९ हाढ़ २०२० बिक्रमी पिण्ड कल्ला संगत दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
सच प्रीत लई कमा, हरि आपणा वेस वटाईआ। साची रीत लई चला, मार्ग इक्को इक समझाईआ। सच प्रीत लई सुहा, काया काअबा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचाईआ। सच प्रीत कीती मात, सो साहिब फेरा पाईआ। सच प्रीती दस्सया जाप, आत्म परमात्म इक पढ़ाईआ। सच प्रीत प्रभ पाया साख्यात, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। सच प्रीत प्याला मिले आबे हयात, हयाती हरिजन दए बदलाईआ। सच प्रीत करे कायनात, कादर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सच प्रीत करे करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। पूरब लहिणा लेख विचार, देवण देणा आप जणाइंदा। प्रगट हो विच संसार, कल कल्की फेरा पाइंदा। साची सखीआं मंगलचार, एका राग अल्हाइंदा। महल अटल कर प्यार, सच प्रीती नाता जोड़ जुड़ाइंदा। अन्दर बाहर हो उज्यार, नूर नूराना डगमगाइंदा। गृह मन्दिर ठांडा दरबार, सच घर इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे प्रभ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सन्त सुहेले सज्जण लभ्भ, सिख्या इक दृढ़ाईआ। मेल मिलावा घर साचे झब्ब, झल्लक आपणा नूर वखाईआ। प्रेम प्रीत प्याए मध, मधुर रस वखाईआ। जगत दुआरा पार हद्द, किनारा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रीतम प्यारा, श्री भगवान इक अख्वाइंदा। आदि जुगादि रहे न्यारा, जग करता हथ्थ किसे ना आइंदा। लभ्भ लभ्भ थक्के गुर अवतारा, पीर पैगम्बर बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह शुकर मनाइंदा। सजदा सीस जगदीश करन परवरदिगारा, चरण कँवल धवल सर्ब ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक्को वेर मेहरवान आप लगाइंदा। सच प्रीत दी रख दे गए उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। चार युग दस्सदे गए ठीक, निशाना इक्को इक समझाईआ। श्री भगवान प्रगट होवे आप अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। भगत भगवान करे काया ठांडी सीत, सीतल धार इक वहाईआ। दो जहान सुणाए सच्चा संगीत, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। घर मन्दिर घर मसीत, गुरू दर घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती इक लगाईआ। सच प्रीती पहली वार, सो साहिब आप कराईआ। निरगुण निरगुण हो उज्यार, नूर नूराना नूर रुशनाईआ। सरगुण सरगुण बन्न्हे धार, गोबिन्द गोबिन्द गंढ्ढ पुआईआ। साचा सोहला बोल जैकार, आपणा नाउँ आप दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म पुरख नार, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। सेज सुहञ्जणी कर तैयार, घर वस्त्र
इक विछाईआ। फूलन बरखा अपर अपार, नाम सुगंधी नाल मिलाईआ। वेखे विगसे वेखणहार शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख सवाणी नौजवान, जगत पटारी रूप वड्याईआ। जोबन जवानी लए हुलार, लोकमात लए अंगड़ाईआ। निज नेत्र बन्न्हे धार, सुरमा इक्को इक पाईआ। दन्द दन्दासा अपर अपार, गुरमुख गुर गुर नाउँ सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक बंधाईआ। सच प्रीत कन्त कन्तूहल, नर नरायण आप बंधाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी चुकावणहारा मूल, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। बख्शणहारा चरण मस्तक साची धूढ़, धूढ़ी टिक्का इक लगाइंदा । चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, मूर्ख मूढ़्हे आपणे धंदे लाइंदा। नाम चढ़ाए इक्को गूढ़, आदि जुगादि जुग चौकड़ी उतर कदे ना जाइंदा। दाता दानी योद्धा सूर, सूरबीर आप अख्वाइंदा। सर्ब कला भरपूर, शाह पातशाह आपणा नाउँ वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। सच प्रीती सच सिँघासण, सोभावन्त आप कमाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। आत्म परमात्म बणाए साथन, जोड़ी इक्को घर जोड़ जुड़ाईआ। सच चढ़ाए आपणे राथन, बण रथवाही सेव कमाईआ। इक सुणाए अगम्मी गाथन, सोहँ करे सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। आत्म कहे मैं तेरी गोली, प्रभ तेरे चरण निमस्कारया। धन्न भाग चाढ़्हें डोली, शाह पातशाह परवरदिगारया। मेरी आसा होवे नाल गोली, तेरे चरण कँवल कँवल चरण सदा बलिहारया। प्रेम प्रीती बन्न्हां तन्द मौली, साचा सगन इक मना ल्या। मैं घूँगट चुक्कां हौली हौली, मुखड़ा नूर हाज़र हज़ूर तेरे दर वखा ल्या। मेरी समझें तूं बोली, साहिब तुध बिन मेरा संग ना कोए निभा रिहा। मेरी सुहाग मींढी पुरख अकाल इक्को खोली, दूजा कन्त नज़र कोए ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप लग्गा रिहा। सच प्रीती ला प्रभ एक, इक्को ओट तकाईआ। सच स्वामी लवां वेख, निज घर आपणे दर्शन पाईआ। पा गलवकड़ी करां हेत, हितकारी तेरी वड वड्याईआ। सदा रखीं साया हेठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नित नवित्त तेरा मुखड़ा लवां देख, निउँ निउँ तेरे लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सरन सरनाईआ। आत्म कहे मैं तेरी नारी, नर नरायण ओट तकाईआ। कोझी कमली कर प्यारी, मेहर नज़र इक उठाईआ। तेरी धूढ़ नाल तन मन रही शृंगारी, वस्त्र भूशन इक्को इक हंढ्ढाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन लख चुरासी विच फिरदी रही कुआरी, साचा कन्त नज़र कोए ना आईआ। जो मिल्या सो निभया चार दिहाढ़ी, अन्तिम नाता गया तुड़ाईआ। कोटन कोटि तत्त सरीर वेख्या बण संसारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर
तेरा इक तकाईआ। आत्म कहे मैं तेरी दासी, दासन दास रूप वटाईआ। किरपा कर घनकपुर वासी, मेहरवान होणा आप सहाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाशी, समझ सके कोए ना राईआ। लख चुरासी रहे उदासी, सीतल सति सांतक ना कोए कराईआ। मेरी इक्को इक सच्ची ख्वाहिशी, ख्वाहिश तेरे नाल मिलाईआ। श्री भगवान मेरे अन्दर वड़ के कर तलाशी, बिन तेरे नज़र कोए ना आईआ। मैं तेरे प्रेम प्यार दी सदा प्यासी, जगत नाता ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। हरि आत्म सच दृढ़ाउदा ए। परमात्म भेव चुकाउदा ए। साचा नाता इक्को वखाउदा ए। पुरख बिधाता पड़दा लौंहदा ए। सेज सुहञ्जणी इक सुहाउदा ए। जोती नूर जोत रुशनाउदा ए। शब्द अगम्मी राग अलाउदा ए। बिन थम्मीं गगन वसाउदा ए। बिन जम्मीं नार प्रनाउदा ए। बिन मंमी मात बणाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताउदा ए। हरि आत्म सति समझाउदा ए। धुर संदेस इक अलाउदा ए। फड़ बांहों राहे पाउदा ए। मार्ग इक्को इक वखाउदा ए। प्रीत चरण कँवल लगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाउँदा ए। जो प्रीती सच कमावेगा। सो आत्म परमात्म सच्चे भावेगा। आदम आपणा रंग रंगावेगा। ख़ादम बण के सेव कमावेगा। बादल बण के मेघ बरसावेगा। आदल बण के इन्साफ़ कमावेगा। सागर बण के गहर गम्भीर हो जावेगा। गागर बण के काया चोला तन हंढ्ढावेगा। सौदागर बण के वणज करावेगा। बहादर बण के हुक्म मनावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म लेखा वेख वखावेगा। जो आत्म राह तकाएगी। सच दुआरे मिलणे आएगी। लोकमाती पन्ध मुकाएगी। जगत अज्ञान अन्धेर अन्ध मिटाएगी। सोहँ ढोला छन्द गाएगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे मन्दिर सोभा पाएगी। प्रभ मैं तेरे मन्दिर आवांगी। नेत्र नैणां नीर वहावांगी। गल हन्झूआं हार परोवांगी। धूढ़ी टिक्का मस्तक लावांगी। कूड़ी क्रिया मोह तजावांगी । तेरे नाल छोह, आपणी बणत बणावांगी। अन्त तेरे जोगी हो, तेरे दर ते अलख जगावांगी। तेरा नाम सच्चा सो, सो साहिब तेरा दर्शन पावांगी । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रीतम प्रीती इक जणावांगी। जिस वेले दर ते आवेंगी। चरणां सीस झुकावेंगी। घर परमेश्वर आपणा पावेंगी। चरण दासी बण हमेश, घर साचे सेव कमावेंगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, प्रीतम इक्को इक हंढ्ढावेंगी। मैं प्रीतम इक हंढ्ढावांगी। दूजी अक्ख ना कोए उठावांगी। लख चुरासी वेखां कक्ख, कक्ख अग्नी नाल जलावांगी। मेरा भरतम्बर इक समरथ, भरता इक्को इक मनावांगी। जिस ने रचया मात सुअम्बर, तिस दी
आदि अन्त अख्वावांगी। लख चुरासी झूठा अडम्बर, काया चोला अन्त बदलावांगी। इक्को वेखां सोहणा मन्दिर, घर साचे दर्शन पावांगी। जिस घर वसे साहिब मेरा अन्दर, तिस दर ते अलख जगावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती इक्को घर लगावांगी। सच प्रीत इक्को लग्गेगी। निर्मल जोत जोती जगेगी। नाम चोट शब्द वज्जेगी। गुरमुख नारी घर मन्दिर बहि के सजेगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त आपणा पर्दा कज्जेगी। अन्त तेरी ओट रखावांगी। दूजा शौक ना कोए हंढ्ढावांगी। मौज तेरा प्रेम झोली पावांगी। सच सच करां नेम, कीता कौल भुल्ल ना जावांगी। तेरी प्रीती वेखी उत्ते हेम, कुण्ट आपणा रंग रंगावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर सज्जण वेख वखावांगी। जो सज्जण वेखण आएगी। मुख पड़दा जगत उठाएगी। सति स्वामी दर्शन पाएगी। आपणी कहाणी सर्ब भुल्ल जाएगी। बण के साची राणी, साचा टिक्का मस्तक लाएगी। इक्को पढ़े अगम्मी बाणी, तू ही तू राग सुणाएगी। मैं साहिब तेरी सवाणी, सुंञां घर फेर वसाएगी। प्रभ ठाकर इक्को हाणी, बिरध बाल समझण कोए ना जाएगी। जिस दर मिले ठंडा पाणी, अमृत बूँद मुख चुआएगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीती इक्को घर वखाएगी। मेरा प्रीतम मिले अन्त, अन्तष्करन कोए रहिण ना पाईआ। मेरा प्रीतम मिले कन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेरा प्रीतम मिले बेअन्त, बेपरवाही धार वखाईआ। मेरा प्रीतम मिले अगणत, गणती गणत सके ना कोए राईआ। मेरा प्रीतम मिले मंत, मैं इक्को नाम ध्याईआ। मेरा प्रीतम मिले पंडत, करे सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक वखाईआ। प्रीतम कहे गुरमुख आवे लाड़ी, दूल्हा इक्को इक हंढ्ढाईआ। जन्म जन्म जो रही कुआरी, कर्म कर्म शृंगार हंढ्ढाईआ। चार कुण्ट हुन्दी रही ख्वारी, कूड़ी क्रिया बन्धन पाईआ। लग्गदी टुट्टदी रही यारी, अन्त तोड़ ना कोए निभाईआ। कदे प्यार दए ख्वारी, कदे सुहाग रंडेपा कदे कदे हंढ्ढाईआ। कदे सौहरे कदे पेईए पेके सौहरे सार किसे ना पाईआ। रोंदी रही सदा जुग चारी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। लोकीं कहिन्दे रहे कुचज्जी डारी, सीस प्यार ना कोए रखाईआ। तन माटी ख़ाक हंढ्ढाउदी रही वारो वारी, नित नित आपणा आसण लाईआ। प्रभ मिल्या ना मीत मुरारी, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, प्रीती आपणे नाल लगाईआ। आत्म कहे मैं कुआर कन्या, मेरा जोबन हथ्थ किसे ना आईआ। जिस मैनूं वरया मैं उहनूं भन्नया, भाण्डा साबत कोए नज़र ना आईआ। कोटन कोटि जीव जंत डन्नया, लोकमात वेख वखाईआ। मेरा भेव ना पाया नेत्र अन्नया, मेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। धन्न भाग कलिजुग
अन्त श्री भगवान इक्को मन्नया, मेरी मिन्नत लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। मन्नया प्रभ मेरा ठाकर, ठग्गी करन कोए ना आईआ। कोझी कमली देवे आदर, नैणहीण लए उठाईआ। किरपा करे करीम कादर, कामल मुर्शद होए सहाईआ। मेरा लेखा करे उजागर, भुलेखा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। प्रेम प्रीती करने आई, आपणी आस रखाईआ। नाल ना दिसे मात पित भैण भाई, सज्जण संग ना कोए रखाईआ। पुत्तर धी ना कोए जवाई, दोहत पोत ना वंड वंडाईआ। नार कन्त ना उंगली लाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। दर तेरे ते आई दुहागण, नेत्र रोवे मारे धाईंआ। तुध बिन कवण बणावे सुहागण, मींढी सीस कवण गुंदाईआ। नाल दिसे ना कोई लागण, साथी संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी प्रीत प्रभू मोहे भाईआ। जे कर प्रीत करनी सच मेरी, हरि सतिगुर आप जणाईआ। मेरे भगतां दी बण चेरी, गोली आपणा रूप वटाईआ। अन्दर वड़ जा ढाह के ढेरी, मैं ममता मोह मिटाईआ। डर जाईं ना वेख अन्ध अन्धेरी, भय सिर ना कोए जणाईआ। सच दुआरे हो जा चेरी, चरण कँवल मिले वड्याईआ। अन्दर वड़ के कह प्रभू मैं तेरी, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन भगतां आत्म होर ना कोए प्रनाईआ। मैं भगतां अन्दर रहिंदी आ। नित भाणा तेरा सहिंदी आ। उठ उठ के नाम तेरा लैंदी आ। तेरे विछोड़े विच रुस रुस बहिंदी आ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बिन प्रीतम प्रीती होर ना कोई वेंहदी आ। तेरी प्रीती लेखे लावांगा। साची रीती इक चलावांगा। मीठी मीठी बात सुणावांगा। अनडीठी तार हिलावांगा। पिछली कीती भुल बख्शावांगा। अग्गे घर आपणे कीमत पावांगा। एह वक्त सुहेला मिल्या गनीमत, तेरा लेखा आपणे लेखे लावांगा। तू बण सच तरीमत, त्रिया तेरा रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती तोड़ निभावांगा। प्रभू की प्रीत तोड़ निभाएंगा। जगत विछोड़ा पन्ध मुकाएंगा। की तैनूं साडी लोड़, कोझे कमलयां गल लाएंगा। वेखीं दर तों ना देवीं होड़, बेपरवाह बेपरवाही विच ना भुलाएंगा। फड़या पल्लू ना जावीं छोड़, छुटकारा लोकमात कराएंगा। तुध बिन नज़र ना आवे होर, हरि जू आपणे घर वसाएंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे सोभा पाएंगा। जो आत्म भगतां अन्दर आईआ। प्रभ साचे आप प्रनाईआ। ना कोई सौहरा पेईआ ना कोई पिता माईआ। ना कोई भैणा भय्या, जीजा रूप ना कोए वटाईआ। प्रभ इक्को सच्चा सईया, साहिब सतिगुर दए सरनाईआ। इक चढ़ाए नाम नईया,
नौका इक्को इक चलाईआ। जिस दी ओट रखी ढय्या, सो साहिब वेखण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फड़ उठाए अगम्मी बहीआ, आप आपणी दया कमाईआ। मेरी बहीआ ना कोई हथ्थ, तत्त नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, दर तेरे तेरी भाईआ। तूं सब कुछ देणा दस्स, मैं मन्नां तेरी रज़ाईआ। घर मेरे आ के वस, मेरी आस ना होए पराईआ। बिन रसना जिह्वा दन्दां हस्स, हँस मुख तेरी सरनाईआ। मैं सुणया तूं ग़रीब निमाणयां गावें जस, जन भगतां दएं वड्याईआ। तेरे प्रेम अन्दर होया इकट्ठ, तेरी प्रीती नाल कुड़माईआ। तेरे वैराग अन्दर रहे ढट्ठ, तेरा बिरहों विछोड़ा रिहा सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ। आओ आस करां पूरी, श्री भगवान आप जणाईआ। आत्म मिले परमात्म नूरी, नूर नूराना नूर चमकाईआ। इक्को मन्दिर इक्को हज़ूरी हज़रत इक्को नज़री आईआ। इक्को वसे नेड़े दूरी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा दृढ़ाईआ। श्री भगवान दर तेरे सच्चे आवांगी। आ के पिछला हाल सुणावांगी। दु:ख दर्द फोल फुलावांगी। बण निमाणी अर्ज़ जणावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आ के वेखां तेरा घर, हाढ़ सतारां वीह सौ वीह बिक्रमी दोए जोड़ वास्ता पावांगी।
१० हाढ़ २०२० बिक्रमी पिण्ड कल्ला संगत दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
आत्म परमात्म प्रीत दस्सी, दरस दीदार बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं विच उठ उठ नस्सी, आपणा आप भुलाईआ। ना रोवे ना मुखड़े हस्सी, मुस्कराहट ना कोए लिआईआ। अन्दरे अन्दर होई बेवसी, व्याकल हो के दए दुहाईआ। लेखा कोए ना पुनूं सस्सी, जिस साहिब मिल्या सतिगुर माहीआ। सच्चा वणज कराए हथ्थीं, नाम इक्को हट्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक जणाईआ। सच प्रीत दस्से घर मीआं, साची बीवी आप समझाइंदा। जिस ने दीआ तेरा जीआ, सो जीवण दाता वेख वखाइंदा। दर मिलण दा इक्को हीआ, नर हरि आप समझाइंदा। मिले विछोड़ा विछुनी पीआ, विछड़े आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप वखाइंदा। सच प्रीती दस्से मीत, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। आत्म आत्म आ नज़दीक, परमात्म परमात्म पड़दा लाहीआ। धार अगम्म वेख बारीक, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। सदा सदा सद रखी उडीक, नित नित ध्यान लगाईआ। दर दर मंगी दरवेशी भीख, अलख अलख जगाईआ। जुग जुग सिख्या लई सीख, करी मात पढ़ाईआ। हथ्थ ना आई प्रभू प्रीत, साची गंढ्ढ
ना कोए पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कहाणी आप जणाईआ। सच प्रीती सच कहाणी, हरि करता आप जणाइंदा। गुरमुख बणना साची राणी, राजन इक्को वड वडियाइंदा। आत्म पढ़नी परमात्म बाणी, सोहँ ढोला राग सुणाइंदा। निझर पीणा ठंडा पाणी, अमृत रस आप झिराइंदा। दर ते रहिणा बण निमाणी, हउमें हंगता मेट मिटाइंदा। नाता तुटे चार खाणी, चार कुण्ट पन्ध मुकाइंदा। वेखणहारा तरल जवानी, जोबन आपणा आप समझाइंदा। जे तूं कहें आदि शक्ति भवानी, तेरी शक्ति शक़ विच रखाइंदा। जे तूं कहें दर निमाणी, फड़ बांहों गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक वडियाइंदा। सच प्रीती दस्से दिलदार, दिलबर आपणा भेव खुल्हाईआ। आ महिंढ्ढे सज्जण यार, हभ्भ किछ तेरी झोली पाईआ। मिंझों तेरा इक प्यार, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। तेरा खटोला अगम्म अपार, झकोला इक्को इक दिवाईआ। पड़दा उहला दे नवार, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। साचा तोला बण करतार, करते आपणा फेरा पाईआ। नेत्र रोवे सर्ब संसार, लख चुरासी दए दुहाईआ । नर हरि करे ना कोए प्यार, घर वज्जे ना सच वधाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, चन्द चांदना ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को इक दरसाईआ। सच्चा मार्ग सतिगुर टेक, ओट एकँकार जणाईआ। आदि जुगादी जाणे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ । निरगुण सरगुण धारे भेख, भेख अवल्लड़ा आप वटाईआ। नाउँ रख नर नरेश, शाह पातशाह फेरा पाईआ। वेख वखाणे ब्रह्मा विष्न महेष, शंकर गणपति आपणी गंढ्ढ पुआईआ। निरगुण निरगुण कर कर हेत, सरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, मेहर नज़र उठाइंदा। दर ठांडा वेख दरबार, दरगाह साची रूप बदलाइंदा। धुर फ़रमाना देवे एका वार, एका हुक्म सुणाइंदा। जिस वेले साहिब दा लग्गे सच दरबार, सच सिँघासण आसण लाइंदा। नौ सिख रहिण पहरेदार, नौ दुआरे सेवा लाइंदा। जो जन बोले अन्दर बाहर, फड़ बांहों बाहर कढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धुर दी बाणी आप लिखाइंदा। नौ दुआरे नौ दर वेख, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। सति सतिवादी लिखे लेख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिन्हां प्रभ दर्शन दा होए हेत, सो गुरमुख अन्दर आईआ। बाकी दूर दुराडे लैण वेख, रौला पावणवाला अन्दर बहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। अन्दर वड़ जो रसना बोले, श्री भगवान वेख वखाईआ। कूड़ी काया कूड़े चोले, कम्म किसे ना आईआ। जिन्हां अन्तर पुरख अबिनाशी मौले, सो नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा, एकँकारा हरि निरँकारा एका वार सुणाईआ।