पुस्तकालयभाग १४

२ हाढ़ २०२० बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

हरि भण्डार गुरमुख भोजन, अतोट अतुट जणाइंदा। गुर अवतार वेखण मौजण, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जिस दा अन्त आया हुण कोटन जोजन, सो साहिब आपणी कार कमाइंदा। इथे ओथे दो जहान किसे विच ना आए सोचण, सोच समझ ना कोए वडियाइंदा। जिस ब्रह्मा शिव विष्न भुलाई होशन, भय भउ आपणा इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप उपाइंदा। भोजन भगत भगवान भण्डार, अनदृष्ट सृष्ट जणाईआ। सेवक सेवक सेवक निरँकार, निरगुण निरगुण निरगुण सेव कमाईआ। सरगुण सरगुण देवणहार जुग चार, चार चार वंड वंडाईआ। नेत नेत वेखणहार सिरजणहार, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कमाईआ। हरि भण्डार भगत धरवास, श्री भगवान दया कमाइंदा। जन्म कर्म पूरब पूरी करे आस, आसा आसा नाल मिलाइंदा। जन्म अजन्म दोवें करे रास, वरन अवरन मेट मिटाइंदा। सदा सुहेला इक इकल्ला वसे पास, गृह मन्दिर अन्दर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करदा आया, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी राह चलाया, रहबर इक्को इक अख्वाईआ। सृष्ट सबाई भेव चुकाया, भेद आपणा इक समझाईआ। अछल अछेद पर्दा लाहया, मुख नक़ाब ना कोए रखाईआ। पुन्न सवाब वेखण आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप वटाईआ। भगत भण्डार सतिगुर हथ्थ, देवणहार सदा रघराईआ। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। अन्तर अन्तर पूरी आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद रुशनाईआ। सच भण्डार भगत जन दात, दाता आपणी दया कमाइंदा। वस्त अमोलक देवे आप, आप आपणा मेल मिलाइंदा। गृह मन्दिर वड़ के पुछे वात, दु:ख दर्द दर्द दु:ख एका वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। खोल्हणहारा आपणा भेत, भेव दए जणाईआ। सन्त सुहेले करे हेत, हितकारी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सहारा सच्च, भण्डार इक रखाईआ। सच भण्डार नाम अतुल, हरि करता आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी कोई ना लाए मुल्ल, मुफ्त आपणी सेव कमाइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख चुण, हरिजन साचे रंग रंगाइंदा। सच जणाए आपणा गुण, अवगुण कूड़ा मेट मिटाइंदा। राग सुणाए इक्को धुन, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल करे प्रभ मीत,

पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण हो के वसे चीत, सरगुण संग निभाईआ। देवणहारा इक प्रीत, प्रीती इक्को इक समझाईआ। जगत भण्डारी मंगे भीख, विष्नूं आपणी झोली डाहीआ। तेरा नाउँ सुण अतीत, मेरा अन्तर रिहा तरसाईआ। कवण वेला सुणां साचा गीत, जो गुरमुख सज्जण रहे गाईआ। सच निशाना दस्सया ठीक, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बन्न्हे प्रीत, प्रीतम आपणा रंग वखाईआ। माणस जन्म जग जाए जीत, जो सोहँ ढोला गाईआ। सच भण्डारा मिले ठीक, काया ठीकर भन्न वखाईआ। इक्को रंग हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप अ पणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। नाम भण्डारा वस्त अतुल, जगत तराज़ू तोल ना कोए तुलाईआ। हरि करता कीमत पाए आपे मुल्ल, दर घर साचे वेख वखाईआ। गुरमुख गुरसिख आप उपजाए आपणी कुल, कुलवन्ता बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी पाए मुल्ल, लैणा देणा आप मुकाईआ। सच दुआरा रिहा खुल्ल, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। चार वरन दी इक्को चुल्ह, भण्डारा इक्को नज़री आईआ। जो श्री भगवान जाए भुल्ल, तिन्हां दूई द्वैत रही सताईआ। जो जन उपजे ब्रह्म कुल, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। हरिजन बूटा जाए ना हुल, पत्त डाली फुल्ल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, सच भण्डारा एकँकारा भगत प्यारा आपणी प्रीत झोली पाईआ।

उह लंगर साध सन्त दा, एह खेल श्री भगवन्त दा। ओथे मेला जीव जंत दा, इथे रंग आत्म परमात्म नार कन्त दा। ओथे गढ़ हउमें हंगत दा, इथे घर चार वरन पंगत दा। ओथे दर कूड़ ज्ञानी पंडत दा, इथे वर ब्रह्म ज्ञानी अखण्डत दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सब दे अन्त दा।

५ हाढ़ २०२० बिक्रमी सुरैण सिँघ, दलीप सिँघ, तेजा सिँघ, सवरन सिँघ जंडयाला दे नवित्त
हरि भगत दुआर जेठूवाल

बीस कहे मैं निरगुण सरगुण सिफ़र, सफ़ा ज़ात हस्ती नज़र किसे ना आईआ। आदि आदि करदा रिहा फ़िकर, फ़िकरा आपणा नाम जणाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा ज़िकर, भेव अभेद खुल्हाईआ। नित नवित्त निरगुण सरगुण रिहा नितर,

ज़ीरो रूप दए वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेल करदा रिहा विछड़, विछोड़ा आपणा आपे पाईआ। वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब विच बणया रिहा भिटड़, सति असति वंड वंडाईआ। लुक लुक खेल करदा रिहा अनडिठड़, निरवैर आपणी कार कमाईआ। गुर अवतारां बणदा रिहा मित्र, मीत मुरारा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चढ़ के बैठा चोटी सिखर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। बीस कहे निरगुण सरगुण मेरी दलील, भेव आपणा आप छुपाया। आदि जुगादी बणया रिहा छैल छबील, रूप रंग रेख ना किसे समझाया। वसदा रिहा उपर धारों नील, निर्मल दीआ जोत डगमगाया। जुग चौकड़ी रख्या ना कोए वकील, सच वकालत आप कमाया। नित नवित्त करी ना कोए अपील, आपणा हाल ना किसे सुणाया। बैठा रिहा बण के आप असील, सति सरूपी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाया। बीस कहे निरगुण सरगुण मोह, मुहब्बत इक्को इक रखाईआ। आदि आदि प्रगट हो, जोत जोत जोत रुशनाईआ। महल अटल एका सुहाए सो, सो साहिब बेपरवाहीआ। निरगुण निराकार निरँकार हो निरमोह, जुग चौकड़ी आपणी धार चलाईआ। सरगुण संगी हो के जाए छोह, शहिनशाह आपणा अंग लगाईआ। दुरमति मैल देवे धो, धोवणहार इक अख्वाईआ। कर प्रकाश साची लो, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। लख चुरासी काया मन्दिर लए टोह, घट घट आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। बीस कहे मैं एका रूप, अनूप दए वड्याईआ। आदि जुगादी मेरा भूप, शहिनशाह बेपरवाहीआ। सति सतिवादी सति सरूप, सति पुरख निरँजण नाउँ प्रगटाईआ। हुक्म संदेसा धार अगम्मी चार कूट, राग नाद हर घट थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा जणाईआ। दूआ कहे सुण सिफ़रे मीत, सज्जण सच दयां दृढ़ाईआ। मैं निरगुण सरगुण हो चलाई तेरी रीत, तेरा राह वखाईआ। सेवक बण के गाया गीत, नाम निधान प्रगटाईआ। राह चलाया मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ सुहाईआ। माण रखाया हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। सिफ़रा कहे सुण निरगुण सरगुण सज्जण, सच साची दयां जणाईआ। मेरे अन्दर वड़ीं आपणा पर्दा कज्जण, बाहर सहाई नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरे अन्दर बहि के सजण, घर साचे डेरा लाईआ। नित नवित्त रहे लग्न, मूर्त अकाल रूप वटाईआ। तत्त सरीर कोए ना बदन, ख़ाक माटी ना कोए रखाईआ। हवा पाणी ना कोए अग्न, सुगंध रूप ना कोए जणाईआ। नाद ताल ना कोए वज्जण, राग नाद ना कोए सुणाईआ। निरगुण सरगुण हो के कर के आवें आपणा हज्जन, बण हाजी फेरा पाईआ। अन्त कोए ना रखे तेरी लज्जन, मुड़ मेरे

घर नूं आईआ। सिफ़रा कहे मैं आदि जुगादि सब दा पड़दा कज्जन, मेरा अंक ना कोए बणाईआ। इक नौ मैनूं सद्दण, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। आ मीत साचे सज्जण, तुध बिन साडी सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा समझाईआ। निरगुण सरगुण कहे सुण सिफ़र सुण सिफ़र सुल्तान, साची सच दयां दृढ़ाईआ। सरगुण बिनां कौण झुलाए तेरा निशान, कवण देवे वड्याईआ। कवण गाए तेरा गान, कवण राग अल्हाईआ। कवण सुहाए मकान, कवण आसण वखाईआ। कवण मंगे देवे दान, कवण झोली रिहा भराईआ। कवण धरे ध्यान, कवण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सिफ़रा कहे निरगुण सरगुण तेरा भुलेखा, भरम आपणा दए कढ्ढाईआ। अन्तिम किसे दा कोई ना रहे लेखा, दो जहान रंग नज़र कोए ना आईआ। निरगुण सरगुण खेल खेडा, खलाड़ी आपणी कार कमाईआ। आपणा मार्ग आपे वेखा, वेखणहार आप हो जाईआ। अन्तिम मेरे अन्दर वड़ के सब दा मुक्के लेखा, निरगुण पिछला सर्ब मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। निरगुण सरगुण कहे सिफ़र सुल्तान, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। साचा भेव दस्स महान, अनभव आपणा भेव चुकाईआ। कवण खेल करे प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। उच्ची कूक कहे मेहरवान, साचा सोहला नाम जणाईआ। जुग चौकड़ी खेले विच जहान, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देवे दान, दाता दानी आप हो जाईआ। अन्त निरगुण सरगुण दोहां दा मिटे निशान, तत्त नज़र कोए ना आईआ। बिन सरगुण कोई ना देवे जा ज्ञान, साची सिख्या ना कोए पढ़ाईआ। इक्को वार होवां आप मेहरवान, मेहर आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा जणाईआ। निरगुण सरगुण कहे प्रभ खेल दस्स, नर हरि की तेरी वड्याईआ। सिफ़र धार किव रिहा वस, रूप रंग नज़र कोए ना आईआ। कवण बिध देवें रस, रस अमृत आप चुआईआ। कवण खेल करें हस्स हस्स, आप आपणा पड़दा लाहीआ। कवण पन्ध मुकाएं नस्स नस्स, बण पांधी फेरा पाईआ। कवण राग गाएं जस, कवण सिफ्त आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। निरगुण सरगुण सुणो हरि नाद, अनादी आप जणाइंदा। सिफ़रा खेल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी धार बन्न्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लाए शाख़, कली कली मात महकाइंदा। नव नौ चार वेख वाट, पांधी पिछला पन्ध मुकाइंदा। निरगुण सरगुण खेल तमाश, गुर अवतार नाच नचाइंदा। पीर पैगम्बरां दे साथ, सच मलँघ रूप वटाइंदा। अन्तिम सरगुण निरगुण उतारे आपणे घाट, पत्तण इक्को इक जणाईआ। नेड़े रखे

आपणी वाट, सच संदेसा दए जणाईआ। अन्तिम गुर मंगे दात, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। ज़ीरो रूप कमलापात, सिफ़रा आपणा घर सुहाईआ। जिस रचना रची आदि, सो अन्त वेख वखाईआ। खेलणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक नाच नचाईआ। भेव अभेदा आपणा खोल्हे राज़, राजक रहीम वड वड्याईआ। निरवैर हो रचाए काज, करता आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण होया रिहा मुहताज, बिन सरगुण निरगुण कम्म किसे ना आईआ। लोकमात नाम सति दे आवाज़, अन्तिम आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। निरगुण सरगुण सुण सिफ़रा काज, हरि करता आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए जहाज़, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। लख चुरासी मार आवाज़, सोई सुरती आप उठाइंदा। निरगुण सरगुण दे दे दाज, साची वस्त नाम गठड़ी सीस चुकाइंदा। अन्तिम खेल करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण पूरी करे आस, सरगुण शेर सिँघ नाउँ धराइंदा। अन्तिम शेर सिँघ होया नास, सिफ़रा आपणा आप वखाइंदा। नज़र ना आए पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज ना कोए खुजाइंदा। आपे जाणे आपणी आस, आसा आपणे घर रखाइंदा। निरगुण नूर ज़हूर कर प्रकाश, परकाश्त आपणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूए नाल सिफ़र मिलाइंदा। दूए नाल सिफ़रा मिल, मिलणी हरि कराईआ। पंज तत्त ना कोई दिल, दलील विच ना कोए रखाईआ। बजर कपाट ना कोई सिल, नव दर ना राह तकाईआ। पूजा पाठ ना कोई छिल, धूणी अग्न ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सिफ़रा कहे मेरा मज़मून, मुज़क्कर मअनस दोवें ना सके बणाईआ। निरगुण सरगुण मन्नदे रहे मेरा कानून, आपणा कानून मैनूं ना सके समझाईआ। दर दरवेश बणदे रहे ममनून, मुश्कल आपणी हल्ल कराईआ। मन्नदे रहे कन्त कन्तूहल, नर हरि नरायण इक अख्वाईआ । सरगुण हो के चढ़दे रहे सूली सूल, तन ख़ाकी दर्द वंडाईआ। मेरा इक्को नाम इक्को शब्द इक्को हुक्म माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निरगुण सरगुण थापया असूल, असलीयत थोड़ी थोड़ी समझाईआ। दरगाह साची सब दे नम्बर लाउदा रिहा रोल, रूल आपणा इक बंधाईआ। चार युग जो आ के गए भूल, भुल्लयां रिहा जगाईआ। निरगुण सरगुण दोहां नूं देणा पए मसूल, मसला आपणा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सिफ़रा खेल कराईआ। सिफ़रा कहे मैं धार शेर, सिँघ नज़र किसे ना आईआ। लोकमात वेस पहली वेर, वेरवे नाल आप समझाईआ। चार युग हक़ हकीकत कोई ना सक्या नबेड़, फ़ैसला मेरे उत्ते रखाईआ। कोई छड्ड के गया नदेड़, आप आपणा झोली पाईआ। कोई मंगदा गया मेहर, दोए जोड़ सरनाईआ। कोई चरणी होया

ढह ढह ढेर, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। कोई कटदा गया गेड़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मात हंढ्ढाईआ। कोई बणदा गया दलेर, होका हक़ हक़ जणाईआ। कोई करदा गया नखेड़, श्री भगवान तार समझाईआ। कोई बन्न्हदा गया बेड़, चप्पू इक्को नाम जणाईआ। कोई करदा रिहा देर, दूर दुराडा आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। आपणा लेखा दस्सां की, करनी समझ किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरे सहारे रिहा जी, जीवण जुगत जगत मिली वड्याईआ। नाउँ निधान गुर अवतार बीज के गए बी, फल लोकमात हथ्थ किसे ना आईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जिस रखाई नींह, सो अन्तिम महल्ल दए सहाईआ। मेहरवान कृपानिध आपे जाए थी, मेहर नज़र इक उठाईआ। लेखा जाणे अग्न पवण हवन घृत घी, सुगंधी आपणी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए समझाईआ। निरगुण सरगुण सिफ़रा सिफ्त, साहिब सही सलामत सुल्हाकुल आप जणाइंदा। ला महिदूद हक़ महिबूब सच अरूज हो गिरफ्त, गिरफ्तारी आपणी आप कराइंदा। चार युग दी लिखी पूरी करे लिख्त, लख़ते जिगर गोबिन्द वेख वखाइंदा। वाक इतफ़ाक भविक्ख्त, इत आदि पूर कराइंदा । वेखणहारा दोज़ख़ बहिश्त, नरक स्वर्ग खोज खुजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जिन्हां लाया आपणा इश्क, आशक माअशूक गंढ्ढ पुआइंदा । सिफ़रा हो के ना जाए तिलक, क्यों, आपणा रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची धार हरि करतार कर प्यार गोबिन्द दुलार विच संसार पंचम हाढ़ वदी सुदी नाल ना कोए रलाइंदा।

६ हाढ़ २०२० बिक्रमी शिव सिँघ, बुढ्ढा सिँघ, इन्द्र सिँघ, बुंडाला दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल

निरगुण सरगुण कहे खेल बलवान, बलधारी आप कराइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। दो जहानां धर्म निशान, निरगुण सरगुण आप वखाइंदा। साचा नाम कर परवान, परवाना आपणा नाम समझाइंदा। शब्दी देवणहार ज्ञान, नाद अनाद धुन वजाइंदा । वसणहार सच मकान, मकाम इक्को इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण संग रखाइंदा। निरगुण सरगुण धुर दी धार, सिफ़रा सच सच समझाईआ। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त अपार, गावत गा गा शुकर मनाईआ। रहबर बण बण विच संसार, साबर सिख्या गए समझाईआ। कादर करता खेल न्यार, नर हरि नरायण आप कराईआ। वसणहारा सब तों बाहर, साची करनी आप कमाईआ। हरि करनी

अन्त ना पारावार, बेअन्त बेअन्त जणाईआ। बेअन्त हो करतार, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। रूप रंग तों वसया बाहर, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। नूर ज़हूर एका धार, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण आपणे विच्चों कर उज्यार, अन्त आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सिफ़रा रिहा वड्याईआ। सिफ़रा कहे मेरा खेल अपारा, नज़र किसे ना आईआ। इक नौ लै सहारा, सद आपणा संग रखाईआ। दर दरवेश मंगदे रहिण भिखारा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। कवण वेला प्रभ करे प्यारा, प्रीती साचे नाल निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए समझाईआ। निरगुण सरगुण खेल दो, निराकार साकार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत परकाश्त लो, प्रकाशवान आप उपाईआ। सति सरूप धुरदरगाही सो, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल आपणे जिहा आपे हो, आप आपणी कल रखाईआ। सरगुण बंधाए साचा मोह, निरगुण मेला मेल मिलाईआ। सरगुण निरगुण ढोआ देवे ढो, ततव तत कर कुड़माईआ। अन्तिम लेखा रहे ना को, सरगुण निरगुण नज़र कोए ना आईआ। जो आवत सो जावत रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। सिफ़रा कहे मेरा खेल अनोखा, आकल अक्ल विच ना कोए लिआईआ। सचखण्ड ना मेरा कोठा, थिर घर ना कोए सुहाईआ। निरगुण नूर ना मेरी जोता, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। नाद धुन ना मेरा होका, राग अनराग ना कोए अल्हाईआ। दर दुआर ना कोई ओटा, हिरस हवस ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि इक्को होता, बिन एके रूप वखाईआ। सिफ़रा रूप सर्ब मैं सोता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। सिफ़रा कहे सच संदेस, सति सति जणाईआ। सिफ़रयों बणे एका एक, एकँकार बेपरवाहीआ। एकँकार अगम्मी टेक, शाह पातशाह आप समझाईआ। एका लिखे आपणा लेख, लेखा लिख्त समझ सके ना कोए राईआ। निरवैर हो के धारे भेख, अनभव प्रकाश, कराईआ। सरगुण बख्शे साची टेक, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। सरगुण कहे मैं एका ज़ात, दूआ नाउँ जगत वड्याईआ। एका कहे मैं पुरख समराथ, दूजी कुदरत नाल रलाईआ। कुदरत कहे मेरा रघनाथ, रहबर नज़र किसे ना आईआ। रहबर कहे मेरा सगला साथ, साचा संग निभाईआ। सरगुण कहे मेरी निरगुण गाथ, निरगुण कहे मेरी सरगुण सच पढ़ाईआ। सिफ़रा कहे मैं देवां दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। सरगुण कहे मैं गावां गाथ, ढोला राग अल्हाईआ। निरगुण कहे मैं बंधां नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। सिफ़रा कहे मैं पूरी करां आस, आसा आसा नाल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ।

निरगुण सरगुण दोवें रहे पुछ, सिफ़रे की तेरी वड्याईआ। तेरे कोल नहीं कुछ, वस्त नज़र कोए ना आईआ। तेरे अन्तर असीं रहे लुक, पर्दा इक्को ओढन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच सच समझाईआ। सिफ़रा कहे मेरा निरगुण रूप, सिफ़रयों एका रूप वटाइंदा। एका कहे मेरा सरगुण सूत, ताणा पेटा इक वखाइंदा। नाता जोड़ पंज तत्त कलबूत, काया कपड़ डेरा लाइंदा। नाउँ प्रगटा पंज भूत, भेव अभेद आप छुपाइंदा। लख चुरासी चार कूट, दहि दिशा वंड वंडाइंदा। नाता जोड़ जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया गंढ्ढ पुआइंदा। निरगुण सरगुण हो के देवां सच सबूत, रूप अनूप इक धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निरगुण सरगुण मंग मंगाइंदा। निरगुण सरगुण दस्से आप, आपणा भेव चुकाईआ। ना कोई माई ना कोई बाप, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, बंधप नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मज़्हब ना कोई ज़ात, दीन शरअ ना कोए वखाईआ। ना कोई पत्तण ना कोई घाट, किनारा नज़र ना कोए टिकाईआ। ना कोई पांधी ना कोई वाट, ना कोई पैंडा रिहा मुकाईआ। ना कोई दिवस ना कोई रात, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई सिफ्त करे पढ़ाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, सर सरोवर ना कोए नहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए जणाईआ। सिफ़रा कहे मेरा खेल अपारा, सच सच सच वड्याईआ। सिफ़रयों होया निरगुण धारा, निरगुण एक एक अख्वाईआ। इक एक दा कर पसारा, पसर पसारी वेस वटाईआ। लख चुरासी ला अखाड़ा, गोपी काहन नचाईआ। चार युग दा जगत विहारा, गुर अवतार वंड वंडाईआ। पीर पैगम्बर दे सहारा, सगला संग निभाईआ। राग नाद बोल जैकारा, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख्या वारो वारा, निरगुण सरगुण नाउँ प्रगटाईआ। कागद कलम शाही लेखा लिख लिख दित्ता संसारा, महासार्थी फेरा पाईआ। पंज तत्त वड्याई गुर अवतारा, बिन तत्त गुर धार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा समझाईआ। सिफ़रा निरगुण होया आप, आपणी दया कमाईआ। निरगुण हो के सरगुण थापण थाप, रीती जगत चलाईआ। जगत रीती अजपा जाप, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा रिहा उठाईआ। निरगुण तों सरगुण होया, लोकमात वज्जी वधाईआ। आदि जुगादी नवां नरोया, गुर सतिगुर फेरा पाईआ। धुरदरगाही लै के आवे ढोआ, हरी हरि नाम करे पढ़ाईआ। चौथा युग ना रहे सोया, सुरती शब्दी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा आपणी दस्से सच वड्याईआ। सिफ़रा कहे मेरी वड्याई वड, वढ्ढी खोर भेव कोए

ना आईआ। आपणी धार कर के अड्ड, निरगुण निराकार नूर रुशनाईआ। पंज तत्त काया माटी नाता जोड़ हड्ड, रती रत आप महकाईआ। अन्तिम सरगुण संसार गया छड्ड, निरगुण संग निभाईआ। निरगुण कर के पार हद्द, घर साचे डेरा लाईआ। अन्दर वड़ के गाए छन्द, साचा राग अल्हाईआ। सिफ्त सालाही बत्ती दन्द, बेपरवाही वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिफ़रा आप जणाईआ। साचा सिफ़रा दस्से हाल, हालत आपणी रिहा समझाईआ। बीस बीसे खेल महान, महिमा गणत गणी ना जाईआ। निरगुण सरगुण एका दूआ होया बेहाल, सिफ़र सिफ़र सिफ़र आपणा अंक बणाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल, सरगुण शेर सिँघ नाउँ रखाईआ। अन्त हो आप कृपाल, आपणा खेड़ा आपे ढाहीआ। निरगुण सरगुण दोहां मिटया निशान, निशाना नज़र कोए ना आईआ। निरगुण सरगुण दो आपणे घर होए परवान, दूजा देवे ना कोए वड्याईआ। तिन्ने सिफ़रे कर परवान, त्रैलोकां पन्ध मुकाईआ। इक्को दूआ रहे बलवान, इक्को सिफ़रा समझ समझाईआ। वीह सौ दा इक विधान, शाह पातशाह आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक तों दो दो तों सिफ़रा, सिफ़रा समझ किसे ना आईआ। वीह साल पिच्छों फेर बणौण लग्गा आपणा फ़िकरा, फ़िकर सब दा रिहा मिटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दूर दुराडा रिहा विटरा, ख़ुशी विच कदे ना आईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात दस्सदा रिहा भिटड़ा, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिफ़रा सर्ब रूप समाईआ। सिफ़रा कहे निरगुण सरगुण कट्ठे हो, दो सिफ़र बीस रूप वटाईआ। दोआ छे घर दी वेखे लो, छे गुर ना कोए चतुराईआ। गुर सतिगुर साहिब स्वामी आपे हो, बेपरवाह फेरा पाईआ। बीस बीस करे लो, नूरी जोत इक रुशनाईआ। मार्ग दस्से निरगुण सरगुण करे मोह, सरगुण भगत रूप वटाईआ। सिफ़रा आपणा आप सब किछ गया खोह, ख़ाली हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी समझ ना किसे समझाईआ। सुण दो दूआ तेरा रंग, समझ कोए ना पाईआ। निरगुण हो सरगुण नच्चया मलंग, लोकमात फेरा पाईआ। नाम हो निधान वजाए मृदंग, राग अनाद अल्हाईआ। अमृत हो आत्म पाए ठंड, अमिउँ रस रस चुआईआ। परमात्म हो आत्म पाए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल गोसाईआ। दाता हो वस्त अमोलक वंड, गुर अवतार दए वड्याईआ। मेहरवान हो भाण्डा भरम ढाहे कंध, दूई द्वैत मेट मिटाईआ। दीन दयाल हो गाए छन्द, सोहला आपणा नाम जणाईआ। सिफ़रा कहे मैं सूरा सरबँग, निरगुण सरगुण दोहां नालों होया नंग, पर्दा आपणा आप उठाईआ। चार युग निरगुण सरगुण हो के मंगदा रिहा मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त करे खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह बेपरवाहीआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच दए वड्याईआ। सिफ़रा कहे मेरी सिफ्त अथाह, हथ्थ किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी बणया ना कोई गवाह, शहादत सच ना कोए भुगताईआ। निरगुण सरगुण दोए मंगदे रहे दुआ, सजदा सीस सीस झुकाईआ। रफ़ता रफ़ता आहिस्ता आहिस्ता जुग चौकड़ी नाम आउँदे रहे बदला, बदौलत इक्को बेपरवाहीआ। निरगुण हो के सरगुण सरगुण हो के सिफ़रे विच गया समा, हस्ती कोए रहिण ना पाईआ। सिफ़रा हो के किसे आ ना दस्सया मैं तुहाढ्ढा ख़ुदा, ख़ुद आपणा फेरा पाईआ। तुसीं मेरे मैं तुहाढ्ढे नालों ना होवां जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। सिफ़र सिफ़र दा इक्को राह, सिफ़रा सब दा बणे मलाह, बेड़ा सब दा पार लगाईआ। बिन सिफ़रे इक इकल्ला इक्को रोवे मारे धाह, अग्गे सुणे ना कोए वड्याईआ। निरगुण निरँकार सरगुण शेर सिँघ नाम धरा, अन्तिम धरनी उत्तों आपणा आप गया लुकाईआ। सति सरूप सिफ़रा रूप आप वटा, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, ढाई गज़ दुपट्टा करे इक परवान, निरगुण सरगुण दोहां दा लेखा दए समझाईआ। सिफ़रा रूप सच रिहाइश, सच मकान जणाईआ। सिफ़रा ना जन्मे ना लए पैदाइश, नज़र किसे ना आईआ। सिफ़रा मकान ला मुकाम जिस दी कोई ना करे पैमाइश, पैमाना हथ्थ ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण हो के आया कर ना सक्या अज़माइश, अन्त कोए ना पाईआ। सिफ़रे दी मन्नदे रहे हदाइत, हुक्मे अन्दर हुक्म चलाईआ। जे कोई लभ्भण जाए रिहाइश, नज़र किसे ना आईआ। आपणे अन्दर आपणे मन्दिर आपणी धार आपणे प्यार आपणे विहार विच करे ऐश, आरामगाह आपणी आप बणाईआ।