१२ हाढ़ २०२० बिक्रमी हीरा नंद चम्बल दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
प्रभू सच प्रीत कमाउदा ए। पूरब लेख वेख वखाउदा ए। भगत भगवान आप उठाउदा ए। धर्म निशान इक जणाउदा ए। अन्तर ध्यान इक रखाउदा ए। चतुर सुजान मूढ़्ह बणाउदा ए। साचा मंत्र दे ज्ञान, सोझी साची पाउदा ए। फड़ फड़ बाल अञ्ञाण, घर साचे रंग रंगाउँदा ए। वस्त अमोलक दे दान, ख़ाली झोली आप भराउदा ए। जन्म मरन दी चुक्के काण, आवण जावण पन्ध मुकाउदा ए। साचा मन्दिर सति मकान, काया बंक सुहाउदा ए। नूरी दीप जोत महान, दीआ इक्को डगमगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाउदा ए। सच प्रीत कमावेगा। प्रभ आपणी सेव लगावेगा। वड देवी देव फेरा पावेगा। जन भगत चुकाए आपणा भेव, पड़दा दूई द्वैत उठावेगा। वसणहारा धाम निहकेव, निहचल आपणा घर वखावेगा। रसना नाम अगम्मा मेव, फल इक्को इक जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीत इक्को घर जणावेगा। प्रीत इक्को हरि लगाएगा। दर साचा मात खुल्हाएगा। पुरख बिधाता नज़री आएगा। कलिजुग मेट अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चमकाएगा। आत्म परमात्म इक्को गाथा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाएगा। निरगुण हो जोती जाता, ज़ात अजाति मेट मिटाएगा। भगत सुहेला दासी दासा, गुर चेला कार कमाएगा। मण्डल मण्डप पावे रासा, गोपी काहन नाच नचाएगा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर वेख वखाएगा। सचखण्ड करे निवासा, सम्बल आपणा डेरा लाएगा। दो जहानां वेख तमाशा, जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप निभाएगा। सच प्रीती हरि निभावेगा। गुरमुख रीती मात चलावेगा। ठांडी सीती धार प्रगटावेगा। आत्म अतीती इक बणावेगा। ऊँच नीची भेव चुकावेगा। पिछली बीती हाल सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण आप तरावेगा। हरि सज्जण आप तारेगा। जन्म जन्म दा रोग निवारेगा। चिन्ता सोग सर्ब उतारेगा। धुर वजोग वेख वचारेगा। कट हउमें रोग, प्रेम प्रीती इक सिखालेगा। सोहँ हँसा चोग, माणक मोती माणसरोवर आप उछालेगा। घर देवे दरस अमोघ, जोती जोत दीपक इक्को बालेगा। मेल मिलाए धुर संजोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक निभावेगा। सच प्रीती हरि निभाएगा। निरगुण आपणा फेरा पाएगा। रहबर इक्को इक अख्वाएगा। दूजा नज़र कोए ना आएगा। साचा मार्ग इक जणाएगा। नारद मुन नैण शरमाएगा। करोड़ तेतीस ना अक्ख उठाएगा। सुरप्त नैणां नीर वहाएगा। शंकर खुल्हड़े केस रखाएगा। ब्रह्मा चार मुख कुरलाएगा। विष्नूं ख़ाली झोली वेख वेख शरमाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक रचाएगा। प्रभ साची खेल रचावेगा। कलिजुग अन्तिम मेट मिटावेगा। सज्जण साचे सन्त आप जणावेगा। पूरन जोत श्री भगवन्त, प्रभ आपणा नूर प्रगटावेगा। दो जहानां महिमा अगणत, वेद कतेब समझ कोए ना आवेगा। आत्म परमात्म साचा मेला नार कन्त, घर इक्को मंगल गावेगा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, आदि अन्त उतर कदे ना जावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप जणावेगा। साची सेवा आप करेगा। निरवैर हो कदे ना लड़ेगा। निरभउ भय ना कोई सिर धरेगा। भगत भगवन्त आप वरेगा। सच दुआरे अग्गे खड़ेगा। अगम्मे पौड़े आपे चढ़ेगा। साचा ढोला अक्खर पढ़ेगा। ना जन्मेगा ना मरेगा। साची तरनी आपे तरेगा। सन्त सुहेले साचे फड़ेगा। सच दुआरे लै के वड़ेगा। आपणी करनी आपे करेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आपे धरेगा। प्रभ साचा वेस वटावेगा। निहकलंका नाउँ रखावेगा। नाम डंका इक वजावेगा। राउ रंकां आप उठावेगा। साधां सन्तां हरि समझावेगा। साचे भगतां मेल मिलावेगा। गुरमुखां नाद सुणावेगा। गुरसिखां राग अलावेगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा भुक्खा, जन भगतां दर्शन कर आपणा आप तृप्तावेगा। प्रगट होए सदा सनमुखा, पड़दा उहला ना कोए रखावेगा। करे खेल अबिनाशी अचुता, परमेश्वर आपणी कार कमावेगा। आप उठावे गोबिन्द सुत्ता, सुत दारा वेख वखावेगा। सुहाए सुहञ्जणी इक्को रुत्ता, रुत्त रुत्तड़ी आप महकावेगा। प्रेम प्यार करे आपणे पुत्ता, पूत सपूत गंढ्ढ बन्न्हावेगा। कलिजुग अन्तिम पैंडा मुक्का, पांधी इक्को नज़री आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमावेगा। साची करनी आप कराएगा। नर हरि आपणा
खेल रचाएगा। दर घर साचे अलख जगाएगा। लख चुरासी नालों कर के वक्ख, भगत भगवान आप उठाएगा। अन्तर आत्म मार्ग दस्स, सोहँ ढोला इक सुणाएगा। सुरती शब्दी मेला हस्स हस्स, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाएगा। साचे मन्दिर जावण वस, महल अटल इक रुशनाएगा। इक दूजे दा गावण जस, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती अन्दर होवे वस, वसल आपणा इक वखाएगा। सच प्रीत करे निरँकार, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। करदा रिहा सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। फिरदा रिहा सच्चे घर बार, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। वेंहदा रिहा पुरी लोअ जगत अखाड़, लख चुरासी फोल फुलाईआ। बिन गुरमुख गुरसिख कोई ना बोले सच जैकार, रसना जिह्वा सर्ब हल्काईआ। बिन सन्त ना करे कोई प्यार, प्रेम प्रीती गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। बिन भगत ना मंगे कोई दीदार, दीद ईद चन्द ना कोए रुशनाईआ। बिन सखीआं ना कोई मंगलाचार, राग नाद ना कोए शनवाईआ। घर सोहे ना बंक दुआर, मन्दिर वज्जे ना कोए वधाईआ। दीवा बाती ना कोए उज्यार, अन्ध अँध्यार ना कोए मिटाईआ। अमृत मिले ना ठंडा ठार, अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। नाता तुटे ना जगत विकार, कूड़ी क्रिया ना कोए मिटाईआ। तन सोहे ना सच शृंगार, वस्त्र सति नज़र कोए ना आईआ। नेत्र नैण ना कज्जल धार, नैण मतिवाला रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक लगाईआ। सच प्रीती करे करनेयोग, युगती आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि अन्त श्री भगवन्त लेखा जाणे धुर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाइंदा। गुरमुख गुर गुर देवे दरस अमोघ, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। माण वड्याई बख्शे विच्चों चौदां लोक, लोक परलोक आपणा हुक्म जणाइंदा। सति धर्म दा सच श्लोक, सोहँ ढोला आप अल्हाइंदा। जींवंदयां जग देवे मोख, मोइआं आपणी जोत मिलाइंदा। हरिजन ना हरख ना कोए सोग, चिन्ता ग़म ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे आपणी ओट, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। साची ओट पुरख अकाल, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। कलिजुग अन्त हो कृपाल, करीम कादर खेल कराईआ। हरिजन वेखे साचे लाल, लाल गुलाला रंग रंगाईआ। अन्दर बाहर करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। जो जन चरण प्रीती घालण रहे घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। अग्गे रहे ना कोई स्वाल, पुच्छ गिछ दा लेखा दए मुकाईआ। सचखण्ड दुआरे चले नाल, बण साथी सगला बेपरवाहीआ। प्रेम प्रीती अन्दर वजाउदा जाए ताल, तलवाड़ा आपणा नाम वखाईआ। भगत भगवन्त उठाए लाल, बेमिसाल आपणी कार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्रीत आप रखाईआ। सच प्रीत रखे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जन
भगतां देवे साचा जाप, जीवण जगत जुगत जणाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट संताप, संसा रोग सर्ब गवाइंदा। भेव चुकाए आपणा आप, आपा गुरमुखां झोली पाइंदा। निरगुण हो के देवे साथ, सरगुण साचा संग निभाइंदा। मलाह बण के बेड़ा लगाए घाट, मझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। पांधी बण के मेटे वाट, दो जहानां पैंडा आप मुकाइंदा। नूर हो के मिटाए अन्धेरी रात, जोती जाता इक्को चन्द चमकाइंदा। ठाकर हो के वसे साथ, स्वामी आपणा संग निभाइंदा। दाता हो के खेल करे पुरख समराथ, समरथ आपणी कार कमाइंदा। लहिणा देणा देवे हथ्थो हाथ, पूरब लेखा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रीती आप कमाइंदा। सच प्रीत कमावे केहड़ा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी करदा हेरा फेरा, बेपरवाह आपणी बेपरवाही विच समाईआ। कोटन कोटि करदे मेरा मेरा, मेरी मेरी विच बैठे ढेरीआं ढाहीआ। जन्म जन्म लभ्भदयां हो गई देरा, दूर दुराडा हथ्थ किसे ना आईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां उत्ते कीती आपणी मेहरा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। निरगुण हो के सति स्वामी आदि पुरख प्रभ पाया फेरा, अबिनाशी आपणी सेवा आप लगाईआ। दर घर साचे चाउ घनेरा, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। धरत धवल दा खुल्ल्हा वेहड़ा, जिस दर देवे वड्याईआ। डुब्बदे पाहन पाथर बन्न्हे बेड़ा, जो जन आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान प्रभ आपणी दया कमाईआ।
१३ हाढ़ २०२० बिक्रमी हरबंस सिँघ माहल दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
साचा खेल श्री भगवान, धुर सतिगुर आप वरताईआ। गुर अवतार हो हैरान, वेखण नैण उठाईआ। पीर पैगम्बर करन ध्यान, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। दहि दिशा हो प्रधान, हरि जू आपणा डंक वजाईआ। चार युग जो देंदा आया दान, चरण धूढ़ इक वरताईआ। भगत भगवान करदा आया परवान, मेहर नज़र उठाईआ। सन्तां दस्सदा आया निशान, धर्म निशाना इक समझाईआ। गुरमुखां राग सुणाउदा आया कान, सच संदेस इक अल्हाईआ। गुरसिखां देंदा आया माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार वेखण लोच, लोचण आपणे ध्यान लगाईआ। पीर पैगम्बर करन सोच, सोच समझ विच ना आईआ। सारे बैठे हो ख़मोश, इक दूजे वल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे तक्क, इक दूजे वल ध्यान लगाईआ। वेखो खेल पुरख समरथ, की करता कार कमाईआ। निरगुण नूर
हो प्रगट, जोती जोत करे रुशनाईआ । सति धर्म दा खोल्ह हट्ट, मार्ग इक्को इक समझाईआ। जन्म कर्म दा जोड़े नात, नाता आपणे नाल बंधाईआ। अक्खर वक्खर इक्को दस्स, साचा नाम करे पढ़ाईआ। अन्तर आत्म आपे वस, दूई द्वैत मिटाईआ। निझर झिरना देवे रस, अमृत रस चखाईआ। नेत्र नैण खोल्हे अक्ख, घर दर्शन बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी देवणहारा हक़, हकीकत आपणी दए समझाईआ। दो जहानां पांधी जाए ना थक्क, नित नवित्त वेस वटाईआ। भेव जाणे पंज तत्त, ततव तत खेल खलाईआ। नित नवित्त चलावणहारा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्हण, अक्ख पलक आप बदलाईआ। इक दूजे नूं हौली हौली बोलण, रमज़ रमज़ नाल मिलाईआ। वेखो हरि जी कलिजुग अन्त सच दुआरा आया खोल्हण, ख़ालक आपणा फेरा पाईआ। दो जहानां आया तोलण, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। भगत भगवान आया वरोलण, लख चुरासी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साचा खेल करे प्रभ एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। गुर अवतारां देंदा रिहा टेक, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। धुर दी बाणी लिखाउदा रिहा लेख, अक्खर वक्खर इक समझाईआ। नित नवित्त धरदा रिहा भेख, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। वसदा रिहा साचे देस, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। बणया रिहा नर नरेश, धुर फ़रमाना हुक्म मनाईआ। दो जहानां रिहा वेख, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उग्घाड़या। निरगुण हो के निरगुण नाल करो सलाह, सरगुण रूप ना कोए विचारया। चार युग जो बणदा रिहा मलाह, निरगुण निरवैर नर अवतारया। कलिजुग अन्त होया बेपरवाह, बेपरवाही खेल खला रिहा। साडे नाल ना करे कोई सलाह, इक इकल्ला हुक्म वरता रिहा। धुर दा मार्ग रिहा लगा, सच संदेसा इक सुणा रिहा। विष्न ब्रह्मा शिव लहिणा देणा रिहा चुका, झोली सब दी आप भरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटा रिहा। आपणा वेस वटाए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सति सतिवादी खोल्ह दर, दरवाज़ा इक्को इक लगाईआ। जिस गृह आवे नारी नर, बिरध बाल मिले वड्याईआ। सन्त सुहेले सज्जण लए फड़, भगत भगवान अंग लगाईआ। गुरमुखां चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए जणाईआ। गुरमुखां दर्शन देवे खड़, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। कलिजुग अन्त आपणी करनी रिहा कर, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल कराउणा, समझ विच किसे ना आईआ। आपणा हुक्म इक वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ।
धुर दा लेखा आप समझाउणा, भरम भुलेखा बाहर कढ्ढाईआ। साचा देस इक वसाउणा, जिस गृह आपणा चरण टिकाईआ। नर नरेश इक्को नज़री आउणा, गुर शब्द मिले वड्याईआ। दो जहानां सीस झुकाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड निउँ निउँ लागे पाईंआ। पुरी आकाश ढोला गाउणा, मण्डल मण्डप राग सुणाईआ। दो जहानां डंक वजाउणा, नाद इक्को इक उठाईआ। भगत भगवन्त अंग लगाउणा, अंगीकार बेपरवाहीआ। साची सिख्या इक दृढ़ाउणा, इष्ट दृष्ट दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साची खेल करे भगवन्त, समझ विच कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सदा रिहा मंत, मंत्र आपणा नाम पढ़ाईआ। देंदा रिहा वड्याई पंज तत्त विच जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गढ़ तोड़दा रिहा हउमें हंगत, निवण सो अक्खर इक समझाईआ। बोध अगाधा बणदा रिहा पंडत, साची विद्या आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई इक्को वेख, दो जहान ध्यान लगाईआ। ठाकर स्वामी धरया भेख, बेअन्त बेपरवाहीआ। जा के वसया गोबिन्द देस, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। जिस मन्दिर रहे हमेश, तिस सचखण्ड वखाईआ। नित नवित्त करे हेत, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो इकट्ठे, इक दूजे रहे सुणाईआ। कलिजुग खेल पुरख समरथे, समरथ आपणा राह चलाईआ। चार युग जो सानूं हुक्मे अन्दर दस्सदा रिहा चिट्ठे, लिख लिख लेखा जगत बणाईआ। चार युग चार वरन चार कुण्ट चार यारी बहि बहि पिटे, धीरज धीर ना कोए दिवाईआ। अन्तिम सब दे कढ्ढे आप सिटे, चोटी सिखर वेख वखाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल सारे होए फिके, रस इक्को घर नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दा नूर वेख कहिण असीं तेरे बाले निक्के, बाली बुध अख्वाईआ। तूं साहिब सतिगुर साचा पिते, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। साडी हार तेरी जिते, तेरी जित साडी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरे वंडदे रहे हिस्से, अन्तिम लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। सच सरनाई तेरी एक, एकँकार ध्यान लगाईआ। चार युग दा वेख्या लेख, लेखा तेरे हथ्थ बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम धरया भेख, नर नरायण वेस वटाईआ। जन भगतां करे साचा हेत, घर मेला सहिज सुभाईआ। निज नेत्र वेखें नेतन नेत, पड़दा ना कोए रखाईआ। अन्दर वड़ के दस्सें भेत, पड़दा आपणा आप चुकाईआ। धुर मस्तक लावें मेख, टिक्का इक्को इक जणाईआ। सन्त सुहेले सज्जण वेख, गुर चेले मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर
वेखण नैण, नैणां ध्यान लगाया। इक दूजे नूं सारे कहिण, हरि जू की की खेल रचाया। जन भगतां देवे लहिण देण, पूरब लेखा झोली पाया। निरगुण हो के बणया सैण, सज्जण दाता बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाया। वेखो प्रभ मेहर नज़र पाए, नज़र आपणी आप बदलाईआ। ग़रीब निमाणे गले लगाए, माण अभिमान ना कोए जणाईआ। डुब्बदे पाथर पार तराए, चरण आपणा आप छुहाईआ। सच सरन जो आए सरनाए, तिन्हां देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वरताईआ। गुर अवतार कहिण वेखो थाली, गगन मण्डल रिहा भुआईआ। कलिजुग अन्त खेल निराली, निरगुण दाता आप कराईआ। सेवा ला जोत अकाली, अक्ल कल आपणी कार कमाईआ। वेखणहारा दो जहानी, दोए दोए आपणा रंग वखाईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी रैण काली, कूड़ी किरआ दए गंवाईआ। भगत कोई ना रहे ख़ाली, भगवन आपणा नाम झोली पाईआ। सच दुआर करे दलाली, सौदा इक्को हट्ट विकाईआ। वेखणहारा हक़ हलाली, हकीकत खोजे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। गुर अवतार वेखण धरत धवल पिटी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं की दस्सां आपणी बीती, हाल कहिण कोए ना जाईआ। कलिजुग वेखी कूड़ी रीती, चारों कुण्ट कूड़ लड़ाईआ। लख चुरासी बदली नीती, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। जगत मति सर्ब पलीती, पाक रूह ना कोए वखाईआ। दस्सां हाल अक्खीं डीठी, जूठ झूठ ना कोए जणाईआ। आसा तृष्ना माया ममता सब नूं लग्गे मीठी, साध सन्त रहे कुरलाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त नाम संदेस नर नरेश दो जहान अगम्मी दिती चिट्ठी, जगत गुरू डाकीआ नाल ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस साहिब दी साची सिक्खी, सो सिख्या इक दृढ़ाईआ। जिस दी धार सब तों निक्की, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। वड्याई देवे प्रभ एकँकारा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। नेत्र वेखो गुर अवतारा, पीर पैगम्बरां आप उठाइंदा। चार युग जीवां जंतां देंदे रहे चरण धूढ़ी छारा, गुर गुर इक्को नाम वडियाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ मंगदे रहे बण भिखारा, मस्तक टिक्का सर्ब लगाइंदा। साहिब सतिगुर अन्तर आत्म किसे ना करया प्यारा, प्रीतम नज़र किसे ना आइंदा। श्री भगवान वाली दो जहान जुग चौकड़ी सदा बणया रहे कुआरा, धुर दा लाड़ा आप अख्वाइंदा। लख चुरासी गोपी काहन लाउदा रहे आखाड़ा, पुरीआँ लोआँ नाच नचाइंदा। तिस दा खेल अन्त न्यारा, ना कोई जाणे गुर अवतारा, पीर पैगम्बर भेव कोए ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्को आया शाह सवारा, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। चार युग दा लाहे उधारा, पिछला कर्ज़ा झोली पाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार युग जो देंदा आया लारा, कलिजुग अन्त पूर कराइंदा। चार युग लारा दित्ता ज़रूर, लोकमात जगत पढ़ाईआ। सब तों वड्डी हरिसंगत धूढ़, गुर अवतार गए जस गाईआ। किसे लेख ना चुकाया आ के हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा रूप वटाईआ। उंगलां इशारयां शब्दां नाल दस्सदे रहे दूरन दूर, दूर दुराडा बेपरवाहीआ। सारे कहिन्दे रहे गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले लाओ धूढ़, दुरमति मैल देवे कटाईआ। श्री भगवान कहे मेरा भगत मेरा नूर, किसे इट्ट पत्थर आपणा मस्तक ना कदे झुकाईआ। जे कोई होवे सो मेरा कसूर, जो भगतां अन्तर नज़र ना आईआ। जिन्हां दा साहिब सर्ब कला भरपूर, सो मंगण क्यों जाईआ। तिन्हां दी लेखे लग्गे धूढ़, आप आपणे चरण रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे वड्याईआ। हरिसंगत धूढ़ पई चमक, प्रभ चरण मिली वड्याईआ। दो जहान रहे तरब्बक, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण चलो प्रभ तों लईए सबक, अगली सिख्या दए समझाईआ। जो निरगुण हो के आया परत, परम पुरख प्रभ आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां उत्ते कर के तरस, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धूढ़ दए वड्याईआ। साची धूढ़ चरणी लग्ग, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। प्रभ मेरे बुझाई मेरी अग्ग, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। मैं होई सुहागण विच जग्ग, वर पाया इक शहिनशाहीआ। मेरा लेखा लग्गा अज्ज, चार युग बैठी राह तकाईआ। मैं चरण चुंमां भज्ज भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरमुख मेरा पड़दा लैण कज्ज, सिर साचा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख धूढ़ी दए वड्याईआ। गुरमुख धूढ़ी रंग रंगीला, सो साहिब इक अख्वाईआ। कलिजुग अन्त बण वसीला, वसल हक़ दए वखाईआ। हरिसंगत बणाए सच कबीला, वड्डा छोटा ना कोए जणाईआ। चार युग जो पाउदा रिहा ताअतीलां, अन्तिम इक्को हुक्म सुणाईआ। लोड़ ना रहे गुरमुख करन दी अपीला, निरगुण बरीख़ाना आपणा चरण जणाईआ। प्रभ मिले ना नाल दलीलां, कर किरपा बिन सद्दयां घर विच आईआ। हरिसंगत तेरा इक वसीला, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। धूढ़ कहे मैं होई सुचज्जी, प्रभ दर मिली वड्याईआ। दरस कर के घर विच रज्जी, हरि मिल्या बेपरवाहीआ। सच दुआरे बहि के सजी, चरण कँवल मिली सरनाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर मधी, मधुर धुन रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। धूढ़ कहे मेरा मिल्या संग, हरि सच्चा बेपरवाहीआ। जिस दे चरण मिले अनन्द, अनन्द इक्को इक वखाईआ। जिस दी कदे ना खोल्ही किसे गंढ्ढ, प्रेम डोरी नाल बंधाईआ। जुग चौकड़ी गई लँघ, तक्कदयां
तक्कदयां अन्तिम वाट नेड़े आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग उड उड लग्गदी रही अंग, अंगीकार रूप वटाईआ। बिन हरि चरण साचा मिल्या ना कोए संग, साथी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। धूढ़ नहीं एह धुर दी धार, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। धुर दी धार नहीं एह सच प्यार, प्रेम प्रीती इक निभाईआ। प्रेम प्रीत नहीं एह सतिगुर कार, हरि करता रिहा कमाईआ। सतिगुर कार नहीं एह हरिसंगत विहार, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। पूरब लेखा नहीं एह गुरमुख उधार, लोकमात मिले वड्याईआ। लोकमात नहीं एह सचखण्ड दुआर, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक वड्याईआ। धूढ़ कहे मैं आ गई नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। भगत जनां दे वड़ गई खेड़े, दर इक्को नज़री आईआ। चार युग दे भुल्ल गए हेरे फेरे, कूड़ी क्रिया नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती अन्दर आ गई घेरे, बाहर राह नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख दस्सां केहड़े केहड़े, जो श्री भगवान रहे ध्याईआ। जिध्धर वेखां उह ढोला गौण तेरे मेरे, सोहँ राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। धूढ़ कहे मैं होई हैरान, मेरी समझ रही ना राईआ। जन भगतां किरपा कीती महान, मेहर नज़र उठाईआ। आपणी हथ्थीं फड़ के प्रभ चरण दित्ता आण, मिली सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए चुकाईआ। धूढ़ कहे मैं चरण दासी, चरण कँवल सरनाईआ। जन भगतां पूरी कीती आसी, कर किरपा मेल मिलाईआ। जगत कहे मैनूं मिट्टी ख़ाकी, सतिगुर कहे प्रेम प्रीत तेरी चतुराईआ। धन्न भाग मेरी निबड़े बाकी, अग्गे उधार कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण मेरे सीस टिकाईआ। चरण प्रभू रख मेरे उत्ते, मैं इक्को आस तकाईआ। मेरे भाग जागण सुत्ते, सुत्ते गुरमुख नाल उठाईआ। तुध बिन साहिब मैनूं कोई ना पुच्छे, लोकमात देवे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भगत धूढ़ी तेरा भगती जोग, हरि भगवन आप जणाइंदा। जन भगतां मेला धुर संजोग, हरि सतिगुर आप कराइंदा। तेरा लहिणा चुके लोक परलोक, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। तेरे दर्शन नूं सारे रहे लोच, नेत्र नैण ध्यान लगाइंदा। तूं बैठी रहिणा ख़ामोश, श्री भगवान आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धूढ़ी लेखे लाइंदा। साची धूढ़ी आई पास, पासा हरि जू दए पलटाईआ। नाल रलाए मनजीता ख़ाक, ख़ाक पाक रूप वटाईआ। सिँघ जगदीशा बणे साक, सगला संग निभाईआ। अबिनाशी करता खोल्हे ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। शब्द अगम्म मारे आवाज़, सुरती सोई आप जगाईआ। उठ सखी लै साचा दाज,
चरण धूढ़ी गंढ्ढ पुआईआ। किरपा करे गुरू महाराज, शाह पातशाह होए सहाईआ। दो जहानां रखे लाज, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत धूढ़ी लेखे लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मूर्ख मूढ़्ह चतुर सुघड़ आपणे नूर विच समाईआ।
१४ हाढ़ २०२० बिक्रमी दलीप सिँघ गग्गो बूआ दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
चरण धूढ़ होई उज्यार, प्रभ देवे माण वड्याईआ। घर साचे होई परवान, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। किरपा करी हरि मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। माटी ख़ाक दित्ता दान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाता जुड़या विच जहान, पुरख बिधाता मेल मिलाईआ। हरिसंगत साचा सच निशान, साहिब सतिगुर आप वखाईआ। गुर अवतार वेखण मार ध्यान, पीर पैगम्बर नैण उठाईआ। रसना ढोला सारे गाण, राग नाद इक जणाईआ। हरि का लेखा खेल महान, कोई समझ ना सके राईआ। जुग चौकड़ी करदे रहे वख्यान, खाणी बाणी सोहला राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। धूढ़ कहे मैं आई दर, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या घर, घर मन्दिर सोभा पाईआ। नज़री आया नरायण नर, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। लोकमाती चुक्कया डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। चरण कँवल डिगी दड़, आपणा आप मिटाईआ। साचा पल्लू ल्या फड़, अग्गे सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा वखाईआ। चरण धूढ़ कहे मैं सोभावन्त, हरि पाया पुरख सुजाना। मेरा लेखा चुक्कया जुगा जुगन्त, आवण जावण विच जहाना। घर पाया सोभावन्त, साहिब सतिगुर इक वखाना। नाम मिल्या मणीआं मंत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाना। मेल मिलावा साची संगत, हरि संगी इक रखाना। निरवैर पुरख लगाए अंगत, महाबली योद्धा मर्दाना, कोई भेव ना पाए पंडत, चार वेद होए हैराना। सार ना जाणे खाणी बाणी जेरज अण्डज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम निधाना। धूढ़ कहे मैं चरण कँवल, कँवल रूप समाईआ। पतिपरमेश्वर मिल्या उपर धवल, धरनी देवणहार वड्याईआ। जिस दा नूर इलाही अव्वल, आलमीन रिहा समाईआ। सो साहिब सच्चा सवल, साँवला आपणा रंग रंगाईआ। जिस दे बिरहों विछोड़े विच होई बवल, सो बावरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग निभाईआ। धूढ़ कहे प्रभ दिती ओट, ओट पुरख अकाल रखाईआ। घर मन्दिर वेखी निर्मल जोत, नूर उजाला इक कराईआ। नाता तुटया हरख़ सोग, चिन्ता ग़म
रहिण ना पाईआ। लहिणा चुक्कया लोक परलोक, अवण गवण ना वेख वखाईआ। जिस घर सोहला इक्को इक श्लोक, सोहँ राग अल्हाईआ। तिस दर्शन नूं मोरे लोचण रहे लोच, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रही सोच, सोचयां समझ कोए ना आईआ। कर किरपा जे देवे आपणी होश, साचा पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद इक्को रंग रंगाईआ। चरण धूढ़ कहे मेरा भाग वडेरा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। चार युग दा चुक्कया झेड़ा, नव नौ पन्ध मुकाईआ। पारब्रह्म दा वसया खेड़ा, श्री भगवान आप वसाईआ। शाहो भूप नज़री आया नेरन नेरा, निज घर बैठा डेरा लाईआ। लेखा चुक्कया सञ्झ सवेरा, दिवस रैण सूरज चन्द घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। ओथे इक्को राग तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ गीत गोबिन्द अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया ढट्ठे डेरा, माया ममता नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा खलाईआ। चरण धूढ़ कहे मैं सच सवाणी, प्रभ साचे चरण दिती सरनाईआ। पुरख अबिनाशी इक इकल्ला मिल्या हाणी, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि नित नवित्त जिस दा अमृत जल ठंडा पाणी, अग्नी भाह ना लागे राईआ। जिस दा नूर चार खाणी, जिस दा राग चार बाणी रही सुणाईआ। जिस दा साक दो जहानी, जिस दा ताक लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पड़दा लाहीआ। जिस दा नाद शब्द धुन महानी, लख चुरासी घट घट अन्दर रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। धूढ़ कहे मैं आई दुआर, दर दरवाज़ा इक्को नज़री आईआ। नाता छड्डया कूड़े यार, कलिजुग संग ना कोए रखाईआ। साध सन्त गए हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कूड़ी क्रिया करन वपार, काम वासना हट चलाईआ। घर दीपक मन्दिर जोत ना कोए उज्यार, अन्ध अन्धेर ना कोए गंवाईआ। साची सखीआं ना मंगलचार, हरि का नाउँ ना कोए सुणाईआ। चारों कुण्ट दिसे विभचार, सृष्ट सबाई कूड़ी क्रिया इक्को बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र सद उठाईआ। धूढ़ कहे मैं चार युग गई थक्क, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। मेरी पत कोई ना सक्या रख, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरी कीमत किसे ना पाई कौडी कक्ख, माटी ख़ाक नाम रखाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त मेरे वल ल्या तक्क, सोई सवाणी आप जगाईआ। करे नबेड़ा अन्तिम हक़, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। साचा मार्ग दित्ता दस्स, सिख्या इक्को इक समझाईआ। आपणा सीस जन भगतां चरणां हेठां रख, माण अभिमान कोए नज़र ना आईआ। हो निमाणी दर ते ढट्ठ, भगत दुआर मिले वड्याईआ। इक्को राग अगम्मी रट, रट्टा मुक्के जगत लोकाईआ। लेखे लाए पुरख समरथ, समरथ आपणी दया कमाईआ। जगत जहानों कर के वक्ख, साचे चरण लए बहाईआ।
तेरी खोल्हे इक्को अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। माटी ख़ाक बण के धूढ़, भगत दुआर डेरा लाईआ। जन भगतां दरस करे ज़रूर, नेत्र नैण नैण उठाईआ। चार युग दी भुल्ल बख्शावे कसूर, दोए जोड़ पए सरनाईआ। मैं पन्ध मुकाया दूरन दूर, अन्तिम वाट नेड़े आईआ। मेरा नाता तुट्टे कूड़ो कूड़, सच सुच्च मिले वड्याईआ। मेरा लेखा लग्गे ज़रूर, प्रभ ज़रूरत पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान श्री भगवान, साहिब साची सच जणाईआ। साची धूढ़ी मिले दान, दाता दान आप वरताईआ। कलिजुग अन्त खेल महान, हरि करता आप कमाईआ। जीव जंत सके ना कोए पहचान, पड़दा उहला आपणे हथ्थ रखाईआ। कर किरपा जिस देवे पहचान, आप आपणा राह वखाईआ। सो भगत भगवन्त मिले आण, अन्तर आत्म पड़दा लाहीआ। साचा सन्त होए परवान, नाम परवाना इक फड़ाईआ। गुरमुख गाए हरि का गान, गावत गावत गावत राग अल्हाईआ। गुरसिख मंगे इक्को दान, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। किरपा करे नौजवान, मेहर नज़र उठाईआ। जिस धूढ़ी दा साध सन्त करदे रहे माण, लोकमात बल धराईआ। सो धूढ़ी भगत दुआरे डिगी आण, आप आपणा बल मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धूढ़ी जगत आई दुआर, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ । कर किरपा मेरे सिरजणहार, इक तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी सांझा यार, सदा सदा सुखदाईआ। मैं देंदी रही जीवां जंतां आपणी छार, मुख छाही ना कोए धुआईआ। अन्तिम आई सच सच्चे दरबार, दर इक्को अलख जगाईआ। मेरा पूरब कर्म दे निवार, अग्गे लहिणा आपणा आपणे हथ्थ वखाईआ। मैं ढूंड थक्की जुग चार, पुरख अबिनाशी नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतारां नाल करदी रही प्यार, पीर पैगम्बरां नाल अंग लगाईआ। अन्तिम छड्ड के गए विच संसार, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। दर तेरे जगाई अलख, अलख अगोचर तेरी सरनाईआ। साचा मार्ग प्रभ इक्को दस्स, दर तेरे मंग मंगाईआ। दूर दुराडी थक्की मांदी आई नस्स, गल पल्लू वास्ता पाईआ। ख़ाली वखावे दोवें हथ्थ, पल्ले दम ना कोए जणाईआ। सब दा खेड़ा हुन्दा वेख्या भट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। इक्को साहिब तेरा हट्ट, गुर अवतार गए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मिलण दा साचा मार्ग दे समझाईआ। धूढ़ी तेरे उत्ते भगत जन दया कमाउणगे। जो सच दरबार साची सेव कमाउणगे। सीस इट्ट गारा भार उठाउणगे। तैनूं आपणे पैरां हेठ दबाउणगे। रगढ़ रगढ़ के तेरी मैल धुआउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, तेरी कीमत गुरमुख पाउणगे। तेरी कीमत गुरमुख पाउणगे। जो दर साचे ते आउणगे। अन्दर बाहर इक्को ढोला गाउणगे। माण अभिमान ना कोए रखाउणगे। सेवा कर ना फेर पछताउणगे। दो जहानां पन्ध मुकाउणगे। अबिनाशी करता इक्को इष्ट मनाउणगे। सर्ब जीआं दा साहिब भरता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लाउणगे। तेरा लेखा भगत चुकावेगा। जो तेरे उत्ते चरण टिकावेगा। पूरब लहिणा वेख वखावेगा। देणा तेरे हथ्थ फड़ावेगा। श्री भगवान साची सिख्या इक दृढ़ावेगा। धुर दा लेखा वेख वखावेगा। जिस जग नूं कहिन्दी रही तूं मिथ्या, सो जग हरि सतिगुर आपणे चरण वसावेगा। लेखा जाणे धुर दा लिख्या, पूरब पड़दा फोल फुलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कीमत आप जणावेगा। सच कीमत हरिजन पाएगा। खेल तेरा इक ग़नीमत, समझ विच किसे ना आएगा। तूं दर बणी त्रीमत, त्रिया तेरा वेस वटाएगा। तेरा लेखा जिउँ जल मीनत, बिरहों विछोड़ा रोग गंवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाएगा। साची करनी आप कमावेगा। जन भगतां दया कमावेगा। धुर संदेसा आप सुणावेगा। नर नरेशा हुक्म वरतावेगा। गुर अवतार वेखण आवेगा। पीर पैगम्बर ध्यान लगावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकावेगा। करोड़ तेतीसा नैण उठावेगा। सुरप्त इन्द आपणी अक्ख खुल्हावेगा। श्री भगवान प्रतख तेरा लहिणा चुकावेगा। माटी ख़ाक नालों कर के वक्ख, गुरमुखां हथ्थ फड़ावेगा। गुरमुख सारे तेरा करन इकट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा आप चुकावेगा। तेरा लहिणा आप चुकाएगा। जन भगतां नाल मिलाएगा। हरिसंगत रूप वखाएगा। तेरी रंगत रंग रंगाएगा। माया ममता मोह मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को इक वखाएगा। घर इक्को हरि वखाएगा। जन भगतां आप जणावेगा। चुटकी चुटकी कर इकट्ठी, तेरी गंढ्ढ बन्न्हावेगा। तेरी पिछली भुल्ल जाए सुरती, अगला मार्ग आप समझावेगा। करे खेल अकाल मूर्ती, मूर्त अकाल इक्को नज़री आवेगा। नाद वजाए अनाद तूरती, तुरत आपणा हुक्म सुणावेगा। तेरी मनसा आसा पूरती, पूरब लेखा झोली पावेगा। उठे सफ़ा अन्तिम कूड़ दी, सच समग्री इक वरतावेगा। एह खेल हरिसंगत धूढ़ दी, धुर दी बाणी आप जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखावेगा। तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाएगा। चरण कँवलां विच टिकाएगा। उपर आपणा आप छुहाएगा। तेरा कोट जन्म दा पाप, जन्म कर्म मिटाएगा। तेरा पिछला मेट संताप, अगला सुख सागर बदलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल तेरे नाल छुहाएगा। तेरे नाल चरण प्रभ छोहेगा। भगतां जिहा रंग तेरा होएगा। अबिनाशी करता बण वचोला, पिछला लेखा
तेरा खोएगा। अग्गे राग इक्को सोहला, सो पुरख निरँजण इक्को नूर बलोएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत धूढ़ देवे माण, चरण कँवल कर परवान, परम पुरख आप आपणे जिहा आपे होएगा।