१४ हाढ़ २०२० बिक्रमी हरचरण सिँघ दिल्ली वाले दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
प्रभ सरनाई जागे भाग, जुग विछड़े रिहा मिलाईआ। पूरब कर्म धोया दाग़, दु:ख दर्द रिहा मिटाईआ। घर दीपक जोत जगाए चिराग़, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। आत्म परमात्म मेला साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, पर्दा दूई द्वैत उठाईआ। सच सरनाई जोड़े नात, नाता इक्को इक वखाईआ। दो जहानां चले साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान अख्वाईआ। सतिगुर सरन मिली सरना, लोकमात वज्जे वधाईआ। हरिजन मेला सहिज सुभा, सो सतिगुर आप कराईआ। आदि पुरख प्रभ वेस वटा, बेपरवाही धार चलाईआ। रहमत कर आप ख़ुदा, मुर्शद मुरीद वेखे चाईं चाईंआ। ग़फ्लत सब दी दए गंवा, रहमत आपणे नाम कमाईआ । सही सलामत फेरा पा, बेनज़ीर करे रुशनाईआ। अहिमक कोई दिसे ना, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। देवें वड्याई आदि निरँजण, आदि पुरख दया कमाइंदा। दो जहानां साचा सज्जण, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराइंदा। नेत्र नाम निधान पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। साची धूढ़ी साचा मजन, सरोवर इक्को इक नुहाइंदा। धुरदरगाही कलिजुग अन्तिम आया सद्दण, होका आपणा नाम सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। जन्म कर्म दु:ख होवे दूर, दर्द रहिण कोए ना पाईआ। हरि सरनाई हाज़र हज़ूर, हज़रत इक्को नज़री आईआ। अगम्म अथाह सर्ब कला भरभूर, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोत उजाला निरगुण नूर, आदि शक्ति आपणी धार जणाईआ। चतुर्भुज ज़ाहर ज़हूर, ज़ाहर आपणी कार कमाईआ। जुग चौकड़ी बन्न्ह दस्तूर, दस्त बदस्त वंड वंडाईआ। लेखा जाणे नेड़े दूर, दूर दुराडा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता खेल कराइंदा। अनभव प्रकाश हो उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। वेखणहार सर्ब संसार, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। कमलापाती मीत मुरार, कँवल नैण नैण
रुशनाइंदा। साचा साकी बण के यार, सच प्याला नाम प्याइंदा। नाथ अनाथां दए दीदार, स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा । कागद कलम लिखण पढ़न तों वसे बाहर, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। महल अटल उच्च मनार, शाहो भूप आपणा डेरा लाइंदा। चारे कूट खोल्ह किवाड़, दहि दिशा वेख वखाइंदा। नाम अगम्म वजाए सतार, तन्दी तन्द ना कोए हिलाइंदा। रसना जिह्वा ना कोए गुफ़तार, गुफ़त शुनीद आपणी कार कमाइंदा। मुहब्बत जणाए सांझा यार, महिफ़ल आपणे घर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप मुकाइंदा । साचा लेखा चुकाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर मन्नदे रहे बाप, नूरो नूर नूर इलाहीआ। जिस दा गुर अवतार जपदे गए जाप, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। जिस दी सिख्या करदे गए पाठ, लोकमात जगत पढ़ाईआ। जिस दी सेवा करदे गए त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां वेख वखाईआ। सो साहिब पुरख समराथ, कल आपणी कल प्रगटाईआ। निरगुण नूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे प्रभ एक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता बख्शे टेक, द्वापर कलिजुग होए सहाईआ। गुर अवतार लिखे लेख, पीर पैगम्बर बणत बणाईआ। निरगुण सरगुण करे हेत, पंज तत्त दए वड्याईआ। त्रैगुण माया खोल्हे भेत, पर्दा आपणा आप चुकाईआ। लेखा जाणे धुर दा लेख, कलम शाही पट्टी ना कोए पढ़ाईआ। धुर संजोगी करे हेत, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। वेखणहारा नेतन नेत, निज नेत्र रिहा खुल्हाईआ। जिस दे पिच्छे सिर पा के गए तत्ती रेत, सो पुरख अकाल वेस वटाईआ। जिस दी धार नानक गोबिन्द खेडी खेड, सो खड़ग खण्डा नाम चमकाईआ। जिस दा नौ नौ चार लभ्भदे गए भेत, उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, कुदरत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी लेखा विच संसार, नित नवित्त वेख वखाइंदा। लख चुरासी कर पसार, खाणी बाणी वंड वंडाइंदा। साचा हाणी इक निरँकार, छैल छबीला आपणा रंग वखाइंदा। जोबन मता वड शाहकार, शहिनशाह आपणा रूप वखाइंदा। महल अटल कर उज्यार, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। कल्ग़ी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा शब्दी मेल मिलाइंदा। साचे घोड़ा शाहसवार, सोलां कलीआं आसण लाइंदा। नव सत्त तों वसे बाहर, नव नौ चार नज़र किसे ना आइंदा। इक दो दा खेल न्यार, तिन्न चार आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। पंज छे हो उज्यार, सत्तवें सति पुरख निरँजण खेल वखाइंदा। अट्ठां तत्तां मारे मार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध वेख वखाइंदा। नौ दर खोल्हणहार कवाड़, जगत तृष्ना डेरा ढाइंदा। दस्म दुआरी जोत निरँकारी दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, सच समग्री इक्को इक वखाइंदा। अमृत
बूँद स्वांती ठंडी ठार, निझर झिरना कँवल नाभी आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा लेखे लाइंदा। पूरब लेखा जाए लग्ग, जिस उपर दया कमाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हँस बणाए कग्ग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। आत्म परमात्म दरस कराए रज्ज रज्ज, पिछली तृष्ना रहे ना राईआ। अग्गे पड़दा देवे कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर मक्का काअबा कराए हुजरे हज्ज, महिराब इक्को इक सुहाईआ। परवरदिगार नूर नुराना बहे सज, सांझा यार वड्डी वड्याईआ। शब्द नगारा दो जहानां नाद जाए वज्ज, ताल तालवाड़ा इक्को इक वखाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवान लए सद्द, सद्दा आपणा नाम पुआईआ। कलिजुग क्रिया कूड़ कुटम्ब पार कराए हद्द, माया ममता मोह चुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक सुणाए सुहागी छन्द, सोहला इक्को इक समझाईआ। घर विच घर वखाए परमानंद, निजानंद इक्को रंग रंगाईआ। सुरती शब्दी जोड़ी गंढ्ढ, साचा मेला मेल मिलाईआ। साची सेजा बहि के गाए इक्को छन्द, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ राग अल्हाईआ। दूई द्वैती कूड़ी क्रिया हउमें हंगता ढाहे कंध, जूठ झूठ जड़ दए उखड़ाईआ। जो नानक गोबिन्द पुरख अकाल पाया घर अनन्द, सो अनन्द जन भगतां झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल सदा बख्शंद, ठाकर स्वामी मेहर नज़र उठाईआ। ठाकर स्वामी साजण मीता, त्रैभवण धनी आपणी दया कमाइंदा। भगत दुआरा हरि निरँकारा इक वखाए ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। चार युग दी बदले रीता, आपणी धारा आप वखाइंदा। लेखा चुके मन्दिर मसीता, मसला हक़ हक़ इक्को नाम पढ़ाइंदा। इक्को अक्खर लेखा जाणे अठारां ध्याए गीता, अठ दस आपणा बन्धन पाइंदा। साहिब सतिगुर इक जणाए चरण प्रीता, सच प्रीती इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखाइंदा। साची करनी करने आया, कल कल्की लै अवतार। बेपरवाह फेरा पाया, रूप रंग ते वसे बाहर। जगत नेत्र नज़र ना आया, लख चुरासी दर दर घर घर होए ख्वार। गुरमुख विरले बूझ बुझाया, जिस दर्शन देवे अगम्म अपार। एका दूजा भउ चुकाया, चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे प्यार। हरिजन नेत्र इक खुल्हाया, दोए लोचण ना कोए आधार। साचा मंत्र इक पढ़ाया, आत्म परमात्म रसना जिह्वा सच जैकार। साचा सगन इक मनाया, मन्दिर सोहे सच दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल आप करतार। हरि करता खेल खलाइंदा, कुदरत आपणे रंग रंगा। निरगुण आपणा वेस वटाइंदा, लख चुरासी वेखे थाउँ थाँ। ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा, लोआँ पुरीआँ पड़दा लाह। लोकमात पांधी बण के आइंदा, कदम कदम आपणा रिहा उठा। थक्की मांदी सृष्ट सर्ब उठाइंदा, साचा ढोला इक्को गा। आत्म
विछड़ी आप मिलाइंदा, परमात्म आपणी गोद बहा। साची सखी आप प्रनाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा खला। साची खेल करे प्रभ आप, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। जिस दी धारा सोहँ जाप, सो सर्ब जीआं सुखदाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां थापण थाप, जुग चौकड़ी सेव लगाईआ। कर्म कांड पल्ले बन्न्ह वस्त पुन्न पाप, प्रकृती बन्धन इक्को पाईआ। त्रैगुण माया बणाई साक, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ाईआ। दीन मज़्हब खोल्ह ताक, जगत दरवाज़ा रिहा वखाईआ। शब्द अगम्म दस्सदा रिहा भविक्ख्त वाक, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां एका हुक्म जणाईआ। नौ नौ चार रखदे गए आस, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ प्रगट होवे आप, जोती जाता बेपरवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत इक जपाए जाप, आत्म परमात्म सच पढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां बणे सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। जागत सोवत बंद कवाड़ी खोल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। वस्त अमोलक विकाए हाट, वणज इक्को इक कराईआ। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाईआ। जन भगतां देवे नाम दात, सोहँ अक्खर झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। आपणा खेल करे समरथ, हर घट वेखे थाउँ थाईंआ। निरगुण हो के रिहा नट्ठ, सरगुण साचा हुक्म मनाईआ। निरवैर हो के मार्ग रिहा दस्स, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ । साची खेल करे हरि करता, करनहार वड्डी वड्याईआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, जीवण जुगत ना कोए वखाईआ। ना डुब्बया ना कदे तरदा, भव सागर ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। साची रचना रच भगवान, हरि करता वेख वखाईआ। कलिजुग अन्त हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक समझाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार जन भगतां मिले आण, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के घर देवे नाम दान, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। करे खेल नौजवान भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। गुर अवतार होए हैरान, पीर पैगम्बर नैण शरमाण, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। सच तौफ़ीक इक मिहबान, राजक रहीम आप रहमान, रहमत इक्को इक वखाईआ। शाह पातशाह वाली दो जहान, दोए दोए आपणी कल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन मिलावे आप प्रभ, आपणी दया कमाइंदा। कोट जन्म दे विछड़े लभ्भ, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। जगत किनारा पार हद्द, गुरुदुआरा गुरचरण इक वखाइंदा। पिछला नाता गुरमुख सज्जण जाणा छड्ड, अग्गे आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। सच प्रीती जाणा बज्झ, कूड़ा रंग ना कोए वखाइंदा।
हरि मन्दिर बहिणा आपणे सज, दीवा बाती कमलापाती इक्को नूर धराइंदा। अनहद नाद जाए वज, अनरागी आपणा राग अल्हाइंदा। अमृत जाम प्याए मध, मधुर धुन इक सुणाइंदा। सच सिँघासण बहिणा सज, श्री भगवान आपणी गोद उठाइंदा। दर्शन करना रज्ज रज्ज, सनमुख आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान आप वडियाइंदा। भगत वड्याई देवणहारा, एका एक एक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी कर पसारा, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। कलिजुग कल्की लै अवतारा, कल आपणा वेस वटाईआ। सम्बल वेखे धाम न्यारा, महल अटल इक रुशनाईआ। गोबिन्द मीता पुरख अकाला, आपणी कार कमाईआ। सुत दुलारा जगत दलाला, वणज इक्को हट्ट वखाईआ। सेवादार काल महाकाला, हुक्मी हुक्म इक समझाईआ। भगत दुआर सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआर मिले वड्याईआ। जिस गृह वसे दीन दयाला, सो थान सोभा पाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाला, ऊँच नीच ना वंड वंडाईआ। फल लगाए काया डाला, फुल टाहणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत तेरा वड प्रताप, प्रतीनिध हरि जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुणन तेरा जाप, नेत्र सरवण ध्यान सर्ब लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं रहे आख, हौली हौली सर्ब हिलाइंदा। नेत्र खोलो्ह उठो वेखो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां बणया साक, सतिगुर सज्जण इक्को नज़री आइंदा। दो जहानां श्री भगवाना कट के आपणी वाट, भगत दुआरे सोभा पाइंदा। खेवट खेटा बण के पत्तण मल्लया घाट, माही आपणी धार चलाइंदा। निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। सतिजुग धारा दस्से इक्को जाप, सोहँ मंत्र सच पढ़ाइंदा। जिस जपया तिस रहे ना कोई संताप, राए धर्म अन्त नेड़ ना आइंदा। लोकमात करे पवित पाक, पुनीत, आपणी धार वखाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लवे राख, मेहर नज़र आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछुंने मेल मिलाइंदा। जगत विछुंने मिटे विछोड़ा, विछड़यां मेल मिलाईआ । मनमुखां बचन सुणाए कोरा, इक्को इक नाद वजाईआ। जन भगतां देवे शब्दी घोड़ा, नाम डोरी हथ्थ फड़ाईआ। अन्दर वड़ के दुआरे खड़ के आत्म परमात्म बणाई जाए जोड़ी जोड़ा, जगत रंडेपा रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा मंत्र इक्को फोरा, फुरने सारे बंद कराईआ। गुरमुखां कहे तूं मेरा मैं तोरा, तोरा मेरा वंड ना कोए वखाईआ। हरि भगत कहिण प्रभ तेरी लोड़ा, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। श्री भगवान कहे बिन भगतां मेरा कोई ना बांका छोहरा, छैल छबीला नज़र कोए ना आईआ। इक दूजे नाल बज्झी डोरा, प्रेम तन्द इक्को पाईआ। कलिजुग अन्त ना होए विछोड़ा, विछड़यां आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करनी आप
कमाईआ। भगत सुहेले वेखे मात, मता आपणे नाल पकाईआ। जिन्हां लभ्भी मेरी ज़ात, तिन्हां आपणा ज़ाहर कराईआ। सति वस्त प्रभ देवे दात, अनमुलड़ी आप वरताईआ। चरण कँवल हरि इक्को नात, गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ गए समझाईआ। साहिब स्वामी जिन्हां दे साथ, तिन्हां लिखण पढ़न लोड़ रहे ना राईआ। लेखा चुक्क जाए पूजा पाठ, तीर्थ तट नहावण कोए ना जाईआ। तिन्हां काया मन्दिर अन्दर पूरी करे आस, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, स्वास स्वासां नाल मिलाईआ। जो गुरमुख हरि सतिगुर होया दास, तिस देवणहार वड्याईआ। पार उतारे आपणे घाट, बेड़े साचे नाम चढ़ाईआ। नाम चोली कदी ना जाए पाट, दुरमति मैल ना लागे राईआ। जो जन विके सतिगुर हाट, तिन्हां करता कीमत आपे पाईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगत बणाई इक जमात, ज़ामन इक्को नज़री आईआ। ना कोई मौत ना वफ़ात, फ़तवा सके ना कोए सुणाईआ। इक्को वार प्याए आबे हयात, रस इक्को इक समझाईआ। वेख वखाए कायनात, कादर करता आपणी कार कमाईआ। जन भगतां कहे आप साबास, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। जिस प्रभ मिलण दी रखी आस, कूड़ा नाता जगत तुड़ाईआ। सो गुरमुख उपजे साची शाख़, शहिनशाह आपणे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान इक्को लेखा बिन वेक्खयां होए भरम भुलेखा, भाण्डा भरम सृष्ट सबाई रिहा भंनाईआ। जिन्हां दस्सया आपणा भेता, अन्दर वड़ के पर्दा लाहीआ। सो दूर दुराडे नेरन नेरे घर बैठे करन साचा हेता, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ। सतिगुर साचा सब दा लाए लेखा, लेखा आपणी झोली पाईआ। निरगुण हो के बणया नेता, नर निरँकार वेस वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी जन्म कर्म दे विछड़यां रखे चेता, चेतन धार हरि निरँकार अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ।
१५ हाढ़ २०२० बिक्रमी अमरजीत सिँघ दे नवित्त दरबार विच जेठूवाल
मुन नारद रिहा नच्च, आपणी ख़ुशी वखाइंदा। प्रभ किरपा करी सच्च, साख्यात वेस वटाइंदा। दो जहान वेख्या नट्ठ, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। चार युग जो धारा रिहा दस्स, दहि दिशा हुक्म वरताइंदा। सो साहिब हो प्रगट, निरगुण नूर नूर उपाइंदा। किरपा कर पुरख समरथ, श्री भगवान आपणा आसण लाइंदा। वस्त अमोलक इक्को हथ्थ, धुर दी दात आप वरताइंदा। सति धर्म दा खोल्ह हट्ट, वणज इक्को इक कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। नारद मुन फड़ सतार, मात सुरस्ती वेख वखाईआ। राग छतीसा जिस दी धार,
सो साहिब बेपरवाहीआ। जिस दे अन्दर मेरी गुफ़तार, बाहर इक्को रंग वखाईआ। जिस दा हुक्म सच्चा प्यार, प्रीती इक्को इक बंधाईआ। जिस दा खेल अगम्म अपार, बेअन्त बेपरवाह अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण लै अवतार, निरगुण नूर जोत धराईआ। साचा खेड़ा कर आबाद, घर इक्को इक वसाईआ। जन भगतां देवे दाद, नाउँ निरँकारा झोली पाईआ। बिन खादयां आवे स्वाद, रस आत्मक इक समझाईआ। जिस रचना रची आदि, सो करता वेखण आईआ। जिस दा दो जहान वज्जे नाद, गुर अवतार रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। नारद कहे प्रभ मेरी सतार, तेरे प्रेम तन्द बंधाईआ। दिवस रैण करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आ मिल सांझे यार, दर इक्को आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। नारद कहे मैं धरनीशर, तेरे उत्ते ध्यान लगाईआ। तूं ठाकर साहिब सच्चा ईशर, ईश्वर आपणा भेव चुकाईआ। तेरा नाउँ जगत जगदीश्र, जग दाता वड वड्याईआ। तेरे हुक्मे अन्दर तपीश्र, जुग जुग धूंणीआँ तन ख़ाक लगाईआ। तूं वसें हर घट भीतर, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। नित नवित्त तेरी अगम्मी रीतड़, रीतीवान आप हो जाईआ। जुग चौकड़ी कोटन बीतण, सदी सदीवी कोई रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर तैनूं उडीकण, नित आपणा ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ प्रगट होवे लाशरीकन, अभेव इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। नारद मुन बण मलंग, आपणा कदम रिहा उठाईआ। खेले खेल सूरा सरबँग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। टप्पे कुद्दे बदन नंग, ओढण नज़र कोए ना आईआ। सच सतार वज्जे तन्द, तू ही तू राग अल्हाईआ। दर दरवेश बण भिखारी मंगे मंग, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तेरा खेल सूरे सरबँग, शहिनशाह संग ना कोए रलाईआ। जुग चौकड़ी माणया तेरा अनन्द, तेरी खेल विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। नारद मुन रोवे हस्से, आपणा ताल जणाईआ। जिस हिरदे प्रभ मेरा वसे, तिस दा भेव कोए ना पाईआ। लेखा अलेख ना कोई लिखे, लिख्त विच कदे ना आईआ । जगत नेत्र किसे ना दिसे, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जगत कहाणी जगत वारता पढ़दी रही किस्से, किस्मत आपणी सके ना कोए बदलाईआ। नर निरँकार निरवैर पुरख अकाल किसे ना आया हिस्से, कूड़ा बन्धन सर्ब रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वरताईआ। नारद मुन वेख वेख कुद्दे, आप आपणी ख़ुशी मनाइंदा। साहिब सतिगुर सच प्रीती इक्को सुझे, जन भगतां मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे अन्तर आत्म गुज्झे, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच प्रेम जो जन लुझे, तिन्हां आपणा रंग रंगाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी वेख भगवन्त, नारद हैरानी इक्को चिहरे छाईआ। मैं वेख्या खेल तेरा जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। कलिजुग अन्त तेरी महिमा बेअन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सुहेले लभ्भे सन्त, गुरसिख आपणे नाल मिलाईआ। बोध अगाधा नाम जणाया गढ़ तोड़या हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक्को रंग वखाईआ। शब्द धार कर प्यार मेल मिलाया पूरब संगत, लहिणा लहिणे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। नारद कहे मैं होया हैरान, हरि का भेव कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी सर्ब पछताण, पश्चाताप करे लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नित नित मंगदे गए दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। सदा सदा देवणहार आप भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जणाउदा रिहा इक ज्ञान, ज्ञान ध्यान नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। नारद कहे प्रभ का लेखा, समझ कोए ना आईआ। कलिजुग अन्त जन भगतां करे हेता, हितकारी आपणा मेल मिलाईआ। अन्दर वड़ के रातीं सुत्तयां दस्से भेता, अनभव आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नारद कहे प्रभ मेरे ठाकर, की तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहा तेरा चाकर, दर आ आ नाच वखाईआ। मैनूं अज्जे ना दित्ता आदर, कर प्यार ना कोल बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, तेरी मिले सच सरनाईआ। नारद कहे मैं रखी आस, आसा आसा विच्चों प्रगटाईआ। कवण वेला प्रभ रखे पास, आपणी गोद बहाईआ। सेवा करां बण दासी दास, सेवक रूप वटाईआ। दर घर साचे उपजे इक्को शाख, पत्त डाली इक महकाईआ। पतिपरमेश्वर सच स्वामी बणे बाप, पिता इक्को इक जणाईआ। नित नवित्त रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मिले तेरी सरनाईआ। नारद कहे प्रभ मैं तेरा बच्चा, ब्रह्मा अंग ना कोए लगाईआ। तेरी मेहर होवां सच्चा, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। तेरे हुक्मे अन्दर बणया कच्चा, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। बण मलंग दर दर नच्चा, नटुआ आपणा स्वांग वखाईआ। तेरा मार्ग जुग चौकड़ी दस्सा, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। इक्को ध्रू लग्गा अच्छा, अच्छी तर्हा दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग तेरा खेल वेख वखाईआ। तेरा खेल वेख्या प्रभ मेरे, दर तेरे सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी देंदा रिहों गेड़े, गेड़ा हुक्म विच भुआईआ। नित नवित्त करदा रिहों नबेड़े, दो जहानां झगड़ा आप चुकाईआ। भगत भगवान वसाउदा रिहों खेड़े, घर मन्दिर डेरा लाईआ। कलिजुग
अन्त मैं वी अन्त आ वड़या तेरे वेहड़े, प्रभ इक्को आस रखाईआ। अन्तिम लहिणा चुके नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। श्री भगवान वड मेहरवाना, मेहर नज़र उठाइंदा। धुर संदेस दए भगवाना, श्री भगवान आप समझाइंदा। नारद तेरा प्रेम परवाना, परम पुरख दया कमाइंदा। कल अन्तिम वेखे मार ध्याना, मेहरवान दया कमाइंदा। साची सिख्या कर परवाना, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। सति धर्म दा बन्न्ह गाना, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। तन्द सतार इक वखाना, रबाब इक्को बणत बणाइंदा। नाम सरंगा आप हिलाना, किली हथ्थ ना कोए लगाइंदा। रसना जिह्वा ना गाए गाणा, बत्ती दन्द ना सिफ्त सालाहइंदा। घर मन्दिर सोहे मकाना, महल्ल इक्को इक रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नारद मुन आप जणाइंदा। नारद मुन एह वेहड़ा नहीं मेरा, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। एह भगत दुआरा भगतां डेरा, प्रभ सेवक रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी जो करदा रिहा हेरा फेरा, अछल छल आपणी कार कमाईआ। सो अन्तिम आया करन हक़ नबेड़ा, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। दूर दुराडा पन्ध मुकाए नेरन नेरा, वाट कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवणहार वड्याईआ। भगत दुआरा भगतन रंग, सो साहिब आप जणाइंदा। भगतां अग्गे नारद मंग, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। तेरे नाल उह करन संग, साचा संग बणाइंदा। तेरा लेखा चुक्के मलंग, तेरी चाल पिछली आप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साहिब सुल्तान मेरी पिछली आदत, प्रभ मेरे मैनूं समझाईआ। मैथों करी ना जाए तेरी इबादत, बैठ ध्यान ना कोए लगाईआ। तेरा लेखा ज़ाहर बातन, अन्दर बाहर तेरी सरनाईआ। तूं साहिब स्वामी कमलापातन, पत पतवन्ता नाउँ धराईआ। जोत अकालण देवे साथण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त दे वरताईआ। मैं वस्त हक़ वरतावांगा। तक्क तक्क के झोली पावांगा। गुरमुख गुरसिख आपणे कोल रख, राखी साची आप जणावांगा। तोहे मार्ग देवां दस्स, साचा राह इक प्रगटावांगा। जन भगतां चरणी ढट्ठ, दर इक्को इक वखावांगा। चार कुण्ट ना ऐंवें टप्प, कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। लोकमात पहली वार पुरख अकाल दा खुल्लया हट्ट, बिन दमां हट्ट चलावांगा। जो आए सो लाहा जाए खट्ट, ख़ाली फेर ना कोए परतावांगा। जो वेखे मेरे भगतां मति, सो मति पिछली आप गंवावांगा। अन्तर दे धीरज जत, सति सन्तोख इक दृढ़ावांगा। चार वरन कर इकट्ठ, इक्को रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक जणावांगा। साचा मार्ग इक लगावेगा। प्रभ आपणी दया कमावेगा। भगत भगवान वेख वखावेगा। नारद मुन तेरी पुकार
सुण, तेरा दर्द वंडावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां विच बहावेगा। जन भगतां कोल साचा बहिणा, सो सतिगुर आप जणाईआ । नित नवित्त दर्शन नैणां, नेत्र नैण दए वड्याईआ। पुरख अकाल दा शब्दी कहिणा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। सच मुकाम इक्को रहिणा, महल अटल इक रुशनाईआ। सदा सदा सद देवे देणा, झोली साचे नाम भराईआ। कूड़ी क्रिया किसे ना वहणा, गुरमति इक दृढ़ाईआ। चार वरन दा इक्को सैणा, सज्जण दाता बेपरवाहीआ। नाम कंगण पाए गहिणा, वस्त्र भूशन इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा होए सहाईआ। नारद मुन तेरा भगतां जोड़, कल अन्त भगवन्त कराईआ। चार कुण्ट ना पाउणा शोर, बांके छोहरे आप समझाईआ। नच्चण टप्पण तेरी बदल देवे तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। जन भगतां अग्गे चले ना तेरा ज़ोर, ज़ोरू ज़र दोवें शरमाईआ। करे प्रकाश अन्ध घोर, जोती जोत नूर रुशनाईआ। हथ्थ पकड़े साची डोर, तन्दी इक्को गंढ्ढ वखाईआ। चढ़े अगम्म आपणे घोड़, रासां आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खलाईआ। नारद मुन वेख आपणी बोदी, पारब्रह्म दया कमाईआ। श्री भगवान बणया खोजी, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। मंग खाण दी जाए रोज़ी, साची किरत इक समझाईआ। करे खेल प्रभ आपे चोजी, प्रीतम आपणी धार बंधाईआ। निरगुण हो के बणया मौजी, मजलस आपणा नाम वखाईआ। जिस दी खेल किसे ना सोची, समझ सके कोए ना राईआ। तिस दी मेहर नज़र इक्को बहुती, दो जहानां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखे थाउँ थाईंआ। नारद मुन सुण हरि उपदेश, उपमां हरि जस गाईआ। प्रगट होया इक नरेश, नर निरँकार फेरा पाईआ। जिस दी महिमा गाउँदे ब्रह्मा विष्न शिव महेष, मैख़ासर सीस झुकाईआ। तिस साहिब नूं इक आदेस, निउँ निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे प्रभ एक, अक्ल कलधारी खेल कराइंदा। सर्ब जीआं प्रभ रिहा वेख, घट घट डेरा लाइंदा। निरगुण हो के धरया भेख, सरगुण राह जणाइंदा। वसणहारा सचखण्ड देस, सम्बल आपणा नूर प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सुण नारद बण सुणीता, सो साहिब आप जणाईआ। नाम दान वड गुणी गणीता, कहिण कथन कोए ना जाईआ। सच दुआर ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर जाणे सच प्रीता, प्रीतम भेव अभेद रिहा जणाईआ। शाह पातशाह बणे नीचन नीचा, ऊँचो ऊँच आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। नारद वेख हरि के भगत, जिन्हां मिली मात वड्याईआ। होए उज्यार कलिजुग जगत,
प्रभ जुगत मिली वड्याईआ। सच दुआरे आए परत, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईआ। चिन्ता ग़म ना कोई हरख़, सोग नेड़ ना लागण पाईआ। तेरे दुआरे तेरा लोचण दरस, नेत्र नैण नैण उठाईआ। मेहरवान डूंग्घे सागर गहर गम्भीर अमृत मेघ बरस, साचा मेघला सेवा लाईआ। बिरहों विछोड़े अन्दर दरवेश रहे तड़फ, भटकणा सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। घर साचे वधाई वज्जे हमेश, ख़ुशी ग़मी ना कोई रखाइंदा। तख्त निवासी इक नरेश, नर निरँकारा हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर थोड़ा थोड़ा दस्से भेत, मार्ग लोकमात जणाइंदा। बिन कलम शाही लिख लिख लेख, बिन कागद हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। करनी कर के बणया भगवान, करता आपणा नाम वड्याईआ। दाता बण के देवे दान, दानी इक्को इक अख्वाईआ। बिधाता बण के करे परवान, इच्छया भिच्छया आप सुहाईआ। साहिब बण के बणे काहन, लख चुरासी गोपी मात प्रनाईआ। सिख्या कर के बणे राम, रमईया आपणा नाउँ दृढ़ाईआ। नारद ब्रह्मे देवे ज्ञान, बारां अक्खशर करे सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए जणाईआ। साची करनी करी जुग चार, चौकड़ी वेस वटाईआ। कलिजुग अन्त नर निरँकार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सज्जण ठग्ग वेखे यार, चोर कूड़यार फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा सालाहीआ। नारद मुन भगत प्यार, परम पुरख समझाईआ। भगतां अन्दर मेरा दीदार, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। निरगुण दीवा निरगुण बाती निरगुण कमलापाती करे उज्यार, निरगुण नूर ज़हूर रुशनाईआ। निरगुण साथी सगला संग निभाए विच संसार, सरगुण आपणी गंढ्ढ पुआईआ। कलिजुग अन्त खेल अपार, प्रीतम इक्को इक समझाईआ। बिन भगत ना कोई मीत मुरार, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। जो साचे भगतां करे निमस्कार, तिस मिले माण वड्याईआ। नारद उठ कर दीदार, गुरमुख बैठे चाईं चाईंआ। नारद कहे मेरा लेखा लिखदा रविदास चुमार, चम्म दृष्टी नज़र कोए ना आईआ। अन्तर इक्को इक प्यार, प्रेम लहर लहराईआ। डुब्बदे वेखे जुग चौकड़ी चार, पार किनारा हथ्थ ना किसे आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए आप सहाईआ। जन भगत सुहेला मेरा सुत, जन जननी आप अख्वाईआ। सच प्रीत निभाए अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार जणाईआ। कलिजुग सोहे सुहञ्जणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी दए वड्याईआ। धन्न भाग जिस पिता मिल्या पुत्त, पिता पुरख अकाल फेरा पाईआ। सो गुरमुख जाए मात क्यों रुस्स, जिस रुस्सयां आप मनाईआ। जो मेरा सो भगतां दित्ता सब कुछ, किछ हथ्थ ना रख्या राईआ। दर दुआरे आ के गुरमुखां
कोलों पुच्छ, कवण वेला प्रभ मेला लए मिलाईआ। वेखीं अन्त ना बहीं चुप्प, चुप्प कीत्यां कोटन काल विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब अख्वाईआ। नारद कहे मैं मंगां दान, दर अग्गे झोली डाहीआ। बाली बुध बुध अञ्ञाण, विवेकी रूप ना कोए वटाईआ। तेरी साहिब ना आई पहिचाण, पहिचाण बेपहिचाण मेरी तेरी बेपरवाहीआ। कर किरपा बख्श आपणा ध्यान, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। साचे भगतां संग कर परवान, आरज़ू इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच संदेसा देवे आण, अन्तिम लेखा चुके जहान, हरिजन प्रभ आपणी सरन रखाईआ।