पुस्तकालयभाग १४

१७ हाढ़ २०२० बिक्रमी सवा पंज वजे शाम दरबार विच जेठूवाल

शाह सुल्तान चढ़या घोड़े, नेत्र बंद आप खुल्हाईआ। प्रतख हो के सतिगुर बौहड़े, पर्दा कोए रहिण ना पाईआ। धुर दी विछड़ी आत्म जोड़े, जोड़ी आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। शाहसवार सतिगुर पूरा, नेत्र नैण खुल्हाईआ। आदि जुगादी हाज़र हज़ूरा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जन भगतां आसा पूरी करे ज़रूरा, ज़रूरत आपणी नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी जिन्हां देंदा रिहा चरण धूढ़ा, अन्तिम मस्तक टिक्का लाईआ। काया रंग चढ़ाए गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शाहसवार आया निरँकारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी जो देंदा रिहा लारा, शब्दी शब्द कर पढ़ाईआ। नाम नामा देंदा रिहा सहारा, साचा मार्ग इक समझाईआ। सब नूं दस्सदा रिहा आदि जुगादी एकँकारा, परवरदिगारा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। घोड़े चढ़या शाहो भूप, भूपत आपणी दया कमाईआ। जन भगतां चाढ़्हे इक्को रूप, जोबन रोवे नैणां मारे धाहीआ। जिस गोबिन्द बणाया पूत, सो गुरमुख गुरसिख आपणे अंग लगाईआ। नाता तोड़ पंज भूत, आत्म लए प्रनाईआ। आवण जावण चुके चूक, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। गुरमुखो सति सन्तोख खाणा खा के सुत्ते रहिणा घूक, एसे कारन हरिसंगत तेरा लंगर दित्ता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। घोड़े चढ़ के सतिगुर आया, मेहरवान दया कमाईआ। निरगुण हो के फेरा पाया, सरगुण लए उठाईआ। सन्त सुहेले लए जगाया, गुर चेले वेख वखाईआ। त्रैगुण माया डेरा ढाहया,

पंज तत्त वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म मंगल गाया, सोहला इक्को राग सुणाईआ। धन्न वड्याई आया, परम पुरख प्रभ फेरा पाईआ। नर नरायण नर हरि कन्त दरस दिखाया, मुख घूँगट आप उठाईआ। हरिजन सज्जण लए प्रनाया, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। गुरमुख सखीआं रिहा समझाया, मंगल गाउणा चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ। गुरसिख लाड़ा होया संग, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोत अकालण मंग रही मंग, अग्गे बहि बहि सीस निवाईआ। तेरे अस्वार कस्या तंग, सोलां कलीआं इच्छया पूर कराईआ। तेरे नाम दा वज्जे मृदंग, गुरसिख ढोला गाईआ। तेरे प्रेम दा आए अनन्द, अनन्द इक्को इक जणाईआ। हरिजन साचे गावण छन्द, वाह वा तेरी वड वड्याईआ। गुरमुख लाड़ा वेखो चन्द, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप चलाईआ। सच रीत चलाए राह, रहबर इक्को इक अख्वाईआ। परम पुरख बण मलाह, बेड़ा पार तराईआ। गुरसिख सज्जण नाल मिला, आप आपणे अंग लगाईआ। लख चुरासी फंद कटा, साचे मन्दिर दए बहाईआ। एथे ओथे दो जहानां आत्म परमात्म कर नकाह, कारज इक्को इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ख़ुशीआं नाल आपणा भेव चुकाईआ।

सो पुरख निरँजण खेल रचाउदा ए। हरि पुरख निरँजण वेख वखाउदा ए। एकँकारा ख़ुशी मनाउदा ए। आदि निरँजण नूर डगमगाउँदा ए। अबिनाशी करता वेस वटाउदा ए। श्री भगवान चल के आउँदा ए। पारब्रह्म प्रभ पर्दा लौंहदा ए। सच सिँघासण इक सुहाउदा ए। तख्त निवासी डेरा लाउदा ए। शाहो भूप अख्वाउदा ए। सीस जगदीश ताज सुहाउदा ए। धुर फ़रमाना हुक्म सुणाउदा ए। चोबदार इक बणाउदा ए। निउँ निउँ सजदा सीस झुकाउदा ए। वस्त अमोलक मंग मंगाउँदा ए। देवणहारा आप वरताउदा ए। नार कन्त खेल रचाउदा ए। राग सुहञ्जणा इक पढ़ाउदा ए। सचखण्ड दुआर वडयाउदा ए। चारे कुण्टां वेख वखाउदा ए। दहि दिशा फोल फुलाउदा ए। जन जननी आप अख्वाउदा ए। साची कुक्ख आप वखाउदा ए। उज्जल मुख आप कराउँदा ए। सुत इक्को इक उपजाउदा ए। शब्दी नाउँ धराउदा ए। थिर घर साचे वंड वंडाउदा ए। कर प्यार आप बहाउदा ए। दे हुलार भेव चुकाउदा ए। धुर फ़रमाना इक अलाउदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाउदा ए। त्रैगुण माया झोली पाउदा ए। पंज तत्त गंढ्ढ इक वखाउदा ए। निरगुण सरगुण कार कमाउदा ए। लख चुरासी बन्न्ह धार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा बन्धन पाउदा ए। चारे खाणी कर तैयार, साची रचना आप

रचाउदा ए। चारे बाणी जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अलाउदा ए। निरवैर पुरख हरि निराकार, निरगुण आपणी कार कमाउदा ए। अजूनी रहित सच्ची सरकार, लख चुरासी वंड वंडाउदा ए। निर्मल दीआ बाती कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाउँदा ए। शब्द अगम्म आपणी वार, घर घर नाद सुणाउदा ए। दूई कुदरत खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आप समझाउदा ए। लेखा जाणे धुर दी धार, धुरदरबारी वेख वखाउदा ए। लाशरीक परवरदिगार, नूर इलाही इक अख्वाउदा ए। मुकामे हक़ सांझा यार, डेरा इक्को घर लगाउँदा ए। सच महिराब होए उज्यार, जलवा नूर इक प्रगटाउदा ए। धुर संदेसा धुर दी धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाउदा ए। साची करनी आप कमाउदा ए। जुग चौकड़ी वंड वंडाउदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाम रखाउदा ए। - - - - - - - - - - - ब्रह्मावेता आप पढ़ाउदा ए। शंकर इक्को राह चलाउँदा ए। विष्नूं आपणी सेव कमाउदा ए। शब्द गुर वड वडयाउदा ए। साची खेल आप समझाउदा ए। प्रभ आपणी दया कमाउदा ए। पहली दूजी तीजी लांव कर किरपा आप सुणाउदा ए। चौथी लांव श्री भगवान, जन भगतां आप सुणाउदा ए। घर आ के मिले काहन, ग्रन्थी पन्थी वंड ना कोए वंडाउदा ए। जिस साहिब दा इक निशान, दो जहानां वेख वखाउदा ए। जिस साहिब दित्ता दान, जो गोबिन्द गोद बहाउदा ए। सो वेखण आया नौजवान, साचे अस्व आसण लाउदा ए। सचखण्ड दुआर मकान, मकबरे पिछले सारे ढाउदा ए। जन भगतां मिले आण, जगत विछोड़ा आप मुकाउदा ए। राए धर्म दी रहे ना काण, चित्रगुप्त दा लेख मुकाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि अबिनाशी फेरा पाउदा ए। हरि अबिनाशी इक्को आउँदा ए। जुग चौकड़ी वेस वटाउदा ए। गुर अवतार ध्यान लगाउँदा ए। पीर पैगम्बर सीस झुकाउदा ए। सच हदीस इक पढ़ाउदा ए। कलमा नबी आप सुणाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग वेला अन्त सुहाउदा ए। कलिजुग वेला अन्त सुहाया ए। गुर अवतारां जो जस गाया ए। पीर पैगम्बरां जो समझाया ए। जगत सुअम्बरां काज वखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा पूर कराया ए। पूरब लेखा पूर कराउँदा ए। गुर अवतारां नाल रलाउदा ए। पुरख अबिनाशी वेस वटाउदा ए। साचा लाड़ा इक अख्वाउदा ए। दिन दिहाढ़े पड़दा लौंहदा ए। गुरमुख साचे नाल रलाउदा ए। साची धारा आप बंधाउदा ए। सिँघ इन्द्र कर प्यार, फड़ के उंगली आप उठाउदा ए। पा जफ्फी सांझे यार, सगला संग निभाउदा ए। कोए मुड़ के आए ना मुड़े संसार, जिस नूं आपणे गले लगाउँदा ए। आपणे गल दा लाह के हार, गुरमुखां तन पहनाउदा ए। एह चुरासी दी लाही मार, कली कली नाल बंधाउदा ए। जिस गाया सोहँ

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकार, सो जन्म मरन विच ना आया ए। वीह सौ वीह खड़ा दुआर, आप आपणा वेस वटाया ए। सतारां हाढ़ करे पुकार, दोए जोड़ वास्ता पाया ए। गुरमुख सज्जण कर प्यार, दूजा संग नज़र ना आया ए। कर सोहणा इक शृंगार, मैंहदी रंगली नाम चढ़ाया ए। सीस गुंदे पहली वार, हरिसंगत सज्जण सुहेल रूप वटाया ए। नाइण नाई बणे आप करतार, सेवा करदा नज़र किसे ना आया ए। साची डोली कर तैयार, आप आपणे कंध उठाया ए। हौली हौली हो उज्यार, साचा राह रिहा समझाया ए। गुर अवतार करन दीदार, चारों कुण्ट ध्यान लगाया ए। तेरी खेल परवरदिगार, समझ सके ना कोई राया ए। दूर दुराडे आए पैंडा मार, पांधी बण के फेरा पाया ए। गुरमुख सज्जण दे वखाल, जिन्हां आपणे अंग लगाया ए। तिन्हां नेड़ ना आए काल, महाकाल नैण शरमाया ए। जो तेरी आए धर्मसाल, दुआरा इक वसाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाया ए। हरिसंगत सारी चढ़ जाए घोड़ी, हरि सतिगुर आप चढ़ाईआ। परम पुरख दी इक्को जोड़ी, ना कोई नाता तोड़ तुड़ाईआ। साहिब सतिगुर दी साची डोरी, कली आपणे नाल बंधाईआ। गुरमुख वेखो बांकी छोहरी, नेत्र नैण मटकाईआ। लख चुरासी कोलों कर के चोरी, हरिजन लै के जाए चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुरमुख गल विच पाए हार, गलवकड़ी इक रखाईआ। पारब्रह्म तेरा सच प्यार, नज़र किते ना आईआ। नानक कर के हार शृंगार, नाम नेत्र कजला इक्को पाईआ। नीवें नैण गया दरबार, चरण कँवल राह तकाईआ। पुरख अकाल ल्या उठाल, आप आपणी गोद बहाईआ। गोबिन्द वेखे साचा लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। माछूवाड़े करे स्वाल, दोवें जोड़ सीस झुकाईआ। कवण वेला प्रभ लेखे लावें शाह कंगाल, शहिनशाह आपणे घर वसाईआ। पुरख अकाल हो दयाल, इक्को वार दित्ता समझाईआ। गोबिन्द लिख दे ख़ुशीआं नाल, वीह सौ वीह बिक्रमी वज्जे मात वधाईआ। गुरमुख साचे सारे करे बहाल, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। फल लगाए इक्को डाल, अमृत रस वखाईआ। जाञी सोहण गुरमुख लाल, रंग केसरी गोबिन्द रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरि प्रनाउदा ए। बिन काया काज रचाउदा ए। बिन वागों वाग गुंदाउदा ए। बिन भगतीउँ भगत वडयाउदा ए। बिन शक्तीउँ शक्ति जणाउदा ए। बिन मस्तीउँ मस्त वखाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे नाल मिलाउदा ए। हरि आपणे नाल मिलाया ए। सच दुआरे लै के आया ए। लोकमात पन्ध मुकाया ए। सचखण्ड दा राह वखाया ए। भगत दुआरे आपणा सीस झुकाया ए। जिस धाम गुरमुखां डेरा लाया ए। सुखां सुखदयां एह दिन आया ए। गुरुआं लिख

लिख आपणा मुख खुलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक सुणाया ए। जो गुरमुख अन्दर आउणगे। सो सोहँ ढोला गाउणगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मनाउणगे। सचखण्ड दा सच दुआरा घर इक्को इक पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा इक सुहाउणगे। गोबिन्द नाल गुरमुख लाड़े, केसरी दुपट्टे तन बंधाईआ। तन मन नैण रहे शृंगारे, जग फेरी नाच नचाईआ। ढोल ढमक्के वज्जण न्यारे, दोहरा ताल सुणाईआ। अग्गे लँघण पहली वारे, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार कराईआ। पिच्छे संगत आवे वारो वारे, निउँ निउँ सीस चरण झुकाईआ। पारब्रह्म दे बणन दुलारे, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत आपणे पिच्छे पिच्छे रिहा तराईआ । हरिसंगत आए सतिगुर पिच्छे, दरवाज़ा लँघ दया कमाइंदा। जन्म जन्म जो दुखड़े लग्गे, कर्म कर्म दे रोग गवाइंदा। हँस बणाए बगले बग्गे, कागी बुध वटाइंदा। गोबिन्द बणाए बाल सके, घर इक्को इक सुहाइंदा। पुरख अकाल कहे मेरे बच्चे, बच्चयां नाल लाड लडाइंदा। पीर पैगम्बर आए नट्ठे, गुर अवतार पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या आप समझाइंदा। साची सिख्या हरि समझाउदा ए। हरिसंगत आख सुणाउदा ए। पिछला लेखा अग्गे झोली पाउदा ए। प्रभ मीता मित्र इक अख्वाउदा ए। साची रीता मात बणाउदा ए। कौड़ा रीठा मिट्ठा आप वखाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार आप कराउँदा ए। प्रभ सच विहार कराया ए। बेपरवाह खेल रचाया ए। गुरमुख सज्जण अंग लगाया ए। पड़दा चुक्कण प्रभ जू आया ए। लख चुरासी विच्चों फोल दया कमाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाया ए। साची करनी आप कमावेगा। हरिसंगत अग्गे अग्गे जावेगा। भगत दुआर डेरा लावेगा। गुरमुखां दे सरवारने, साची दरगाह झोली पावेगा। प्रेम प्रीती जो गए वारने, बिरहों रोग मिटावेगा। वीह सौ वीह दे एह कारने, आप आपणे रंग रंगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत संग रखावेगा। हरि सतिगुर खेल अपार, प्रभ आपणी दया कमाईआ। गुरमुख साची नार, घर लै के आए चाईं चाईंआ। सच दुआरे दए बहाल, घर साचे वज्जे वधाईआ। प्रेम प्रीती निभी नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेहर नज़र उठाईआ। मेहरवान हरि सच सिँघासण, सच दुआर लगाइंदा। जन भगतां बणे निरगुण साथन, सगला संग वखाइंदा। सच स्नेहुड़ा आया आखण, इक्को हुक्म मनाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दासी दासन, सेवक सेवा आप कमाइंदा। जिस दा खेल सदा जग बातन, सो ज़ाहर ज़हूर नूर जणाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन तेरा बणे राखा, रक्षया करे थाईं थाईंआ। पारब्रह्म प्रभ कमलापाता, वेस अवेसा रूप धराईआ। आत्म वेखे परमात्म ज़ाता, अजाति कोए नज़र ना आईआ। राग सुणाए इक्को तमाशा, इक्को नाम पढ़ाईआ। बण रथवाही चलाए राथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सच सिँघासण हरि का डेरा, नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां अन्तिम बन्न्हे बेड़ा, मलाह आपणा फेरा पाईआ। काया मन्दिर वसे खेड़ा, घर साचे वज्जे वधाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मापिआं धरया नाउँ सिँघ शेरा, शेर सिँघ भेव कोए ना पाईआ। पुरख अकाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लाया झेड़ा, झगड़ा दीन मज़्हब वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार वड्याईआ। आओ भगतो दर दुआरे, सो साहिब दया कमाईआ। नौ दुआरे जगत ख्वारे, साची धीर ना कोए धराईआ। कलिजुग अन्तिम किरपा धारे, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। गुरमुख सज्जण पहरेदारे, नेत्र नैण रहे उठाईआ। चरण जोड़ा प्रभ रखे नाले, साची सरन दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नवां दरां होए सहाईआ। नौ दर रखो प्रभ चरण ध्यान, दसवें मेला सहिज सुभाईआ। पंच विकार जे मिले शैतान, गुर की पानही दयो सीस लगाईआ। अग्गे बणे ना रहिणा अणजाण, बाली मति रिहा वड्याईआ। तुहाढ्ढा नाता जुड़या नाल भगवान, दूजी ओट ना कोए वखाईआ। दर घर साचे बण के बहिणा काहन, मुख सेहरा सीस गुंदाईआ। गीत गोबिन्द गाउणा गान, वज्जे नाम वधाईआ। सति धर्म दा इक निशान, हरिजन इक्को नज़री आईआ। दीन मज़्हब सर्ब मिट जाण, जिस मिले बेपरवाहीआ। सो नार होए परवान, जो कन्त आपणे नाल प्रनाईआ। निवण सो अक्खर करे परवान, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। दरगाह साची मिले माण, धर्म दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा दए चुकाईआ। जन भगतां लेखा आप चुकाया ए। प्रभ निरगुण हो के आया ए। लख चुरासी विच्चों चुण चुण, आपणे नाल मिलाया ए। कोट जन्म दे वेख गुण, अवगुण दूर कराया ए। धुरदरगाही पुकार सुण, दुखियां दर्दीआं दर्द वंडाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नौ दुआरे निरगुण जोड़ा इक इक रखाया ए। नौ दुआरे जोड़ा रख्या ए। जन भगतां मार्ग दस्सया ए। हर थाँ प्रभू जी वसया ए। तीर निराला इक्को कस्या ए। जन भगतां अन्दर धस्या ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत कीता इकठयां ए। हरिसंगत इकट्ठ कराया ए। वीह सौ वीह दा तन्द बंधाया ए। नाम चोली रंग चढ़ाया ए। अंगीकार आप अख्वाया ए। साचा संगी बण के संग निभाया

ए। फड़ चंगी गले लगाया। नेत्र अन्धी उंगली लाया ए। देवे नाम सुगंधी, फुल फलवाड़ी आप महकाया ए। भाग लगाए आप वरभण्डी, ब्रह्मण्डी खोज खुजाया ए। जो जन सोहँ गावण छन्दी, तिन्हां संसा रोग मिटाया ए । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी गुरमुख घर व्याहवण आया ए। गुरमुख गुर गुर हरि हरि नार, नरायण लाड़ा लड़ फड़ाउदा ए। साचे अस्व आप चढ़ाउदा ए। दो जहानां पार कराउँदा ए। सच दुआर कुण्डा लौंहदा ए। जोत निराकार इक वखाउदा ए। शब्द राग धुन गाउँदा ए। कन्त सुहाग सोभा पाउदा ए। जन्म जन्म दी बुझा आग, अमृत मेघ बरसाउदा ए। कर्म कर्म दा धो दाग़, निर्मल रूप वटाउदा ए। आत्म अन्तर इक वैराग, बिरहों चोट लगाउँदा ए। नार कन्त दा सच्चा साक, हरि सज्जण जोड़ जुड़ाउदा ए। घर किवाड़ी खोल्ह ताक, दीपक इक रुशनाउदा ए। मेट रैण अन्धेरी रात, निर्मल चन्द चमकाउदा ए। मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण वेख वखाउदा ए। नौ दुआरे मार झात, गुरमुख पार कराउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण रंग वखाउदा ए। हरि सज्जण आप प्रनाया ए। संगत साचा राह वखाया ए। पुरख अकाल दया कमाया ए। सच धर्मसाल इक जणाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख घोड़े नाम चढ़ाया ए। गुरमुख घोड़े नाम चढ़या ए। सचखण्ड दुआरे वड़या ए। निरभउ हो कोए ना डरया ए। इक्को सोहँ ढोला पढ़या ए। बिन भगती कारज सरया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला साचे करया ए। घर सच्चा सतिगुर पाया ए। गुरमुख सच्चा सुख उपजाया ए। जन्म जन्म दा दु:ख गंवाया ए। मात कुख्ख सफल वखाया ए। उलटा होए ना रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाया ए। आप आपणी गोदी चुक्क, आप आपणे गले लगाया ए। दर घर आ के ल्या पुच्छ, पिछला लेखा फोल फुलाया ए। जे गुरमुख तेरे कोल नहीं कुछ, कर किरपा झोली दए भराया ए। तेरी उठी रहे मुच्छ, विष्न ब्रह्मा शिव तैथों शरमाया ए। तेरा सीस पुरख अकाल जावे झुक, दूजा तैनूं सर्ब सीस निवाया ए। साहिब सतिगुर कोलों पुछ, क्यों तेरा नाता जोड़ जुड़ाया ए। ना कोई गाना बद्धा गुट, वटणा तेल ना कोए मलाया ए। ना कोई वाड़ अन्धेरे घुप, जगत सगन वखाया ए। ना कोई चाचीआं ताईआं ल्या पुछ, भाबीआं सुरमा ना नैण छुहाया ए। भैण वाग ना गुंदी उठ, मौली तन्द ना कोए रखाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणा रंग रंगाया ए। ना माता सूहा वेस करया ए। हथ्थ पाणी ना कोई धरया ए। मेरा गीत कोए ना पढ़या ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्स एह की कारन करया ए। ना नानक दादक आए ने। ना भैण भ्रा मंगाए ने। यार सज्जण ना कोल बहाए ने। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ एह की खेल रचाए ने। ना नाइण नाई आए डूम, मंगता नज़र कोई ना आईआ। की बणयो प्रभू सूम, हथ्थों देण कुछ पा पाईआ। पारब्रह्म कहे मेरा समझ ना सके कोई मज़मून, एह गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे गए ध्यान लगाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर बणया कानून, एह सो कलमा सर्ब पढ़ाईआ। बरदे ग़ुलाम बण के ममनून, एह गए सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवणहार वड्याईआ। गुरमुख वेख तेरी शादी, शहिनशाह ख़ुशी मनाइंदा। आदि पुरख बण के आई दादी, पुरख अकाल पिता रूप वटाइंदा। गोबिन्द गुर बणया साथी, सगला संग निभाइंदा। सरसे रुढ़दयां इक्को आखी, आख़र आपणा हुक्म जणाइंदा। तुहाढ्ढी अन्तिम करां राखी, कलिजुग अन्तिम फेरा पाइंदा। निरगुण हो सुणावां साखी, शब्दी राग अल्हाइंदा । गुरसिख कोई ना रहे बाकी, जो हरि दुआरे आइंदा। गोबिन्द आपणे अन्दर रखी बिन हरफ़ां कर के कापी, अल्फ़ ये वंड ना कोए वंडाइंदा। पुरख अकाल देवे पाती, पत्र इक्को इक समझाइंदा। तेरा लहिणा देणा बाकी, बकाया आपणी झोली पाइंदा। तूं नीले उत्तों लाह काठी, तेरा घोड़ा इक उपजाइंदा। जिस दा नूर नूराना इक्को पाकी, परवरदिगार आप वखाइंदा। उह दे अग्गे कोए ना रहे आकी, जिध्धर जावे साफ़ कराइंदा। जन भगत उठावे तेरे साथी, फड़ बांहों गले लगाइंदा। इक्को गल्ल सच्ची आखी, आख़र मेल मिलाइंदा। जिस दी लिखदे साखी, साख्यात आप समझाइंदा । सतारां हाढ़ खोल्ह के ताकी, हरि नेत्र नैण आप जणाइंदा। भगतो खुल्ली तुहाढ्ढी हाटी, सतिगुर इक्को हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीता कौल पूर कराइंदा। कीता कौल आप इकरार, करता भुल्ल कदे ना जाईआ। की होया जे गुरमुखो तुहानूं रिहा तार, पहलों तुहाथों आपणी सेव कमाईआ। चार जुग दा लाहवण आया उधार, मकरूज़ आपणा कर्ज़ा रिहा अदा कराईआ। सारे उच्ची कूक कहो ललकार, पुरख अबिनाशी दयो सुणाईआ। जे सानूं छड्डया विच मझधार, अकाल कोई मिलण ना पाईआ। तैनूं किसे नहीं कहिणा सांझा यार, ज़ात पात जे वंड वंडाईआ। तेरे किसे नहीं आउणा दरबार, लख चुरासी पार ना करें की तेरी चतुराईआ। तैनूं कौण कहे शाहसवार, जे राती सुत्तयां घर घर दरस ना दएं कराईआ। तैनूं किसे नहीं कहिणा कन्त भतार, गुरमुख नारी आपणे अंग ना जे लगाईआ। तेरा नज़र नहीं आउणा प्यार, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। सतारां हाढ़ नट्ठे आउँदे गुर अवतार, चुताली जोजन पिच्छे बैठे ध्यान लगाईआ। वेला वक्त रहे विचार, प्रभ आपणा हुक्म सुणाईआ। जा के वेखीए भगतां बणदा विहार, आप गुरमुखां रिहा प्रनाईआ। गुरमुख घूँगट दए उतार, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। जिस नूं उडीकदे सदा जुग चार, चौकड़ी आपणा ध्यान लगाईआ। जिस दी महिमा कातब लिखदे रहे बण लिखार, कलम

शाही नाल मिलाईआ। सो आया परवरदिगार, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई वड्डा हो, होका नाम दिवाइंदा। गुरमुखो तुहाढ्ढे जोगा गया हो, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जो अन्तर आत्म प्यार गया छोह, तिस आपणा छोकरा रूप बणाइंदा। कर प्रकाश अगम्मी लो, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। दुरमति मैल देवे धो, उज्जल मुख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ दुआरे नौ जोड़े, जन भगत चढ़ाए शब्दी घोड़े, घोड़ा इक्को इक वडियाइंदा। हरि घोड़ा तेरा सोहणा चंगा, चाल निराली इक रखाईआ। जिस दा कस ना सके कोई तंगा, ज़ीन पाखर नज़र किसे ना आईआ। उस नूं वेखे गुजरी चन्दा, चन्द तेरे विच समाईआ। कलिजुग अन्तिम पार कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठे पार लँघाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा बख्शंदा, गुरमुख गुरसिख बेड़ा रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे कराए कारज अनन्दा, अनन्द कारज इक्को वार आप समझाईआ।

सरगुण निरगुण हो के सिफ़र, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। निरवैर हो के चढ़या सिखर, महल अटल डेरा लाईआ। सच दुआरे कीता फ़िकर, फ़िकरा आपणा नाम जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जिस दा हुन्दा रिहा ज़िकर, सो ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। आदि जुगादी सब दा पितर, पिता पूत गंढ्ढ पुआईआ। दो जहानां बण बण मित्र, सगला संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बीस दए वड्याईआ। सरगुण निरगुण चढ़या घोड़े, ज़ीरो आपणी धार वखाईआ। दो जहानां आपे बौहड़े, पुरीआँ लोआँ खण्डां ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। शब्द अगम्म लाए दोहड़े, दोहरा इक्को इक सुणाईआ। करे प्रकाश अन्ध घोरे, जोती नूर नूर रुशनाईआ। शाह पातशाह वड सुल्ताना इक रखाए आपणा ज़ोरे, ज़ोरू ज़र ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बीस दए समझाईआ। दूआ सिफ़रा बणया बीस, हरि सतिगुर दए वड्याईआ। कोई ना करे प्रभ की रीस, बेअन्त बेअन्त अन्त कहिण कोए ना पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देंदा रिहा हदीस, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। नाम निधान प्रगट करदा रिहा ज्ञान, राग छतीस सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। निरगुण सरगुण बणाउदा रिहा विधान, धुर फ़रमाना हुक्म प्रगटाईआ। भूपत भूप बण राजान, शहिनशाह आपणा रूप वखाईआ। पुरख अगम्म बण बण काहन, साची रचना आप रचाईआ। महल अटल उच्च मकान, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण वेख निशान, धर्म निशाना इक झुलाईआ। लख चुरासी पावे आण, भय भउ सर्ब मुकाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बीस अंक बणाईआ। एका बीस बणया अंक, सो पुरख निरँजण आप बणाइंदा। हरि पुरख निरँजण वजा डंक, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। एकँकारा भेव चुकाए राउ रंक, राज राजाना आप अल्हाइंदा। आदि निरँजण घर घर जगे जोत किनक, किनका किनका आप वरताइंदा। अबिनाशी करता बणाए आपणी बणत, घड़न भंनणहार खेल कराइंदा। श्री भगवान नर हरि कन्त, नरायण आपणी कल धराइंदा। पारब्रह्म लेखा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। सच दुआरे सोभावन्त, सचखण्ड आप वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ सिफ़रा जोड़ जुड़ाइंदा। सिफ़रा दूआ पावे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार वड वड्याईआ। भगतन फुहार पवे ठंड, अमृत मेघ इक बरसाईआ। अन्तर आत्म दे संग, परमात्म आपणी दया कमाईआ। गृह मन्दिर देवे इक अनन्द, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। निरगुण जोत चाढ़्हे चन्द, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ढोले गाए छन्द, सोहँ साचा राग अल्हाईआ। जुग चौकड़ी मंगां रहे मंग, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बीस सिफ्त सालाहीआ। बीस बीसा हरि जगदीशा, जग जीवण दाता आप अख्वाइंदा। सो पुरख निरँजण ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए प्रगटाइंदा। सचखण्ड दुआर चलाए साची रीता, रीतीवान आप हो जाइंदा। पिछला लेखा जाणे बीता, अग्गे आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बीसा आप समझाइंदा। सच बीसा चढ़े मात, नव चार वज्जे वधाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता खेल खलाईआ। निरगुण हो के पावे रास, सरगुण गोपी काहन नचाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग पूरी करे आस, आसा आपणी आप जणाईआ। निरगुण जोत जोत प्रकाश, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी दूआ सिफ़र सिफ़र दो, इक इकेला आप कराइंदा। निरगुण सरगुण आपे हो, नर निरँकारा वेस वटाइंदा। लख चुरासी ढोआ ढो, नाम अमोलक आप वरताइंदा। गृह मन्दिर घर प्रकाश लो, दीआ बाती आप डगमगाइंदा। अमृत मेघ एका चो, निझर झिरना आप वहाइंदा। धुर संदेसा देवे सो, सो पुरख निरँजण आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, शाह पातशाह हरि जणाइंदा। आदि जुगादि देवणहारा दान, जुग चौकड़ी आप वरताइंदा। पुरख अबिनाशी मेहरवान, हड्ड मास चमड़ा नज़र कोए ना आइंदा। वसणहारा सचखण्ड मकान, सच दुआरे सोभा पाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमान, नाम निधाना इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव

अभेद खोल्हे हब्ब, हरि जू आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी प्रगट हो झब्ब, निरगुण सरगुण खेल वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चार वरन अठारां बरन बिधी इक, ज़ात पात दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। भगत भगवान सचखण्ड दुआरे सद्द, सदा इक्को नाम जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सरन लग्ग, दस्तार इक्को सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बीस दए सुहाईआ। बीस सुहाए रुत्त, रुत्तड़ी आप महकाईआ। प्रभ प्रगट हो अबिनाशी अचुत, चेतन धार वहाईआ। जुग चौकड़ी जो रिहा लुक, निरगुण आपणा मुख छुपाईआ। सो साहिब शेर हो के रिहा बुक्क, नाम भबक इक सुणाईआ। दो जहानां जिस दी ओट, चौदां लोक सीस झुकाईआ। चौदां तबक जिस दा कोट, दुआर बंक रिहा सुहाईआ। लख चुरासी जिस दी जोत, घर घर दीपक डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब खेल कराईआ। सो साहिब निरगुण सरगुण कार, हरि करता आप कराईआ। जगत वेखे नज़र ना आए विच संसार, सिफ़रा रूप ना कोए जणाईआ। गणती गणत कर के कोई ना पाए पारावार, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सदा सदा प्रभ करे कराए करनेहार, करता पुरख आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। घर मन्दिर बैठ ठांडे दरबार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आदि पुरख हो तैयार, जुगादि आपणा रंग रंगाईआ। अनभव खेल करे करतार, प्रकाशवान नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड रिहा समझाईआ। साची वंड वंडण आया, बेपरवाह बेपरवाह अख्वाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जिस रचन रचाया, लोक परलोक सोभा पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव जिस सेवा लाया, करोड़ तेतीसा नाल रलाइंदा। राग नाद जिस शब्द अल्हाया, धुनकार आपणे नाम सुणाइंदा। बोध अगाध जिस मंत्र दृढ़ाया, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सचखण्ड दुआर जिस वसाया, थिर घर आपणा सुत बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कर वखाइंदा। हरि करनी करे करतार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। निरगुण दाता हो तैयार, निरवैर खेल कराईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, परवरदिगार बेपरवाहीआ। मुख नक़ाब पर्दा दए उतार, काला सूसा ना कोए छुहाईआ। हक़ हकीकत पावे सार, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। कुदरत कादर करे प्यार, रहीम आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए लगाईआ। साचा लेखा धुर दरबारी, हरि करता आप जणाइंदा। आदि पुरख प्रभ खेल न्यारी, भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी बणया रिहा जुहारी, सार पास वंड वंडाइंदा। मोहरे रखदा रिहा गुर अवतारी, पीर पैगम्बर नाल रलाइंदा। नरदां चलौदा रिहा वारो वारी, हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा। स्नेहुड़ा देंदा रिहा बण वड संसारी, धुर फ़रमाना

आप जणाइंदा। कातब बण के बणया रिहा लिखारी, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बणया रिहा पसारी, पसर पसारा आपणी कल धराइंदा। भोला नाथ बण सँघारी, शस्त्र इक्को इक चमकाइंदा। वेखणहारा खेल वारो वारी, जुग चौकड़ी आप हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाइंदा। धुर दी धार पुरख अगम्म, हरि इक्को इक जणाईआ। नेहकर्मी करे आपणा कम्म, करता वड्डा वड वड्याईआ। आदि आदि प्रभ बेड़ा बन्न्ह, ब्रह्मांड विच चलाईआ। निरगुण नूर नुराना चन्न, चन्द चांदना इक रुशनाईआ। वस्त अमोलक नाम धन, धनाड आप वरताईआ। जननी बण के लए जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। करे वसेरा बिन छप्पर छन्न, चार दीवार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वरताईआ। साची खेल बीस बीसा, बंस सरबंस आप जणाइंदा। लेखा जाणे इक इकीसा, दूआ एका जोड़ जुड़ाइंदा। कलिजुग अन्तिम पीसण पीसा, कूड़ी चक्की वेख वखाइंदा। शाह सुल्तान ख़ाली खीसा, धन नाम हथ्थ किसे ना आइंदा। त्रैगुण माया तपे अंगीठा, अग्नी तत्त ना कोए बुझाइंदा। लख चुरासी कौड़ा होया रीठा, अमृत रस ना कोए वखाइंदा। पिछला वेला सब दा बीता, अग्गे प्रभ आपणी कल वरताइंदा। हर घट अन्दर वसे चीता, गृह गृह आपणा डेरा लाइंदा। मार्ग दस्सदा रिहा मन्दिर मसीता, शिवदुआले मट्ठ वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब खेल कराइंदा। सो साहिब खेल करौदा ए। जुग चौकड़ी वेख वखाउदा ए। भेव अभेदा आप जणाउदा ए। चारे वेदां फोल फुलाउदा ए। शास्त्र सिमरत नाल रलाउदा ए। पुराण अठारां गंढ्ढ पवाउदा ए। अठ दस जोड़ जुड़ाउदा ए। गीता ज्ञान इक रखाउदा ए। अञ्जील कुराना तीस बतीस सुणाउदा ए। सच हदीस इक जणाउदा ए। नाम सति पढ़ाउदा ए। खाणी बाणी वंड वंडाउदा ए। निष्अक्खर वक्खर रूप वटाउदा ए। अंक अंक नाल मिलाउदा ए। बंक दुआर इक सुहाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखाउदा ए। साची करनी कर वखाउदा ए। आदि पुरख प्रभ आपणा खेल रचाउदा ए। निरगुण सरगुण वेस वटाउदा ए। लख चुरासी वंड वंडाउदा ए। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज नाम धराउदा ए। चार खाणी राह वखाउदा ए। चारे बाणी नाद वजाउदा ए। परा पसन्ती मद्धम बैखरी एका घर वसाउदा ए। चार जुग गंढ्ढ पुआउँदा ए। चार वरन रंग रंगाउँदा ए। चारों कुण्ट वेख वखाउदा ए। चार यारी संग निभाउदा ए। घर चौथे वड़ के, आप आपणा आसण लाउदा ए। परम पुरख प्रीतम हो तैयार, निरगुण सरगुण वेख वखाउदा ए। ढोला पढ़ के, गीत गीत गीत गोबिन्द अलाउदा ए। आपणा भाणा आपे जर के, मार्ग आपणा आप समझाउदा ए। साची तरनी हरि जू तर के, तारनहार हरि अख्वाउदा

ए। जींवदयां जग मर के, मर जीवत रूप वटाउदा ए। करे खेल ओहले पड़दे, पड़दा इक्को इक वखाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा इक समझाउदा ए। साची धारा हरि समझाउदा ए। निरगुण सरगुण राहे पाउदा ए। गुर अवतार आप प्रगटाउदा ए। धुर फ़रमाना हुक्म सुणाउदा ए। नाम निधाना झोली पाउदा ए। धर्म निशाना इक झुलाउदा ए। तीर अणयाला हथ्थ उठाउदा ए। दीन दयाला दया कमाउदा ए। हरि गोपाला नैण उठाउदा ए। सचखण्ड दी सच्ची धर्मसाला, इक्को इक वखाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाउदा ए। साची करनी आप कमाउदा ए। गुर अवतार आप प्रगटाउदा ए। दूआ तीआ जोड़ जुड़ाउदा ए। इक अठ नाल मिलाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण तेई अवतार, भगत अठारां रंग रंगाउँदा ए। जन भगतां रंग रंगाउँदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद संग निभाउदा ए। सच हदीसा इक पढ़ाउदा ए। काला सूसा तन हंढ्ढाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाउदा ए। धुर फ़रमाना आप सुणाउदा ए। निरगुण जोत नूर धराउदा ए। पंज तत्त चोला आप हंढ्ढाउदा ए। नानक नानक नाल मिलाउदा ए। नानक नज़र किसे ना आउँदा ए। नानक गीत गोबिन्द गाउँदा ए। नानक पंज तत्त चोला हंढ्ढाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची जोत जोत रुशनाउदा ए। इक दस वंड वंडाउदा ए। हस्स हस्स वेख वखाउदा ए। नस्स नस्स पन्ध मुकाउदा ए। गुर गुर रंग रंगाउँदा ए। निरवैर चन्द चमकाउदा ए। गीत छन्द सुणाउदा ए। परमानंद समाउदा ए। दूई द्वैती डेरा ढाउदा ए। शरअ शरायती मेट मिटाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप लिखाउदा ए। धुर दा लेखा आप लिखाया ए। जुग चौकड़ी राह चलाया ए। चारे वेदां भेव जणाया ए। ब्रह्मावेता आप पढ़ाया ए। विष्नूं सेवक आप बणाया ए। शंकर हथ्थ त्रिसूल उठाया ए। रहबर नूर इक ख़ुदाया ए। हरि नर हरि नाउँ धराया ए। साबर सबर इक रखाया ए। कुदरत कादर वेख वखाया ए। आदल अदल आपणे हथ्थ रखाया ए। कातिल मकतूल आपणी धार चलाया ए। दरगाह साची बन्न्ह असूल, असलीयत आपणे विच समाया ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां निज महिबूब करना प्या कबूल, काअबा इक्को नज़री आया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बीसा रिहा समझाया ए। बीस कहे मैं निरगुण सरगुण, मेरी समझ किसे ना आईआ। आदि जुगादी शब्द अनादी मेरी धुन, राग नाद गा ना सके कोई राईआ। निरवैर निराकार निरँकार मेरा गुण, अजूनी रहित मेरी वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पुकार रिहा सुण, घट घट आपणा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी भगत साजण लवां चुण,

लख चुरासी खोज खुजाईआ। सुन्न समाधी अन्दर बैठा रहिवां हो के मुन, मुन मुनीशर भेव कोए ना आईआ। कर किरपा आत्म उपजावां साची धुन, राग इक्को इक सुणाईआ। मेरा खेल मंत्र फुन, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, हरि सतिगुर आप कराईआ। जुग चौकड़ी कराउँदा रिहा मुज़ाहरा, गुर अवतार पैगम्बरां कर जणाईआ। दीन मज़्हब वंडदा रिहा दाइरा, हद्द हदूद जगत जणाईआ। चारे खाणी चारे बाणी कराउँदा रिहा मुशायरा, शायर शायरा नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवां जंतां साधां सन्तां दस्सदा रिहा दूर किनारा, पत्तण बैठा माही नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। धुर दा लेखा दस्से भगवन्त, आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी मणीआ मंत, सच मंत्र इक समझाईआ। आत्म परमात्म नार कन्त, घर नाता जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चाढ़्हे रंग बसन्त, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंज तत्त बणा बणत, घाड़त घड़े बेपरवाहीआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गढ़ तोड़ हउमें हंगत, निवण सो अक्खर इक पढ़ाईआ। दर दरवेश बणे रहे मंगत, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। बोध अगाध श्री भगवान आदि जुगादी इक्को पंडत, दूजा पांधा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निष्अक्खर वक्खर दए समझाईआ। निष्अक्खर हरि की धार, अंक सके ना कोए बणाईआ। सिफ़रा रूप आप निरँकार, निरगुण साचा संग रखाईआ। सरगुण साहिब हो उज्यार, दोए दोए वेस वटाईआ। इक्को दूआ करे प्यार, सिफ़रा अंक नाल मिलाईआ। दोहां मेला विच संसार, गुर चेला जोड़ जुड़ाईआ। जे कोई रसना बोले बीस कहे पुकार, बीस बीस जगत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाईआ। धुर दा लेखा आप समझाउदा ए। भरम भुलेखा सर्ब मिटाउदा ए। गुर अवतारां पकड़ उठाउदा ए। कीता कौल इकरार पूर कराउँदा ए। जामा धार निरगुण धार, नूर डगमगाउँदा ए। निहकलंक लै अवतार, कल कल्की वेस वटाउदा ए। जिस दी उडीक करदे रहे जुग चार, चारे वेद राह तकाउदा ए। जिस दी सिफ्त करे वेद व्यास, वास्ता दोए जोड़ पाउदा ए। आदि जुगादि जिस दी मण्डल रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाउदा ए। सच वस्त जिस साहिब सज्जण पास, सो साहिब खेल वखाउदा ए। जिस दा मूसा करदा गया अभ्यास, कोहतूर होश भुलाउदा ए। जिस नूं ईसा मन्नदा गया बाप, सो नूरी नूर रुशनाउदा ए। जिस नूं मुहम्मद बणाया साक, सो ज़ाहरा पीर अख्वाउदा ए। जिस दा नानक लेखा लेख लिखदा गया ख़ास, सो निहकलंक डंक वजाउदा ए। जिस नूं गोबिन्द किहा मेरा देव साचा बाप,

कल कल्की फेरा पाउदा ए। सम्बल वसे धाम ख़ास, शिवदुआले मट्ठ मन्दिर गुरुदुआर सब तजाउदा ए। सच सिँघासण बहे नट्ठ, पुरख अबिनाशी डेरा लाउदा ए। निरगुण नूर कर प्रगट, जोती जाता डगमगाउँदा ए। धर्म दुआरा खोल्ह हट्ट, साचा वणज इक कराउँदा ए। लेखा तोड़ तीर्थ तट, अठसठ मुख भवाउदा ए। चार वरनां इक्को मति, श्री भगवान आप समझाउदा ए। ज़ात पात ना बणे रत, कूड़ी क्रिया दूर कराउँदा ए। शब्द अगम्मी लाए सट्ट, सोई सुरती आप उठाउदा ए। मणका मणका नाम लए रट, मन मणका आप भवाउदा ए। करे खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वखाउदा ए। जोत जगाए लट लट, अज्ञान अन्धेर चुकाउदा ए। तन वस्त्र पहनाए नाम सति, भूशन इक्को इक वडयाउदा ए। चार जुग दा लेखा झोली देवे घत्त, पूरब लहिणा सर्ब मुकाउदा ए। जो तक्क के बैठे आस, आसा पूरी आप कराउँदा ए। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले प्रभास, पर्बत चोटी आपणा आसण लाउदा ए। समुंद सागर डूंग्घी कन्दर वेख ख़ास, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर फोलाउदा ए। जन भगतां वसे साथ, सगला संग निभाउदा ए। आत्म परमात्म पढ़ाए गाथ, नाता इक्को जोड़ जुड़ाउदा ए। पत्तण मिले माही घाट, घाटा कोए नज़र ना आउँदा ए। अगली पिछली मेटे वाट, बण पांधी फेरा पाउदा ए। जिस जुग चौकड़ी कीता घात, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणी जोत धराउदा ए। सो साहिब पुरख अबिनाश, कलिजुग अन्तिम वेख वखाउदा ए। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगंतर पड़दा लौंहदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा पूर कराउँदा ए। धुर दा लेखा पूरा करदा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निर्भय कदे ना डरदा, भय सब नूं रिहा जणाईआ। सच सिँघासण आपे चढ़दा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सुत दुलारा शब्दी फड़दा, पिता पूत रिहा समझाईआ। तेरा खेल नर हरि दा, नर नरायण रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी पंज तत्त काया चोले रिहा सड़दा, त्रैगुण माया बन्धन पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा नाम रिहा धरदा, बण सेवक सेव कमाईआ। अन्तिम जगत सरीर रिहा छड्डदा, लोकमात नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सब दा लेखा हरि मुकाउदा ए। कलिजुग अन्तिम फेरा पाउदा ए। निहकलंक नाउँ रखाउदा ए। नाम डंक इक वजाउदा ए। दो जहान आप उठाउदा ए। लोकमात वंड वंडाउदा ए। धुर दी धार इक वखाउदा ए। भगत दुआर इक सुहाउदा ए। उच्च मनार सोभा पाउदा ए। विछड़े यार अंग लगाउँदा ए। मेल मिलावा कन्त भतार, सोहणी जोड़ी जोड़ जुड़ाउदा ए। हुक्मे अन्दर खेल करे करतार, कुदरत इक्को नाम जणाउदा ए। इकट्ठे कीते जुग चार, गुर अवतार पीर पैगम्बर कदम कदम नाल वखाउदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव होए हुशियार, आप आपणा डेरा लाउदा ए। करोड़

तेतीसा बोलण इक जैकार, सुरप्त इन्द राग अलाउदा ए। किन्नर यच्छप रहे पुकार, प्रभ दा ढोला इक्को गाउँदा ए। रूप अनूप सति सरूप धार, लोकमात खेल रचाउदा ए। वीह सौ वीह बिक्रमी हो तैयार, त्रैगुण अतीता साचे तख्त सोभा पाउदा ए। मिती वेख सतारां हाढ़, थिती इक्को राग अलाउदा ए। चार वरन दी सिक्खी कर तैयार, साची सिख्या इक समझाउदा ए। तिक्खी रखी हरि जू धार, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाउदा ए। लेखा जाणे उतर पूरब पच्छिम दक्खण पहाड़, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाउदा ए। लेखा जाणे बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ी फोल फुलाउदा ए। करे कराए सच विहार, रहबर बण के राह वखाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा ख़ुशी मनाउदा ए। बीस बीसे हरि जू आया ए। जिस आपणा हुक्म वरताया ए। गुर अवतार दर मंगाया ए। सच दरबार इक सुहाया ए। एकँकार हुक्म वरताया ए। ना कोई मेटे मेट मिटाया ए। खेवट खेटा इक अख्वाया ए। गोबिन्द बेटा नाल रलाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक चढ़ाया ए। साचा रंग चढ़ाए एकँकार, अक्ल कला अख्वाईआ। इकट्ठ कर गुर अवतार, पीर पैगम्बरां रिहा समझाईआ। नेत्र खोलो्ह नैण उग्घाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। वेखो फलवाड़ी सतारां हाढ़, श्री भगवान रिहा जणाईआ। जिन्हां पारब्रह्म प्रीतम मिल्या इक करतार, हरि करता दया कमाईआ। सो गुरमुख नैण रहे शृंगार, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। रसना बोलण इक जैकार, सोहँ ढोला रहे गाईआ। तूं मेरा मैं तेरी नार, कन्त सुहाग मिले घर आवे चाईं चाईंआ। सखीआं होवे मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। बंक सुहाए ठंडा ठार, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। निज नैण वेख गुरू अवतार, पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। जिस दी आस रखदे रहे जुग चार, सो साहिब फेरा पाईआ। तुहाढ्ढा लेखा दए निवार, झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब लोकमात नज़र ना आईआ। भगत दुआरे देवे वाड़, चार वरनां इक सरनाईआ। बीस बीस बिक्रमी सब नूं रहि जाए याद, याददाशत इक समझाईआ। पीर पैगम्बरां मिले दाद, हरि वस्त आप वरताईआ। गुर अवतारां वज्जे नाद, धुन राग शनवाईआ। कट्ठे होए साजण साध, साची साधना गया समझाईआ। जिस रचना रची आदि, सो अन्तिम वेखण आईआ। कलिजुग अन्त सुण फ़रयाद, बेपरवाह होए सहाईआ। धुर दरबारी करे राज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्तिम बदल देवे समाज, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा वखाईआ। गुर अवतार उठ खलोवण, सो साहिब हुक्म जणाईआ। आलस निंद्रा विच कदे ना सोवण, जागरत जोत करे रुशनाईआ। पारब्रह्म दे होवण, दूजा साक ना कोए बणाईआ। आपणी कीती आपे खोवण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

गुर अवतार करन निमस्कारा, प्रभ साचे सरनी आईआ। हरि आया वड निरँकारा, जुग चौकड़ी जिस खेल रचाईआ। सो साहिब परवरदिगारा, जिस घर साडे जोत टिकाईआ। निर्मल नूर कीआ उज्यारा, नाद धुन जिस शनवाईआ। सो साहिब गावणहारा बेपरवाह आपणी वारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतारा। हरि करता खेल खलाइंदा, कल कल्की लै अवतार। भगत भगवान आप उठाइंदा, किरपा कर सच्ची सरकार। साचा वक्त सोभा पाइंदा, घड़ी सुलखणी करे निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबारी आया आप, आपणी दया कमाईआ। दो जहानां इक्को जाप, एका करे पढ़ाईआ। जन्म कर्म मेट संताप, दुखड़े रोग मिटाईआ। भगत सुहेला माई बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। चरण कँवल बंधाए नात, नाता इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीस ख़ुशी मनाईआ। बीस बीसा ख़ुशी मनाउदा ए। हरि जगदीशा खेल रचाउदा ए। ताज सीस इक टिकाउदा ए। पंच मुख आप बणाउदा ए। धरत मात दी कुक्ख सुहाउदा ए। दुखियां दे दु:ख वंडाउदा ए। भुख्यां दी भुक्ख वंडाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां नाल मिलाउदा ए। गुर अवतार करो ध्यान, हरि सतिगुर रिहा जणाईआ। चारों कुण्ट दिसे वैरान, दहि दिशा अन्धेरा छाईआ। चार वरन ना कोई ज्ञान, साचा धर्म ना कोए वखाईआ। गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद बैठे बेईमान, अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा नौजवान, बिरध बाल आपणी कल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुर अवतार होए इकट्ठे, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान चरणी ढट्ठे, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान असीं लिख के दे दे आए पटे, पट्टेदारी जगत कराईआ । दीन मज़्हब दे पा के रट्टे, झगड़ा तेरा नाम रखाईआ। चारों कुण्ट फिरदे नट्ठे, नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार नज़री तक्को, तकवा कवण जगत रखाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा नट्ठो, श्री भगवान हुक्म सुणाइंदा। आपणे आपणे गुरमुख लभ्भो, जो तुहाढ्ढी ओट तकाइंदा। सच दुआरे आ के सच्ची दस्सो, पड़दा उहला ना कोए जणाइंदा। पुरख अबिनाशी कोलों मूल ना बचो, जो भज्जया सो एका घर साचे बहिण ना पाइंदा। मलंग हो के दर ते नच्चो, हरि नटुआ स्वांग वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा आप समझाइंदा। गुर अवतार सारे कहिन्दे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साडी सरन कोई ना बहिंदा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। दीन मज़्हब इक दूजे नाल खैंहदा, माया ममता करे लड़ाईआ। सतिगुर चरण कोए

ना ढैंहदा, हउमें हंगता रही सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। गुर अवतार करन अरदास, अरदासा इक्को इक सुधाईआ। साडा कोई ना देवे साथ, कलिजुग संगी संग गए छुडाईआ। जगत विहारा मदिरा मास, सास ग्रास नाम ना कोए जणाईआ। निर्मल जोत ना कोए प्रकाश, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। पुरख अकाल तुटया नात, कूड़ी क्रिया नाता रहे जुड़ाईआ। हथ्थ लाई ना किसे प्रभात, संधया रंग ना कोए वखाईआ। अन्दर वड़ ना मारी किसे झात, बाहरों रसना जिह्वा रहे गाईआ। तेरी किसे ना लभ्भी ज़ात, तेरी सिफ्त ना कोए सुणाईआ। जो आया सो पा के गया वफ़ात, फ़तवा तिस नूं दित्ता लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं तेरा हुक्म लिख के आए कलम दवात, काग़ज़ां उत्ते अक्खर पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ साडा मुक्के झगड़ा, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। तेरा नगर इक्को वक्खरा, वक्खरी धार चलाईआ। तूं यारड़ा हंढ्ढाया इक्को सत्थरा, सत्थर आपणी सेज बणाईआ। चोटी चढ़या इक्को आख़रा, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, प्रभ मिले तेरी सरनाईआ। प्रभ सच सच जणाउदा ए। हुक्म इक्को इक वरताउदा ए। नाउँ निंरकार डंक वजाउदा ए। राम राम रूप वटाउदा ए। कृष्न काहन मुक्ट सुहाउदा ए। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ाम, सच संदेस अलाउदा ए। नानक गोबिन्द इक नज़ाम, इक्को राह चलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाउदा ए। साचा खेल करे करतार, कलिजुग अन्त वज्जी वधाईआ। वेखणहार सर्ब संसार, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े यार, हरि मेला लए मिलाईआ। रचया काज आप निरँकार, निरगुण आपणा सगन मनाईआ। आसा तृष्ना दए नवार, कूड़ी क्रिया मोह तुड़ाईआ। साची सिख्या दए विचार, सोच समझ नाल मिलाईआ। गुरमुख कोई ना रहे विभचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। सच वड्याई चार वरन, हरि इक्को रंग रंगाइंदा। नेत्र खोल्हे हरन फरन, जो जन सरनाई आइंदा। नाता चुक्के मरन डरन, लख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कर वखाइंदा। हरि करनी करे आप निरँकारा, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। साचा धर्म चले संसारा, धुरदरगाही आप समझाईआ। चार वरनां इक जैकारा, आत्म परमात्म ढोला गाईआ। सोहँ शब्द सर्ब सहारा, सति सतिवादी दए समझाईआ। राज जोग दा इक अखाड़ा, इक्को घर नाच नचाईआ। हुक्म सुणाए सतारां हाढ़ा, वदी सुदी नाल रलाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लेखा जाणे ना कोए शाहीआ। जिस दा हुक्म मन्नदे रहे

गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाईआ। सो दर खड़े दुआरा, दरवेश नज़री आईआ। वाह वा तेरा खेल परवरदिगारा, बेपरवाही तेरी समझ किसे ना आईआ। डंका वज्जे अगम्म अपारा, राउँ रंकां रिहा जणाईआ। कोई ना रहे साकत निन्दक दुष्ट दुराचारा, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाईआ। गुरमुख वेखे साचा लाड़ा, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई वड्डा वड, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। सन्त सुहेले गुरू चेले लख चुरासी विच्चों लए लभ्भ, धुर दा आपणा घर वखाइंदा। नाम सदा लवे सद्द, सदके घोली वारी आपणा प्रेम वधाइंदा। विष्नूं बणाए विश्व यद, आपणे नाल रखाइंदा। इक्को देवे अमरापद, घर चौथे आप बहाइंदा। पिच्छे कोई ना देवे छड्ड, जो सोहँ ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ वीह बिक्रमी गुरमुख सज्जण पार कराइंदा। गुर अवतार दर साचा मंगण, इक्को मंग मंगाईआ। जन भगतां नाल चाढ़्ह रंगण, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। जिस निंम वास बणाया चन्दन, महक आपणा नाम महकाईआ। जो जन जींवदयां जग गए हंढ्ढण, मरयां आपणे संग रखाईआ। सो सतिगुर पूरा अनन्द अनन्दन, अनन्द इक्को इक समझाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी आया गंढ्ढण, गंढ्ढणहार आप अख्वाईआ। ठाकर स्वामी बण बख्शंदन, बख्शश रिहा कमाईआ। आत्म देवे परमानंदन, परम पुरख सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण लए जगाईआ। गुरमुख सज्जण खोल्हे अक्ख, हरि आख़र मेल मिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रतख, पारखू आपणा पड़दा लाहइंदा । अन्तर आत्म मार्ग दस्स, परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। साची सेजा भोग बलास, सो सतिगुर आप कराइंदा। चिरी विछुंनी पूरी आस, आसा मनसा विच मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप वडियाइंदा। जन भगत वड्याई सच दुआर, हरि सतिगुर आप कराईआ। राह तक्कदे रहे जुग चार, अन्तिम वेला गया आईआ। लैण आवे शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा वखाईआ। खेल करे करतार, करनी आप कमाईआ। सवा पंज दा इक विहार, विवहारी दए समझाईआ। घोड़े चढ़े गुरमुख लाल, गुर गुर ख़ुशी मनाईआ। एथे ओथे बण दलाल, सगला संग निभाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद फेरा पाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। लहिणा चुक्के काल महाकाल, दीन दयाल होए सहाईआ। सच वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक उपाईआ। जिस गृह वसे स्वामी गोपाल, ठाकर आपणा आसण लाईआ। सच प्रीत निभाए नाल, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। भेव ना जाणे शाह कंगाल, ऊँचां नीचां इक्को रंग समाईआ। सन्त

सुहेले सज्जण भाल, भावी सिर तों दए मिटाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल जणाईआ। घोड़ी चढ़या गोबिन्द सुत, हरि शब्द वज्जी वधाईआ। काज रचाया अबिनाशी अचुत, चेतन चेतन धार जणाईआ। दो जहानां सोही रुत्त, ब्रह्मण्ड खण्ड ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार रहे पुच्छ, प्रभ की की खेल रचाईआ। जन भगतां नेड़े गया ढुक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आपणी धारों आपे उठ, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निउँ निउँ वेखे सीस झुक, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। गुरमुख घोड़ी चढ़नगे। प्रभ साहिब दा पल्लू फड़नगे। सोहँ ढोला इक्को पढ़नगे। ना जम्मणगे ना मरनगे। सच्ची तरनी इक्को तरनगे। घर साचे जा के वड़नगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक्को करनगे। गुरमुख घोड़ी चाढ़या, कर किरपा निरँकार। उठ सज्जण मेरे लाड़या, तैनूं लैण आया निरँकार। वीह सौ वीह जिस विचारया, सो गुरमुख उतरे पार। जो चल आए सतारां हाढ़या, तिन्हां जम ना मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग दए वखाल गुरमुख घोड़ी चढ़या बन्न्ह के सेहरे, सेहरा इक्को सीस बंधाईआ। पारब्रह्म करी मेहरे, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अबिनाशी झल्ला हो के वड़या वेहड़े, आप आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम देवे गेड़े, गेड़ा इक्को इक भुआईआ। जगत नकाह दे चुक्के झेड़े, कूड़ा विवाह ना कोए वखाईआ। जिस जन चाढ़्हे आपणे बेड़े, चप्पू आपणा नाम लगाईआ। सोहरे पेईए वेखे खेड़े, खेड़ा इक्को इक वड्याईआ। जेहड़े ढोले गाउँदे तेरे मेरे, मेरा तेरा रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसे ख़ुशी मनाईआ। बीस बीसा कहे मैं होया ख़ुश, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी प्या उठ, सब आपणे लेखे लाईआ। दयाल हो के गया तुठ, दीनन गले लगाईआ। बिरधां बालां लए पुच्छ, वड सज्जण सच दुआरे वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल चाईं चाईंआ। खेल घनेरा चाउ हरि, वज्जे मात वधाईआ। गुर अवतार आवण दर, घर साचे डेरा लाईआ। सीस निवावण बिन सीस धड़, निउँ निउँ लागण पाईंआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा करे हरि, हरि जू तेरी सरनाईआ। जगत तेरा नाउँ आए पढ़, पुस्तक जगत रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । मेहर नज़र प्रभ साचे तक्क, इक ध्यान लगाईआ। साडा दे दे सानूं हक़, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम गए थक्क, जुग चौकड़ी बैठी पन्ध मुकाईआ। सब नूं साडे उत्ते प्या शक़, पीर ना कोए मनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धीआं भैणां रहे तक्क, काम वासना हट्ट चलाईआ । सर सरोवरां अन्दर

बण सवान पाणी रहे लक्क, अमृत धार ना कोए वहाईआ। माया ममता नकेल पाई नक्क, चारों कुण्ट रही भुआईआ। बौहड़ी दरोही साडा खेड़ा होया भट्ठ, वसदा घर नज़र कोए ना आईआ। सच्चे पातशाह दीन दयाल असीं लोकमात आए छड्ड, खैहड़ा छड्डया सर्ब लोकाईआ। तन मास नाड़ी साड़ आए हड्ड, ख़ाकी ख़ाक नाल रलाईआ। पारब्रह्म तेरी लँघ के आए हद्द, चरण कँवल मिली सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जिउँ भावे तिउँ लैणा मिलाईआ। गुर अवतारो तोड़ो नाता, लोकमात रहिण ना पाईआ। सारे गावो इक्को गाथा, सोहँ सच पढ़ाईआ। गृह मिले प्रीतम कमलापाता, कँवल नैण रुशनाईआ। खुल्ल्हा वेहड़ा करे एहाता, शरीक वंड ना कोए वंडाईआ। आह वेखो पिछला आपणा खाता, सब नूं रिहा जणाईआ। नाम जणाया बहु बिध भाता, कलमा कलाम कायनात जणाईआ। कोई कह के गया राम दसराथा, कृष्न काहन कोए वड्याईआ। कोई ईसा मूसा मुहम्मद बणाए राखा, मेहरवान जणाईआ। कोई नानक गोबिन्द कहे साडा बापा, पिता पूत रूप वटाईआ। पुरख अकाल कहे बिन मेरे झूठा सब दा नाता, अन्त तोड़ ना कोए निभाईआ। आह वेखो दो जहान दा ख़ाका, ख़ाकशारां रिहा समझाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी सब दा मुकया बाका, बाकी कोए नज़र ना आईआ। नाता तुटया जगत चाचा, चच्चा कह ना कोए बुलाईआ। बापू बापू सारी लोकाई आखे काका, पिता अकाल फेरा पाईआ। जिस दा नाँ धराउमाता, मात पित आप बण जाईआ। जिस दी गाउँदे रहे जुग गाथा, गा गा करी पढ़ाईआ। जिस खेल रचाया त्रिलोकी नाथा, चौदस चौदां मेट मिटाईआ। सो साहिब पुरख समराथा, कलिजुग अन्तिम वेखण आईआ। जन भगतां जुड़ाए आपणा नाता, चरण कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। गुरमुख वेखो जागया, प्रभ खोल्लया नेत्र अक्ख। घर होवे वड वड भागया, प्रभ दर्शन पाया प्रतख। दीपक बुझे ना फेर चिरागया, साहिब सतिगुर देवे पिछला हक़। दुरमति मैल धोवे दागया, सिर हथ्थ रखे कमलापति। शब्द अगम्मी मारे आवाज्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महिमा जणाए नाम अकथ। महिमा अकथ आप जणाउदा ए। गुरमुख साचे संग निभाउदा ए। हरिसंगत रूप वटाउदा ए। श्री भगवान साचा राह वखाउदा ए। पंडत पांधा नाल ना कोए रलाउदा ए। मुल्लां शेख़ ना कोए समझाउदा ए। ग्रन्थी पन्थी ना कोए जणाउदा ए। सच परबंध आपणे हथ्थ रखाउदा ए। भागां मंद मूर्ख मूढ़्ह चतुर बणाउदा ए। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाउदा ए। दूई द्वैती परे हटाउदा ए। जगत नाता तोड़ रंडेपा रंड, साचा कन्त इक्को इक मनाउदा ए। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे रहे संग, सो गुरमुखां संग रलाउदा ए। कलिजुग अन्तिम चढ़या चन्द, कूड़ी क्रिया मेट मिटाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, गुरमुख घोड़ी आप चढ़ाउदा ए। गुरमुख घोड़ी चढ़या वीरा, दो जहान वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ गहर गम्भीरा, हरि मिले चाईं चाईंआ। प्रगट हो बेनज़ीरा, नज़र आपणी आप टिकाईआ। बदलणहार आप तकदीरा, तकदीर साची दए बणाईआ। जिस ने वेखणी हक़ तस्वीरा, साचा नूर दए दरसाईआ। गुरमुख लभ्भा सच्चा हीरा, हरि जू आपणी गोद बहाईआ। प्रेम प्रीती बन्न्हया कलीरा, कलीआं हार गुंदाईआ। अमृत जाम प्याया सीरा, ठांडी धार वहाईआ। जन्म जन्म दी कटी भीड़ा, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। दु:ख दर्द ना लाए पीड़ा, हउमें रोग चुकाईआ। आत्म परमात्म देवे धीरा, सति सन्तोख ज्ञान दृढ़ाईआ। दूर दुराडा आया नज़दीक नेरन नेरा, नर नरायण फेरा पाईआ। बंक दुआर खुल्ल्हा वेहड़ा, हरिसंगत दए समझाईआ। जिन्हां बन्न्हणा आपणा बेड़ा, प्रभ दर्शन करो भाईआ। एथे ओथे होए नबेड़ा, झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा ख़ुशी मनाईआ। बीस बीसे चढ़या चाउ, चाउ घनेरा इक जणाइंदा। सन्त सुहेले पकड़े बांहों, फड़ बांहों नाल मिलाइंदा। जन्म जन्म दे भुल्ले राहों, मार्ग इक्को इक वखाइंदा। पारब्रह्म दे लागे पाउँ, परम पुरख दया कमाइंदा। सच शब्द ढोला गाओ, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस उडाइंदा। सदा सुहेला सिर देवे ठंडी छाउँ, मेहर नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। घोड़ी चढ़े गुरमुख लाड़ा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी जो देंदा रिहा लारा, वलीआ छलीआ खेल कराईआ। जिस दा वक्त इक्को वारा, वारो वारी धार वखाईआ। खेल करे नाल यारां, यारी यारां नाल हंढ्ढाईआ। लेखा जाणे नर निरँकारा, नर नरायण फेरा पाईआ। गुरमुख सज्जण वेखो मटयार नारा, जोबन इक्को घर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बारां वज्ज गए उत्ते घड़ी, घंटा घड़याल हरि खड़काइंदा। गुर अवतार लावण झड़ी, जन भगतां उत्ते फूल बरसाइंदा। पारब्रह्म तेरी संगत ऐनी बड़ी, जो तेरा ध्यान लगाइंदा। असीं चार जुग जग करके आए खड़ी, सिख्या शब्द नाम समझाइंदा। अन्तिम कलिजुग सारी साथों अड़ी, साडा हुक्म मन्नण कोए ना आइंदा। भावें तैनूं मन्नया बड़ी, दर तेरे वास्ता पाइंदा। श्री भगवान सतारां हाढ़ गुर अवतारां करदे बरी, बरीख़ाना तेरा इक्को नज़री आइंदा। मेहरवान प्रभ किरपा करीं, किरपा निधान तेरी आस सर्ब रखाइंदा। तेरा नाउँ नरायण नर हरी, हरि जू आपणा काज रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतार सारे छुटे, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। पिछले पैंडे सब दे मुक्के, अग्गे रहबर इक्को नज़री आईआ। सारे गाओ अबिनाशी अचुते, बेपरवाह बेपरवाहीआ। असीं उस दे छोटे बाले पुते, पिता

पूत वेख वखाईआ। साची सेजा जिस दी सुत्ते, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अग्गे सानूं फेर ना पुच्छे, कलिजुग भुल्ली क्यों लोकाईआ। चार वरन होए लुच्चे, सच सुच्च ना कोए समझाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली बुत्ते, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। आपणीआं जड़ां रहे पुट्टे, लोकमात ना कोए लगाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी सब दे भाग निखुट्टे, जिन्हां श्री भगवान नज़र ना आईआ। गूढ़ी नींद रहे सुत्ते, सुत्तयां अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अन्तिम पाणी रहिणा ना किसे हुक्के, टोपी चिलम ना कोए वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद आपे पुच्छे, राम कृष्न रिहा समझाईआ। लुक्या रहे ना कोई गुठे, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। सच विहार अन्दर पारब्रह्म परमेश्र जुटे, धुर दी धार इक प्रगटाईआ। दिन दिहाढ़े सब नूं लुट्टे, लुट्टी जाए जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । गुर अवतार होए ख़ुश, घर ख़ुशी इक मनाईआ। श्री भगवान अबिनाशी करता निरवैर पुरख अकाल सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ । कलिजुग कूड़ी क्रिया वढ्ढे नक्क गुत्त, जगत दुहागण दए दुहाईआ। गुरमुख विरले सज्जण लए पुच्छ, घर आपणे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। हरिजन रंग चढ़या अमोला, हरि अमोलक आप रंगाइंदा। निरगुण निरवैर बण वचोला, साची खेल आप समझाइंदा। रल मिल गुरमुख गाओ इक्को ढोला, ढोलक छैणा ना कोए वजाइंदा। जिस दा किसे ना लभ्भे उहला, सो पर्दा आप चुकाइंदा। सच दुआर इक्को खोल्हा, चार वरन समझाइंदा। ज़ात पात दा कोई ना रहे रौला, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। परम पुरख दा खेलो होला, हरनाक्ष रूप ना कोए धराइंदा। सच राम दा गाओ ढोला, बरन वरन डेरा ढाइंदा। परम पुरख प्रभ पाओ अडोला, अडुल कदे ना जाइंदा। जींवदयां जग बदले चोला, चोली आपणे रंग रंगाइंदा। घर नज़री आए इक्को मौला, आपणी खेल खलाइंदा। परवरदिगार साचा सोहला, सो पुरख निरँजण नाद वजाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर गीत गावण बोला, अनबोलत आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे घोड़ चढ़ाइंदा। घोड़ी चढ़ के गुरमुख सूरा, सूरबीर अख्वाईआ। प्रभ नज़री आए हाज़र हज़ूरा, वड हज़रत शहिनशाहीआ। जोती नूर देवे नूरा, ज़हूर इक रुशनाईआ। आदि जुगादी बचनी पूरा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जिन्हां बख्शे चरण धूढ़ा, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख घोड़ी आप चढ़ाईआ। घोड़ी चाढ़्ह पकड़े वाग, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण साजण साज, हरि करता वेख वखाइंदा। दो जहानां वड्डा राज, लख चुरासी रयत्त रूप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम इक्को काज, जन भगत दुआर आप वखाइंदा। चार वरन दा सच समाज, सो साहिब

आप बणाइंदा। सीस जगदीश रख के ताज, साचे अस्व सोभा पाइंदा। उच्ची कूक मारे आवाज़, गुरमुख आप उठाइंदा। गुरसिख साचे करो नाच, हसदयां टपदयां पार कराइंदा। जिस दे हथ्थ उत्ते बद्धी वाच, घड़ी घड़ी वंड वंडाइंदा। ईसा मूसा मंगण साथ, नेत्र नैण ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा । जगत घड़ी नहीं हरि कलाक, टक टक आप जणाईआ। गोबिन्द तेरा भविक्ख्त वाक, बिन घड़ी पल समझाईआ। साहिब सतिगुर चढ़ के राक, घोड़ा इक्को इक वखाईआ। सन्त सुहेले रखे साथ, गुर चेले मेल मिलाईआ। धूढ़ी मंगण त्रिलोकी नाथ, राम दसरथ बेटा गाईआ। आदि जुगादि बणाए साक, ब्रह्मा सुत रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल रच के स्वामी, हरि आपणी बणत बणाइंदा। आदि जुगादि सदा निहकामी, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार सुणाए बाणी, आपणा नाम सिफ्त समझाइंदा । जिस दी अन्त ना पाई किसे कहाणी, कह कह पन्ध ना कोए मुकाइंदा। सो सतिगुर रूप लासानी, लाशरीक खेल कराइंदा। कलिजुग अन्तिम चढ़े्ह इक तुज्ञानी, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। गुरमुख रहि जाए नाम निशानी, दूजा कोई रहिण ना पाइंदा। अमृत देवे वार ठोकर आपणे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लाड़ा इक सुहाइंदा। साचा लाड़ा सोभावन्त, हरि सतिगुर आप सुहाईआ। मिले वड्याई विच जीव जंत, जीवण जुगत दए जणाईआ। गुरसिख लभ्भो इक्को कन्त, जो मिल्या विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दा मेला साची संगत, हरि सज्जण तोड़ निभाईआ। जिस नानक गोबिन्द लाया अंगद, अंगीकार अख्वाईआ। सच दुआरे होवे मंगत, दूजे दर ना मंगण जाईआ। नाता तोड़े जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज मोह मिटाईआ। जिस भोजन खादा रल के विच पंगत, तिस पार किनारा दए जणाईआ। गुरसिख किसे दी हथ्थ जोड़ करो ना मिन्नत, प्रभ देवणहार वड्याईआ। गुर का शब्द भुल्ल करो ना इल्लत , कूड़ी लिव ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं पार दए कराईआ। गुरमुख लाड़े बणो छेती, हरि सतिगुर आप जणाईआ। तुहाढ्ढे अन्दर वड़ के हो गया तुहाढ्ढा भेती, पड़दा सके ना कोए लुकाईआ। पुरख अकाल नेतन नेती, निज घर बैठा डेरा लाईआ। सतिगुर बणया तुहाढ्ढा हेती, आपणा हेत दयो वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगत सुहेले आउँदे ने। गुर चेले रूप वटाउदे ने। सज्जण सुहेले इक अख्वाउदे ने। रंग नवेले वेख वखाउदे ने। जंगल बेले ध्यान लगाउँदे ने। वड अलबेले सच नाता इक बंधाउदे ने। जगत विहार तों हो के वेहले, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाउदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत

दुआरे सोभा पाउदे ने। भगत दुआरे गुरमुख आए ने। गीत गोबिन्द साहिब गाए ने। पिछले नाते सर्ब तुड़ाए ने। साचे एहाते डेरे लाए ने। खाते आपणे खोल्ह वखाए ने। बाकी लेखे झोली पाए ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाए ने। प्रभ हरिजन पार लँघावेगा। सचखण्ड निवासी आवेगा। भगत दुआरे चरण रखावेगा। साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहावेगा। रविदास चुमारा लेखा पूर करावेगा। कबीर जुलाहा आप उठावेगा। नामा धन्ना मेल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बेड़े पार करावेगा। गुरमुख पार उतारेगा। पुरख अबिनाशी कदे ना हारेगा। जन भगत काज स्वारेगा। धुर दी आवाज़ मारेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा संग आप निभावेगा।

पुरख अबिनाशी दया कमाउदा ए। चवीआं अवतार आप अख्वाउदा ए। कल लेखा पूर कराउँदा ए। जन भगतां नेंदा दे घर सदाउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जोड़ा चरण छुहाउदा ए। साचा जोड़ा चरण पावो, परम पुरख समझाईआ। सारे उठ के थल्ले आओ, उत्ते कोए रहिण ना पाईआ। घड़ी पल दी वंड वंडाओ, घड़ी घड़ी रिहा समझाईआ। अछल छल विच ना आओ, वल छल धारी खेल रचाईआ। रल मिल सारे ढोला गावो, सोहँ राग अल्हाईआ। सतिगुर वचोला इक बणाओ, सौहरे पेईए दए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख साचे लँघ दरवाज़ा, आपणा पन्ध मुकाईआ। अग्गे मिल्या ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। धुर धाम दा वज्जे वाजा, शब्द राग शनवाईआ। दर घर अन्दर कराए हाजा, हज़रत इक्को नज़री आईआ। प्रेम प्यार दा देवे दाजा, नाम गंढ्ढ बंधाईआ। करनी करे साजण साचा, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। भुल्लया भटकया जो दर आया भाजा, तिस बेड़ा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत लेखा दए लिखाईआ। हरिसंगत कहे तेरी ओट, प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा नूर निर्मल जोत, जोती जोत तेरी रुशनाईआ। सचखण्ड दुआर तेरा कोट, किला बंक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, सच तेरी सरनाईआ। तेरी सरन तक्क के आए, कल कलिजुग रिहा डराईआ। पुरख अबिनाशी हो सहाए, मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख लाड़े लै बणाए, बिरध बाले मेल मिलाईआ। पुरख नारी ना वंड वंडाए, इक्को नैण नैण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, समझ किसे ना आइंदा।

नूर इलाही इक इकल्ला, बेपरवाह फेरा पाइंदा। मुकामे हक़ सच महल्ला, महिफ़ल आपणे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बीस बीस पार कराइंदा। बीस बीसा रिहा हस्स, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। प्रभ होया भगतां वस, आपणी छड्डी सर्ब चतुराईआ। सचखण्ड दुआरयों आया नट्ठ, लोकमात फेरा पाईआ। निमाणा हो के जावे ढट्ठ, आपणा बल ना कोए धराईआ। बाहरों दिसे गंवार जट्ट, अन्दर निरगुण निरवैर नर निरँकार अख्वाईआ। जिस दा दो जहानां इक्को हट्ट, मंगण सर्ब थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा पूरा करे हक़, हकीकत सब दी झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा अनथक्क, आउँदयां जांदयां थकावट विच कदे ना आईआ।

साचा बंक सोहे दुआर, भगत दुआर मिले वड्याईआ। दर दरवेश बण निरँकार, इक्को अलख रिहा जगाईआ। उच्ची कूक करे पुकार, सच स्नेहुड़ा दए समझाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, गुर अवतार गए सेव कमाईआ। राह तक्कदे गए परवरदिगार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। दर मंगदे रहे बण भिखार, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक लै अवतार, कल कल्की फेरा पाईआ। पिछला लहिणा दए निवार, अग्गे मार्ग इक्को पाईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, बेपरवाह आप हो जाईआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। भगत भगवन्त देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। बण के आवे सच्चा काहन, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोबन रखे नौजवान, बीस बीसा नाउँ धराईआ। सदी बीसवीं हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। तख्तों लाहे राज राजान, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। गुर अवतार होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। सत्त नौ मिटे निशान, चार चार दए दुहाईआ। इक इकल्ला वड बलवान, दूजी आपणी धार वखाईआ। तीजा नैण खोल्ह महान, चौथे पद करे रसाईआ। पंचम नाद शब्द धुन्कान, छेवें छप्पर छन्न वखाईआ। सत्तवें सति सतिवादी हो मेहरवान, अट्ठां तत्तां गंढ्ढ पुआईआ। नावें नौ दर वेखे मार ध्यान, दसवें आपणा रंग रंगाईआ। योद्धा सूरबीर बलवान, बल इक्को इक प्रगटाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। आओ नेड़े अग्गे आओ, हरि सच सच जणाइंदा। तेई अवतार सीस झुकाओ, चरण सब नूं आप वखाइंदा। निउँ निउँ नर हरि लागो पाउँ, पारब्रह्म हरि दया कमाइंदा। साचा दर इक वसाओ, जिस घर हरि जू डेरा लाइंदा। पुरख अकाल नाम ध्याओ, दूजी वंड ना

कोए वंडाइंदा। प्रभ मिलण दा रखो चाउ, चाउ घनेरा इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह, प्रभ साचे दर्शन पाईआ। सोहँ ढोला रहे बोल, धुर दा राग अल्हाईआ। सदा साहिब तेरे वसीए कोल, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। तेरा तेरे नाल करे चोहल, प्रीतम प्रीत इक वधाईआ। सच दुआरा दित्ता खोल्ह, कलिजुग अन्त वज्जी वधाईआ । जिस घर बैठा रहें अडोल, अडुल तेरी चतुराईआ। दीन मज़्हब दा दिसे ना घोल, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। लख चुरासी लई वरोल, गुरमुख बाहर कढ्ढाईआ। नाम कंडे तोलें तोल, तराज़ू इक्को इक उठाईआ। गुर सतिगुर बण वचोल, सच वचोल रिहा कमाईआ। जिन्हां प्रीती घोली लई घोल, घोल घुमाई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसे रंग चढ़ाईआ। बीस बीसा चढ़या रंग चलूल, चारों कुण्ट नज़री आइंदा। विष्न मंगे आपणा मूल, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। शंकर सुट्टे हथ्थ त्रिसूल, भोला नाथ सीस झुकाइंदा। तेरा हुक्म इक माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। गुर अवतार मन्नण तेरा असूल, पैगम्बर तेरा राह वखाइंदा। तेरा हुक्म सानूं कबूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। कर किरपा भगत दुआरे दे दे भगतां धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक इक्को लाइंदा। तेरी लोड़ सानूं जरूर, तुध बिन ज़रूरत पूर ना कोए कराइंदा। कलिजुग अन्तिम हाज़र होइउँ आप हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ एन्हां दे करदे मुआफ़ कसूर, जो तेरी सरन तकाइंदा। जुग चौकड़ी वसदा रिहों दूर, घर तेरा नज़र किसे ना आइंदा। सर्ब कला तू ही भरपूर, तुध बिन पूर ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर मेहरवान, तेरी मेहर इक्को नज़री आईआ। ग़रीब निमाणयां दे दे दान, देंदयां घट कोई ना जाईआ। तेरा झुलदा रहे निशान, तेरी वसदी रहे शहिनशाहीआ। तेरा गाउँदे रहिण गान, गा गा शुकर मनाईआ। कर किरपा बख्श दे चरण ध्यान, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। घर आयां दे दे इक ज्ञान, पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। रातीं सुत्यां नज़री आवें भगवान, दिने वेंहदयां संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवणहार वड्याईआ। प्रभ किरपा कर साचे ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। भाण्डे भरदे ख़ाली गागर, गुरमुख मंगण आए चाईं चाईंआ। तेरे नाम दे बणे सौदागर, सौदा इक्को हट्ट विकाईआ। करदे निर्मल कर्म उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। किसे नज़र ना आवे तेग़ बहादर, गुजरी सुत समझ किसे ना आईआ। गुरमुखां घर आयां देवे आदर, जो सरसे गया रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेड़ा साचा रिहा तराईआ। बेड़ा तारन आया आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादी इक्को बाप, पतिपरमेश्वर वेस वटाइंदा।

आत्म परमात्म जिस दा जाप, दूजा राग ना कोए सुणाइंदा। कोट जन्म दे उतारे पाप, जिन्हां आपणे चरण लगाइंदा। इक सुणाए बातन बात, ज़ाहर आपणी कल वरताइंदा। जिउँ भावे तिउँ लवां राख, प्रभ आपणी खेल कराइंदा। निरगुण हो के बणया साक, सरगुण साचा संग निभाइंदा। जन भगतो तुहाढ्ढा खोल्हे ताक, तसबी हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। दर आयां करदे पाक, पत्तत पापी आप तराइंदा। दिवस रैण कोई ना करे पाठ, पाठशाला काया अन्दर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करने आया, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। गुरमुख साचे लए जगाया, गुरसिखां नाता तोड़ जगत जंजाल। साचा घर इक वसाया, हरि मन्दिर कर तैयार। ऊँच नीच ना कोए जणाया, रूप रंग इक उज्यार। चार वरन ना वंड वंडाया, अठारां बरन कर ख्वार। साची सरन इक तकाया, पुरख अबिनाशी एकँकार। पीर पैगम्बर बण के नूर ख़ुदाया, मार्ग दस्से विच संसार। ततव तती इक पढ़ाया, कायनात करे ख़बरदार। सबर प्याला इक प्याया, दीनां बंधप दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन पार लँघाए प्रभ, कल आपणी दया कमाईआ। बीस बीसे ल्यांदे लभ्भ, काया मन्दिर फोल फुलाईआ। दूर दुराडे आए भज्ज, बण पांधी सज्जण राहीआ। चल के करीए इक्को हज्ज, काअबा लोड़ रहे ना राईआ। हरि मन्दिर बहीए सज, चार दीवारी ना कोए वखाईआ। प्रभ दर्शन करीए रज्ज, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। आपणा पर्दा लईए कज्ज, उत्ते ओढण नाम रखाईआ। जन भगतां विच बहीए सज, सज्जण सैण जगत तजाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर लईए नच्च, मुख घूँगट ना कोए रखाईआ। लूं लूं अन्दर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जाए रच, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। लेखे लग्गे काया माटी झूठा कच्च, कंचन रूप वटाईआ। जिस दे घर इक्को सच्च, कूड़ी क्रिया नज़र ना आईआ। उसदे कोल जा के दुखड़ा देईए दस्स, पर्दा ओहला ना कोई रखाईआ। असीं सुणदे आए तूं होवें भगतां वस, भगत सुहेला बणया धुर दा माहीआ। प्रेम प्रीती अन्दर सदा रहिओ वस, आप आपणा डेरा लाईआ। तेरा नाम कोटन कोटि रहे रट, रट्टा मणकयां नाल पाईआ। तीर्थ तट्टां उत्ते पाणी रहे झट्ट, दिवस रैण सेव कमाईआ। बण के पांधी रहे नट्ठ, कदम कदम रहे उठाईआ। अन्दर वड़ के अक्खां मीट के डूंग्घी भँवरी आपणा आप सट्ट, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। असीं सुणदे आए तूं ख़ुश होया उत्ते धन्ने जट्ट, निर्धन भिखारी गले लगाईआ। वेख तेरे दुआरे गुरमुख बैठे सत्थर घत्त, तुध बिन सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। दरोही असां छड्डी पिछली मति, अगला मार्ग दे सिखाईआ। साडी फेर ना उब्बले रत, रती रत दे सुकाईआ । तेरे ब्रह्म दा मिले जत, काम क्रोध ना कोए हल्काईआ। तेरा ढोला गाईए जस, दूजी होर ना कोए पढ़ाईआ। तूं हिरदे जाणा वस,

काया बंक सोभा पाईआ। आत्म सेजा तेरा रस, संजोग वजोग तेरा हुक्म, हुक्म रज़ाई तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे वड्याईआ। गुर अवतारो होर ना आखो, हरि आख़र आप जणाइंदा। आपणी कीती सारे भाखो, भाख्या सच जणाइंदा। हरि सरनाई होवो दासो, दासी दास रूप वटाइंदा। प्रभ जस गावो स्वास स्वासो, स्वास स्वासी पवण धार प्रगटाइंदा। पूरी करो आपणी आसो, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेस इक सुणाइंदा। धुर संदेसा आलमीन, नूर इलाही आप जणाइंदा। खेले खेल या मबीन, मुहब्बत इक्को घर लगाइंदा। मिहबान बीदो बेनज़ीर, नज़र किसे ना आइंदा। हक़ यकीन दे ताअलीम, साची विद्या इक पढ़ाइंदा। ना अल्फ़ ना कोई मीम, नुक्ता नून नज़र कोए ना आइंदा।, आदि अन्त ना होए तक्सीम, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दे उत्ते करया यकीन, सो याकूब वेख वखाइंदा। तिस साहिब दा वेख सीन, बिन नेत्र आप वखाइंदा। जिस दा मार्ग सदा महीन, जगत जीव कदम ना कोए टिकाइंदा। सो गुरमुखां होया अधीन, जन भगतां डेरा लाइंदा। आपणा नाउँ रख मस्कीन, मुश्कल सब दी हल्ल कराइंदा। चाढ़्हे रंग इक्को भीन्न, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाइंदा। जिस पाखर पाई घोड़े ज़ीन, शाहसवारा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा नाद वजाइंदा। बीस बीसा नाद डंक, डंका नाम वजाईआ। आप उठाए राउ रंक, सोया कोए रहिण ना पाईआ। इक्को सुहाए दुआर बंक, भगत दुआर सोभा पाईआ। सब दा वेखणहारा अन्त, अन्तष्करन वेख वखाईआ। गुरमुख विछड़ी मिले नार कन्त, कन्तूहल आपणा फेरा पाईआ। सच दुआर बणाए बणत, घड़न भंनणहार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ। बेड़ा कंध आपणे चुक्क, हरि आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दा करे रुख़, दूजी कूट नज़र ना कोए टिकाइंदा। गुरमुख बणाए आपणे पुत, पिता पूत लाड लडाइंदा। दूर दुराडा नींवा हो के वेखे झुक, कवण कूटे गुरमुख सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करे निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जन भगत दुआरे बणे भिखार, मंगत इक्को नज़री आईआ। दर दरवेश सिरजणहार, अलख अलखना अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा झोली पाईआ। साचा लहिणा मुकाए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। देवण देण आया दर, दर दरवेश फेरा पाईआ। गुरमुखो पुरख अबिनाशी लओ फड़, आप आपणा बल वधाईआ। जिस लाई तुहाढ्ढी जड़, अन्त सके ना कोए उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अग्गे आपणा सीस

झुकाईआ। जन भगत ना लावो ज़ोर, हरि सतिगुर आप जणाईआ। प्रभ होर ना होवे होर, रूप अनूप ना कोए बदलाईआ। जिस गोबिन्द बणाया छोहर, बांका नढ्ढा बाल दए वड्याईआ। जिस दी चाल अवल्लड़ी तोर, नज़र किसे ना आईआ। करे प्रकाश अन्ध घोर, जोत नूर नूर रुशनाईआ। तिस नूं पई तुहाढ्ढी लोड़, बिन साचे भगतां सतिजुग राह ना कोए लगाईआ। दर आया ना देणा होड़, आपणा मुख भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा समझाईआ। गुरमुखो खेल करे निरँकारा, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। पहलों कीआ सच विहारा, विवहारी धार वखाइंदा। गुरमुख बणा के लाड़ा, आप आपणे नाल प्रनाइंदा। अन्दर लै के आया परवरदिगारा, बेपरवाह बेपरवाही विच समाइंदा। पिच्छे संगत आई वारो वारा, घर साजण आप सुहाइंदा। रल के सब ने बोलया इक्को नाअरा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ढोला गाइंदा। पुरख अकाल सांझा यारा, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। रल मिल ख़ुशीआं मनाए कन्त भतारा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। अग्गे सचखण्ड दा झूठा देवे ना किसे लारा, फड़ बांहों पार लँघाइंदा। कोई लभ्भण ना जाए विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत गुरमुख गुरसिख ना कोए भुआइंदा। गुरसिख कोई ना ठरे पाणी ठंडे ठारा, अग्नी हवन ना कोए जलाइंदा। आपणी किरपा करे आप करतारा, फड़ बांहों पार कराइंदा। जो जन पंज वार लाए नाम जैकारा, जै जैकार इक समझाइंदा। सो वसे सचखण्ड दुआरा, विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी नौ दुआरे खड़ा हो के देवे पहरा, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाइंदा। अन्दर सद्दे आ गुरमुख मेरे यारा, तुध बिन मेरा मन्दिर ना सोभा पाइंदा। सचखण्ड बणया रहे नाकारा, बिन भगतां मेल ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरसे डुब्बे पार कराइंदा। सरसे डुब्बे उठी धार, हरि गोबिन्द वेख वखाईआ। सत्तरां कर इक प्यार, इक्को वार समझाईआ । तुहाढ्ढा कर्ज़ा देवां उतार, लहिणा सब दी झोली पाईआ। कल कल्की लै अवतार, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। कट्ठे करां विछड़े यार, दूर दुराडे मेल मिलाईआ। फड़ के बेड़े लवां चाढ़्ह, मझधार पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रिहा तराईआ। गुरमुख दान इक्को मंगणा, देवणहार करतार। दर आ मूल ना संगणा, खोल्हणहार बंद कवाड़। मन तन चाढ़्हे नाम रंगणा, रंग रंगे अपर अपार। माणस जन्म ना होवे भंगणा, लख चुरासी उतरे पार। सतिगुर पूरे उत्तों इक्को कदम चुक्क के लँघणा, बल आपणा आप धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डुब्बदे पाथर लाए पार। डुब्बदे पाथर पाहन वेखे, प्रभ आपणी दया कमाईआ। साहिब सतिगुर जिन्हां पेखे, तिस देवे माण वड्याईआ। जुग जन्म दे रखे चेते, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। निरगुण हो के

करे हेते, सरगुण लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बेड़े रिहा चढ़ाईआ। गुरमुख बेड़ा कर तैयार, हरि चप्पू नाम लगाईआ। भगत दुआरे आ निरँकार, निरगुण रिहा समझाईआ। सरगुण सज्जण हो तैयार, निरगुण आपणा भेव खुल्हाईआ। रसना बोल इक जैकार, इक्को नाम ध्याईआ। अन्दर वड़ना सच दरबार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। रसना जिह्वा गाए वार, सोहँ नाम वज्जे वधाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पहलों दए लँघाईआ। पीर पैगम्बर लँघी जांदे, अग्गे अग्गे ध्यान लगाईआ। परम पुरख दा ढोला गांदे, इक्को राग अल्हाईआ। पतिपरमेश्वर इक मनांदे, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। साचे तीर्थ नुहावण नहांदे, प्रभ चरण मिली सरनाईआ। चार जुग दे थक्के मांदे, आपणी थकावट रहे गंवाईआ। धन्न भाग प्रभ जन भगतां साफ़ कीते भाण्डे, काया माटी पोच पुचाईआ। पार कराए पींदे खांदे, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पार लँघाईआ। भगत लँघण पार किनारे, किनारा इक्को इक वखाइंदा। दो जहानां सच सहारे, साहिब सतिगुर आप समझाइंदा। साचे अन्दर सतिगुर वाड़े, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। गुरमुख सज्जण साचे लाड़े, नर नरायण वेख वखाइंदा। वज्जे वधाई सतारां हाढ़े, हरि आपणा अंक बणाइंदा। प्रेम प्रीती तुरिया नाअरे, राग अनादी नाद सुणाइंदा। भगत दुआरे सच नज़ारे, नर हरि नरायण आप वखाइंदा। कूड़े चोले सब दे पाड़े, चीथड़ पुराणा ना कोए हंढ्ढाइंदा। जन्म जन्म विच पार उतारे, जन्म जन्म विच बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। पार लँघो गुरमुख मीत, सो साहिब आप लँघाईआ। सच्चे सतिगुर दी साची रीत, पुरख अकाल दए वड्याईआ । इक इक जाओ गाओ गीत, साचा राग अल्हाईआ। नाता तुटया मन्दिर मसीत, पुरख अकाल होए सहाईआ। सदी बीसवीं रही बीत, बीती कहाणी रिहा जणाईआ। लख चुरासी परखे नीत, गुरमुख लए उठाईआ। भगत दुआरे सुत्ता बीच, आपणा आसण लाईआ। श्री भगवान बण नाचीज़, माण अभिमान गंवाईआ। गुरमुख प्रभ गया भीज, भिनड़ी रैण सुहाईआ। वारी वारी सारे लँघो दहिलीज़, अन्दर जा जा मुड़ के फेरा पाईआ। पारब्रह्म दी पूरी होवे रीझ, गुरमुख साचे पार कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद देवणहार वड्याईआ।

हरिसंगत बेड़ा होया पार, प्रभ अबिनाशी पार कराईआ। पत्तण आ के सेवादार, सच किनारे होए सहाईआ। साची नईया गुरमुख चाढ़्ह, घर साचे आप बहाईआ। निरगुण हो के करे प्यार, सरगुण माण वड्याईआ। लख चुरासी होई पार,

जम की फाँसी आप तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। हरिजन साचे पार लँघे, अगला पन्ध मुकाईआ। कलिजुग जीव नेत्र अन्धे, नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया डिगे डूंग्घी खड्डे, ख़ंदक इक्को इक वखाईआ। गुरमुख बिन बंदगीउँ कीते बंदे, बन्दना इक्को समझाईआ। मिले वड्याई विच वरभण्डे, भंडी कोई रहिण ना पाईआ। श्री भगवान चाढ़्हे डण्डे, फड़ बांहों आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लेखे लाईआ। हरिजन लेखा गया लग्ग, मिले माण वड्याईआ। किरपा करे सूरा सरबग्ग, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। सन्त सुहेले दरस दिखाए उपर शाह रग, गुर चेले मेल मिलाईआ। जन भगतां पैरां हेठ हथ्थ रख, भार आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा साची सच कमाईआ। सेवा सच कमाए ठाकर, हरि आपणी खेल कराइंदा। दर आयां घर देवे आदर, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। वणज कराए इक सौदागर, साचा हट्ट खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेड़ा बन्न्ह पार तराइंदा । बेड़ा बन्न्हया भरया पूर, पूरे सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। सेवा करे बण मज़दूर, मज़दूरी मंगण कोए ना आईआ। लेखा जाणे नेड़न दूर, दूर दुराडे नाल रलाईआ। जो जन आए हज़ूर, तिन्हां हाज़री लेखे पाईआ। जो पिच्छे घर रहि गए हो मज़बूर, तिन्हां मज़बूरी दए कटाईआ। सब नूं बख्शे इक्को जिहा नूर, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। सर्ब कला प्रभ हो भरपूर, भरम भउ रिहा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेड़ा भगतां पार कराईआ। बेड़ा भगतां वेख तरदा, हरि तारनहार तराइंदा। मनमुख दूर दुराडा डरदा, अग्गे हो ना कदम टिकाइंदा। कूड़ी क्रिया अग्नी सड़दा, माया ममता मोह हल्काइंदा। काम क्रोध रहे लड़दा, आसा तृष्ना झगड़ा पाइंदा। गुरमुख ढोला इक्को पढ़दा, सोहँ राग अल्हाइंदा। दीन दयाल प्रभ हो बरदा, दर सेवा आप कमाइंदा। खेल करे नरायण नर दा, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। जो आया सो बेड़े चढ़दा, फड़ बांहों आप बहाइंदा। सतिगुर दुआरे कोई ना मरदा, मरयां जीवत आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाइंदा। हरिजन उत्तों गए टप्प, इक छलांग लगाईआ। प्रभ झोली पा के गए आपणे पाप, दोहां हथ्थां भार वखाईआ । अग्गे कुछ ना चले साथ, ख़ाली हथ्थ रखाईआ। निमाणा हो के वेखे नाथ, अनाथां दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मन्दिर इक वसाईआ। गुरमुख मन्दिर वसया एक, एकँकार वसाइंदा। बीस बीसे मिली टेक, टेक एक रघनाथ वखाइंदा। निज नेत्र गृह साचा ल्या वेख, पेख पेख ख़ुशी सर्ब मनाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करे साचा हेत, हितकारी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा

लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा अन्दर रख, रक्षया करे बेपरवाहीआ। गुरसिख खोल्ह के वेखो अक्ख, हरि आख़र होए सहाईआ। दूर दुराडे सब नूं दयो दस्स, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। असीं प्रभ नूं करके आए वस, दर दुआरे ल्या बिठाईआ। भगतां अग्गे बिन ढाहयों गया ढट्ठ, बल आपणा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नैण मूंद ख़ुशी मनाईआ। नैण मूंद प्रभ होया मूधा, उलटा कँवल भुआईआ। जन भगतां भेव खोल्हे गूझा, रमज़ नाम लगाईआ। सतिगुर इक्को ना कोई लभ्भो दूजा, पुरख अकाल सतिगुर इक अख्वाईआ। सच दुआर जिस जन सूझा, तिस मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह बण फ़कीर, फ़िकरा आपणे नाम सुणाइंदा। मुरीद होए ना कोए दिलगीर, मुर्शद आपणा रंग रंगाइंदा। सारे कट दयो शरअ ज़ंजीर, शरीअत विच कदे ना आइंदा। जिस बणाई तुहाढ्ढी तकदीर, सो आपणी तस्वीर साफ़ वखाइंदा। कलमा पढ़ो इक्को पीर, आयत इक्को इक जणाइंदा । साची सिखो इक तकबीर, तकवा इक्को इक रखाइंदा। दर आया बेनज़ीर, नज़र आपणी आप मिलाइंदा। लेखे लाए शाह हकीर, ऊँच नीच ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। पीर आया वड पैगम्बर, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। भगत दुआरे रख सुअम्बर, साची खेल वखाईआ। सर्ब कला हो पीतम्बर, हर घट रिहा समाईआ। कलिजुग पिछला मेट अडम्बर, सतिजुग साचा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे नाल प्रनाईआ। गुरमुख प्रनाया बंदी छोड़, छुट्टी सर्ब लोकाईआ। प्रेम प्रीती बन्न्ह के डोर, गानां इक्को गुट्ट वखाईआ। बाहर कढ्ढे पंजे चोर, माया ममता डेरा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया दर तों होड़, होका इक्को नाम सुणाईआ। गुरमुख दर तेरी पई लोड़, लोक परलोक तेरा रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीस बीसे देवे दान, गुरमुख साचे कर परवान, हाढ़ सतारां झुलाए निशान, निशाना भगत भगवान इक्को नज़री आईआ। भगत भगवान निशाना झुलदा, झुलावणहार करतार। भगत दुआरा इक्को खुल्हदा, चार वरन करे प्यार। एथे नाम ना मिले मुल दा, कर किरपा झोली देवे डार। साहिब सतिगुर कदे ना भुल्लदा, जुग चौकड़ी पावे सार। गुरमुख बूटा कदे ना हुलदा, फल लगे अमृत डाल। एह खेल पारब्रह्म दी कुल दा, ब्रह्म साचा उतरे पार। एथे कंडे तोल इक्को तुलदा, राउ रंक इक अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल आप करतार। खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, महासार्थी होए सहाईआ। दर देवे दरस दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। सतिजुग सच चले विहार, विवहारी आप समझाईआ। हरिसंगत सोहँ

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बोलो जैकार, नाअरा इक्को इक लगाईआ। जो आया सो उतरया पार, पार उतारा आप कराईआ। जे गुरमुख भुल्ल गए भुल्लया नहीं आप करतार, करता पुरख दर कीमत आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आउँदयां जादयां सभना होए सहाईआ।