख़ुशहाल, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। सच सुहाणा समां मिलें आण, आप आपणा रंग वखाईआ। जगत प्रीत ना कोए नाल, अन्तिम आपणा रंग रंगाईआ। साचे मन्दिर लवीं भाल, निरवैर फेरा पाईआ। घर घर वेखीं शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आवीं चाईं चाईंआ। साचे घर आए भगवन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। आत्म तेरा सुण के मंत, मंत्र आपणा दए समझाईआ। तेरा गृह तेरी सेज तेरा मन्दिर होए सोभावन्त, सोभनीक आप सुहाईआ। नाम जणाए इक अगणत, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। नाता जोड़े इक्को इक नार कन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। श्री भगवान बणाए बणत, आत्म परमात्म जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। आत्म कहे जिस वेले दूल्हा आवेगा। साचा सेहरा सीस सजावेगा। मेहरवान नैण उठावेगा। इक इकल्ला खेल करावेगा। डूम नाई ना कोए बुल्हावेगा। भैण भाई नज़र कोए ना आवेगा। सखीआं मंगल आपणा राग अलावेगा। कूड़ी क्रिया कट के संगल, संगल आपणे प्रेम बंधावेगा। भाग लगाए काया जूह जंगल, उच्चा टिल्ला आप सुहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर पिण्डे फेरा पावेगा। घर पिण्डे सजनी आवांगा। पिछले पैंडे सर्ब मुकावांगा। साची नैं दे विच नुहावांगा।
जो कहिन्दे सो कर वखावांगा। मन्दिर अटल इक बहावांगा। महल्ल रुशनाई इक जणावांगा। घर वज्जे सच वधाई, वाधा आपणे घर वखावांगा। तूं ढोला गाउणा चाईं चाई, सच आपणा राग सुणावांगा। घर बैठयां मिले माही, मुहब्बत इक्को इक रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणावांगा। आत्म कहे परमात्म निरगुण निरगुण तूं प्रनाएंगा। सरगुण मेरा बणया साथन, इस दी वंड की वंडाएंगा। जिस दे चढ़ी मैं राथन, सो रथ किस दुआर रखाएंगा। भेव दस्स पुरख अबिनाशन, की आपणी कार कमाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक वखाएंगा। आत्म सुण सच सवाणी, हरि सतिगुर आप जणाया। पंज तत्त खेल महानी, ततव तत तत्त जणाया। सरगुण रूप विच जहानी, लोकमात नज़री आया। अन्तिम दिसे सदा फ़ानी, थिर रहिण कोए ना पाया। बाल जवान बिरध निशानी, साची वंड वंडाया। तेरा मेरा नूर नूरानी, ना मरे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप दृढ़ाया। साचा लेखा सुण मेहरवान, हैरानी मेरे उत्ते छाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां मेल मिल्या आण, तीजा नज़र कोए ना आईआ। काया चोला कवण करे परवान, पंज तत्त माटी कवण हथ्थ फड़ाईआ। निरगुण तेरा खेल महान, निरगुण नाल करें कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दे समझाईआ। आत्म सुण सच सुणावां, सो साहिब आप जणाया। तेरा रूप आप धरावां, नूरो नूर नूर रुशनाया। पंज तत्त काया वंड वंडावां, पुरख नार नार पुरख हिस्सा इक जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा समझाया। पुरख नार पंज तत्त वंड, हरि सतिगुर आप जणाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, साची सिख्या इक समझाईआ। रक्त बूँद खेल अनन्द, रस इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त दए वड्याईआ। आत्म पंज तत्त देवां माण, पंच वज्जे वधाईआ। बालिउँ होए जवान, जोबन जगत जणाईआ। आसा तृष्ना इक महान, घर घर दयां वसाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर बलवान, बल आपणा आप जणाईआ। इच्छया रखां विच जहान, भिच्छया बख्शश झोली पाईआ। मन मति बुध खोल्ह दुकान, साचा हट्ट चलाईआ। जगत वासना देवां दान, आपणी दया कमाईआ। तेरा उहला रखां घर मकान, दर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या रिहा दृढ़ाईआ। आत्म कहे प्रभ तेरा पंज तत्त जोड़, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। नार पुरख किस बिध पवे लोड़, कवण धार दएं प्रगटाईआ। किस बिध रखें हथ्थ विच डोर, तन्दी तन्द सतार हिलाईआ। अन्दर वड़ के वेखें अन्धेरा घोर, डूंग्घी भँवरी फेरा पाईआ। मैनूं सदा तेरी लोड़, पंज तत्त समझ ज़रा ना
आईआ। मन वासना देवां ज़ोर, ज़ोरू ज़र नाल मिलाईआ। चढ़ के वेखां आपणे घोड़, शाहसवारा फेरा पाईआ। दो जहानां आवां दौड़, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। सरगुण सरगुण जोड़ां जोड़, लोकमात तत्त कुड़माईआ। मन चेसटा मन रही लोड़, मति मत नाल कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा समझाईआ। तत्त तत्त दा होए नाता, पंज पंज जोड़ जुड़ाईआ। जगत जगत दा देवे साथा, सगला संग निभाईआ। सरगुण सरगुण चलाए राथा, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। खेले खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। धी पुत्त घर होए पिता माता, मात पित पुत्तर धी वेख वखाईआ। सर्ब जीआं दा देवे साथा, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तत्त मेला सहिज सुभाईआ। पंज तत्त काया मेला मिलाए आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सरगुण सरगुण चलें साथ, साचा संग वखाईआ। अन्तर अन्तर तेरा नात, आत्म परमात्म आपणे नाल मिलाईआ। अन्दर वड़ के वेखी जाईं खेल तमाश, कवण बिध हरि कमाईआ। नार पुरुष पाए रास, मण्डल इक्को इक प्रगटाईआ। तृष्ना आसा भोग बलास, काम कामनी वंड वंडाईआ। ब्रह्मा वेता चलाए शाख़, शाह पातशाह रिहा समझाईआ। सच सिख्या जाए भाख, भाख्या आपणी जिस उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत नाता दए जुड़ाईआ। पंज तत्त नाता जगत, हरि सतिगुर आप जुड़ाईआ। मेल मिलावा बूँद रक्त, रक्त बूँद नव नौ जोबन हंढ्ढाईआ। भेव ना जाणे कोई शख़श, शनाख़त हथ्थ किसे ना आईआ। हरि का खेल ना सके परख, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। आत्म उत्ते कर के तरस, परमात्म दया कमाईआ। पंज तत्त काया तेरी जड़त, तेरे मन्दिर मिले वड्याईआ। बिन कलम शाही कीती लिख्त पढ़त, पारब्रह्म प्रभ आपणी मोहर लगाईआ। आदि अन्त रहिण ना देवां कोई फ़र्क, फ़ैसला हक़ हक़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त करे कुड़माईआ। पंज तत्त नाता होवे ज़रूर, लोकमात बन्धन पाइंदा। मात पित करन मंज़ूर, साक सज्जण ख़ुशी वखाइंदा। दूल्हा दुल्हन दूरन दूर, नेरन नेर कर वखाइंदा। आत्म जिस आत्म नूं प्रभ पहलों करे मंज़ूर, सो तन कपड़ा सोभा पाइंदा। सो पंज तत्त दो जहान होए मशहूर, जिन्हां करता काज रचाइंदा। जिन्हां अन्दर मेरा नूर, नूर तेरा रूप वखाइंदा। तेरा संग निभाए ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि कन्त आप जणाइंदा। तत्त तत्त दा तत्त वचोला, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। नार कन्त दा इक्को ढोला, सोहँ रूप समझाईआ। आत्म परमात्म चुक्के पर्दा उहला, दूई रूप ना कोए वखाईआ। पंज तत्त दा तत्त होए गोला, बण सेवक सेव कमाईआ। सच दुआरा इक्को खोल्हा, जगत हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आत्म साची सिख्या इक पढ़ाईआ। आत्म तेरा मन्दिर सुचज्जा, हरि सोहणी बणत बणाईआ। कन्त हो तेरा पड़दा कज्जा, कन्तूहल दए वड्याईआ। प्रेम प्रीती अन्दर बज्झा, साची रीती आप जणाईआ। दूर दुराडा आवे भज्जा, घर साचा वेख वखाईआ। जिथ्थे लोक लाज ना कोई लज्जा, कूड़ी शरम नज़र ना आईआ। सच दरबार इक्को लग्गा, श्री भगवान आप लगाईआ। जगत दुआरा पार हद्दा, हद्द इक्को इक रखाईआ। तत्त नाल कुड़माई तत्त बद्धा, पंचम पंचम मेल मिलाईआ। सौहरे पेईए दोहां इक्को सद्दा, संदेसा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म आपणा भेव जणाईआ। आत्म परमात्म तेरा काज, हरि करता आप रचाईआ। पंज तत्त दा जगत समाज, हरिसंगत दए वड्याईआ। धुरदरगाही देवे दात, दाता दानी इक अख्वाईआ। बण वचोला होवे साथ, सगला संग निभाईआ। मेल मिलावा प्रीतम पात, पत पतवन्ता, होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करे कुड़माईआ। आत्म कहे मोहे चढ़या चा, घर मेरे वज्जी वधाईआ। मेरे तत्त नूं मिलणा प्रभ मलाह, तत्त मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण बणया आप गवाह, शहादत होर ना कोए रखाईआ। पंडत पांधा मुल्लां शेख़ ग्रन्थी ल्या ना कोए बुला, कूड़ी करे ना कोए कुड़माईआ। साचा नाता दए जुड़ा, जोड़ी एका गंढ्ढ पुआईआ। जो साहिब सतिगुर दी चले रजा, तिन्हां मिले माण वड्याईआ। एथे ओथे दो जहानां होवे सच विवाह, लाड़ी लाड़ा इक्को रूप वखाईआ। जो साहिब सतिगुर दा हुक्म रहे भुला, तिन्हां मिले ना कोए वड्याईआ। नाले रोवण मारन धाह, नाल भाई चारे करन लड़ाईआ। साक सज्जण जगत रहे रुसा, नाल रुस्से बेपरवाहीआ । बिन सतिगुर पूरे साचा नकाह सके ना कोई पढ़ा, पढ़ावणहारा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर नानक गया समझा, बिन पुरख अबिनाशी चौथी लांव पूर किसे ना कराईआ। जो आपणा आप बैठे गंवा, सो गुरू ग्रन्थ दी करन पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को दित्ता सच्चा दान, गुरमुख विरला करे परवान, जिस कीता परवान, तिस मिल्या भगवान, एथे ओथे दो जहान धर्म निशान, पंज तत्त नज़र किसे ना आईआ। हरिसंगत करे परवान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ।
हरिसंगत तेरा साचा लंगर, वीह सौ वीह बिक्रमी मिले वड्याईआ। मस्तूवाणा ख़ाली मन्दिर, सम्मत सोलां लेख चुकाईआ। सच दुआर दा खोल्लया जन्दर, वस्त इक वखाईआ। भाग लग्गे उजाड़ खण्डर, साची जूह मिले वड्याईआ। मंग मंग के गया राम चन्द्र, बाल्मीक ध्यान लगाईआ। जगत दुआर वेसवा कंजर, श्री भगवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार जणाईआ। वीह सौ वीह वीह दा वीह, वीहवीं सदी जणाईआ। जीआं दा जी जीआ का जी, जीवण जुगत जणाईआ। सीआं का सीं, सीं साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। सति सतिवादी रखाई नींह, जड़ भगतां आप लगाईआ। अमृत फल बीज्या बी, पत्त डाली आप महकाईआ। जो जन ठंडा पाणी जाए पी, तिस अठसठ सरोवर तुल ना राईआ। तिस पुज ना सके घृत घी, पवन हवन सुगंध ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। लंगर कहे मैं कस लंगोटा, आपणी सेव कमाईआ। वेख वखावां वड्डा छोटा, बुढ्ढा नढ्ढा पड़दा लाहीआ। मेरा रस खा के कोई ना रहे खोटा, जो खोटा सो खरा रूप वटाईआ। गुरमुख कोई ना रहे होछा, होछी मति ना कोए जणाईआ। सब दी पूरी करां लोचा, आसा तृसन मिटाईआ। इक्को दुआरा सब लई बहुता, चार वरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार युग आपणी खेती रिहा गौंहदा, कलिजुग अन्तिम इक्को वार बोहल दए लगाईआ। बोहल कहे मैं दाणा दाणा, इक इक समझाईआ। प्रभ जू मिल्या सच्चा राणा, जो आपणे तक्कड़ रिहा पाईआ। पा तक्कड़ खेल करे भगवाना, साची सेव समझाईआ। जन भगतां दा भगती खाणा, अन्तर रस इक वखाईआ। हस्स हस्स के संग रखाना, नाता छुट्ट कदे ना जाईआ। विष्नूं नहीं विष्नूं भगवाना, जो विष्नूं हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा इक्को इक उपाईआ। सच भण्डार दी साची साखी, साख्यात समझाइंदा। त्रेता द्वापर कलिजुग कर रिहा राखी, सोहणा धाम वेख वखाइंदा। गोबिन्द कह के गया भविक्ख्त वाकी, जोजन जोजन वंड वंडाइंदा। श्री भगवान अन्तिम देवे बाकी, लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगत दुआरा खोल्ह ताकी, ताकत भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। आपे पिच्छे पिच्छे स्नेहुड़ा लै के जाए पाती, पत्रका घर घर आप पुचाइंदा। आओ रल मिल सारे बण जाओ इक्को जाति, पिछला झगड़ा सर्ब मुकाइंदा। वीह सौ उन्नी बिक्रमी अठारां हाढ़ गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दाल रोटी रल के खाधी, लख लख शुकर सर्ब मनाइंदा। सारे कहिण प्रभू जे इक्को माँ इक्को बख्श देवें दादी, पुत्त पोतरे वंड ना कोए वंडाइंदा। ग़रीब निमाणयां दी सांझी चढ़ी रहे हाण्डी, वड्डा छोटा नज़र कोई ना आइंदा। हरिसंगत गीत गोबिन्द गांदी, गोबिन्द गीत संगत अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाइंदा। लंगर कहे मैं अन्दर वेखां लँघ, आपणा बल धराईआ। गुरमुख तैथों रहे मंग, मैं गुरमुखां अग्गे झोली डाहीआ। गुरसिखो मेरा दयो संग, बिन हरिसंगत मेरा ना कोई सहाईआ। जिस ने सीस ताज बणाया चन्द, माझा मालवा दवाबा जम्मू ज़ामन विच रखाईआ। उस दी सेवा दी उसरे इक्को कंध, जिस अन्दर चार वरन बहि बहि ख़ुशी मनाईआ । ग़रीब
निमाणयां दी प्रभ आपणे सिर ते चुक्के पंड, दुखियां आपणा दु:ख ना कोए वखाईआ। इक दूजे नाल मिल मिल देईए गंढ्ढ, ना सके कोए खुल्हाईआ। इक इक इट्ट गावे सोहँ छन्द, क्यों, गुरमुख हथ्थ रहे लगाईआ। अग्नी तप के आया फेर अनन्द, काची माटी सोहणे मन्दिर रही बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। लंगर कहे मैं नहीं मंगता, मंगण किसे घर ना जाईआ। एह विहार साची संगता, जो यारां साल पहले दित्ता समझाईआ। श्री भगवान सदा भुक्खा नंगता, गुरमुख बेपरवाह रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख रिहा बणाईआ। सिख कहे मैं ना जाणां, हरि की की खेल रचाया। अन्दर वड़ के देवे ज्ञाना, आपणा आप समझाया। जो मंगया देवे सो नहीं दाना, सो दान जो निरइच्छत सेव कमाया। दान नहीं एह धर्म निशाना, धर्म दुआरा इक बणाया। वेख खेल श्री भगवान होए हैराना, गुरमुखां वड्डा राह चलाया। आपणी इच्छया कर बलवाना, भिच्छया प्रभ नूं रहे पाया। प्रभू कहे मैं अञ्ञाणा, गुरमुख वड्डे वड वडयाया। सचखण्ड दा सच विधाना, बिन विद्या आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे दया कमाया। दया कमावणहार प्रभ, हरि जू आप अख्वाईआ। सन्त सुहेले साचे लभ्भ, साची सिख समझाईआ। आपणी आपणे अन्दर रखो हद्द, बाहर नज़र कोए ना आईआ। चार दुआरी अन्दर होणा अड्ड, जगत वंड वंडाईआ। वेले अन्त श्री भगवन्त पिच्छे किसे ना देवे छड्ड, जो जन साची सेव कमाईआ। सेवा नहीं एह निचोड़ मास नाड़ी हड्ड, ग़रीब निमाणे आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। चाहे मार चाहे छड्ड, प्रभू इक तेरी सरनाईआ। तूं साहिब असीं तेरी यद्द, बंस सरबंस अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गो हस्स, ख़ुशी ख़ुशी नाल जणाईआ। मैं तुहाढ्ढा गावां जस, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। चार वरन कदे ना होणा अड्ड, अड्डरी धार ना कोए वखाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू नहीं रिहा सद्द, इन्हां सदका सारे लए मिलाईआ। इक्को घर करे इकट्ठ, एका राह जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगला लेखा भेव अभेद खोल्ह के देवे दस्स, सतारां हाढ़ भुल्ल कोई रहे ना राईआ। आया दी पूरी करे आस, पिच्छे रिहां दा होवे आप सहाईआ। गुरसिख कोई ना होए निरास, जिस दिती आप सरनाईआ। संगत पंगत लिख्या लेख खास, इक्की चौवी वंड वंडाईआ। अग्गे सदा रहे प्रभ साथ, सगला संग निभाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढी वस्त तुहाढ्ढे पास, प्रभ सेवक रूप सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सेवा परमात्म लेखे लाईआ।