६ हाढ़ २०२० बिक्रमी दीदार सिँघ सफ़ी पुर दे नवित्त हरि भगत दुआर जेठूवाल
धुरदरगाह दे उठो जासूस, हरि सतिगुर आप जगाईआ। अन्तर आत्म करो महिसूस, मसला आपणे नाल पकाईआ। जो विछड़े मिले तिस करो कलाबूस, बन्धन आपणा एका पाईआ। किशन सिँघ सिँघ अजीत दोवें मजबूत, आपणा बल वड वखाईआ। नेत्र खोल्ह वेखे चारों कूट, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। नज़री आए कूड़ी क्रिया जूठ झूठ, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाईआ। चार वरन लग्गा दूशना दूश, दुष्ट मन दए दुहाईआ। साहिब सतिगुर कोलों लए ना कोई पूछ, साची सिख्या मंग ना कोए मंगाईआ। जगत तृष्ना लग्गी भूख, माया ममता मोह हल्काईआ। सच सुहञ्जणी सोहे ना रूत, रुत्तड़ी रुत्त ना कोए महकाईआ। बिन गोबिन्द पुरख अकाल दा बणया ना कोई पूत, पुत्तर लख चुरासी गोद उठाईआ। महिबूब नज़र
ना आया हक़ अरूज, अर्श फर्श देण दुहाईआ। मुहब्बत करे ना कोए महिबूब, महिफ़ल सच ना कोए लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग हद्द अन्दर रहे महिदूद, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। सच घर दे जासूस जागो, हरि जागरत जोत जगाइंदा। सच सरनाई एका लागो, गृह मन्दिर इक वखाइंदा। महाबली हो के उठ उठ भागो, बल इक्को इक समझाइंदा। जिस रचन रचाई आदो, सो आपणी आदत आप समझाइंदा। तंग आया सजदे निमाजों, निमाज़ी नमूदार ना कोए कराइंदा। ढोरा होया जगत आवाज़ो, सुणनवाला कन्न ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। दोवें जासूस नेड़े आओ, हरि सतिगुर सच रिहा जणाईआ। ढाई गज़ दुपट्टा कढ्ढ वखाओ, किशन सिँघ हथ्थ रंगाईआ। लोक लज्जया जगत मिटाओ, नैण शरम ना कोए रखाईआ। इक इक कन्नी हथ्थ रखाओ, दोहां हथ्थां नाल फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। दोवें कन्नीआं लओ फड़, सो साहिब आप जणाईआ। सच दुआरे वेखो खड़, की करता खेल रचाईआ। लख चुरासी अन्दर जो बैठा वड़, रूप रंग रेख ना कोए दसाईआ। जींवदया नाल जीवे मरदयां नाल जाए मर, मरन जीवण ना किसे समझाईआ। जिस दे कोलों पीर पैगम्बर गुर अवतार जुग चौकड़ी रहे डर, भय भउ सर्ब जणाईआ। सिफ्तां करदे गए हरी हरि, नर नरायण जगत वड्याईआ। तिस साहिब नूं गुरमुख हो के लओ फड़, आप आपणा बल धराईआ। भगतां अग्गे ना सके अड़, धुर दी धार आप रखाईआ। अग्गे हो के जाओ खड़, खड़ग खण्डा ना कोए वखाईआ। साफ़ कहो प्रभू तूं धोखा देंदा रिहों सीस धड़, सीस धड़ नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी लाउदा रिहों जड़, बूटा लोकमात लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। साची करनी करन जवान, बल आपणा आप रखाईआ। इक दुपट्टा कर परवान, दो दो मेल मिलाईआ। जिस साहिब ने रट्टा पाया विच जहान, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। उस कादर नूं फड़ लईए आण, जो कुदरत रिहा नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। ढाई गज़ कहे मेरा डाहडा ज़ोर, जाबर आपणा नाउँ रखाईआ। मैं सद वसया भगतां कोल, आपणा घर बणाईआ। मग्घर महीने तुल्या तोल, अबिनाशी करता आप तुलाईआ। पहलों पड़दा ढकया बण अनभोल, भेव अभेद ना किसे जणाईआ। साचा कर के गया कौल, इकरार इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। दुपट्टा कहे मेरा बल अपार, गुरमुखां रिहा जणाईआ। दोवें जोद्धे उठो बलकार, बल इक्को इक जणाईआ। जिस खेल
रचाया संसार, सगल सृष्ट धंदे लाईआ। लुक्या रहे डूंग्घी गार, हथ्थ किसे ना आईआ। लभ्भ लभ्भ कोटन कोटि गए हार, थक्क थक्क आपणी ढेरीआं ढाहीआ। नट्ठ नट्ठ पन्ध रहे मार, बण पांधी जगत राहीआ। सो साहिब वेखो दुआर, दर आपणा आसण लाईआ। नविशत कर सके ना कोई समाचार, समझ समझ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख रिहा जणाईआ। दोवें जवान मोटे ताजे, तलब ना कोए रखाईआ। सच दुआर दे साचे राजे, हरि रय्यत वेखण बेपरवाहीआ। दर दुआर आए भागे, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस साहिब साडे साजण साजे, सो दाता वेस वटाईआ। चलो वेखीए देश माझे, मजलस आपणी रिहा लगाईआ। शेर हो के शहिनशाह गाजे, भबक आपणा नाम लगाईआ। साची रचना आपे साजे, रच रच हरि वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा समझाईआ। दोवें जवान इक दूजे वल तक्कण, अन्दरे अन्दर रहे समझाईआ। रसना जिह्वा दस्स ना सकण, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। आपणा भेव आपणे अन्दर रखण, ढोला राग ना कोए अल्हाईआ। कवण खेल करे पुरख समरथन, समरथ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां इक्को इक जणाईआ। दोवें कहिण प्रभ देवे धोखा, जुग जुग भेव ना किसे समझाईआ। सरगुण हो के देंदा रहे होका, निरगुण नूर नज़र ना आईआ। वसया रहे काया मन्दिर जगत कोठा, तन छपरी इक छुहाईआ। पतला ना दिसे मोटा, वड्डा छोटा रूप ना कोए जणाईआ। नित नवित्त करदा रिहा रोसा, रुस्सयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तार सतार रिहा हिलाईआ। किशन सिँघ कहे बल्ले बल्ले यार, अजीत सिँघ उठ आपणा ध्यान लगाईआ। दोवें कहिण जिस नूं लभ्भदे रहे जगत, सो लम्भया हथ्थ किसे ना आईआ। ढूंडदे रहे विच संसार, अन्दर बाहर ध्यान लगाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे सांझा यार, सगला संग निभाईआ। सो करदा रिहा ख्वार, जुग चौकड़ी गेड़ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देंदा रिहा लार, लिख्त भविक्ख्त इक समझाईआ। वेख होए असीं हैरान, हरि अचरज खेल रचाईआ। किसे हथ्थ ना आए भगवान, भगवन आपणा भेव छुपाईआ। कलिजुग अन्त गुरमुख जोद्धे सूर बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा समझाईआ। किशन सिँघ कहे औह वेख आया, जिस हथ्थ वड्डी वड्याईआ। अजीत सिँघ कहे नहीं एह इस दी माया, भेव कोए ना पाईआ। किशन सिँघ कहे सिर इस दी छाया, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। अजीत सिँघ कहे बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। जुग जुग आपणा नाच नचाया, बण स्वांगी स्वांग वखाईआ। बांहों पकड़ किसे ना कोल बहाया, उंगली ला ना कोए फिराईआ। जुग चौकड़ी
चक्र चलाया, आपणा चिहन् ना कोए समझाईआ। वतन छड्ड वतन वेख वखाया, बेवतन भेव ना आईआ। रतन हो रतन चमकाया, रती रत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा इक्को इक जणाईआ। दोवें कहिण प्रभ मिल्या हज़ूर, हज़रत बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा कसूर, धोखा देवे जगत लोकाईआ। निरगुण हो के बणया रिहा मफ़रूर, हथ्थ किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम दूर दुराडा पन्ध मुकाया दूर, नेरन नेरा रूप वखाईआ। छेती कर के श्री भगवान लवो जूड़, आपणी हथ्थीं गंढ्ढ पुआईआ। नट्ठण भज्जण तों हो जाए मजबूर, राह नज़र कोए ना आईआ। आपे साडी मदद करे ज़रूर, मेहरवान हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। किशन सिँघ कहे ला खिच, बल आपणा आप रखाईआ। अजीत सिँघ कहे ला खिच, बल आपणा आप धराईआ। श्री भगवान कहे मैं दोहां दे विच, अन्दर बाहर रिहा समाईआ। हरिसंगत दा बणया पित, पिता पूत गंढ्ढ पुआईआ। जिस दीआं गुर अवतार पीर पैगम्बर उडीकां करदे नित, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या दोहां ज़ोर, दोवें खिचण लावण ज़ोर, ज़ोर आपणा आप जणाईआ। नाले सोचण कोई फड़या ना जाए होर, डाकू नट्ठ किते ना जाईआ। जिस नूं सारे कहिन्दे चोर, घर घर चोरी रिहा कमाईआ। साडे हथ्थ विच उहदी डोर, डोरी आपणे तन्द बंधाईआ। हुण सानूं नहीं भगवान दी लोड़, भगवन साडे पिच्छे फिरें वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाईआ। दोवें हथ्थ बन्न्हो घुट्ट, हरि साहिब आप समझाईआ। दोहां कोलों ना जाए छुट्ट, आपणा पल्लू विच्चों छुडाईआ। नहीं एह पारब्रह्म दी पैण नहीं देणी लुट्ट, जिस ने लुट्टी सर्ब लोकाईआ। जुग चौकड़ी बैठा रिहा चुप, गुर अवतारां हुक्म मनाईआ। जे कोई लभ्भण जाए लुक जाए डूंग्घी गुठ, नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा समझाईआ। गुरमुखां हथ्थ लए बन्न्ह, डोरी इक्को इक उठाईआ। अग्गों कहिण साडा कहिणा मन्न, कट्ठे हो रहे डराईआ। जिन्ना चिर मिलाए ना साडा गुजरी चन्न, तेरा चन्द ना कोए रुशनाईआ। श्री भगवान हथ्थ लाए कन्न, कलमा इक जणाईआ। तुहाढ्ढे साम्हणे वेखो तुहाढ्ढा धन, धरती धरत धवल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुरमुख दोवें खिचण बोलण शब्द अकथ, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। वेखो प्रभ दे ख़ाली हथ्थ, हथ्थां विच ना कुछ रखाईआ। जन भगतां पाई नथ्थ, चारों कुण्ट रहे भुआईआ। अन्दरों कहिण आ वेख आपणा हट्ट, जो लोकमात खुल्हाईआ। तेरे प्रेम अन्दर जिन्हां दी उबली रत, क्यों बैठा मुख भुआईआ। आ के हाल आपणा दस्स,
भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए जणाईआ। किशन सिँघ कहे मैं थोड़ा मोटा, मुश्कल नाल ज़ोर लगाईआ। अजीत सिँघ कहे मैं जुग जुग कसदा रिहा लंगोटा, आपणा बल आपणे विच धराईआ। सुणदा रिहा श्री भगवान भगतां देवे धोखा, लोकमात देवे सज़ाईआ। जिस वेले अन्तिम आवे मौका, छिन मात्र रूप वखाईआ। नाउँ दस्स के जोती जोता, जोत जोत विच समाईआ। आपणे सागर विच मारे ग़ोता, भँवर नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त हुण दे ना सके धोखा, जन भगतां डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। हथ्थकड़ी होई मंज़ूर, सो साहिब आप जणाईआ। पिछला मुआफ़ करे कसूर, अग्गे कसर ना लागे राईआ। जेकर मेरा लैणा सच नूर, नूर नूराना दए समझाईआ। गल फाँसी दयो ज़रूर, खिच्ची जाओ वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। जे गलों फाँसी जाए चढ़, सो साहिब सच जणाईआ। धड़ कोलों ना जाए अड़, इक्को गंढ्ढ रिहा पुआईआ। वेखो खेल नरायण नर, नर हरि सज्जण सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हथ्थां गंढ्ढ जावे खोल्ह, बेअन्त बेपरवाहीआ। फाँसी चढ़ना एहदे लई मख़ौल भय भउ ना कोए रखाईआ। कमर फड़ कोई ना सके तोल, तराज़ू हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। हथ्थ बन्न्हया जाए भज्ज, कदम कदम नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा अज पज, साची खेल ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी केहड़ी केहड़ी, हरि जू आपणी धार चलाईआ। गुरमुख कहिण एहदे पैरां मारो बेड़ी, बेड़ा आपणा नाल बंधाईआ। हुण करनी नहीं देरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेड़ी बन्न्ह के बन्न्हो पैर, पैर तन माटी ख़ाक वखाईआ। जे कोई कहे होया कहर, गुरमुख ख़ुशी लैण मनाईआ। श्री भगवान जिन्हां ल्या घेर, तिन्हां दु:ख ना लागे राईआ। अन्तिम आपणा लहिणा देणा लैणा नबेड़, बाकी कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेड़ी पा मारो ज़ंजीर, ज़ंजीरी इक्को इक समझाईआ। जिन्ना चिर तुहाढ्ढी ना बदले तकदीर, हथ्थों छड्डो ना बेपरवाहीआ। चिट्टे उत्ते खिच्चे ना काली लकीर, लेखा सच ना कोए जणाईआ। ओन्हां चिर सारे कहो असीं फड़या ज़ाहरा पीर, जो उच्च पीर बण के पल्ला गया छुडाईआ। किसे होण ना देवे दिलगीर, दुखियां दु:ख दर्द वंडाईआ। जिस दा नाम खण्डा सच शमशीर, चिल्ला तीर कमान ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा दृढ़ाईआ।
अजीत सिँघ कहे बेड़ी पाइआं ना आए हथ्थ, बेड़ी चम्म नाल प्रनाईआ। किशन सिँघ कहे एह खेल अकथ, समझ विच कोए ना आईआ। हरिसंगत वेख वेख रही हस्स, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। नेत्र कहिण प्रभ गया फस, भज्ज सके ना बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार वेखण नट्ठ नट्ठ, हरि करता की की खेल रचाईआ। जुग चौकड़ी जो चलाउँदा रिहा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। कलिजुग अन्त हो प्रगट, निहकलंका नाउँ रखाईआ। वेखो आया भगतां हथ्थ, आपणा वस ना कोए जणाईआ। अन्दर हो के रिहा वस, बेपरवाह दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। श्री भगवान बंन्हयां रहे ना बद्धा, निरगुण आपणी धार चलाईआ। सज़ा विच ना लए सज़ा, सज़ा सब नूं रिहा भुगताईआ। कज़ा विच्चों प्रगटाए कज़ा, काल काल नाल जणाईआ। प्यार विच्चों वखाए मज़ा, रस आपणा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाईआ। फड़यां कदे ना जाए फड़या, फांदी बणी जगत लोकाईआ। साची धारे आपे चढ़या, साचा दर इक सुहाईआ। साचे गृह आपे वड़या, घर मन्दिर इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। प्रभ फड़न दा इक्को तरीका, जन भगतां आप जणाईआ। जिस दा लेख लिखे ना कोए वसीका, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। सो साहिब वसे नज़दीका, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरमुखो गुरसिखो हरिजन हरिभगत कूड़ी क्रिया छड्डो शरीका, सिरकत वरन बरन ना कोए रखाईआ। जिस दीआं गुर अवतार पीर पैगम्बर रखदे गए उडीकां, आप आपणा ध्यान लगाईआ। सज्जण साहिब कहिन्दे गए मीता, मित्र प्यारा इक हो जाईआ। तिस साहिब सतिगुर साचे चरण करो प्रीता, बिन प्रीती बन्धन विच किसे ना आईआ। आदि जुगादी नीकन नीका, वड वड्डा हरि अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे सच समझाईआ। चरण प्रीती पाओ गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आप जणाइंदा। अबिनाशी करता पुरख समरथ पाए ठंड, अग्नी तपश तत्त बुझाइंदा। गृह अन्तर देवे सच अनन्द, रस इक्को इक वखाइंदा। घर ढाह के आवे दूई द्वैती कंध, माया पड़दा आप उठाइंदा। गुरमुख वेख अमोलक चन्द, नूर ज़हूर आप रुशनाइंदा। आपणा तोड़ बंदी बंद, बंदीख़ाना भगत तुड़ाइंदा। जन भगतां अन्दर आपे लँघ, आप आपणी दया कमाइंदा। सो गुरमुख सोहँ गाए छन्द, जिस आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ढाई गज़ दा जगत दुपट्टा, बाहरों रंग दिसे खट्टा, अन्दर नज़र किसे ना आईआ । अजीत सिँघ कहे चूंकि चुनांचि अलबत्ता, अल्फ़ ये करी पढ़ाईआ। किशन सिँघ कहे मैं वेख्या सब दे विच रट्टा, चौदां विद्या होई हल्काईआ । सारे परम पुरख दा दस्सदे गए पता, बांहों
फड़ ना कोए मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम आया सखा, सहाई आपणा फेरा पाईआ। जिस जन भगतां खोलीआं अक्खां, लख चुरासी गूढ़ी नींद सुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत प्रीती बिन तन्द डोर बिन डोर दुपट्टे आपणे नाल बंधाईआ। दुपट्टा कहे मेरा झूठा प्यार, सदा रहिण ना पाईआ। मूर्ख मुग्ध मैनूं देवण पाड़, लीर लीर लीर कराईआ। मैं ओस वेले सोहवां जिस वेले मोढ्ढयां उत्ते सुट्टे मेरा लाड़, लाड़ा इक्को इक नज़री आईआ। जिस लाड़ी बणाई सर्ब संसार, घर घर पल्लू रिहा फड़ाईआ । सो साहिब पुरख भतार, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। जिस नाल नानक लांवां लईआं चार, सो चौथे युग पल्ला जन भगतां हथ्थ रखाईआ। कर किरपा सब नूं करे पार, ख़ुशीआं नाल बेड़ा रिहा चलाईआ। ढोले गावे अगम्म अपार, आप आपणे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मजलस जन भगतां नाल लगाईआ। भगतां नाल मजलस लाए आप, आप आपणी दया कमाईआ। रल मिल जपीए आपणा जाप, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। पुत्त कहे तूं मेरा बाप, पिता पूत कर बुलाईआ। गोबिन्द दस्स के गया साक, पुरख अकाल दए गवाहीआ। जिस सब दा खोलया ताक, पड़दा इक्को वार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां फड़ाए आपणा पल्ला, करे खेल इक इकल्ला, अक्ल कल आपणी धार चलाईआ।
पल्लू फड़न दा सब नूं चा, घर घर ध्यान लगाईआ। जगत समाज रिहा डरा, कूड़ी क्रिया भय रखाईआ। गुरमुख गुरसिख अग्गे जावण आ, आप आपणा लेख चुकाईआ। रसना कहिण प्रभ मिल्या इक मलाह, बेड़ा पार कराईआ। घरदयां नाल की करनी सलाह, जिस दा लहिणा तिस दी झोली पाईआ। जो पूरब आए गंवा, तिन्हां झोली रिहा भराईआ। बिन गोबिन्द दिसे ना कोई गवाह, शहादत सच ना कोए जणाईआ। सब नूं पता शेर सिँघ आपणा आप गया तजा, बिन फाँसीउँ फास लटकाईआ। गोबिन्द गोबिन्द विच मिल्या आ, आप आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज सिँघ शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन सच प्रीत बन्धन विच किसे ना आईआ।
७ हाढ़ २०२० बिक्रमी मक्खण सिँघ नौरंगाबाद दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
सति प्रीती हरि जू बज्झे, हरि भगत गया समझाईआ। आदि जुगादि सज्जे खब्बे, पिच्छे अग्गे सेव कमाईआ। जगत नेत्र जगत ना लभ्भे, गुरमुख नेत्र आप खुल्हाईआ। नित नवित्त दर्शन कर कर रज्जे, नेत्र नैण तृप्त वखाईआ। शाह सुल्तान हो के भज्जे, पातशाह आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले साचे सद्दे, सद्दा आपणा नाम दिवाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भे, कोटन कोटि फोल फुलाईआ। वेखणहारा कग्ग बगले बग्गे, बपड़े आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती इक रखाईआ । साची रीती प्रेम खटीआ, आसण इक्को इक जणाइंदा । जुग चौकड़ी नटू नटीआ, स्वांगी स्वांग रचाइंदा। योद्धा सूरबीर वड हठ हठीआ, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। लख चुरासी कमलापतीआ, पतिपरमेश्वर नाउँ प्रगटाइंदा। हड्ड मास नाड़ी रत रतीआ, रती रत रंग रंगाइंदा। संजोगी भोगी होए जतीआ, भेव कोए ना आइंदा। भेख अलेख होए बहु मतीआ, भरांत भरम राह जणाइंदा। काहन भगवान होए सखीआं, मंगल साचा नाम अल्हाइंदा। वेखणहारा सदा सदा बिन अक्खीआं, नेत्र आपणा आप खुल्हाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल रखदा रिहा आपणीआं पत्तीआं, हिस्सा थोड़ा थोड़ा पाइंदा। भगतां रूहां बणाउदा रिहा पट्ठीआं, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। जोबन जवानी वकाउदा रिहा उत्तों अट्टीआं, जगत करता कीमत कोए ना पाइंदा। कबीर जुलाहा फिरदा रिहा विच हट्टीआं, वस्त झोली ना कोए भराइंदा। चार युग निक्कीआं निक्कीआं जगाउँदा रिहा बत्तीआं, बत्ती बत्ती नाल डगमगाइंदा। वारां सुणाउदा रिहा रागां विच कोलों भट्टीआं, भटनागर नज़र किसे ना आइंदा। रुलाउदा रिहा वैरागी स्याली जट्टीआं, वञ्झली नाम हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त मेहरवान चार युग दीआं विछड़ीआं रूहां कर के कट्ठीआं, इक्को वार दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप दृढ़ाइंदा। प्रभ मिलण दी प्रीत एक, एकँकार सरनाईआ। साहिब साहिब दी साची टेक, सबब नाल समझाईआ। नेत्र नेत्र लोचण पेख, नैण नैण बिगसाईआ। अन्तर अन्तर अन्तर हेत, मंत्र मंत्र मंत्र पढ़ाईआ। गगनंतर गगनंतर रिहा वेख, मण्डल मण्डल भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप जणाईआ। सच प्रीती जाणे आप, दूजे समझ किसे ना आईआ। जो आया सो करदा गया जाप, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। डरदा रिहा कोलों पुन्न पाप, पुन्न पाप आपणे विच ना कोए समाईआ। राह तक्कदा रिहा बेपरवाह साचे बाप, पिता पूत राह तकाईआ। सृष्ट सबाई कह कह गया आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस भेज्या मैं उस दा दास, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। परवरदिगार साचा गाॅड, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जिस
दे हथ्थ नाम सटिक साची राड, डण्डा इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी प्रीत आपणे हथ्थ रखाईआ। सच प्रीत करे भगवान, दूजा करन कोए ना आईआ। जिस किरपा करे महान, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। साचा देवे नाम निधान, नाउँ निरँकारा कर पढ़ाईआ। घर मन्दिर उपजे ज्ञान, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। नेत्र खोल्ह वेखे जहान, दोए दोए आपणी कार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीत इक्को घर जणाईआ। सच प्रीत करे भगवन्त, श्री भगवान दया कमाइंदा। जो आया सो कह के गया कन्त, नार बण बण सेव सर्ब कमाइंदा। जो आया सो गा के गया मंत, मंत्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। जो आया सो बण के गया मंगत, ख़ाली झोली सर्ब वखाइंदा। जो आया सो उपज्या विच्चों जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज बन्धन पाइंदा। जो आया सो विद्या होया पंडत, बोध अगाधा खेल कराइंदा। जो आया सो करदा रिहा मिन्नत, माण ताण ना कोए रखाइंदा। जो आया सो करदा रिहा हिम्मत, प्रभ प्रीती राह तकाइंदा। जो आया सो करदा रिहा साची गिणत, अगिणत आपणी कार रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। जो आया सो मात गर्भ, दस दस मास अग्न तपाईआ। जो आया सो नार मर्द, पुरुष स्त्री रूप वखाईआ। जो आया सो लोचे पड़द, नंगा कोई रहिण ना पाईआ। जो आया सो मन्नदा रिहा दरद, दु:ख सुख नाल मिलाईआ। जो आया सो हुन्दा रिहा गर्म सर्द, ततव तत नाल कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप रखाईआ। जो आया सो रिहा गाउँदा, इक इक ध्यान लगाईआ। जो आया सो रिहा ध्याउदा, मंगदा रिहा चरण सरनाईआ। जो आया सो रिहा सुणाउदा, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जो आया सो रिहा मंग मंगाउँदा, ख़ाली झोली इक वखाईआ। जो आया सो राह रिहा तकाउदा, कवण कूटे हरि जू फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत आप समझाईआ। जो आउँदा रिहा सो रिहा पढ़दा, रसना जिह्वा राग अल्हाईआ। जो आउँदा सो रिहा बरदा, बण ग़ुलाम सेव कमाईआ। जो आउँदा सो रिहा डरदा, भय भउ सिर मनाईआ। जो आउँदा सो रिहा मरदा, ख़ाकी तन हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक रखाईआ। जो आउँदा सो लाए प्रीत, प्रीतीवान इक अख्वाईआ। जो आउँदा सो गाए गीत, ढोला गोबिन्द इक अल्हाईआ। जो आउँदा सो बणाउदा मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ राह चलाईआ। जो आउँदा सो समझाउदा हस्त कीट, जीवां जंतां राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। जो आया सो अन्तिम मरया, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। गुर अवतार हरि के पौड़े चढ़या, दूसर सार कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी खेल करया, अनभव
आपणी धार वखाईआ। लेखा जाण गुर अवतरया, पीर पैगम्बर भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक दृढ़ाईआ। सच प्रीत कमाए उह, जिस हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जो जग विच्चों गया छब्बी पोह, नाता मात जगत तुड़ाईआ। सो प्रीतीवान प्रीतम गया हो, प्रेम आपणा आप निभाईआ। धुर दरगाही लै के आया ढोआ ढो, साचा सोहला इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक जणाईआ। सच प्रीत कमाए करतार, अचरज खेल रचाईआ। जो छड्ड के जाए संसार, पिच्छे फेर कदे ना आईआ। वारो वार आउँदे रहे गुर अवतार, पीर पैगम्बर सेव कमाईआ। लिख लिख गए साची वार, वारता इक्को इक जणाईआ। पुरख अबिनाशी सांझा यार, सगला संग निभाईआ। कल कल्की लै अवतार, निहकलंका नाउँ धराईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेले यार, यारी यारां नाल हंढ्ढाईआ। निरगुण हो के करे प्यार, सरगुण रूप ना कोए वखाईआ। प्यार पिच्छे आवे आपणी धार, दूजी वार खेल रचाईआ। मात पित ना सके कोई गोद उठाल, सीर शीर ना कोए प्याईआ। लोरी दे कोई ना कहे मेरे लाल, लाडां नाल उंगली ना कोए फिराईआ। कोई ना कहे जन्मयां घर शाह कंगाल, जन्म जन्म ना कोए वखाईआ। करे खेल आप कमाल, हरि करता बेपरवाहीआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत भगवन लभ्भे लाल, अनमुलड़े माणक आपे वेख वखाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सच प्रीत निभावे नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। प्रीत करन प्रभ आए अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। मात पिता घर पए ना जम्म, जननी कुख्ख ना कोए सुहाइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। बुध मति ना कोए मन, पंज दस ना वंड वंडाइंदा। जोत निरँजण ना कोए चन्न, अनहद धुन ना कोए अल्हाइंदा। हथ्थ पैर ना कोए कन्न, मुख नक्क ना कोए वडियाइंदा। नेत्र प्रकाश ना कोए अन्न्ह, सीस जगदीश ना कोए सुहाइंदा। रवि ससि ना कोए चन्न, चन्द चांदना ना कोए चमकाइंदा। मलाह बेड़ा पत्तण ना देवे कोई बन्न्ह, खेवट खेटा नज़र कोए ना आइंदा। महल अटल मनार ना कोई छप्पर छन्न, जगत दुआरे ना कोए वखाइंदा। माल दौलत ना कोए धन, पैसा धेला ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक्को इक वखाइंदा। सच प्रीती करने आया, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण हो के नूर रुशनाया, नूरो नूर नूर धराईआ। गोबिन्द हो के गीत गाया, ढोला इक्को इक अल्हाईआ। अतीत हो के वेस वटाया, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। सरजीत हो के फेर वखाया, मरके फेर कोए ना आईआ। सच प्रीत रिहा निभाया, प्रीतीवान बेपरवाहीआ। हस्त कीट जिस सरन लगाया, सरनगति इक समझाईआ। अनडीठ खेल
रिहा कराया, कोई समझ ना सके राईआ। कोटन कोटि भिखक भीख मंग मंगाया, भिखारी वेखे थाउँ थाईंआ। नीत अनीत राह चलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। प्रीत करे प्रभ हो दलेर, आपणा बल धराईआ। निरगुण हो के आया फेर, सरगुण नाता गया तुड़ाईआ। पहलों बणया पंज तत्त दा पुतला निक्का जिहा शेर, दूजी वार शहिनशाह शेर आपणा रूप वटाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी कोई ना सक्या घेर, जे कोई घेरे परदक्खणा लै लै चरण सीस झुकाईआ। मेहरवान हो के करे मेहर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गेड़े नाल गेड़े गेड़, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी डोबदा तारदा रिहा बेड़, समुंद सागर वेख वखाईआ। जे कोई कहे वड्डा केहर, एहवी निक्की जिही गल्ल समझाईआ। जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी कीता हेर फेर, सो शेर समझ विच किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे प्रीत सच्चा माहीआ। प्रीत करन आए सचखण्ड निवासी, नाता सच सच जुड़ाइंदा। जे कोई लभ्भे घनकपुर वासी, पंज तत्त हथ्थ किसे ना आइंदा। जे कोई बणे साची दासी, साची सिख्या इक समझाइंदा। फड़ बांहों वखाए आ वेख जोत प्रकाशी, प्रकाशवान गोबिन्द नज़री आइंदा। जिस दे कोलों होवे बंद ख़लासी, अगला पिछला बन्धन सर्ब तुड़ाइंदा। जुग जुग करनहारा पूरी आसी, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। कलिजुग अन्त इक्को करी वड बदमाशी, बेपरवाह नज़र किसे ना आइंदा। लख चुरासी विच्चों थोड़े लभ्भे साथी, जिन्हां आपणे नाल मिलाइंदा। इक्को राग सुणाए गाथी, साचा राग आप अल्हाइंदा। सृष्ट सबाई दिसे औखी घाटी, मंज़ल पार ना कोए कराइंदा। गुरमुख सज्जण दरस मंगण दिवस राती, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। मारे प्रेम कटाकश इक्को काती, कतलगाह आपणा घर बणाइंदा। कोई लभ्भे संधया कोई प्रभाती, कोई घड़ी पल वंड वंडाइंदा। जिन्हां प्रभ मिले आप अबिनाशी, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा। सच प्यार दी दस्से जाची, याचक आपणे रंग रंगाइंदा। कोई लोड़ ना पुनूं डाची, बिन थलां सस्सी सिसकीआं विच रुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार करे बहु भांती, भेत आपणे हथ्थ रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान प्रेम अन्दर बणया अयाशी, नशा नाम ख़ुमारी अमाम सतिकारी पैग़ाम बा आराम सब नूं आप पुचाइंदा।
७ हाढ़ २०२० बिक्रमी मस्सा सिँघ, दारा सिँघ नौरंगाबाद दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
सच प्रीत हरि की सेवा, सेवा सच विच समाईआ। सच प्रीत अमृत मेवा, अंमिउँ रस रस चखाईआ। सच प्रीत वड देवी देवा, देवत सुर आप समझाईआ। सच प्रीत रसना जिह्वा, हरि हरि नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप लगाईआ। सच प्रीत रखी आदि, आदत आपणी इक्को पाईआ। सच प्रीत अन्दर हो विस्माद, विस्मादी आपणी कार कमाईआ। सच प्रीत प्रेमी नाद, अनादी राग सुणाईआ। सच प्रीती सच्चा साक, सज्जण सैण रूप वटाईआ। सच प्रीती खोल्हे ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। सच प्रीती साचे हाट, सो पुरख निरँजण आप रखाईआ। सच प्रीती साची दात, हरि शब्दी आप वरताईआ। सच प्रीती दे दे गाथ, नाम निधान करे पढ़ाईआ। सच प्रीती निभावे साथ, अंगीकार आप हो जाईआ। सच प्रीती पाए रास, मण्डल मण्डप गोपी काहन नचाईआ। सच प्रीती भाग लगाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, टिल्ले पर्बत ख़ुशी मनाईआ। सच प्रीती सब दी पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक्को इक जणाईआ। सच प्रीती दस्सी इक, एकँकार दया कमाईआ। सच प्रीती बख्शी हित, हितकारी हो सहाईआ। सच प्रीती रहे नित नवित्त, आपणे बन्धन पाईआ। सच प्रीती साची सिख, सिख्या इक समझाईआ। सच प्रीती आपे लिख, वेखणहार आप हो जाईआ। सच प्रीती पाए भिख, भिच्छया आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची भिच्छया पाए सुत, सो साहिब दया कमाईआ। सच प्रीती अबिनाशी अचुत, चेतन धार जणाईआ। सच प्रीत सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी इक महकाईआ। सच प्रीती उज्जल करे मुख, दुरमति मैल धुआईआ। सच प्रीती सुफल कराए कुक्ख, जन जननी लेखे लाईआ। सच प्रीती लेखा चुकाए उलटा रुख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। सच प्रीती पड़दा लाह वखाए मुख, घूँगट नज़र कोए ना आईआ। सच प्रीती देवे माणस आप मनुक्ख, मानुष् आपणा भेव जणाईआ। सच प्रीती आपणी धारों पए उठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सच प्रीती अन्दर प्रीतम पए तुठ, मेहरवान वड वड्याईआ। सच प्रीती प्रकाश करे निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। सच प्रीती आत्म परमात्म बणाए इक्को गोत, वरन बरन ना वंड वंडाईआ। सच प्रीती आदि जुगादि जुग चौकड़ी श्री भगवान रखे शौक, शहिनशाह आपणी आस वधाइंदा। सच प्रीती साचे मन्दिर जाए पहुंच, महल अटल इक रुशनाइंदा। सच प्रीती किसे ना आवे सोच, सोचयां सोच ना कोए पाइंदा। सच प्रीती सारे रहे लोच, बिन सतिगुर पूरे करन कोए ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती एका शब्द सुत जणाइंदा। सच प्रीती शब्द दुलारे, सो साहिब दए वड्याईआ। सचखण्ड दे सच नज़ारे, बेनज़ीर आप समझाईआ। हुक्मे अन्दर खेल करतारे, हरि करनी करता आपे कमाईआ । प्रीती अन्दर वणज वणजारे, निरगुण साचा हट्ट चलाईआ। प्रीती अन्दर प्रेम आधारे, परमात्म आपणी कार कमाईआ। प्रीती अन्दर वाजां मारे, धुर दी धार आप समझाईआ।
प्रीती अन्दर नैण शृंगारे, बण मतिवाला बेपरवाहीआ। प्रीती अन्दर बोल जैकारे, जै जैकार नाद अल्हाईआ। प्रीती अन्दर रिहा पुकारे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। प्रीती अन्दर पुरख नारे, नर नरायण खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रीत इक वड्याईआ। प्रीती अन्तर होए मोह, मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। प्रीतम प्रीती जाए छोह, शहिनशाह आपणे अंग लगाईआ। प्रीतीवान प्रीतम जिहा जाए हो, जो प्रीत सच कमाईआ। घर प्रकाश होवे लो, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। सच प्रीती कोई ना लवे खोह, ठग्ग चोर लुट्ट कोए ना जाईआ। सच प्रीती किसे नाल ना कमाए कदे धरोह, सद इक्को रंग रंगाईआ। सच प्रीती करन आया छब्बी पोह, पिछला लेखा आप चुकाईआ। आपणा नाम रखाया सो, सतिगुर दाता वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म कर निरमोह, जगत नाता तोड़ तुड़ाईआ। धुरदरगाही ढोआ ढो, साची वस्त आप वरताईआ। दए संदेसा अग्गे हो, होका आपणा नाम लगाईआ। लख चुरासी जीव जंत जोह, गुरमुख सज्जण बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक बंधाईआ। सच प्रीती पाए बन्धन, बंदगी इक्को इक जणाईआ। सच प्रीती हरि का छन्दन, सोहला राग लए वड्याईआ। सच प्रीती प्रेम तन्दन, सूत्र तागा वट ना कोए चढ़ाईआ। सच प्रीती आत्म अनन्दन, परमानंद विच समाईआ। सच प्रीती कूड़ी क्रिया ढाहे कंधन, हउमें हंगता गढ़ तुड़ाईआ। सच प्रीती गुरमुख विरला आए मंगण, प्रभ चरण सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक दृढ़ाईआ। सच प्रीती सच संदेस, हरि सतिगुर सदा जणाईआ। सच प्रीती सच आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सच प्रीती धुर दा वेस, अवल्लड़ी कार कमाईआ। सच प्रीती सतिगुर भेत, अभेव दए समझाईआ। सच प्रीती गुर का हेत, नित नवित्त दए समझाईआ। सच प्रीती रुत्त बसन्ती चेत, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। सच प्रीती निरगुण सरगुण लए वेख, वेखणहारा बेपरवाहीआ। सच प्रीती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर इक्को इक रखाईआ। सच प्रीती सच कमाउदे, जिन्हां मेहर नज़र उठाईआ। सच प्रीती प्रीतम नाल लगाउँदे, जिन्हां आपणे रंग रंगाईआ। सच प्रीती गुर अवतार रखाउदे, पीर पैगम्बर दोए जोड़ पड़न सरनाईआ। सच प्रीती विष्न ब्रह्मा शिव लगाउँदे, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। सच प्रीती भगत भगवान जणाउदे, जानणहार पर्दा लाहीआ। सच प्रीती जन सन्त कमाउदे, काम कामनी नेड़ ना आईआ। सच प्रीती गुरमुख सज्जण आप प्रनाउदे, लाड़ी रूप लैण बणाईआ। सच प्रीती गुरसिख विऔंहदे, साची डोली विच बहाईआ। सच प्रीती गुरू घर बहाउदे, दूजा दर ना कोए वखाईआ। सच प्रीती नेत्र नैण मिलाउदे, अक्ख अक्ख नाल रलाईआ। सच प्रीती नाता बिधाता जोड़ जुड़ाउदे, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ।
सच प्रीती अन्दर बाहर सारे ध्यान लगाउँदे, गुप्त ज़ाहर वेख वखाईआ। सच प्रीती सारे राह तकाउदे, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सच प्रीती गुरमुख गुर गुर गंढ्ढ पवाउदे, लोकमात वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सच प्रीती जीव जंत आधार, जीवण जुगत जणाईआ। सच प्रीती लभ्भदे गए जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेस वटाईआ। सच प्रीती कर कर गए हार, अन्त हाथ किसे ना आईआ। सच प्रीती लभ्भदे रहे विच शहर बाज़ार, हट्टो हट्ट फेरा पाईआ। सच प्रीती कौडां नाल करदे रहे वपार, धन दौलत नाल मिलाईआ। सच प्रीती काम क्रोध लोभ मोह हँकार, कूड़ी क्रिया बन्धन पाईआ। सच प्रीती करदा रिहा संसार, आसा तृष्ना संग रखाईआ। सच प्रीती गुरमुख विरला लभ्भे डूंग्घी गार, काया कवरी फोल फुलाईआ। सच प्रीती आपणे हथ्थ रखे निरँकार, दूजे हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। सच प्रीती करदा रिहा जुग चार, नव नौ चार खेल रचाईआ। सच प्रीती बन्न्हदा रिहा धार, धारना आपणी इक उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणी आप जणाईआ। सच प्रीती गाए ढोला, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। सच प्रीती पाए रौला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सच प्रीती लभ्भे मौला, परवरदिगार विछड़ ना जाईआ। सच प्रीती नूर नुराना कदे ना होवे उहला, पड़दा विच ना कोए रखाईआ। सच प्रीती मिले साचा तोला, नाम कंडा तराज़ू हथ्थ उठाईआ। सच प्रीती अन्दर बदले काया चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। सच प्रीती अन्दर गुरमुख विरला घोली घोल घोला, आप आपणा माण मिटाईआ। सच प्रीती अन्दर मिले नाम अनमोला, करता कीमत कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप कमाईआ। सच प्रीती करे सजदा, परवरदिगार सीस झुकाईआ। सच प्रीत बणाए बरदा, बंदीख़ाना इक रखाईआ। सच प्रीती नाता हरि दा, नर हरि नरायण जोड़ जुड़ाईआ। सच प्रीती वसेरा साचे घर दा, घर साचे वज्जे वधाईआ। सच प्रीती गुरमुख विरला करदा, दूसर करन कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण बरदा सच प्रीत आप कमाईआ। सच प्रीती करे ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। सच प्रीती निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। सच प्रीती वणज कराए इक सौदागर, सौदा इक्को हट्ट विकाईआ। सच प्रीती भेव चुकाए डूंग्घे सागर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। सच प्रीती सब नूं देवे आदर, जो दर आयण सरनाईआ। सच प्रीती पार कराए भव सागर, डूंग्घी धार ना कोए रुढ़ाईआ। सच प्रीती दरगाह देवे आदर, निमाण निमाणयां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सच प्रीती सतिगुर चरण, चरण मिले सरनाईआ। सच प्रीती सतिगुर सरन, साहिब होए सहाईआ। सच प्रीती करनी करन, हरि करता आप
कमाईआ। सच प्रीती लहिणा चुकाए मरन डरन, भय भउ ना जम रखाईआ। सच प्रीती अन्दर सन्त सुहेले सड़न, बिरहों अग्न लगाईआ। सच प्रीती अन्दर मंज़ल मंज़ल चढ़न, बण पांधी फेरा पाईआ। सच प्रीती अन्दर इक्को ढोला पढ़न, सोहँ राग अल्हाईआ। सच प्रीती अन्दर पारब्रह्म प्रभ आया फड़न, जो विछड़े लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को इक वखाईआ। सच प्रीती साचा पन्थ, सो साहिब आप जणाईआ। सच प्रीती आत्म ग्रन्थ, बोध अगाध पढ़ाईआ। सच प्रीती नाद धुन संख, साचा राग सुणाईआ। सच प्रीती सच बणाए बणत, घड़न भंनणहार वेख वखाईआ। सच प्रीती मेल मिलाए नर हरि कन्त, जगत नाता तोड़ तुड़ाईआ। सच प्रीती काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। सच प्रीती गढ़ तोड़े हउमें हंगत, साची सिख्या इक समझाईआ। सच प्रीती कोई ना जाणे पंडत, पढ़यां सार कोए ना पाईआ। सच प्रीती कोई ना होवे मंगत, मंगयां हथ्थ किसे ना आईआ। सच प्रीती गुरसिख मिलाए साची संगत, हरि सगला संग निभाईआ। सच प्रीती राह दस्से इक्को पंगत, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। सच प्रीती हरि दी संगत, दिवस रैण रही कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट हो के वाली दो जहान, सच प्रीती इक निशान, निशाना आपणा नाम झुलाईआ।