पुस्तकालयभाग १४

१० हाढ़ २०२० बिक्रमी सोहण सिँघ राम पुर दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल

सच प्रीत सतिगुर कमाए, निहकर्मी दया कमाईआ। सच प्रीत नाल भगत रखाए, भगवन आपणे अंग लगाईआ। सच प्रीत हरि सन्त जगाए, सच सुहेले नाल मिलाईआ। सच प्रीत गुरमुख उठाए, गुर गुर आपणी गंढ्ढ पुआईआ। सच प्रीत गुरसिख रलाए, जुग विछड़े वेख वखाईआ। सच प्रीत उज्जल मुख कराए, दुरमति मैल धुआईआ। सच प्रीत घर सुख उपजाए, गृह मेला बेपरवाहीआ। सच प्रीत गुर चेला आप उठाए, निरगुण निरगुण दए वड्याईआ। सच प्रीत सज्जण सुहेला वेखण आए, नर हरि आपणा फेरा पाईआ। सच प्रीत इक इकेला आप कमाए, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सच प्रीत भगतां संग, सो साहिब आप कमाईआ। सच प्रीत सन्त अनन्द, अनन्द अनन्द दरसाईआ। सच प्रीत गुरमुख चन्द, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सच प्रीत गुरसिख रंग, रंग इक्को इक वखाईआ। सच प्रीत जन भगत दुआरे आपे लँघ, वेखणहारा वेख वखाईआ। सच प्रीत सूरा सरबँग, शहिनशाह आपणी इक रखाईआ। सच प्रीत टुट्टी गंढ्ढ, पल्लू आपणा आप बंधाईआ। सच प्रीत सुहागी छन्द, अन्तर आत्म करे पढ़ाईआ। सच प्रीत गुरमुख विरला लए मंग, बिन हरिजन हथ्थ किसे ना आईआ। सच प्रीत दो जहान वजाए मृदंग, मर्द मर्दाना आप वजाईआ। सच प्रीत नाता तोड़े कूड़ी क्रिया रंड, घर मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सच प्रीत दिवस रैण, हरि सतिगुर आप कमाईआ। सच प्रीत चुकाए लहिणा देण, पूरब लेखा झोली पाईआ। सच प्रीत खोल्हे एका नैण, निज नैण पड़दा लाहीआ। सच प्रीत नाता तुटे भाई भैण, साक सैण इक्को नज़री आईआ। सच प्रीत रसना जिह्वा सारे कहिण, बिन गुरमुख सज्जण करन कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। सच प्रीती एका सतिगुर, गुर शब्दी आप जणाइंदा। सच प्रीत लेखा धुर, मस्तक लहिणा वेख वखाइंदा। सच प्रीती सरन सरनाई जुड़, नाता बिधाता मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वरताइंदा। सच प्रीती जगदीशर हरि, हरि वड्डा आप कमाईआ। सच प्रीती नर नरायण घर, बेअन्त ख़ुशी मनाईआ। सच प्रीती इक दूजे बंधाए लड़, घर पल्लू गंढ्ढ वखाईआ। सच प्रीती

नाता जोड़ नारी नर, नरायण इक्को इक वखाईआ। सच प्रीती किला तोड़ हँकारी गढ़, काया काअबा वेख वखाईआ। सच प्रीती गुरमुख अन्दर जाए वड़, घर साचे सोभा पाईआ। सच प्रीती सन्त सुहेले लए फड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक दृढ़ाईआ। सच प्रीती एका मन्दिर, ठाकर इक्को इक जणाईआ। सच प्रीती साचे अन्दर, साहिब सतिगुर आप कमाईआ। सच प्रीती सदा बख्शंदन, बख्शश करे थाउँ थाईंआ। सच प्रीती धुर दा चन्दन, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। सच प्रीती आदि बन्दन, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। सच प्रीत सारे मंगण, प्रीत विच आपणा आप घोली घोल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सच प्रीत करे प्रभ एक, एकँकार बेपरवाहीआ। सच प्रीत धुर दा लेख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सच प्रीत वटाए आपणा भेख, भेखी आपणी कल धराईआ। सच प्रीत करे आदेस, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। सच प्रीती खोल्हे भेत, पड़दा दूई द्वैत मिटाईआ। सच प्रीती साचा हेत, गुरमुख गुरमुख रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सच प्रीती धुर दा राज, श्री भगवान आप जणाइंदा। सच प्रीती साचे घर लगावे वाज, धुर संदेसा आप लगाइंदा। सच प्रीत कमाए मोहण माधव माध, मधुर रस आपणी धुन अल्हाइंदा। सच प्रीत लभ्भ लभ्भ थक्के कोटन सन्त साध, लभ्भयां सार कोए ना पाइंदा। सच प्रीती सारे करदे याद, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां सुणे आप फ़रयाद, घर साचे फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची इच्छया इक दृढ़ाइंदा। साची इच्छया देवे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। तेरा मेरा इक्को जाप, आत्म परमात्म दए समझाईआ। सृष्ट सबाई नाता ख़ाक, अन्त ख़ाकी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सच प्रीत दृढ़ विश्वाश, दृष्ट इष्ट इक्को इक जणाइंदा। सच प्रीती पूरन धरवास, प्रभ एका राह वखाइंदा। सच प्रीती सदा साथ, ठग्ग चोर लुट्ट कोए ना जाइंदा। सच प्रीती धुर सुहाग, हरि कन्त मेल मिलाइंदा। सच प्रीत बुझाए आग, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। सच प्रीत खेल तमाश, हरि करता आप कराइंदा। सच प्रीत मण्डल रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाइंदा। सच प्रीत आत्म आस, जन भगतां वेख वखाइंदा। सच प्रीती अन्दर कोई ना होए उदास, दुखियां दर्द दर्द मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक वखाइंदा। सच प्रीती साची कूट, घर इक्को इक वसाईआ। सच प्रीती नाता तोड़े जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया मोह मिटाईआ। सच प्रीती उपर सतिगुर साहिब जाए तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच प्रीती साचा

जाम पीवे घुट्ट, अमृत इक्को नज़री आईआ। सच प्रीती अन्दर जन भगतां चढ़या चोट, चोटी इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सच प्रीती पारब्रह्म ब्रह्म इक्को वार जणाईआ। तूं मेरा हुक्म लैणा मन्न, शाह पातशाह सच जणाईआ। पिछली कीती दे डंन, माया ममता मोह मिटाईआ। अग्गे सुण ला कन्न, बिन कन्नां आप दृढ़ाईआ। जो उपजे सो गुरमुख चन्न, दूजा कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई भगतां आप, आपणी दया कमाईआ। सोहँ ढोला दए जाप, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। नौ दुआरे डस्से ना डस्सणी सांप, ममता मोह ना होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई प्रभ मित्र मीता, मेहर नज़र उठाइंदा। इक अर्जन सुणाई गीता, अठ दस मेल मिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम ठांडा सीता, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। धाम अनडिठ इक्को डीठा, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। काया चोला करे रस मीठा, दु:ख दर्द सर्ब गवाइंदा। बिन अक्खां वखाए सीसा, बिन नेत्र नैण रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां आप वडियाइंदा। जन भगतां वडयाए वडयावण जोग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। जिन्हां मेला धुर संजोग, घर साचे लए मिलाईआ। नाम सुणाए सोहँ श्लोक, ढोला इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सरन कोए ना आईआ। सति सति दा सति विहारा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। कर्म कर्म दा पार किनारा, निहकर्मी आपणी दया कमाईआ। इक्को सोहे भगत दुआरा, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। निर्मल दीआ कर उज्यारा, दीपक जोत करे रुशनाईआ। जन भगत वखाए दया कमाए ठांडा दरबारा, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। सो मन्दिर सच प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्को दान, सच प्रीती झोली पाईआ।

११ हाढ़ २०२० बिक्रमी ऊधम सिँघ, बलवन्त सिँघ जलालाबाद दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल

सच प्रीत श्री भगवान, आदि जुगादि सर्ब मंग मंगाईआ। विष्नूं कहे मैं करां परवान, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। ब्रह्मा कहे मैं सुणां ज्ञान, तेरा नाउँ वड्डी वड्याईआ। शंकर कहे मैं करां ध्यान, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। त्रैगुण कहे मैं मंगां दान, झोली तेरे अग्गे डाहीआ। पंज तत्त कहे मैं तेरा निशान, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। आत्म कहे मैं तेरा

माण, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्म कहे मैं रखां तेरी आण, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। जीव कहे ईश करे कल्याण, हरि करता बेपरवाहीआ। लख चुरासी कहे घट घट वसे आण, हर घट बैठा डेरा लाईआ। गुर अवतार गायण गान, तेरा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। भगत भगवन्त करन परवान, आप आपा मेट मिटाईआ। सन्त सज्जण धूढ़ी करन इश्नान, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। गुरमुख गुर सतिगुर वेखण मार ध्यान, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। गुरसिख विटहु कुरबान, निमख निमख कटाईआ। जिस उपर होवे आप मेहरवान प्रभ मेहर नज़र उठाईआ। तिस देवे प्रीती दान, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। सो गुरमुख गुरसिख सज्जण होए परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वरताईआ। प्रीत अन्दर खेल रच, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। सति सरूप हो प्रगट, जोती जाता डगमगाइंदा। चौदां लोक खोल्ह हट्ट, चौदां तबक पड़दा लाहइंदा। बोध अगाध जणाए गाथ, नाउँ निंरकारा सिफ्त सालाहइंदा। लख चुरासी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, गुर अवतारां धंदे लाइंदा। पीर पैगम्बरां देवे रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। भगत भगवान मेल मिलाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा राग सुणाइंदा। साचे सन्तां पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। गुरमुखां कर कर दासी दास, सेवक सेवा सर्ब जणाइंदा। गुरसिखां लेखे लाए पवण सुआस, रसना जिह्वा बत्ती दन्द वेख वखाइंदा। काया मण्डल पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण सरगुण वसे पास, निरवैर विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक रखाइंदा। सच प्रीत सारे मंगण, प्रभ उत्ते ध्यान लगाईआ। गुरमुख विरले चोली रंगण, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। नाम निधान घर सुणाए मृदंगण, ढोला इक्को इक गाईआ। नौ दुआर जगत ख्वार पार लँघण, गृह मन्दिर इक्को नज़री आईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश सति सतिवादी वेखण चन्नण, चन्द चांदनी मुख शरमाईआ। आत्म परमात्म दोए जोड़ करे बन्दन, सीस जगदीश इक झुकाईआ। सोहला राग ढोला छन्दन, बोध अगाध गीत गोबिन्द सुणाईआ। आत्म रस निझर धार परमानंदन, परम पुरख दए वड्याईआ। ठाकर स्वामी सदा सदा बख्शंदन, बख्शश आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां टिक्का लाए इक्को चन्दण, चन्दन आपणा नाम जणाईआ। लख चुरासी आवण जावण कटे फंदण, राए धर्म ना दए सजाईआ। दिवस रैण घड़ी पल रहिण मंगण, मूर्त अकाल दीन दयाल आपणी गंढ्ढ पुआईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार जन भगतां देंदा आया सगण, लोकमात मार झात दर घर साचे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक रखाईआ। सच प्रीत गुरमुख गाउँदा, गा गा शुकर मनाईआ। अन्तर आत्म ध्यान

लगाउँदा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। बत्ती दन्द ना कोए हिलाउदा, रसना जिह्वा ना नाद सुणाईआ। अजपा जाप विच समाउदा, मन का मणका आप भवाईआ। कूड़ी क्रिया डेरा ढाउदा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। प्रभ मिलण दा दर्शन चाहुन्दा, चारों कुण्ट भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक लगाईआ। सच प्रीत लगावे जग्ग, जग जीवण दाता आप जणाइंदा। गुरमुख मेला उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा घर वखाइंदा। जीव संसारी कूड़ी क्रिया तपे अग्ग, अग्नी तत्त सर्ब जणाइंदा। नौ दुआरे पार ना करे कोई हद्द, आसा तृष्ना गंढ्ढ वखाइंदा। आत्म सेजा मिले ना कोई पलँघ, साचा झूला ना कोए झुलाइंदा। अन्तर मिले ना आत्म अनन्द, रस रस ना कोए वखाइंदा। दूई द्वैती ढाए ना भरमां कंध, भाण्डा भरम ना कोए भंनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक रखाइंदा। सच प्रीती करन आया, सो साहिब वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लए जगाया, जागरत जोत करे रुशनाईआ। वक्त सुहेला इक सुहाया, सोभावन्त वज्जे वधाईआ। गुर चेला इक्को घर वखाया, सम्बल साचा डेरा लाईआ। सज्जण सुहेला वेख वखाया, दूसर नज़र किसे ना आईआ। साचा वेला आप समझाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी रिहा कमाईआ। सच प्रीत करन दी खातर, खैर-खाह आपणा नाम रखाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर बणउदा रिहा चातर, लोकमात दे वड्याईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा देंदा रिहा पात्र, पाती लिख लिख मात जणाईआ। नाउँ रखाया वेद शास्त्र, सिमरत पुराण रंग रंगाईआ। गीता ज्ञान वखाए गात्र, अञ्जील कुरान नाद वजाईआ। खाणी बाणी बुझाए आतश, अग्नी अग्ग बंद कराईआ। हरि दुआरे कोई ना करे साज़श, रीती इक्को इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सच प्रीत करन दा चाअ, चारों कुण्ट लख चुरासी ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ मिले मलाह, बेड़ा दो जहान चलाईआ। आत्म परमात्म लए मिला जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। साची सेजा लए बहा, सुहञ्जणी रुत्त इक वखाईआ। अनहद नादी नाद दए सुणा, अनुरागी आपणा राग अल्हाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी पड़दा देवे उठा, दहि दिशा इक्को नूर नज़री आईआ। वड स्वांगी आपणा स्वांग दए रचा, चार जुग समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रसना जिह्वा गए गा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पीर पैगम्बर मन्नदे रहे ख़ुदा, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। जाति सफ़ाती खेल करे शहिनशाह, शाह पातशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आबे हयाती जाम दए प्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप वखाईआ। सति प्रीती पावणहारा, परम पुरख आप अख्वाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग

जुग चौकड़ी रिहा कुआरा, सेहरा सीस ना कोए गुंदाइंदा। लख चुरासी वेंहदा रिहा वारो वारा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां हुक्म मनाइंदा। पंज तत्त सब नूं देंदा रिहा अधारा, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। शब्द अगम्मी बण लिखारा, कातब आपणी कलम चलाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतारा, साझा यारा इक अख्वाइंदा। हक़ हकीकत बोल जैकारा, नौबत आपणी नाम वजाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, बेनज़ीर आपणी कार कमाइंदा। मुकामे हक़ खोल्ह किवाड़ा, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। निर्मल दीआ जोत प्रकाश कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख ना कोए समझाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दर ते रहे भिखारा, खाली झोली सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक वखाइंदा। सच प्रीता करे प्रभ मीता, मित्र प्यारा वड वड्याईआ। सतिजुग चलाए साची रीता, कलिजुग कूड़ कुड़यार मिटाईआ। लख चुरासी वेखे नीता, घट घट रिहा समाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव खुल्हाए अठारां ध्याए गीता, काहन बंसुरी नाम वजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लेखा जाणे बीस बीसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। साची खेल करे गोबिन्द, गहर गम्भीर नाउँ धराइंदा। भगत भगवान उपजाए साची बिंद, सुत नादी वेख वखाइंदा। देवे वड्याई दो जहानां भारत हिंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। चार वरनां इक आधार, ऊँच नीच ना कोए वडियाइंदा। साची सरना सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा । सच प्रीत गुरमुख कमाउदे, अन्तर इक ध्यान लगाईआ। सोवत जागत नाम ध्याउदे, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। ढोले गीत सुहागी छन्द अलाउदे, ला ला ख़ुशी मनाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर स्वामी नित दर्शन पाउदे, दीदार इक्को इक वखाईआ। जगत वासना परे हटाउदे, दुरमति मैल रहे ना राईआ। श्री भगवान सर्ब सुख दाता इक ध्याउदे, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। अमरापद घर साचे पाउदे, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या वड बलकार, योद्धा सूरबीर जणाइंदा। जिस दा लेख सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा बन्दन पाइंदा। तिस दे सीस सोहे दस्तार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करता पुरख, हरि प्रीतम बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण कर तरस, दुखियां दर्द दए गुआईआ। जगत तृष्ना मेट हरस, हवस होर ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या नाम अगम्म, हरि

अगम्मड़ा आप समझाइंदा। पवन स्वास ना कोए दम, थित वार रूप ना कोए वटाइंदा। हरख सोग ना कोए ग़म, ग़मी ख़ुशी नाल मिलाइंदा। लेखे लग्गे हड्ड मास नाड़ी चम्म, चम्म दृष्टी पड़दा लाहइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप वखाइंदा। साचा रंग चढ़े चलूल, लोकमात उतर ना जाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग श्री भगवान ना गया भूल, भुल्लयां आपणे नाल मिलाईआ। नर हरि नरायण आया कन्तूहल, घर फेरा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती सच असूल, गुरमुख सज्जण करनी पए कबूल, काया काअबा घर घर विच आप जणाइंदा। काया काअबा घर दरवेश, घर बैठा अलख जगाईआ। कलिजुग चले कोई ना पेश, चारों कुण्ट रिहा कुरलाईआ। बौहड़ी बौहड़ी कर के करे हेत, हितकारी आपणा नाउँ जणाईआ। अन्दर वड़ के किसे हथ्थ ना आवे भेत, लभ्भ लभ्भ थक्की जगत लोकाईआ। निज नेत्र कोई लए ना पेख, पेखणहारा आपणा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीत बैठ अतीत इक्को गुण वखाईआ। सच प्रीत सर्ब दा सुख, सुख आत्म इक उपजाईआ। सच प्रीत उज्जल करे मुख, देवे माण वड्याईआ। सच प्रीत सफल कराए गुजरी कुख्ख, कुक्ख गुजरी वेख वखाइंदा। सच प्रीत तेग़ बहादर कहे पुत्त, पंज तत्त काया मेल मिलाइंदा। सच प्रीत सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। सच प्रीत अन्दर ठाकर स्वामी लए पुच्छ, श्री भगवान आपणा पड़दा लाहइंदा। सच प्रीत अन्दर गुरमुख बहे चुप्प, सुन्न समाध ध्यान रखाइंदा। सच प्रीत अन्दर गुरमुख कोए ना बहे लुक, फड़ बांहों बाहर कढ्ढाइंदा। सच प्रीत निर्मल प्रकाश निर्मल जोत, जोती जौत जोत रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल डूंग्घा सागर, नज़र किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई लभ्भे काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। श्री भगवान कहे मैं होवां उजागर, जिस जन दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वणज इक्को इक वखाईआ। साचा वणज करो हरि मीत, मित्र प्यारा आप दृढ़ाईआ। सचखण्ड दा साचा गीत, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। सतिजुग दा साचा बीज, जन भगत क्यारी अन्तर आत्म सिंच हरी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे साची रीझ, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर अन्दर सच दलील, हरि साचा सच जणाइंदा। दरगाह साची लभ्भे ना कोए वकील, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए कराइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी साहिब सदा छैल छबील, शहिनशाह आपणे रंग समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मन्दिर इक वडियाइंदा। साचा मन्दिर सोहणा लग्गा, गुरमुख आपणा बल

वखाईआ। घर आत्म परमात्म देवे सद्दा, सच संदेसा इक अल्हाईआ। इक दूजे दी पार कर लईए हद्दा, दस्म दुआरी इक्को घर वसाईआ। जिस मन्दिर बहि के हरि जू सजा, तिस सिँघासण मिले वड्याईआ। जिस सब दा पड़दा कज्जा, गोपाल स्वामी ठाकर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। तेरी प्रीती दी साची लोड़, प्रभ अग्गे सर्ब जणाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा जोड़, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। साचे मन्दिर चढ़ के घोड़, दो जहानां वेखणा चाईं चाईंआ। कलिजुग अन्त तेरे भगतां पई तेरी लोड़, दूजा सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या देवे आप, बेपरवाह दया कमाइंदा। सतिजुग दा साचा जाप, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। दुरमति मैल धो करे पाकी पाक, पतित पुनीत रूप वटाइंदा। घर सज्जण मेला साक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल प्रीती अन्दर, श्री भगवान आप जणाईआ। हरि का नूर साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। सृष्ट सबाई दिसे खण्डर, चारों कुण्ट सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता करनी आप कमाईआ। करता करनी करे आप, आप आपणा खेल रचाइंदा। आदि जुगादी दो जहानां बण बण माई बाप, लख चुरासी आपणी गोद उठाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सज्जण साक, सगला संग, निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक अल्हाइंदा। सच स्नेहुड़ा गुरमुख सज्जण, हरि सतिगुर आप सुणाईआ। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। हरि प्रीत जो रहिण मग्न, तिन्हां मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप वखाईआ । रचना अन्दर सच प्रीत, हरि सतिगुर आप कमाईआ। साचा वसेरा सच मन्दिर इक मसीत, साचा हुजरा इक वखाईआ। साचा नाद धुन शब्द गीत, ढोला सच इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दान, जन भगतां आप तराईआ। भगत जन जन तारे आप, जन जनणी वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग थापण थाप, अवतार गुर पीर पैगम्बर पंज पंज खेल खलाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त रच सुअम्बर, साचा लेखा आप मुकाइंदा। सर्ब जीआं सदा भरतम्बर, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। जुग चौकड़ी करदा रहे अडम्बर, ढाह उसार आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप रखाइंदा। साचा लेखा रखे हथ्थ, मिले सच वड्याईआ। सति सरूपी देवे रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सगल वसूरे जावण लथ्थ, जिस उपर आपणी दृष्टी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साचा खेल इक वखाईआ। सच दृष्टी दस्सी भगवान, जन भगत मंग मंगाइंदा। कवण दुआरे देवें दान, दाता कवण रूप वखाइंदा। कवण वेले होवें मेहरवान, मेहर नैण नज़र उठाइंदा। कवण वेले करें फ़रमान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। कवण वेला भुल्लया फिरे अन्जाण, फड़ बांहों मार्ग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कलमा सच हदीस, साची सिख्या आप दृढ़ाइंदा। साची सिख्या साहिब सतिगुर, इक्को इक एक एक जणाईआ। साची भिख्या ल्या धुर, धुर दी झोली आप भराईआ। साचा लेखा सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, साचे धंदे आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार अगम्मी दान, दाता नज़र किसे ना आईआ। दाता नज़र ना आए बेनज़ीर, दोए लोचण बैठे ध्यान लगाईआ। जिस दी मसव्वर कोई बणाए ना सच तस्वीर, तसबी माला ना कोए लटकाईआ। जो चढ़ के बैठा चोटी अख़ीर, मंज़ल आपणा डेरा लाईआ। दर दरवेश बैठे फ़कीर शाह हकीर, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। कोए ना देवे किसे धीर, धीरजवान सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या लैणी समझ गुरसिख, गुर सतिगुर आप जणाइंदा । प्रभ सरनाई मंगणी भिख, भिच्छया इक्को इक वडियाइंदा। चार कुण्ट वेखणा दहि दिश, चारों तरफ़ पड़दा लाहइंदा। कवण बिध प्रभ रखे हिस, साचा हिस्सा वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल नज़र किसे ना आइंदा। नौजवान जोबन मता, परम पुरख इक अख्वाईआ। सच प्रीती अन्दर रता, प्रेम रंग इक चढ़ाईआ। लख चुरासी जाणे मित गता, घट घट पड़दा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा खेल वेखण आउणा, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। गुर अवतारां नैण खुल्हाउणा, पीर पैगम्बर बैठे राह तकाईआ। सब ने कलमा इक्को गाउणा, इक्को नाम पढ़ाईआ। इक्को मुर्शद हक़ मलाउणा, मुरीद इक्को नज़री आईआ। सतिगुर साहिब इक रखाउणा, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। लोक परलोक पार कराउणा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। त्रै पंज दा डेरा ढाउणा, अठ तत्त ना कोए लड़ाईआ। नौ दुआरे रंग चढ़ाउणा, दसवें मेल सच्चे माहीआ। जोत निरँजण तेल चढ़ाउणा, आदि निरँजण वेखे चाईं चाईंआ। साची सखीआं मंगल गाउणा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर सच स्वामी घर विच पाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे इक्को दान, आत्म परमात्म अन्त लए प्रनाईआ।

गुरमुख आत्म अन्त प्रनावे, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। साचा मार्ग इक लगावे, चार वरन रंग चढ़ाइंदा। अठारां बरन डेरा ढावे, कूड़ी क्रिया मोह मिटाइंदा। साचा राग इक अलावे, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करे प्रभ एक, एका हथ्थ वड्डी वड्याईआ। गुरमुख रखे साची टेक, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। निज नेत्र सब नूं लए पेख, पेखत पेखत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ।