पुस्तकालयभाग १४

११ हाढ़ २०२० बिक्रमी भलाई पुर डोगरां संगत दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल

सच प्रीत करे जग भगत, श्री भगवान ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी सुहाए वक्त, सुहञ्जणी रुत्त वड्याईआ। लेखे लाए आपणी रक्त, तन माटी कंचन रूप वटाईआ। घर आपणा वेखे परत, निज मन्दिर फेरा पाईआ। लेखा चुक्के जगत हरस, तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक जणाईआ। सच प्रीत मंगे धरू, दर इक ध्यान लगाईआ। तेरी आत्म तेरा रूह, बुत्त मेरा रंग वटाईआ। तेरी महिमा जाणें तूही तू, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। मैं तेरा नाउँ गावां हू, हक़ तेरी सरनाईआ। कर किरपा नाल जाणा छूह, अंगीकार अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देवे माण वड्याईआ। सच प्रीत करी प्रहिलाद, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। सो साहिब सुणे फ़रयाद, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जो जन अन्तर बाहर करे याद, तिस लेखा लेखे पाईआ। वेस वटाए जिस रचना रची आदि, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सच प्रीत करी बल बावन, एका रंग समाईआ। भेख भिखारी आम्हण साम्हण, दर दरवेश नज़री आईआ। आकाश पाताल बणया ज़ामन, साची ज़ामनी आप निभाईआ। इक फड़ाया अगम्मी दामन, पल्लू छुट्ट कदे ना जाईआ। कर प्रकाश आपणे भानण, नूरी जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत आप वखाईआ। सच प्रीत करे अमरीक, अन्तर ध्यान लगाईआ। श्री भगवान होए सहाई ठीक, दर्दी आपणा दर्द वंडाईआ। दुरबाशा नेड़ ना आए नज़दीक, दूर दुराडा भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सच प्रीत जनक कमाई, जन जननी लेखे लाईआ। सच सपुत्री एका जाई, घर इक्को वज्जे वधाईआ। इष्ट देव गुर इक मनाई, इक्को नूर खोज खुजाईआ। अष्टाबक्कर मिली वड्याई, माण अभिमान गंवाईआ। साचा मेला हरि रघराई, राम

राम विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती लवे वर, घर आपणे झोली डाहीआ। सच प्रीत करे हरी चन्द, हरि हरि जू ध्यान लगाईआ। दर दुआरा इक्को मंग, इक्को आस रखाईआ। जगत नाता तोड़ अनन्द, घर सुख सागर वेख वखाईआ। जन्म जन्म दा कट पन्ध, मरन मरन दा भय मिटाईआ। गृह ढोला गाए इक्को छन्द, अगम्मी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक लगाईआ। सच प्रीती बिदर जन, सो साहिब आप जणाईआ। इक्को नाम वसाया तन, हिरदे हरि समाईआ। इक्को राग जणाया कन्न, अनहद नाद वजाईआ। इक्को नूर चढ़ाया साचा चन्न, जोती जोत जोत रुशनाईआ। एका डोरी बद्धा मन, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक वखाईआ। सच प्रीत करे सुदामा, सुद्ध आपणी रहिण ना पाईआ। मेल मिलावा साचे काहना, घर वज्जे नाम वधाईआ। दोए जोड़ करे प्रणामा, प्रणाम आपणा इक वखाईआ। घर सज्जण होए मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण निरगुण बदले जामा, चोला तत्त जगत हंढ्ढाईआ। देवणहारा ब्रह्म ज्ञाना, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती अन्दर साचे तन्दल मुख लगाईआ। सच प्रीत करी जै देव, देव आत्मा भेंट चढ़ाइंदा। पारब्रह्म प्रभ तेरी सेव, इक्को आस रखाइंदा। मिले अबिनाशी इक निहकेव, निहचल डेरा लाइंदा। रसना गा गा थक्की जिह्व, गायां हथ्थ किसे ना आइंदा। कर किरपा जिस खोल्हे आपणा भेव, अभेव आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक लगाइंदा। सच प्रीत करे सैण, सईया आपणे रंग रंगाईआ। आपे वेखे आपणे नैण, नेत्र इक्को इक दरसाईआ। घर देवे जा के देण, लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती अन्दर आपणा वेस वटाईआ। सच प्रीत करे बैणी, ग़रीब निमाणा ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सैणी, साक इक्को इक अख्वाईआ। जिस दी सचखण्ड दुआरे साची रहिणी, सच सिँघासण आसण लाईआ। जिस दी महल अटल उत्ते बहिणी, बहि बहि आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा नेत्र नूर नज़र ना आए जगत नैणी, निज नेत्र दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सच प्रीत लगाई तरलोचण, त्रै त्रै लोआँ वेख वखाइंदा। हरि का भेव विच ना आए सोचण, सोचयां सोच ना कोए रखाइंदा। वेखे खेल लोक परलोकन, दो जहानां भेव चुकाइंदा। बख्शणहारा साची ओटन, सिर आपणा हथ्थ, टिकाइंदा। करे प्रकाश निर्मल जोतन, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सच प्रीती करी धन्ने जट्ट, आप आपणा बल रखाईआ । श्री भगवान कर प्रगट,

घर आपणे दर्शन पाईआ। वट्टे नाल वट्टे वाला गया वट, वट्टी आपणा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती अन्दर बण पाली सेव कमाईआ। सच प्रीत करे हरि नामा, नामे छप्परी आप छुहाईआ। सच प्रीत करे श्री भगवाना, भगवन आपणा वेस वटाईआ। लेखा जाणे दो जहानां दोए दोए आपणा रंग रंगाईआ। सत्त दो दा खेल महानां, अंक अंक नाल जुड़ाईआ। घर मन्दिर सोहे इक मकाना, प्रीती अन्दर मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। सच प्रीत करी जुलाह, कबीर कबर विच फेर ना आईआ। आत्म मिली इक मलाह, परमात्म भेव जणाईआ। सच महल्ल ल्या वसा, काया खेड़ा वज्जे वधाईआ। बंद ताक ल्या खुला, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। राग धुन ल्या उपजा, शब्दी शब्द शनवाईआ। घर दीपक ल्या जगा, जागरत जोत होए रुशनाईआ। श्री भगवान इक्को इक ल्या मना, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। डुब्बदे पाथर लए तरा, पाहन आपणा चरण छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आपणे हथ्थ रखाईआ। सच प्रीत करी रवीदास, रवि ससि मुख शरमाइंदा। रसना जिह्वा जप स्वास, पवण पवणा नाल मिलाइंदा। अन्तर आत्म इक्को आस, आसावंद रखाइंदा। तेरा लेखा गंगा घाट, कसीरा कौडी आपणी कीमत पाइंदा। जगत ब्रह्मण होवे साथ, सतिगुर प्रीती नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीती आप रखाइंदा। सच प्रीत करे करतार, करनी आपणी आप कमाईआ। जिउँ भावे तिउँ लवे तार, तारनहारे हथ्थ वड्याईआ। गनका कीता इक प्यार, तोता राम नाम पढ़ाईआ। भुल्ली भटकी विच संसार, साचे राह आप लगाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक रखाईआ। सच प्रीत करे बद्धक, बदला आपणे सिर रखाईआ। जिस दा लेखा सदा अद्धक, पूरा तोल ना कोए वखाईआ। तिस नूं वेखे साहिब परत, बेपरवाह फेरा पाईआ। नाता तोड़ कूड़े हरख, चिन्ता ग़म दए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती अन्दर साचा चिल्ला तीर इक चलाईआ। सच प्रीत पूतना पापण, इक्को वार कराईआ। मुकन्द मनोहर आई थापण, वेस अनेक वटाईआ। कर खेल पुरख अबिनाशन, मेहर नज़र उठाईआ। वेले अन्तिम लेखे लाए पवन स्वासन, स्वास स्वासां विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी प्रीत आपे दए जणाईआ। सच प्रीत करी जुग चार, चौकड़ी आपणा राह चलाईआ। सच प्रीत करी गुरू अवतार, पीर पैगम्बर ओट रखाईआ। सच प्रीत चलदी रही विच संसार, बिन गुरमुखां हथ्थ किसे ना आईआ। सच प्रीत मंगदे रहे सदा दीदार, अन्तर अन्तर इक्को नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच

प्रीत इक समझाईआ। सच प्रीत कलिजुग अन्त, श्री भगवान आप कमाइंदा। आदि जुगादी जिस दा लेखा बेअन्त, सो बेपरवाह वेस वटाइंदा। गुरमुख वेखे साचे सन्त, हरि सज्जण आप जगाइंदा। नाम निधाना मणीआ मंत, इक्को राग सुणाइंदा। आप बणाए साची बणत, घड़न भंनणहार आप हो जाइंदा। सत्तरां देवे इक्को मंत, बहत्तरां आपणा नाम जपाइंदा। चुहत्तरां बणया साचा अंक, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। करे प्यार साची संगत, हरि जू सगला संग रखाइंदा। गुरमुख बुढ्ढा नढ्ढा कोई ना होवे मंगत, दूजे दर मंगण कोए ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप निभाइंदा। सच प्रीत निभाए अन्त, आपणी दया कमाईआ। लेखा जाण जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। कलिजुग खेल करे बेअन्त, अन्त आपणा हुक्म वरताईआ। भगत सुहेले लभ्भे सन्त, गुरमुख गुरसिख रंग रंगाईआ। बिरहों विछुंनी नार दुहागण मेले कन्त, घर सज्जण दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत आप लगाईआ। सच प्रीत लगाए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। दर दरवेश खोल्ह दर, दर बैठा अलख जगाईआ। निरगुण निरवैर किरपा कर, नर हरि बख्शश इक्को इक रखाईआ। महल अटल वेखे चढ़, मंज़ल साची सोभा पाईआ। प्रीती अन्दर प्रीतम दर, परम पुरख प्रभ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत आप लगाईआ। प्रीत लगा होवे खामोश, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। अगली पिछली भुल्ले सोच, सोच सोचन कोए ना जाइंदा। जिस प्रभ दर्शन करया लोचन लोच, सो आपणी लोचा पूर कराइंदा। तिस दासी होवे मोख, मुक्ती मुफ्त चरणां हेठ दबाइंदा। तन नगारे लाए चोट, नाम डंका इक सुणाइंदा। कर प्रकाश अगम्मी जोत, जोती जाता वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक कमाइंदा। सच प्रीत कमाए जन, कलिजुग अन्त मिले वड्याईआ। जिन्हां मेल श्री भगवन, भगवन आपणे घर वसाईआ। देवे नाम सच्चा सच धन, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। सच प्रीत करी बाल्मीक, बजवारा आपणा खेल कराइंदा। बटवाड़ा लेखा जाणे ठीक, ठाकर आपणा भेव चुकाइंदा। सद वसणहार नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल प्रीतम डोर, डोरी तन्द ना कोए जणाईआ। साची प्रीत नाता तोड़े मोर तोर, तेरा मेरा इक्को नज़री आईआ। सच प्रीती श्री भगवान रखे सदा लोड़, लोड़ीदी आस इक जणाईआ। सच प्रीती नाता तोड़े ठग्ग चोर, कूड़ी क्रिया नेड़ ना आईआ। सच प्रीत गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत रहे लोड़, गुर सतिगुर चरण ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परम पुरख आपे बौहड़, बेपरवाह तेरी

सरनाईआ। तुध बिन नज़र ना आए कोई और, औरा कोए ना संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाईआ। कल सच प्रीत कमावांगा। जन भगतां संग रखावांगा। अन्त आपणे अंग लगावांगा। कूड़ी क्रिया भुक्ख नंग कट, दरगाह साची नाम मृदंग वजावांगा। माणस जन्म ना होए भंग, जिन्हां आपणी चरणी लावांगा। एथे ओथे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखावांगा। करां प्रकाश जिउँ गुजरी चन्द, चन्द गुजरी गुरमुखां रूप वटावांगा। जिन्हां ढोला गाया मेरा छन्द, तिन्हां संसा रोग चुकावांगा। सच प्रीत दुआरयों मंग, आपणी खाली झोली भरावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीत इक्को इक लगावांगा। प्रीत लगाए इक्को इक, इक ओंकार वड्डी वड्याईआ। साची सिख्या गुरमुख लैण सिख, सिखावणहारा आप पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। रसना ढोला सोहँ गाउणा जाप, जीवन मुक्त दए कराईआ। जन्म जन्म दे कटे पाप, रोग संताप कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती दए जणाईआ। सच प्रीत करे रविदास, बाल्मीक जणाईआ। दूर दुराडे वसणा पास, पन्ध नज़र कोए ना आईआ। तेरे मिलण दी इक्को आस, दूजी तृसन ना कोए वधाईआ। जहिं वेखां तहिं दिसें साथ, आपणा संग निभाईआ। दोहां दा सांझा इक्को बाप, पुरख अकाल अख्वाईआ। जिस मेरे कटे जगत संताप, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची प्रीत आप लगाईआ। सच प्रीती बाल्मीक, रविदासे गंढ्ढ पुआइंदा। सच निशाना दोहां ठीक, ठाकर हरि जू वेख वखाइंदा। लभ्भयां हथ्थ ना आए बारीक, जगत नैण नज़र ना आइंदा। अन्तर अन्तर इक प्रीत, बाहरों गंढ्ढ ना कोए वखाइंदा। अन्तिम लेखा बीस बीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रीत आप वडियाइंदा। सच प्रीत वड वड्डी, जीव जंत रहे जस गाईआ। श्री भगवान कहे बाली नढ्ढी, निक्की निक्की धार जणाईआ। हुक्मे अन्दर सदा बद्धी, सिर सके ना कोए उठाईआ। तक्कदी रही हरि जू हद्दी, नेत्र नैण नैण उठाईआ। दर आवे साचे सद्दी, बिन सद्दयां अन्दर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक्को रखी, रखणहार आप हो जाईआ। प्रीत कहे मैं प्रीतम लोड़ां, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जगत विछुंनी मेल जोड़ा, जोड़ी इक्को घर वखाईआ। कूड़ी क्रिया दर तों होड़ां, जूठ झूठ मोह तुड़ाईआ। सच जुआब देवां कोरा, धुर फ़रमान अल्हाईआ। मेरा ठाकर स्वामी साहिब सतिगुर बांका छोहरा, कँवल नैण वड गुसांईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना वेख्या हनोरा, ग़ुसे विच कदे ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा नाम देंदा रिहा थोड़ा थोड़ा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। सो पुरख अबिनाशी घट घट वासी शाह सवारा हरि निरँकारा

चढ़े अस्व घोड़ा, पौड़ा इक्को इक उठाईआ। एथे ओथे लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां फिरे दौड़ा, दोहरी आपणी सेव कमाईआ। प्रीत अन्दर जिन्हां लग्गी प्रभ मिलण दी औड़ा, तिन्हां निज नेत्र दरस दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीत आप लगाईआ। सच प्रीत लगाए आखर, आखरी आपणा मेल मिलाइंदा। साचे घोड़े पाए पाखर, साची रास हथ्थ उठाइंदा। टिल्ले पर्बत वेखे पाथर, उच्ची मंज़ल चढ़ चढ़ डेरा लाइंदा। लख चुरासी भेव जाणे निन्दक साकत, गुरमुख सज्जण फोल फुलाइंदा। दरगाह साची धाम सुहञ्जणे बिन सतिगुर पूरे कोई ना करे सिफारश, फड़ बांहों हरि जू हरि ना कोए मिलाइंदा। जगत वारता नहीं इबारत, वारतालाप ना कोए अल्हाइंदा। जगत दुकान नहीं कोई आड़त, दलाली रूप ना कोए वटाइंदा। सच प्रीत जिस घड़या घाड़त, सो साहिब वेख वखाइंदा। जिस दा नाम ना दूजे मारफत, सिध्धा आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती देवे दान, सत्तर बहत्तर चुहत्तर कर परवान, हरिसंगत मेला दो जहान, एथे ओथे विछड़ कदे ना जाइंदा।

१२ हाढ़ २०२० बिक्रमी दलीप सिँघ टांगरा दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल

सच प्रीत करे परमात्म, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। मेल मिलाए विछड़ी आत्म, आप आपणा बंधण पाईआ। एथे ओथे होण ना देवे मातम, दो जहानां रंग रंगाईआ। लेखा जाणे ज़ाहर बातन, अनभव आपणा खेल रखाईआ। सदा सुहेल बणाए साथण, संग इक्को इक जणाईआ। शब्द अगम्म चढ़ाए राथण, रथ रथवाही दया कमाईआ। साचा टिक्का लाए मस्तक माथन, कौस्तक मणीआ रूप वटाईआ। इक जपाए आपणा जापण, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। लख चुरासी विच्चों विरोले माखण, हरिजन साचे बाहर कढ्ढाईआ। खेले खेल अलखणा लाखण, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। सच स्नेहुड़ा आया आखण, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। साचा बेड़ा रखे पातण, खेवट खेटा वेस वटाईआ। जन भगतां पूरी करे आसन, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाशन, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप रखाईआ। सच प्रीती आत्म देव, देवी देवा आप लगाइंदा। परम पुरख प्रभ साची सेव, निरगुण निरवैर आप कमाइंदा। हरिजन खुल्हाए आपणा भेव, पड़दा दूई द्वैत चुकाइंदा। धाम वखाए इक निहकेव, निहचल आपणा डेरा लाइंदा। अमृत रस चखाए मेव, रस रसीआ एक धार वहाइंदा। लेखा जाणे आपणी जिह्व, बत्ती दन्द

सिफ्त वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत आप रखाइंदा। सच प्रीत आत्म अन्तर, सो सतिगुर आप लगाईआ। नाम निधान जणाए मंत्र, गुर गुर करे पढ़ाईआ। वेखणहार गगन गगनंतर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। भगत भगवान बणाए बणतर, घड़न भंनणहार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक रखाईआ। सच प्रीत करे करतार, कुदरत आपणी धार जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधार, साची सेवा इक समझाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, गुर गुर आपणा राह वखाईआ। पंज तत्त तत्त आधार, त्रैगुण आपणी गंढ्ढ पुआईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए प्यार, मेहरबान मेहर नज़र उठाईआ। साची करनी विच संसार, हरि करता आप कमाईआ। लख चुरासी भर भण्डार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, घर घर मन्दिर करे रुशनाईआ। अमृत बूँद स्वांती ठंडी ठार, कँवल कँवल रूप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक वखाईआ। सच प्रीत करे हरि ठाकर, हरिजन सज्जण वेख वखाइंदा। फोलणहारा साढे तिन्न हथ्थ काया गागर, गहर गम्भीर पर्दा लाहइंदा। निर्मल कर्म कर उजागर, जोती जाता डगमगाइंदा। दरगाह साची नाम बणाए इक सौदागर, वणज वणजारा इक्को हट्ट खुल्हाइंदा। धर्म दुआरे देवे आदर, गुरमुख गुरसिख गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप लगाइंदा। सच प्रीत लगाए स्वामी, नर हरि नरायण बेपरवाहीआ। सर्ब जीआं बण अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। आदि जुगादि सोहँ बाणी, आत्म परमात्म धार चलाईआ। गुर अवतार सुणा कहाणी, पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। मुकामे हक़ नूर नुरानी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। परवरदिगार लासानी, निशान इक्को इक समझाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पढ़दे गए कहाणी, वारता अन्त ना किसे मुकाईआ। अठ सठ तीर्थ विरोलदे रहे पाणी, निझर धार अमृत रस ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक लगाईआ। सच प्रीत लगाए पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। मात पिता घर पए ना जम्म, गोदी गोद ना कोए सुहाइंदा। निरगुण सरगुण आपणा जाणे कम्म, करनी करता आप कमाइंदा। नित नवित्त बेड़ा बन्न्ह, लोकमात आप चलाइंदा। नाम अमोलक साचा धन, जन भगतां आप वरताइंदा। राग नाद सुणाए कन्न, धुन आत्मक नाद वजाइंदा। भाण्डा भरम भाउ भन्न, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। भाग लगाए काया तन, पंज तत्त वेख वखाइंदा। मन वासना बन्न्हे मन, मन का मणका आप भुआइंदा। करे प्रकाश नेत्र अन्न, जोत निरँजण नूर धराइंदा। करे खेल श्री भगवन, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत आप निभाइंदा। सच प्रीत निभाए

अन्त, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, सज्जण आपणे नाल मिलाईआ। मेल मिलावा नार कन्त गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। चाढ़्हे रंग इक बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। साचा ढोला नाम मंत, मंत्र सोहँ रूप वखाईआ। एथे ओथे आत्म परमात्म बणाए बणत, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी गंढ्ढ पुआईआ। नाता तोड़ हउमें हंगत, माया ममता डेरा ढाहीआ। सच प्रीत करे हरिसंगत, हरिजन आपणे अंग लगाईआ। गुरमुख कोई ना होवे मंगत, दूजे दर ना फेरा पाईआ। सतिगुर भेव ना जाणे कोई पंडत, जगत विद्या होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची प्रीत आपणे हथ्थ रखाईआ। साची प्रीत प्रभ रखे हथ्थ, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जन भगतां मार्ग आपणा दस्स, साचा राह इक वखाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावा हस्स हस्स, चिन्ता सोग ग़म नेड़ ना आइंदा। निझर झिरना देवे रस, अमृत बूँद इक टपकाइंदा। साचे मन्दिर साचे घर सच महल्ले गाए जस, ढोला इक्को राग सुणाइंदा। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा फेरा पाइंदा। लेखा जाण तत्त अट्ठ, नौं दुआरे पड़दा लाहइंदा। दस्म दुआरी आपे वस, गुरमुख सोए आप उठाइंदा। तीर अणयाला मारे कस, तिक्खी मुखी धार सुहाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, कर्म कर्म दा रोग गुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक निभाइंदा। सच प्रीत निभावे तोड़, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। अद्धविचकार ना जाए छोड़, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। लेखा जाणे रविदास चुमारा जो ढो के ढोर, सरगुण निरगुण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक उपजाईआ। सच प्रीत उपजे इक, इक ओंकार आप उपजाइंदा। धुरदरगाही लेखा देवे लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। गुरू गोबिन्द गोबिन्द गुरसिख, गुरसिख गुर इक्को घर वखाइंदा। सतिगुर साहिब सुल्तान पाए भिख, नाम वस्त आप वरताइंदा। निर्धन सरधन करे हित, हितकारी फेरा पाइंदा। लख चुरासी जीव जंत जित, हरिजन साचे माण दिवाइंदा। गुरमुखां बणे मात पित, पिता पूत गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत आप रखाइंदा। सच प्रीत रखे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलिजुग अन्त करे परवान, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। सत्तर बहत्तर चौहत्तर कर परवान, साता चौका एका जोड़ जुड़ाईआ। हरि का अंक सके ना कोए पहचान, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। चौदां लोक होए हैरान, चौदां तबक देण दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब पछताण, पश्चाताप करे जगत लोकाईआ। चार कुण्ट सुंञ मसाण, हरि का नाउँ नाद ना कोए सुणाईआ। दहि दिशा होए वैरान, गुरमुख फुल फुलवाड़ी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे

खेल साचा हर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। चार कुण्ट वेखे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म कोई ना जपे जाप, रसना काग वांग कुरलाईआ। जन्म कर्म ना कोए उतारे पाप, कूड़ी क्रिया मैल ना कोए धुआईआ। जूठ झूठ बणया साक, हरि सज्जण संग ना कोए निभाईआ। सर सरोवर वेख ताट, जगत घाट फेरीआं पाईआ। प्रभ मिलण दी किसे ना मुक्की वाट, मंज़ल हक़ ना कोए पुचाईआ। आत्म सेजा कोई ना सुत्ता खाट, घर कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक वखाईआ। सच प्रीत करो प्रभ मीत, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। सदा सदा जन साची रीत, गुर अवतार राह लगाइंदा। जिस दी महिमा सुणदे ठाकर दुआरे मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा राग अल्हाइंदा। सो साहिब बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। मन वासना लओ जीत, मन मणका आप भुआइंदा। साचे मन्दिर चढ़ो ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख इक्को गाओ गीत, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म पर्दा चुक्के बीच, भीतर नज़र कोए ना आइंदा। सति धर्म दुआरा लँघ वेखो दहलीज, सतिगुर पूरा अग्गे राह तकाइंदा। जिस गृह लग्गे इक प्रीत, सो प्रीती तोड़ निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वरन बरन आप समझाइंदा। सच प्रीत दस्से चार वरन, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। पर्दा लाहे अठारां बरन, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। पुरख अकाल एको सरन, सरनगति इक समझाईआ। नेत्र खोल्हो हरन फरन, निज नेत्र होए रुशनाईआ। लहिणा देणा चुके मरन डरन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साचे पौड़े गुरमुख चढ़न, सतिगुर इक्को डण्डा रिहा वखाईआ। अद्धविचकार मूल ना अड़न, राह विच ना कोए अटकाईआ। जो जन ढोला सोहँ पढ़न, घर साचे मेल मिलाईआ। कलिजुग तरनी अन्तिम तरन, तारनहारा आप तराईआ। दरगाह साची साची वड़न, घर सच मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक रखाईआ। सच प्रीत आत्म सुख, तन रोग रहिण ना पाईआ। जन्म जन्म दा मिटे दुःख, कर्म कर्म दा विजोग दए गंवाईआ। सवाधान होए जो बैठा चुप, आप आपणी लए अंगड़ाईआ। पड़दा लाह वखाए मुख, घूँगट कोए नज़र ना आईआ। निरगुण धारों पए उठ, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सतिगुर स्वामी आपे तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख गुरसिख फड़े अगम्मी गुट्ट, बाज़ू हथ्थ ना कोए लगाईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ के लए पुच्छ, मुरीद मुर्शद लेखा जाणे थाउँ थाईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक समझाईआ। सच प्रीत करो गुर, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। लेखा जाणे धुर दा धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। राग ताल जणाए सुर, सुरती शब्द मिलाईआ। कर प्रकाश अन्धेर घोर, चन्द चांदना नूर रुशनाईआ। जन्म कर्म दे विछड़े

जोड़, जोड़ी गुरमुख गुर मिलाईआ। कूड़ी क्रिया दर तों होड़, सच सुच्च वस्त वरताईआ। पंज तत्त मिटाए चोर, ठग्गी करन कोए ना जाईआ। माया ममता पाए ना शोर, हउमें हंगता ना होए हल्काईआ। आप आपणे संग लए तोर, हौली हौली नाल मिलाईआ। श्री भगवान आपणे हथ्थ विच रखे डोर, जिउँ भावे तिउँ भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां होए सहाईआ। सच प्रीती भगती रंग, हरि भगतन आप चढ़ाइंदा। अट्ठे पहर वसे संग, दिवस रैण विछड़ कदे ना जाइंदा। प्रेम प्रीत वजाए मृदंग, सोहला आपणा नाम सुणाइंदा। आत्म परमात्म दए अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखाइंदा। जो जन सोहँ ढोला गाए छन्द, तिस संसा रोग रहिण कोए ना पाइंदा। अन्तिम लेखे लग्गे तत्त पंज, पंचम आपणी गंढ्ढ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुरती होण ना देवे रंड, हरि करता करनी आप जणाइंदा। सच प्रीत करे बेपरवाह, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। नाउँ निरँकार आप धरा, धरनी धरत धवल सुहाईआ। आकाश प्रकाश कर रुशना, मण्डल मण्डप दए वड्याईआ। गगन गगनंतर फेरा पा, पुरी लोअ खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जगा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार धंदे ला, मार्ग आपणा आप बुझाईआ। पीर पैगम्बर हुक्म मना, धुर दी कार आप समझाईआ। लख चुरासी वंड वंडा, खाणी बाणी भेव मिटाईआ। धुर दी राणी इक बणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीत इक रखाईआ। धुर दी राणी सच प्रीत, अपरम्पर आप प्रनाइंदा। जिस दा ढोला इक्को गीत, दो जहान ना कोए बदलाइंदा। जिस दी आदि जुगादि नित नवित्त साची रीत, पर्दा विच ना कोए रखाइंदा। जिस दा स्वामी इक्को मीत, पतिपरमेश्वर आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक वखाइंदा। सच प्रीत करे हरि गोबिन्द, गोबिन्द धार जणाईआ। गुरमुख मेटे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर वड सागर रूप वटाईआ। गुरसिख बणाए आपणी बिंद, सुत नादी नाउँ धराईआ। साची धार वहाए अमृत सिन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सहिज सुखदाईआ। मेहरवान सर्ब कला भरपूर, बेअन्त बेअन्त अख्वाइंदा। जन भगतां दिसे हाज़र हज़ूर, मनमुखां नज़र कोए ना आइंदा। हरिजन आसा मनसा पूर, मनमुख दूर दुराडे दर दुरकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीत आपणा नेहों वखाइंदा। सच प्रीती नेहों स्वामी, सर्ब कला वड्याईआ। भूपत भूप वड शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा राह वखाईआ। देवणहारा पद निरबाणी, निरबाण पद समझाईआ। बोध अगाध अकथ कहाणी, इक्को नाम पढ़ाईआ। घट भीतर अन्तर नर हरि जाणी, नरायण आपणा पड़दा लाहीआ। गुरमुख गुरसिख चतुर सुघड़ सुचज्जी

सवाणी, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म सोहँ ढोला पढ़े बाणी, बावन वेखे ध्यान लगाईआ। जिस दी राम रावण कहाणी, सो आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी प्रीत आप लगाईआ। आपणी प्रीत लगाए आदि, अन्त वेख वखाईआ। लेखा जाण ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। नित नवित्त वटाए स्वांग, स्वांगी आपणी कार कमाईआ। जन भगत मिलण दी रखे तांघ, नित नित आपणा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी वेस अवल्ला, सो साहिब आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम इक इकल्ला, निहकलंका नाउँ रखाईआ। वसणहारा धाम अटला, सम्बल नगर दए वड्याईआ। पावे सार जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ । जोती शब्दी निरगुण धार रला, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन इक्को मल्ला, साची सेजा सोभा पाईआ। धुर संदेस नर नरेश इक्को घल्ला, चार वरन करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म फड़ाए पल्ला, पल्लू इक्को गंढ्ढ पुआईआ। जिस दी सिफ्त सालाही नार अल्ला, मीआं ख़ावंद परवरदिगार नूर इलाहीआ। अन्तिम पूरा होया छिला, सदी चौधवीं वंड वंडाईआ। वेखणहारा चढ़ के उच्चे टिल्ला, महल अटल करे रुशनाईआ। आपणी करनी करनहार होए ना ढिल्ला, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। जिस चरण छुहा तारी सिला, तिस राम राम आपणा राम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब जाणे आपणा वेला, थित वार घड़ी पल समझ किसे न आईआ। हरि कहाणी कोई ना सके समझ, चार युग दए दुहाईआ। गुरमुख विरला जाणे रमज़, जिस आपणा भेव खुल्हाईआ। लहिणा देणा चुकाए पूरब जन्म, अग्गे आपणे मार्ग पाईआ। कूड़ी क्रिया मेट भरम, सच सुच्च इक समझाईआ। नाता तोड़ वरन बरन, ज़ात पात लेखा दए चुकाईआ। साहिब सतिगुर इक्को सरन, आत्म परमात्म होए सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सोहँ ढोला सारे पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा जस रहे दर गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग प्रीत अन्त निभाईआ। कलिजुग प्रीत भगतां संग, सो पुरख अकाल निभाइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड लँघ, लोकमात फेरा पाइंदा। हरिजन सेजा वेख पलँघ, आत्म अन्तर डेरा लाइंदा। उच्ची कूक सुणाए छन्द, सोहँ आपणा राग अल्हाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा मुकया पन्ध, पांधी अधवाटे रहिण कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे गोपाल, स्वामी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख सच्चे लाल, हरि लालन आपणे रंग रंगाईआ। अन्त नेड़ ना आवे काल, जम डण्ड ना कोए लगाईआ। लाड़ी मौत ना करे भाल, लख चुरासी ना कोए भुआईआ। जिस दा सतिगुर बणे दलाल, वणज इक्को

हट्ट वखाईआ। अन्तिम लै के जाए नाल, शब्द इशारे नाल उठाईआ। जो जन साची घालना रहे घाल, श्री भगवान सेव कमाईआ। तिन्हां करे आप प्रितपाल, प्रितपालक फेरा पाईआ। फल लगाए काया डाल, पत्त टाहणी आप महकाईआ। चरण कँवल दए बहाल, साची सरन इक वखाईआ । एथे ओथे चले नाल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। गोद उठाए आपणे बाल, बाली बुध दए वड्याईआ। सच प्रीती दिती सखाल, हरिसंगत कर पढ़ाईआ। अन्दर वसया दीन दयाल, दीनां नाथ होए सहाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। मुर्शद पुच्छे मुरीदां हाल, बेपरवाह फेरा पाईआ। लेखे लाए तन ख़ाकी माटी खाल, सोना कंचन रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म देवे दान, सच प्रीती विच जहान, गुरसिख गुर गुर इक्को रंग रंगाईआ।