पुस्तकालयभाग १४

१६ हाढ़ २०२० बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

गुरमुख शहीदी सतिगुर चरण, जन्म मिले वड्याईआ। जींवदयां जग सिखे मरन, मरयां जीवत रूप वटाईआ। साहिब सतिगुर तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। सन्त सुहेले आया फड़न, बेपरवाह फेरा पाईआ। साची घाड़न आया घड़न, घाड़त घड़े आपणी दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख शहीदी सतिगुर संग, गुर पूरा आप जणाईआ। सच दुआरा आए लँघ, घर मिले माण वड्याईआ। दर दरवेश हो के नच्चे वांग मलंग, बुल्हे शाह बैठा ढेरीआं ढाहीआ। साहिब सुल्तान जिन्हां चाढ़्हे रंग, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाईआ। गुरमुख शहीदी सतिगुर ओट, ओट इक अकाल जणाईआ। सच नगारे लग्गे चोट, नाम ताल वजाईआ। नाम भण्डार देवणहार अतोट, अतुट आप वरताईआ। जिन्हां अन्दर रखी आपणी जोत, तिन्हां आपणा रूप वटाईआ। गुर गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा केसरी पगड़ीआं उत्ते होवे मोहत, मुहब्बत इक्को इक रखाईआ। नाता तोड़ लख चुरासी लोक, परलोक चरणां हेठ दबाईआ। इक्को गा अगम्म श्लोक, तूं मेरा मैं तेरा नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। भगत दुआरा वेख साचा कोट, किला बंक दए वड्याईआ। जिस दर्शन नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे लोच, सो दरस दीदार, गुरमुखां आप कराईआ। जुग चौकड़ी जिस दी किसे ना आई खोज, खोजत खोजत थक्की सर्ब लोकाईआ। तिस चरण दुआरे ग़रीब निमाणे मानण मौज, नच्चण टप्पण कुद्दण वाहो दाहीआ। जन्म मरन दा चुक्कया सोग, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। स्वच्छ सरूपी देवे दरस अमोघ, गृह बैठा नज़री आईआ। चार युग नव नौ चार जिस दा किसे ना लम्भया चोज, चोजी प्रीतम आपणी कार कमाईआ। जन भगतां आपणे सिर ते चुक्के बोझ, गुरमुख हौले भार

नाच नचाईआ। लख चुरासी विच्चों हरिजन साचे दिती होश, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। प्रेम प्रीती नाम ख़ुमारी चढ़या जोश, अड्डी ताल जगत वजाईआ। निरगुण अन्दर वड़या आप ख़ामोश, हौली हौली रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। गुरमुख शहीदी मेला शहिनशाह, हरि देवणहार वड्याईआ। रहबर मिल्या इक ख़ुदा, ख़ुदी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। राम हो के गया समा, रहमत आपणी नज़र टिकाईआ। ग़ुलाम हो के गया आ, दर दरवेश फेरा पाईआ। नीवां हो के सीस झुका, भगत दुआरे माण वड्याईआ। डरदा डरदा अन्दर बैठा आ, आप आपणा मुख छुपाईआ। पिच्छे गुरमुख सज्जण सन्त सुहेले आपणा रंग रहे वखा, गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण चाईं चाईंआ। जिस मौत ने लख चुरासी लई खा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। सो लाड़ी गुरमुख जीवदयां मात रहे प्रना, सतिगुर पूरा सगन मनाईआ। अन्तिम लेखा चुक्के साहिब मिले आ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरिभगत साचे सन्त सदा आपणा रंग वखाईआ। सचखण्ड दुआर कहे प्रभ सुणी फ़रयाद, अन्तिम आसा पूर कराईआ। नित नवित्त जो दिन्दा रिहा दाद, वस्त अमोलक इक वरताईआ। दो जहानां करदा रिहा जो राज, शाहो भूप सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण निरवैर जो साजण रिहा साज, करता पुरख बेपरवाहीआ। शब्द राग जो सुणाउदा रिहा आवाज़, धुन आपणी आप प्रगटाईआ। सरगुण निरगुण हो के देंदा रिहा दाज, पंज तिन्न वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। सचखण्ड कहे मेरा जागया भाग, वडभागी होया सहाईआ। अन्तिम रखी आप लाज, श्री भगवान हो सहाईआ। लोकमात कर प्रकाश, देवणहार वड्याईआ। चिरी विछुंने पुन्नी आस, आसा पूर कराईआ। साचे गृह पावे रास, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरा भगवान, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। एकँकार मार ध्यान, घर साचा दए सुहाईआ। आदि निरँजण हो प्रधान, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता नौजवान, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताईआ। श्री भगवान गुण निधान, गुणवन्ता गुण आपणा दए समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ मंगे दान, घर साचे अलख जगाईआ। आदि पुरख सच निशान, इक्को इक आपणे हथ्थ उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बीतया विच जहान, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ । सचखण्ड दुआर कहे मेरा महिबूब, देवणहार वड्याईआ। इक सुहाए सच अरूज, अर्श फर्श चरणां हेठ दबाईआ। नाम जणाए सच दरूद, हज़रत करे इक पढ़ाईआ।

दो जहान बेनज़ीर हदूद, नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रख महिदूद, हुक्म इक्को इक वरताईआ। भेव अभेद अगम्म अथाह अलख अगोचर कोए ना सक्या बूझ, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सच प्रीती अन्दर सरगुण हो के गए झूझ, निरगुण निरगुण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरा चढ़या चाउ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। पुरख अबिनाशी पकड़े बांहों, आप आपणी दया कमाईआ। सच दुआरा वसाए एका थाउँ, थान थनंतर इक सुहाईआ। नाम निधान श्री भगवान साचा ढोला एका गाओ, गहर गम्भीर सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड दुआर कहे मोहे आया हासा, सोहणी ख़ुशी वखाईआ। जुग चौकड़ी दूर दुराडा दो जहानां वेंहदा रिहा तमाशा, चौदां लोक चौदां तबक चरणां हेठ दबाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धुर दी धार दस्सदा रिहा ख़ुलासा, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। आप वसदा रिहा आस पासा, अछल अछल्ल आपणी खेल वखाईआ। निरगुण हो के सरगुण पाउदा रिहा रासा, गोपी काहन नाच नचाईआ। लहिणा देणा देंदा रिहा पवण स्वासा, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म करदा रिहा पूरी आसा, जगत तृष्ना मेट मिटाईआ। जन भगतां देंदा रिहा भरवासा, चरण कँवल सच्ची सरनाईआ। करदा रिहा खेल पुरख अबिनासा, अबिनाशी आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। सचखण्ड कहे मेरा वसया घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी साचे तख्त बैठा चढ़, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। निरभउ हो के चुकाया भय डर, भ्यानक रूप नज़र कोए ना आईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जिस लगाई मेरी जड़, सो अन्तिम पत्त डाली वेख वखाईआ। प्रगट हो नरायण नर, कल कल्की कार कमाईआ। सच दरवाज़ा दरवेश खोल्ह दर, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस साहिब ल्यांदे फड़, फड़ बांहों रिहा बिठाईआ। सो अक्खर वक्खर साचा ढोला रहे पढ़, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को राग अल्हाईआ। साहिब सतिगुर दो जहानां ठाकर स्वामी पुरख अकाल वेखे खड़, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना चोटी ना कोए जड़, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। करता पुरख करनेहारा आपणी करनी रिहा कर, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप वखाईआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरे जागे भाग, हरि आपणी दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी मेरे मन्दिर जगाया चिराग़, तेल बाती संग ना कोए रखाईआ। बोध अगाध वजाया नाद, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। शब्दी सुत गुरदेव स्वामी करे लाड, चतुर्भुज आपणा खेल वखाईआ। आदि शक्ति रच रच काज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सद देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड कहे मेरा कादर करीम, मेहरवान दया कमाइंदा। जिस दी मंज़ल इक अज़ीम, आलीशान नज़र किसे ना आइंदा। जिस जुग चौकड़ी कीती तक्सीम, दो जहानां वंड वंडाइंदा। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करदा रिहा तलकीन, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। सो साहिब सतिगुर बणनहार आप मस्कीन, आप आपा भेंट चढ़ाइंदा। साचे अस्व पाखर पाए ज़ीन, दुलदुल इक्को इक उठाइंदा। लेखा जाणे लोक तीन, अवण गवण त्रैभवण चरणां हेठ दबाइंदा। जिस दा नज़र ना आए किसे सीन, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सर्ब सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब खेल कराइंदा। सो साहिब ख़लक ख़ालक, बेपरवाह बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रखे ना कोए आलस, निंद्रा रूप ना कोए वटाईआ। ज़ाहर ज़हूर नूरी जोती जाता आपे होए ख़ालस, ख़ालस आपणा राह रखाईआ। नित नवित्त रखे ना कोई आलस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरा सोहे बंक, बंक दुआरी फेरा पाईआ। जिस दा हथ्थ ना आया किसे अंक, बिन अंक अंकड़े गया बणाईआ। निरवैर हो वजाउदा रिहा डंक, डौरु आपणा नाम जणाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव लगाउँदा रिहा तनक, तन्द सतार इक हिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भेजदा रिहा अनन्त, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। लख चुरासी त्रैगुण माया पंज तत्त बणाउदा रिहा बणत, घाड़त घड़ घड़ वेखे थाउँ थाईंआ। रूप धरदा रिहा नार कन्त, आत्म परमात्म आपणी गंढ्ढ पुआईआ। बोध अगाध नाद धुन शब्द अनाद सुणाउदा रिहा साजन सन्त, सो साहिब वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआर कहे मेरी सुणी कूक, सुणनहार वड वड्याईआ। घर आ के देवे सूख, सुख आपणा दरस वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो रिहा लुक, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सो पुरख अकाल शब्द धार रिहा बुक्क, डंका आपणा नाम वजाईआ। सच दुआर सुहाए बंक, मन्दिर इक्को इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा इक्को बोले, अनबोलत राग जणाईआ। पुरख अबिनाशी तोल तोले, तोलणहारा इक रघराईआ। सचखण्ड दुआर रहे अडोले, डुल कदे ना जाईआ। गुर अवतार बणाए गोले, चाकर साची चाकरी दए जणाईआ। आप वसदा रिहा पड़दे ओहले, ज़ाहर ज़हूर नज़र किसे ना आईआ। कर किरपा जिस आपणा पड़दा खोल्हे, तिस जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अनहद शब्द धुन अनादी हौली हौली बोले, रागी आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरे घर सोहे भगत, बिन भगतां मेरा संग ना कोए रखाईआ। जो गया सो मुड़ ना आया परत, कोटन कोटि बैठे ध्यान

लगाईआ। मेरा साहिब सतिगुर दीन दयाल मेरी करे परख, पारखू इक्को इक अख्वाईआ। मेहरवान हो के कीता तरस, दयावान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए समझाईआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरा कौल इकरार, इक इकल्ला पूर कराईआ। जिस दा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर धार चलाईआ। जिस दा सुत शब्द दुलार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा नूर विष्न ब्रह्मा शिव उज्यार, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। जिस दा अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त भण्डार, ततव तत आपणी गंढ्ढ पुआईआ। जिस दी इच्छया वड बलकार, निरिच्छत बिन इच्छया इच्छया लए प्रगटाईआ। जिस दी सिख्या समझे ना कोए संसार, सिखावणहारा नज़र किसे ना आईआ। जो खेल खेलदा रिहा जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जो विष्न ब्रह्मा शिव करदा रिहा प्यार, सुरप्त आपणी उंगली लाईआ। जो तेई अवतारां दस्सदा रिहा विहार, बण बिवहारी कार कमाईआ। जो भगत अठारां खोल्हदा रिहा कवाड़, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। जो ईसा मूसा मुहम्मद नूरी जलवा दस्सदा रिहा परवरदिगार, सांझा यार सच्चा शहिनशाहीआ। जो नानक निरगुण सचखण्ड दुआर करदा रिहा वणज वपार, नाम सति झोली पाईआ। जो गोबिन्द बणाउदा रिहा सुत दुलार, पुरख अकाल सच्चा माहीआ। जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण जणाउदा रिहा धुर दी धार, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाईआ। जो अञ्जील कुराना करदा रिहा गुफ़तार, गुफ़त शुनीद आपणा राह समझाईआ। जो पीर पैगम्बर मुल्लां शेख़ मसायक दस्तगीर करदा रिहा तैयार, तर्हा तर्हा आपणा हुक्म वरताईआ। जो सचखण्ड दुआरे करदा रिहा उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जो घट घट अन्दर दीपक रिहा बाल, जोत निरँजण नूर धराईआ। जो लख चुरासी वेखे काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। जन भगतां वसे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। जो लहिणा देणा चुकाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। जो सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जो सब दा हल्ल करे स्वाल, आपणा हिंदसा ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दुआर कहे मैं होया उह, जिस दा रूप रेख नज़र कोए ना आईआ। बिन दीवे बाती होवे लो, प्रकाश इक्को इक वखाईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी साचे तख्त बहे जिस नाता छड्डया जगत छब्बी पोह, सो नूर नज़र किसे ना आईआ। उनीं साल अन्दर दो जहानां माण ल्या खोह, ख़ाली दुआरे दए कराईआ। सचखण्ड दुआरे सच सिँघासण उत्ते बहे आप हो, होका इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कट्ठे जावो हो, घर साचा सच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड दुआर कहे मैं सोभावन्त, घर मेरे वज्जे वधाईआ। प्रभ पाया पूरन

भगवन्त, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच सुहाग जागया भाग मेल मिलावा नार कन्त, कन्तूहल इक्को नज़री आईआ। लोकमात बणाए मेरी बणत, आप आपणा रूप धराईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी गाउँदे गए सन्त, भगवन्त ढोला राग अल्हाईआ। जिस दी महिमा अन्दर गाए मंत, कोटन कोटि नाम उपजाईआ। जिस दा वासा लख चुरासी अन्दर जीव जंत, जग दाता जो अख्वाईआ। जिस दी महिमां सदा अगणत, ना कोई लिखे कलम शाहीआ। जिस दा भेव ना पावे कोई पंडत, ब्रह्मावेता चारे मुख रिहा शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप वरताईआ। सचखण्ड दुआर कहे मेरा खुलया दरवाज़ा, बंद ताक ना कोए रखाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणयां रिहा उठाईआ। सोवत जागत मारे वाज़ां, नाम निधाना राग सुणाईआ। आत्म परमात्म रच रच काजा, घर घर सगन मनाईआ। कोझयां कमलयां रखे लाजां, जगत निमाणयां लए उठाईआ। मेहर नज़र देवे साचा दाजा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जन भगतां पिच्छे फिरे भाजा, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। सचखण्ड कहे प्रभ साची करनी, कल अन्त अन्त कराईआ। सच दुआरे आपे पए आपणी सरनी, सरनगति आप जणाईआ। निरगुण हो के सरगुण मरे मरनी, सरगुण मरया निरगुण निरवैर लए जगाईआ। लहिणा देणा चुकाए वरनी बरनी, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। भगत आत्म सोई काया मन्दिर अन्दर उच्चे टिल्ले चढ़ के फड़नी, गृह साचा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना आप रचाईआ। सचखण्ड दुआर कहे प्रभ रचना रची सच्च, सच मेरे विच वसाइंदा। निरगुण हो के लुक लुक बहे बच, ज़ाहर नज़र किसे ना आइंदा। भगत भगवान गुरमुख विरले मार्ग देवे दस्स, जिस आपणा पड़दा लाहइंदा। अन्तर आत्म मेल मिलाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा राग सुणाइंदा। इक दूजे दा गावण जस, जस सिफ्ती सिफ्त वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर आप सुहाइंदा। सचखण्ड सीस झुकाउदा ए। दोए जोड़ वास्ता पाउदा ए। प्रभ अग्गे अरज़ोई सुणाउदा ए। तुध बिन मिले ना कोए ढोई, मेरे घर कोए ना आउँदा ए। पीण खाण ना कोए रसोई, महिमान बण ना कोए वखाउदा ए। इक कबीरा आया पिच्छे छड्ड के लोई, लोहड़ा दो जहान जणाउदा ए। ओन मेरी हरस उठाई सोई, सुत्तयां आप हलाउदा ए। सचखण्ड दुआरे तेरे घर आवे कोई कोई, जिस प्रभ अबिनाशी आपणे नाल मिलाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा घर आप वडयाउदा ए। मेरे घर विरला गुरमुख आउँदा ए। जुग चौकड़ी मेरा मेरा मेरा तरसाउदा ए। चार युग वेखदयां वेखदयां पन्ध मुकाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाउदा

ए। साचा खेल जणाउदा ए। भगत भगवान आप उठाउदा ए। सचखण्ड दुआर वसाउदा ए। नज़र किसे ना आउँदा ए। ढोला इक्को गीत गाउँदा ए। सोहँ राग अलाउदा ए। वचोला नज़र कोए ना आउँदा ए। तोला होर ना कोए रखाउदा ए। डोला आपणे कंध उठाउदा ए। जन भगत पार कराउँदा ए। साचे मन्दिर आप बहाउदा ए। मुख घूँगट इक्को लौंहदा ए। मुख नक़ाब ना कोए रखाउदा ए। सच आदाब इक सुणाउदा ए। महिराब इक्को इक वडयाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दुआरे माण रखाउदा ए। सचखण्ड दुआरा प्या रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पारब्रह्म प्रभ तुध बिन मेरी कोई ना लवे सो, सार कोए ना पाईआ। सो सोहे मन्दिर सो सोहे घर जिस घर तेरा नूर लो, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे इक्को आस रखाईआ। श्री भगवान सच जणाया ए। सचखण्ड दुआर समझाया ए। नव नौ चार तेरा खेल रचाया ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा संग निभाया ए। लोकमात शिवदुआले मट्ठ बणा मन्दिर, मसीत गुरुदुआर वंड वंडाया ए। उच्चे टिल्ले वेख पर्बत, डूंग्घी कन्दर राग अल्हाया ए। लख चुरासी तोड़ जन्दर, नाद धुन राग सुणाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाया ए। सचखण्ड दुआर दोए जोड़, प्रभ चरणी सीस झुकाईआ। साहिब सतिगुर मोहे तेरी लोड़, इक्को तेरी ओट तकाईआ। सदा सदा सद आपणे नाल जोड़, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। मेरा मन्दिर वेख कर के ग़ौर, जिस घर तेरा आसण रिहा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर वज्जदी रहे वधाईआ। सचखण्ड तेरे उत्ते दया कमावांगा। निरगुण हो के वेस वटावांगा। निहकलंक नाउँ रखावांगा। कल कल्की फेरा पावांगा। चार युग दा लेखा वेख वखावांगा। देस परदेसां डंक वजावांगा। नर नरेशा इक अख्वावांगा। विष्न ब्रह्म महेष सर्ब उठावांगा। पीर पैगम्बर गुर अवतार दर दरवेशा, घर साचे सेव जणावांगा। चार वरन दा चुक्के लेखा, बरन सरन इक वडयावांगा। लोकमात पए भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनावांगा। सो सचखण्ड जिस घर वसे आप नरेसा, दूजा दर ना कोई वडयावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत विच वसावांगा। कलिजुग अन्तिम तेरा घर वसावांगा। निरवैर हो के आवांगा। चार वरन मिलावांगा। साची सरन समझावांगा। नेत्र हरन फरन खुलावांगा। मरन डरन चुकावांगा। साचे घर वड़न दी रीती इक रखावांगा। मन्दिर मसीती पन्ध मुकावांगा। बजर कपाटी निक्की गीटी, नाम तीर नाल उडावांगा। खेल जाणां जीव जीअ की, लख चुरासी वेख वखावांगा। लहिणा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीं की, सीआं आपणे घर रखावांगा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी कार कमावांगा। सचखण्ड तेरा रूप प्रगटावांगा। लोकमात निशान झुलावांगा। गुरमुख तेरी भेंट चढ़ावांगा। पंच कर परवान परवाना इक्को हथ्थ फड़ावांगा। नीहां हेठ रख निशान, ख़ाक धूढ़ी नाल मिलावांगा। धरत धवल दे माण, धरनी आपणे चरण छुहावांगा। प्रगट हो विच जहान, पिछला लेखा सर्ब मुकावांगा। अग्गे इक्को पावां आण, हुक्म इक्को इक वरतावांगा। दो जहानां वेखां मार ध्यान, बिन नज़र नज़र उठावांगा। ना कोई चिल्ला ना तीर कमान, खण्डा खड़ग ना कोए खड़कावांगा। इक्को हुक्म होवे फ़रमान, हुक्मे अन्दर सर्ब भुआवांगा। सच प्रेम दा तेरा निशान, निरगुण हो के आप झुलावांगा। सत्त दीप दा तुट्टे माण, सत्त साचे रंग रंगावांगा। जन भगतां कर परवान, सोहँ ढोला इक सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर वसावांगा। सचखण्ड दुआर वसावेगा। प्रभ आपणी दया कमावेगा। साचा तख्त इक सुहावेगा। वेला वक्त आपणे हथ्थ रखावेगा। गुरमुख साचे भगत चार कुण्ट आप जगावेगा। लेखे लाए बूँद रक्त, हड्ड मास नाड़ी खोज खुजावेगा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी लोकमात आए परत, परतीबिम्ब आपणा सर्ब विच दरसावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दीन मज़्हब ज़ात पात दा पा के गए फ़र्क, अन्तिम इक्को वार बाहर कढ्ढावेगा। अद्धविचकार कोई ना जावे अटक, जो फड़या सो बाहर कढ्ढावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्को मर्द, मर्दानगी आपणी आप जणावेगा। हरि मर्द मर्दाना आवेगा। सच निशाना इक झुलावेगा। दो जहाना आप हिलावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखावेगा। सत्तां दीपां पड़दा उठावेगा। साची लीला आप जणावेगा। जन भगतां बण वसीला, वसल आपणा हक़ करावेगा। गुरमुखां बणे ना कोई वकीला, सिध्धा आपणा घर जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे भगत बहावेगा। सचखण्ड दुआरे साचे भगत बहिणगे। पुरख अबिनाशी नाम लैणगे। सोहँ ढोला इक्को कहिणगे। दूजे वहण कोए ना वहणगे। प्रभ सरनाई साची ढहिणगे। धुर दी वस्त इक्को लैणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे साचे राग अलाइणगे। सच दुआरा सोहवेगा। पुरख अबिनाशी ढोआ ढोवेगा। गुरमुख सज्जण कोए ना रोवेगा। दुरमति मैल सब दी धोवेगा। बीज इक्को नाम बोवेगा। पत्त डाली आपणे नाम तन्द परोवेगा। बण के धुर दा माली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे आप खलोवेगा। घर साचे आप आएगा। सचखण्ड दुआर सुहाएगा। साची वंडण वंड वंडाएगा। नौ पंज चार वेख वखाएगा। छत्ती युग दा पन्ध मुकाएगा। बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाएगा। चन्द नौचन्दी आप चमकाएगा। सन्त सुहेले आप मिलाएगा। गुर चेले रंग रंगाएगा। मुरीद मुर्शद कोल बहाएगा।

दीद ईद चन्द चमकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर इक वसाएगा। सचखण्ड दुआरा वसेगा। पुरख अबिनाशी मार्ग दस्सेगा। जन भगतां पिच्छे नट्ठेगा। इक्को नाम इक्को ढोला, इक्को राग साचा रट्टेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दुआरे आपे वसेगा। सचखण्ड दुआर सुहावणा, सतिगुर किरपा धार। कलिजुग अन्तिम वेख वखावणा, कल कल्की लै अवतार। गुर अवतार संग रलावणा, पीर पैगम्बर कर प्यार। धुर फ़रमाना इक समझावणा, लेखा जणाए धुर दी कार। नेत्र नैण सर्ब उठावणा, खोल्ह बंद कवाड़। प्रभ अबिनाशी दर्शन पावणा, जिस दा लहिणा सतारां हाढ़। बीस बीसा अंग लगावणा, जगत जगदीशा होए आप तैयार। सच दुआर इक वडयावणा, इक्को बंक होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। सचखण्ड कहे मेरा निरँकार, निरगुण मेरे अन्दर आसण लाईआ। मैं दरस करां आदि जुगादि सच दरबार, दर आपणा सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्त वेख्या खेल अपार, मेरी समझ विच ना आईआ। पुरख अबिनाशी हो तैयार, लोकमात लए अंगड़ाईआ। जोती जाता हो उज्यार, नूरो नूर करे रुशनाईआ। बण बिधाता पावे सार, महासार्थी आप हो जाईआ। मेटे रैण अन्धेरी राता काली कूड़ कूड़यार, कूड़ी क्रिया बन्धन रिहा कटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड इक वसाईआ। सचखण्ड इक वसाया ए। पूरब लेखा पूर कराया ए। गुर अवतार जो ध्यान लगाया ए। वेद व्यासा लेख समझाया ए। मूसे नैण नैण उठाया ए। ईसा ख़ाली झोली भराया ए। मुहम्मद नूरी अमाम मंग मंगाया ए। नानक निहकलंक इक समझाया ए। गोबिन्द कल्की कल वरताया ए। साचा मन्दिर पलँघ सुहाया ए। राउ रंक आप समझाया ए। डंक आपणा नाम वजाया ए। साचा छंत राग अल्हाया ए। भगत भगवन्त मेल मिलाया ए। नार कन्त जोड़ जुड़ाया ए। रंग बसन्त इक चढ़ाया ए। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, निवण सो अक्खर इक पढ़ाया ए। मेल मिलावा साची पंगत, परम पुरख आपणी दात वरताया ए। नाता जुड़या हरि की संगत, हरिसंगत विच समाया ए। सच दुआरे आ के दूजे दर ना जाए कोई मंगत, मंगत्यां ख़ाली झोली सर्ब भराया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताया ए। साचा हुक्म आप वरताउणा ए। सचखण्ड दुआर सुहाउणा ए। लोकमात डेरा लाउणा ए। मार्ग इक्को इक वखाउणा ए। कुदरत कादर रंग चढ़ाउणा ए। मुरीद मुर्शद दा दर इक जणाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक दृढ़ाउणा ए। साची सिख्या इक दृढ़ाउदा ए। सचखण्ड दुआर सुहाउदा ए। सोहँ राग अलाउदा ए। विछड़े मेल मिलाउदा ए। पकड़ अडोल उठाउदा ए। आत्म परमात्म कोल पर्दा लाह आप

मिलाउदा ए। शब्द नाद वज्जे ढोल, अनहद राग सुणाउदा ए। जो जन चरण प्रीती जाए घोल, तिन्हां घर मन्दिर इक वखाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड इक्को इक बणाउदा ए। सचखण्ड दुआर सतिगुर चरण, चरण मिले सरनाईआ। जन भगतां खुल्हे नेत्र हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। गीत गोबिन्द अनादी ढोला ब्रह्म ब्रह्मादी इक्को पढ़न, घर साचे वज्जे वधाईआ। महल अटल साची मंज़ल उच्चे पौड़े चढ़न, चढ़ चढ़ हरि हरि दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सचखण्ड दुआर कहे मैं वसांगा। जन भगतां नाल मिल के हस्सांगा। सतिजुग साचा मार्ग दस्सांगा। इक्को नाम ढोला रटांगा। जन भगतां ला के तीर, सल इक्को वार फट्टांगा। तोड़ शरअ ज़ंजीर, पत अन्तिम ओनां रखांगा। नज़री आए इक्को पीर, पीर पैगम्बर हो के दस्सांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वसांगा। सचखण्ड दुआर बणावेगा। भेव अभेद आप खुल्हावेगा। दूआ ज़ीरो नाल मिलावेगा। ज़ीरो दूआ रंग वटावेगा। दूआ निरगुण सरगुण ज़ीरो अंक ना कोए जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरतावेगा। साचा हुक्म वरताएगा। बीस बीसा खेल कराएगा। जगत जगदीशा पड़दा लाहेगा। इक उनीसा वंड वंडाएगा। ख़ाली खीसा सर्ब कराएगा। छत्र सीस ताज टिकाएगा। हदीस इक्को नाम पढ़ाएगा। बीस बीस वंड वंडाएगा। शाह पातशाह हुक्म वरताएगा। रहबर इक्को राह वखाएगा। सबर प्याला जाम प्याएगा। दीन दयाला वेख वखाएगा। जोत अकाला नूर धराएगा। धर्मसाला इक वडयाएगा। जिस घर आपणी नूरी जोत चमकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे अन्दर सोहणे मन्दिर जन भगत आप बहाएगा। जन भगत दुआरे आउणगे। जस इक्को हरि का गाउणगे। दूजा इष्ट ना कोए मनाउणगे। दृष्ट आपणी आप खुल्हाउणगे। रामा वशिष्ट इक्को घर वेख ख़ुशी कराउणगे। जिन्हां लगाया आपणे लड़, सो पल्लू गंढ्ढ बंधाउणगे। ना जन्मे ना जाए कोई मर, मर जीवत प्रभ जोत विच समाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक्को अलाउणगे। धुर संदेसा इक सुणावांगा। सब दा लेखा पूर करावांगा। भरम भुलेखा बाहर कढ्ढावांगा। जग रेखा होर बदलावांगा। दस दस्मेसा नज़री आवांगा। सो पुरख अकाल जो रहे हमेशा, उस दा नूर चमकावांगा। जिस दी शाख़ विष्न ब्रह्म शिव महेषा, तिस आपणा राह वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा पर्दा आप चुकावांगा। प्रभ पर्दा आप चुकाएगा। बीस बीसा वेस वटाएगा। सच हदीसा इक सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगली खेल आप वरताएगा। अगली खेल आप वरतावेगा। जन भगतां

कर के मेल, दीआ बाती नूर रुशनावेगा। बण साचा सज्जण सुहेल, सगला संग वखावेगा। जोत निरँजण चाढ़्ह तेल, घर मंगल राग अलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत आप दृढ़ावेगा। साची बणत समझाएगा। अनन्त आपणी कल वरताएगा। जीव जंत समझ कोए ना पाएगा। नाम निधान दे के मणीआ मंत, मन वासना पन्ध मुकाएगा। बोध अगाधे कर के पंडत, विद्या चौदां वेख वखाएगा। लहिणा चुक्के जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहेगा। जो जन रलया हरि की संगत, सो सोहँ राग अल्हाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दुआरे देवे माण, मेहरवान आपणी नज़र उठाईआ।

सचखण्ड दुआर बणावेगा। एका साता जोड़ जुड़ावेगा। दूआ सिफ़रे नाल रखावेगा। सिफ़रा दूए संग मिलावेगा। साता इक राह तकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा इक्को इक वसावेगा। सचखण्ड दुआर सुहाएगा। प्रभ साचे तख्त डेरा लाएगा। हुक्म सख्त इक वरताएगा। जिस वारे लख़ते जिगर, तिस आपणा सुत बणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा पिदर, पुश्त आपणा हथ्थ टिकाएगा। पुश्त हथ्थ रखे पारब्रह्म, ब्रह्म देवे वड्याईआ। आत्म तेरा इक्को कम्म, परमात्म दए समझाईआ। पुरख अकाल मिल के इक्को नूर चढ़ना चन्न, ज़हूर इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दा सच विहारा, आप जणाए सतारां हाढ़ा, बीस बिक्रमी भगत अखाड़ा, बीस साहिब सच्चा नाच नचाईआ। कल कल्की कल दिसे लाड़ा, दो जहान करे बिवहारा, जोती नूर अगम्मी धारा, शब्दी डंक राग न्यारा, निरगुण आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सवा रती रती रत नाल मिलावेगा।

१७ हाढ़ २०२० बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

वीह सौ वीह बिक्रमी मंगी मंग, मांगत रूप वटाईआ। हाढ़ सतारां पए ठंड, जन भगतां मिले वड्याईआ। गुरमुख सज्जणां चढ़े जंञ, हरि लाड़ा इक्को नज़री आईआ। दस्तार केसरी सिर ते बन्न्ह, कमर कसा कसाईआ। साहिब सतिगुर दा गावण छन्द, ढोला राग अल्हाईआ। ख़ुशी करावण बंद बंद, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। सच दुआर आवण लँघ, धुर दरबार मिले वड्याईआ। सोहणा सुहञ्जणा वक्त सवा पंज, श्री भगवान वंड वंडाईआ। घर साचे देवे अनन्द, रस इक्को

इक वखाईआ। कोई ना रहे भागांमंद, जो चल आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ। साचा खेल करे गोबिन्द, गोबिन्द धार चलाईआ। नव नौ चार दी मेटे चिन्द, चिन्ता कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख उपजाए आपणी बिंद, भगत दुआर खेल खलाईआ। शाह पातशाह वड नरिंद, नर नरायण जोत जगाईआ। नाद वजाए इक्को सिंङ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप समझाईआ। सवा पंज लगाए सभा, सुभा एका दए जणाईआ। पीर पैगम्बर सारे कहिण तोबा रब्बा, नाअरा इक्को इक अल्हाईआ। दो जहान जिस हुक्मे अन्दर बद्धा, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा भुआईआ। सो साहिब सतिगुर जन भगतां देवे सद्दा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। इक इकेला सद नवेला निरगुण हो के फिरे भज्जा, बिन सरगुण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। साची करनी साढे पंज, बीस बीस दए जणाईआ। हाढ़ सतारां चढ़े रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। रैण भिन्नड़ी मंगे मंग, ख़ाली झोली रही वखाईआ। चार युग मैनूं किसे ना लाया अंग, जो आया सो रातीं उठ उठ प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। तैथों डरदे रहे संग, मेरा पल्लू ना कोए गंढ्ढाईआ। मैं तक्कदी रही कवण वेला इक्को नूर चढ़े चन्द, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। सवा पंज होवे सुभागा, सोभावन्त सुहाईआ। परम पुरख दा वज्जे वाजा, साचा नाद इक अल्हाईआ। अस्व चढ़े ग़रीब निवाजा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। साहिब सतिगुर साजण साजा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। भूपत भूप आवे राजन राजा, इक्को फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सवा पंज साहिब दा लेखा, लिख सके ना कोई राईआ। निरवैर पुरख वटाए वेसा, वेस अवल्लड़ा आप जणाईआ। वसावणहारा साचा देसा, सचखण्ड सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत दए समझाईआ। हरिसंगत सुणना कर ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाइंदा। बीस बीसे खेल महान, हरि सतिगुर आप कराइंदा। लाड़ा बणे श्री भगवान, जोबन रता इक अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड आप वंडाइंदा। साची वंड लहिंदी दिशा, सो सतिगुर आप कराईआ। सच दुआर दा पहला हिस्सा, धुरदरगाही आप समझाईआ। गुरमुख सुणो साचे सिखा, सिख्या इक्को इक दृढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी लेख लिखा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जो उपज्या सो दिसे मिथा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। ठाकर स्वामी जिस ने डिठा, सो रोवे चाईं चाईंआ। माणस जन्म गुरमुख जिता, घर साचे वज्जे वधाईआ। बाकी रस होए फिक्का, रसना जिह्वा रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे प्रभ आ के वेहड़े, गुरमुखां दयां सर्ब समझाईआ। लभ्भदे रहे जेहड़े जेहड़े, तिन्हां आपणा रंग वखाईआ। बन्न्हण आया ठाकर बेड़े, बेड़ा इक्को इक जणाईआ। दर दरवाजिउँ बाहर डेरे, डेरा इक्को घर वखाईआ। प्रेम प्रीती गुरमुख सेहरे, सीस जगदीश गुंदाईआ। नाता जुड़े तेरे मेरे, दूजी क्रिया कोए रहिण ना पाईआ। नानक लिख के गया पुरख अबिनाशी चौथी लावें लए फेरे, अबिनाशी करता दया कमाईआ। जो गुरसिख सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बैठे रहे कर के जेरे, दूर दुराडा ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल करना, करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जो देणा दए चार वरनां, ख़ाली कोए रहिण ना पाईआ। जन्म जन्म दा चुक्के डरना, मरन मरन दा गेड़ मुकाईआ। साचे घोड़े स्वामी चढ़ना, साहिब सतिगुर ख़ुशी वखाईआ। इक्को ढोला हरिसंगत पढ़ना, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। पुरख अबिनाशी जन भगतां दुआरे साचे वड़ना, बंद किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल करे करतार, करनी हरि हरि आप जणाइंदा। गुरमुखो धुर सुणी पुकार, जिस इक्की वंड वंडाइंदा। जमना सुरस्ती गंगा जिस वहाई धार, सो नरायण खेल कराइंदा। बीसवीं सदी पावे सार, बीस बीसा मेल मिलाइंदा। गुरमुख गुरसिख कोई ना रहे बाहर, दूर दुराडा नेरन नेरे कोल बहाइंदा। निरवैर निराकार दीना बंधू होए ज़ाहर, ज़ाहरा आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग रंगे रंग राता, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। लहिंदी दिशा खेल तमाशा, आपणा भेव खुल्हाईआ। ख़ुशीआं नाल करे हासा, ग़मीआं बाहर कढ्ढाईआ। हरिसंगत नाल पावे रासा, गोपी काहन नचाईआ। भगतां पूरी करे आसा, तृष्ना मेट मिटाईआ। निरवैर हो के बणे राखा, भय भउ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। लाड़ा बणे हरि गोपाल, मेहरवान दया कमाईआ। गुरमुख सच्चा नौजवान, साहिब सतिगुर लए उठाईआ। उठ पहलवान मार छाल, तेरा वेला गया आईआ। इक होया सुहञ्जणा लाल, लालन इक्को रंग वखाईआ। नाता तोड़ जगत काल, महाकाल परे हटाईआ। हरिसंगत विच बण आप दलाल, श्री भगवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा इक आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा रखे हथ्थ, दूजे नज़र कोए ना आईआ। करे खेल पुरख समरथ, वड दाता बेपरवाहीआ। सवा पंज कर इकट्ठ, हरिसंगत दए वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कुद्दण नच्चण रहे टप्प, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। सारे कहिण पुरख अकाल मिल्या बाप, पिता

दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चाचयां नालों तुट्टा साक, साचा नाता इक्को जोड़ जुड़ाईआ। दर्शन देवे प्रगट हो के साख्यात, सगला संग वखाईआ। जिस दा किसे ना कीता अर्थात, अरथ सके ना कोए लाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गुरू ग्रन्थ शाख़, टाहणी टाहणी रिहा महकाईआ। सो साहिब सुहेला इक इकेला घट घट वासी लेखा जाणे आप, आप आपणी दया कमाईआ। ज़ाहर ज़हूर हाज़र हज़ूर प्रगट होए रसूल पाक, रसम आपणी आप जणाईआ। दुलदुल अली चढ़े मार पलाक, शाहसवारा हरि निरँकारा सोलां कलीआं आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार यारां नाल रखाईआ। चार यार चौथा मित, मित्र प्यारा आप समझाईआ। सिँघ अंग्रेज़ करे हित, हितकारी पर्दा लाहीआ। सच सवारी करे पिठ, अस्व इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वाग डोर इक्को हथ्थ रखाईआ। वाग डोर फड़े तन्दी, तन्द आपणा नाम बंधाईआ। चढ़े चन्द नूर नुराना चन्दी, ज़हूर इक्को इक रुशनाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार सारे गौण इलाही छन्दी, शाह पातशाह सीस झुकाईआ। अबिनाशी करते हरिसंगत इक्को रंग रंगी, दूजा रंग नज़र कोई ना आईआ। दर दरबार कोए ना रहे भेखी पखण्डी, कूड़ी क्रिया सर्ब मिटाईआ। गुरमुख सवाणी चार युग जो रही रंडी, वीह सौ वीह बिक्रमी हाढ़ सतारां अन्त लए प्रनाईआ। कट्ठी कीती मार मार फेरे मार विच्चों कन्ढ्ढी, पाहन पाथर फोल फुलाईआ। साहिब हो के बणया संगी, ठाकर हो के सेव कमाईआ। प्रेमी हो के लाए अंगी, प्रीतम आपणी धार जणाईआ। हरिजन पिठ ना होवे नंगी, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी करे अन्धी, जगत नेत्रहीण दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरयों गुरमुख बाहर कढ्ढाईआ। गुरमुख बाहर आउणगे। गीत गोबिन्द गाउणगे। सोहँ राग अलाउणगे। जांञी बण के जंञ सुहाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा वेख वखाउणगे। दर साचा वेखण आवेगा। पुरख अबिनाशी दया कमावेगा। दर दरवाज़े अग्गे डेरा लावेगा। भगत दुआरा इक सुहावेगा। निउँ निउँ आपणा सीस झुकावेगा। चुरासी कलीआं लड़ वखावेगा। जिस वेख्या सो चुरासी विच कदे ना आवेगा। फड़ बांहों पार लँघावेगा। हाढ़ सतारां अद्धी रात बारां वजे आपणे हथ्थ घड़ी बंधावेगा। उपर दुआरयों उतर थल्ले, फर्श ते डेरा लावेगा। साढे तिन्न हथ्थ आपणा आकार जणावेगा। निरवैर हो चलावे रथ, रथवाही बण सेव लगावेगा। गुरमुखां दे नाम वथ, वस्त इक्को इक वरतावेगा। साचा मार्ग दस्स, सिध्धा राह इक वखावेगा।

जन भगतां चरणी ढट्ठ, आपणा माण मिटावेगा। गुरसिख उत्तों सारे जाण लँघ, आप आपणा भेंट चढ़ावेगा। अग्गे वेखण श्री भगवान दा सच पलँघ, सो साहिब सतिगुर इक्को घर वखावेगा। नवां दुआरयां थाणी बाहर जावण लँघ, अन्दर कोई रहिण ना पावेगा। नौ सिख गाउँदे रहिण ढोला छन्द, सम्मत पन्द्रां वक्त समझावेगा। इक इक जोड़ा कोल लैण रख, श्री भगवान सब दे जोड़े आपणे चरण छुहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ वीह बिक्रमी दा अगम्मी खेल, करता पुरख आपणी करनी विच रखावेगा। सवा पंज सब दा लथ्थे दुःख, दु:ख इक्को वार गंवाईआ। उज्जल करे मात मुख, प्रभ देवे माण वड्याईआ। हरिसंगत साची सुक्खणा रही सुक्ख, कवण वेला प्रभ मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत सुख इक्को वार उपजाईआ।