१८ हाढ़ २०२० बिक्रमी जेठूवाल दरबार
सचखण्ड साचा वसया, वसावणहार निरँकार। गुर अवतार हस्सया, खोल्ह बंद किवाड़। पीर पैगम्बर नच्चया, बण मलंग सतारां हाढ़। गुरमुखां कीता कट्ठया, कल कल्की हरि अवतार। साचा मार्ग एको दस्सया, रोग सोग चिन्त निवार। श्री भगवान साचा खेल लग्गे चंगया, हरिजन वेखे वारो वार। ब्रह्म पारब्रह्म आत्म रंगया, रंग चाढ़्हे अगम्म अपार। देवे वर मूँहो मंगया, जो मंगदे रहे जुग चार। साथों होए ना तपस्या बहि के नंगया, ठरया जाए ना विच जल धार। दर दर भिखारी बण के जाए ना मंगया, दहि दिशा ना कोए विचार। कर किरपा प्रभ लाउणा आपणे अंगया, तेरा अंग इक्को दर कार। श्री भगवान सूरा सरबंगया, इक्को देवे नाम प्यार। गुरमुख चाढ़्हे साचे चंदया, निरगुण नूर जोत कर उज्यार। आत्म सेजा सोहे मंज्या, साची खाट वेखणहार। नाम मृदंगा इक्को वज्जया, वजावणहार सिरजणहार। मानस मानुख मानुष् लेखे लाया आपणा बंदया, बंदगी पूरब लेखे दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे साचे लाल। गुरमुख लाल वसाओ घर, हरि साचा मंग मंगाईआ। साचे मन्दिर जाओ वड़, गृह वज्जे इक वधाईआ। इक्को ढोला लओ पढ़, परम पुरख पढ़ाईआ। साचे पौड़े जाओ चढ़, ख़ुशीआ ताल वजाईआ। वेखणहार नरायण नर, निरगुण एका वेस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दा सच राह, आप जणाए बेपरवाह, गुरमुख ख़ुशीआं नाल लँघाईआ। गुरमुख सचखण्ड अन्त जाणगे। प्रभ एको एक ध्याणगे। दूजा नैण ना कोए उठाणगे। घर आपणे दर्शन पाणगे। पूरब जन्म हरस मिटाणगे। उच्ची बोल आप सुणाणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा जन्म लेखे लाणगे। प्रभ जन्म लेखे लाउणा ए। निहकलंक रूप धराउणा ए। सरगुण आपणा हुक्म मन्नाउणा ए। जन भगत दुआर पहरेदार अख्वाउणा ए। ठग्ग चोर यार नेड़ कोए ना आउणा ए। चार वरन दा पन्ध मुकउणा ए। साची सरन इक रखाउणा ए। पूजा पाठ ना कोए कराउणा ए। मेहर नज़र नाल तराउणा ए। नच्चदयां टप्पदयां चौथी मंज़ल पहुंचाउणा ए। सोहँ ढोला गउदयां, जोती जोत मिलाउणा ए। सचखण्ड दुआर
सुहाउंदयां, साचा रंग चढ़ाउणा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराउणा ए। गुरमुख नच्चदे आवणगे। मार्ग इक्को इक वखावणगे। श्री भगवान दर्शन पाउणगे। नाल इशारयां एह समझाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां पन्ध मुकाउणगे। गुरसिख सारे करन ध्यान, इक्को नैण उठाईआ। वाहवा सानूं मिल्या आप तरखाण, शब्द कुहाढ़ा हथ्थ उठाईआ। लख चुरासी दिती छाण, गुरमुख मुढ विरला नज़री आईआ। चोला बदल हो भगवान, आपणी खेल रचाईआ। योद्धा सूर बण बलवान, गोबिन्द आपणा रंग रंगाईआ। एका दे धुर फ़रमान, सच संदेसा रिहा जणाईआ। मेरे भगतां दा रखीं ध्यान, तेरी सेवा इक लगाईआ। माछूवाड़ा कर परवान, लेखा अगला दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। गोबिन्द सूरा हरि समझाया, प्रभ आपणी दया कमाईआ। भगत जनां दा संग रखाया, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । कलिजुग वेला दए सुहाया, अन्त वज्जे वधाईआ। सन्त सुहेले लए उठाया, घर मन्दिर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस अवल्ला आप वटाईआ। तरखाण बण के पाए मोछे, आप आपणी धार चलाइंदा। जट्ट बण के फड़ लए सोटे, सोटा आपणे हथ्थ रखाइंदा । गुरमुख कराए ख़ुशीआं नाल लंगोटे, दो जहानां पैरां हेठ दबाइंदा। जिन्हां दृष्टी तिस नूं लोचे, तिन्हां आपणे राह चलाइंदा। जन भगतो तुहाढ्ढी सोच की कोई सोचे, सोच विच ना आइंदा। कलिजुग जीव होए होछे, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। प्रभ नाल पुज्जे कदे ना किसे दे रोसे, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। हरिजन ख़ुशीआं नाल बहि जाओ बन्न्ह के गोडे, श्री भगवान कर किरपा पार लँघाइंदा। इक्को राह वखाए वड्डे छोटे, बुढ्ढे बाले आपणे नाल मिलाइंदा। दुरमति मैल सब दे धोते, पाप कलेवर नज़र कोए ना आइंदा। एह गुरमुख मेरे अनोखे, जिन्हां आपणा रंग चढ़ाइंदा। दरबार आयां नाल ना होवण धोखे, धुर दी धार नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल करे आपणे मौके, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताइंदा। जट्ट बण के बणया दलेर, दलेरी हरि जू आप कमाईआ। शब्द सोटे नाल ल्यांदे घेर, दूर दुराडे जगत उठाईआ। भय वखावे सिँघ शेर, भबक आपणे नाम लगाईआ। गोबिन्द करे आपणी मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। लेखा जुड़या गुरू चेल, चेला गुरू रंग रंगाईआ। जन्म जन्म दे विछड़यां होया मेल, धुर संजोगी आप कराईआ। एह भंगढ़ा नहीं सचखण्ड दा खेल, जिस वेखण कोई ना जाईआ। कर किरपा आप वखाया पहली वेर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे मेहर सच्चा शहिनशाहीआ। हथ्थ सोटा होया तैयार, त्रैगुण अतीता दया कमाईआ। कस लंगोटा
आप करतार, आपणी लांगढ़ आप खिचाईआ। सारे हो जाओ ख़बरदार, ख़बर रिहा पुचाईआ। सचखण्ड होका देवे इक्को वार, पिछले सारे लए उठाईआ । नेत्र खोल्हो अक्ख उग्घाड़, नैण नैण बंद जणाईआ। पुरख अबिनाशी वेखो साचा लाड़, आदि जुगादी सच गोसाईंआ। जिस दा खेल सतारां हाढ़, सो पन्द्रां कत्तक वजाए नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दी साची रीती, लेखा चुकाया पिछली बीती, अगली नीती आपणे हथ्थ रखाईआ। साची खेल प्रभू कल कीती, लख चुरासी हरिजन जीती, काया सीतल होई ठंडी सीती, अग्नी तत्त रहिण ना पाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ दी मंगदे रहे प्रीती, जुग चौकड़ी खेल दस्सदे रहे अणडीठी, अणडिठड़ी कार हरि जू आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त जन भगतां दीती, दे के पच्शोता ना कोए कराईआ। पश्चताप ना करे भगवान, देवणहार अख्वाइंदा। गुरमुख सज्जण होए परवान, जिन्हां आपणे दर बुलाइंदा । गाए ढोले धुर फ़रमान, धुर दी धार समझाइंदा। सचखण्ड बणया जन भगतो तुहाढ्ढा मकान, जिस दुआरे हरि जू आसण लाइंदा। परम पुरख दा झुल्ले निशान, गुरमुख सज्जण नज़री आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मन्नण आन, दर दरवेश सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेले रंग नवेले इक इकेले गुरु गुर चेले आपणे दर बहाइंदा। गुरमुख आए धुर संजोगी, हरि सतिगुर मेल मिलाईआ। जन्म जन्म दे कट्ठे होए रोगी, बिरहों रोग जिन्हां सताईआ। दरस लोचन इक्को प्रभ चोजी, चोजी प्रीतम आस रखाईआ। दो जहानां वड बोधी, बोध ज्ञान कार रखाईआ। आत्म अन्तर तिन्हां सोधी, सुगंध इक्को घर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मस्ती नाम इक चढ़ाईआ। मस्ती नाम ख़ुमारी चाढ़्हे, दीन दयाल दया कमाइंदा। गुरमुख नच्चण साचे लाड़े, ख़ुशीआं ताल वजाइंदा। नारद रोए धाहां मारे, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। मेरा चले ना कोई चारे, नेत्र नैण नैण शरमाइंदा। श्री भगवान गुरमुख सच्चे कीते प्यारे, प्रेम प्रीती इक रखाइंदा। मेरी वज्जदी दिसे ना कोई सितारे, जिस दर सोहँ ढोला हरिजन गाइंदा। सुणनहार बैठा निरँकारे, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी जिस पाए पुआड़े, उह अन्तिम आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस लाए सेवादारे, सेवा सच सच समझाइंदा। सो वेखण आया भगत प्यारे, भगवन आपणा फेरा पाइंदा। कट्ठे करके नाम अखाड़े, साचा गेड़ा आप दुआइंदा। ढोला गावण मीत मुरारे, मित्र इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, घर आपणा इक वखाइंदा। सो साहिब आप किरपा करदा, करनहार अख्वाइंदा। भगत दुआरे
भगतां कोलों डरदा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। भय विच आ के रातीं सुत्तयां घर घर जा के फड़दा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। साचा मार्ग मात धरदा, धरनी धरत धवल वडियाइंदा। शेर सिँघ माँ प्यो जाया गुरमुखां लई पहलों मरदा, मर मर वेस वटाइंदा। निरगुण हो हो पौड़े चढ़दा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आपणी करनी आपे करदा, करता आपणी कार कमाइंदा। इक्को खेल नरायण नर दा, जग नज़र किसे ना आइंदा। आपणा आप आपे वरदा, वर दाता आप हो आइंदा। जोती जामा वेस धरदा, नूरो नूर डगमगाइंदा। सुत दुलारा इक्को फड़दा, फड़ आपणा मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे चोटी जड़्ह दा, मध आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। भगत दुआरे भगवन वड़े, बलहीण आप अख्वाईआ। तेरा मेरा ढोला पढ़े, राग इक सुणाईआ। दर दरवेश हो के दर ते खड़्हे, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सच ताल सुहावे सरे, सरोवर इक्को इक जणाईआ। सन्त सुहेले लाए लड़े, तन्दी डोर नाम बंधाईआ। आत्म परमात्म घाड़न घड़े, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। वेखणहारा खोटे खरे, लख चुरासी फोल फुलाईआ। पूरब जन्म दा लेखा अग्गे धरे, वेखणहारा बेपरवाहीआ। सरन सरनाई जो जन पड़े, फड़ बांहों गले लगाईआ। कबीर जुलाहा कूके पारब्रह्म तेरे भगत एन्हे बड़े, जिन्हां आपणी गोद बहाईआ। लख चुरासी कोटन जीव जन्मे मरे सड़े, पंज तत्त कम्म किसे ना आईआ । सो उज्जल जो सरनी पड़े, परम पुरख दए वड्याईआ। दर तेरे ते जोरावर हो के अड़े, उच्ची कूक कहिण सुणाईआ। जिन्ना चिर सचखण्ड ना खड़ें, भगवान तैनूं भगवान कोई ना गाईआ। नहीं खड़ना ते हो जा परे, तेरी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। भगत दुआरे भगवान वड़या, आप आपणा वेख वखाईआ। वेखो जिन्हां पिच्छे मैं मरया, मेरे अग्गे आपणा लेखा रहे समझाईआ। जिन्हां अन्दर निरगुण हो के वड़या, निरवैर कार कमाईआ। जिन्हां पिच्छे अग्नी सड़या, पंज तत्त काया ख़ाक मिलाईआ। जिन्हां पिच्छे ढोला पढ़या, सोहँ राग अल्हाईआ। सो गुरमुख दर दुआरे खड़या, आपणा बल रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। भगत दुआरे हो डरपोक, प्रभ आपणा नैण शरमाईआ। की होया जे मेरा राह तक्कण चौदां लोक, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगदे रहे मोख, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। गुर अवतार तक्कदे रहे ओट, ओट इक अकाल जणाईआ। धन्न भाग मेरयां भगतां मंगी मेरी जोत, दूजी वंड नज़र ना आईआ। जिन्हां पिच्छे सचखण्ड दुआर बणाया कोट, बण सेवक सेव कमाईआ। गुरमुखो जन भगतो प्रेम प्रीती अन्दर करे मदहोश, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। ढोला जिस दा सच श्लोक, सोहँ नाम ध्याईआ। सो निर्दोषयां देवे
कोई ना दोष, जो आए चल सरनाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर होवे मोहत, मुहब्बत इक्को इक रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कढ्ढणा रिहा खोज, अन्तिम फड़े चाईं चाईंआ। सचखण्ड दुआर वखाए आपणी मौज, महिफ़ल इक्को नाम लगाईआ। परम पुरख दा अगम्मी चोज, हरि सतिगुर आप कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। श्री भगवान रखदा भै, भउ आपणा आप जणाईआ। सन्त सुहेले तेरी जै, गुरमुख तेरे नाम वड्याईआ। बिन भगतां प्रभू दा नाम कोई ना लए, भगवन कम्म किसे ना आईआ। जो उपज्या सो होवे खै, थिर रहिण कोए ना पाईआ। गुरसिख गुरमुख सचखण्ड दुआरे साचे बहे, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। कूड़ी क्रिया बुरज जाणा ढह, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। नौ चार होए हाए हाए, बिन भगतां साचा राग कोए ना गाईआ। अन्तिम वेले पकड़े ना कोए बांहे, बाप कोए ना गोद बहाईआ। लख चुरासी मिले ना कोई थांएँ, जूनी जून आप भुआईआ। हँस काग होए काएं, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खाणी बाणी लिख लिख दे के गए राए, संदेसा इक्को इक जणाईआ। कलिजुग अन्तिम फेरा पाए, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निहकलंका नाउँ रखाए, वड दाता वड वड्याईआ। साचा बंका इक सुहाए, दर दरबारी सोभा पाईआ। नाम डंका इक वजाए, दो जहानां आप उठाईआ। राउ रंकां वेख वखाए, चार वरन इक सरनाईआ । जुग चौकड़ी गेड़ गिड़ाए, गेड़ा इक्को वार भुआईआ। सच धर्म दी जड़ जड़ाए, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। हक़ नबेड़ा आप कराए, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। सिँघ शेर बण के आए, शहिनशाह आपणी शान वधाईआ। तेरा मेरा ढोला गाए, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। खुल्ल्हा वेहड़ा इक वखाए, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। माया ममता झेड़ा दए चुकाए, आसा तृष्ना रोग मिटाईआ । कलिजुग अन्धेरा रहिण ना पाए, सतिजुग साचा चन्द रुशनाईआ। गुरमुख नूर इक चमकाए, सच रोशनी इक धराईआ। अनभव प्रकाश वेख वखाए, लाशरीक फेरा पाईआ। दो जहानां तूर वजाए, राग अनहद इक सुणाईआ। सच महिबूब नज़री आए, तन कलबूत ना कोए हंढ्ढाईआ। हद्द महिदूद इक सर कराए, मेहर नज़र आप उठाईआ। असल नाल सूद गुरमुखां झोली पाए, बाकी कोई रहिण ना पाईआ। मंज़ल मकसूद आप पुचाए, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ। भगत दुआरे हो मेहरवान, हरि आपणी खेल कराइंदा। सन्त सुहेले चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़्ह आप बणाइंदा। नज़र आया सारे काहन, सीस जगदीश ताज टिकाइंदा। धर्म खण्ड दा इक निशान, कर्म खण्ड आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मण्ड खण्ड कर परवान, जेरज अंड नाता तोड़ तुड़ाइंदा। भगत भगवन्त सुहागी छन्द, सोहँ ढोला इक
अल्हाइंदा। आ गुरमुख लाडले मेरे चन्द, चन्द गुजरी वेख वखाइंदा। जिस दा डेरा उपर परमानंद, निजानंद जिस दा राह तकाइंदा। सो तुटी रिहा गंढ्ढ, गोपाल आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। गुरमुख कोई ना होवे रंड, सवाणी आपणे घर बहाइंदा । कोई ना पूजे करीर जंड, साचा राह इक दरसाइंदा। बिन पारब्रह्म आदि अन्त कोई रहे ना छन्द, सिफ्ती नाम कोटन कोटि ढोला गाइंदा। पारब्रह्म सद बख्शंद, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां उंगलां उत्ते नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां कोलों इक्को भय रखाइंदा। भगत जनो ना मोहे डराओ, पारब्रह्म समझाईआ। जो वर पाउणा सो दर ते पाओ, देवणहार प्रभ आईआ। ताअने दे ना तीर लगाओ, तीर निराला इक चलाईआ। सच धर्म दा राज कमाओ, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। पंचम मेला मेल मिलाओ, पंच रहे जस गाईआ। नानक लिख्या पूर कराओ, गोबिन्द रंग रंगाईआ। अमरापद एका पाओ, दो जहानां वज्जे वधाईआ। नव नौ चार दी पार हद्द कराओ, घर साचे सोभा पाईआ। ढोला छन्द इक्को गाओ, सो साहिब रिहा समझाईआ। जगत रंडेपा रंड कटाओ, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाओ, फूलन बरखा प्रेम लगाईआ। भोग बलास इक जणाओ, आत्म परमात्म श्री भगवान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। भगत जनो ना दयो डरावे, सो साहिब रिहा समझाईआ। बौहड़ी बौहड़ी चार जुग मैं मरया तुहाढ्ढे हावे, तुहाढ्ढी याद रही सताईआ। जिन्हां पिच्छे गोबिन्द पाड़े बेदाअवे, सो बेदाअवे नाल लिआईआ। सारे पाए धुरदरगाही नावें, अक्खर इक्को इक पाईआ। गुर चेले दे पल्ले हो गए सावें, दोवें सच कंडे तोल तुलाईआ। ना कोई वस्त्र ना कोई मंजा ना कोई पावे, चूल नज़र कोई ना आईआ। गोबिन्द सत्थर इक हंढ्ढावे, पुरख अकाल सेज हंढ्ढाईआ। ना कोई पिता ना कोई मावें, भैण भाई ना कोए बणाईआ। गुरसिखां दे ढोले गावे, जिन्हां नाल प्रीत लगाईआ। भगत भगवान रखे छावें, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सन्त सुहेले आपे रावे, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जन भगत दुआरे आवे जावे, आउँदा जांदा आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगतो ना मारो दबक, श्री भगवान आप समझाइंदा। चौदां लोक रहे तवक, तबक चौदां धीर ना कोए धराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण कलिजुग अन्त भगत पढ़न इक्को सबक, पिछली सिख्या गए भुलाईआ। अञ्जील कुरान वाले कोई ना पढ़े पत्रे, वरका हथ्थ ना कोए उठाईआ। जरम मरन दे सब मिट गए ख़तरे, जो सतिगुर सरनाई आईआ। बीज बीज्या इक्को वत्तरे, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जिन्हां पिच्छे गोबिन्द पुत्रां कीते डक्करे, नीहां हेठ दबाईआ। सो सूरे हो गए तकड़े, प्रभ नूं अग्गों रहे डराईआ। शहीदी पा के हो गए वक्खरे, वक्खरी
धार बणाईआ। प्रभू तेरे चलण नहीं देणे नख़रे, अछल छल तेरा कोई रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी तेरे अग्गे कढ्ढणे रहे तरले, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुरमुखो गुस्से विच ना मारो दाबा, सो साहिब आप जणाईआ। जिस तुहाढ्ढे पिच्छे ढाहया मक्का काअबा, निरगुण नूर नज़री इक्को आईआ। भगत दुआरे बण के आया हाजी हाजा, हज्ज इक्को इक वखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर पढ़ी निमाज़ा, वुज़ू वसल हक़ कराईआ। धुरदरगाही आया भाजा, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान बेपरवाहीआ। जन भगतो ना दयो हनोरा, हौली हौली आप जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिल्या छोहरा, साल बीसवां नज़री आईआ। जवान हो के बदले आपणी तोरा, तुरत आपणा वेस वटाईआ। जिस मंगाया साचा घोड़ा, शाहसवारा आसण लाईआ। गुरमुखां नाल बणाया आपणा जोड़ा, जोड़ी प्रेम प्रीत जणाईआ। दो जहानां कोई ना अटके रोड़ा, रोड़ी सक्खर वाला डेरा ढाहीआ। सस्से उपर लाया होड़ा, होका दो जहान सुणाईआ। हाहा हँ ब्रह्म जवाब दित्ता कोरा, इक्को एक हुक्म वरताईआ। बिन पुरख अकाल दूजा कोई ना गाउणा दोहरा, ढोला अवर ना कोए अल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम बदले मोहरा, सारपाश खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । गुरसिख ना मारो धमकी, धुर धामी आप जणाईआ। मैं पैज रखां सद्द जन की, जुग जुग सेव कमाईआ। जाणां खेल हर मन की, मन मणका दयां भुआईआ। धार जाणां तन तन की, पंज तत्त करां कुड़माईआ। खेल जाणा छप्पर छन्न की, महल अटल सच्ची रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। जन भगतो ना पावो ज़ोर, ज़ोरावर समझाइंदा। ओहो गोबिन्द नहीं होर, जो विछड़े मेल मिलाइंदा। जिस दी दो जहान अगम्मी तोर, चलदा फिरदा नज़र किसे ना आइंदा। सो साहिब वागां आया मोड़, मुड़ घर आपणे फेरा पाइंदा। साहिब सतिगुर नूं गुरमुखां दी लोड़, गुरसिख साचे सुत जगाइंदा। सचखण्ड दुआरे पै गई थोड़, आपणा घाटा गुरमुखां कोलों पूर कराइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पुरख अकाल फिरदा रिहा बण के चोर, चोरी लोकमात कमाइंदा। लुक्या रिहा अन्धेरे घोर, ज़ाहर ज़हूर नज़र किसे ना आइंदा। हुक्मे अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर आपे तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। जन भगतो ना मारो धक्का, हरि धर्मी आप जणाईआ। आदि जुगादी मैं तुहाढ्ढा बाप सका, बण मात पूत उपजाईआ। जिस गोबिन्द बणाया बच्चा, सो साहिब होए सहाईआ। वेले अन्त कोई ना होवे कच्चा, जिन्हां आपणी गोद बहाईआ। जोत अकालण कहे मैं माता ज़च्चा, पुरख अकाल इशारे नाल
रखाईआ। इक्को वार किहा अच्छा, अच्छी तर्हा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा सालाहीआ। सच भगतो ना मारो ताअना, तर्हा तर्हा समझाईआ। जिस मौली तन्द बद्धा गानां, सो गहर गम्भीर वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दो जहान गाए गाणा, राग अनाद रिहा सुणाईआ। नित नवित्त दए फ़रमाना, धुर दी धार समझाईआ। सो साहिब विष्नूं भगवाना, भगवन आपणी कार कमाईआ। जन भगतां देवे दाना, वस्त अमोलक झोली पाईआ। बिन गोपीउँ बणावे काहना, काहन आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। सच भगतो ना जाणो दूर, दूर दुराडा रिहा जणाईआ। जो दर आया सो वेखो हज़ूर, हरि जू बैठा डेरा लाईआ। तुहाढ्ढे करे मुआफ़ कसूर, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। अन्दर बख्शे जोती नूर, नूर नुराना चन्द चमकाईआ। नाता छड्ड दयो कूड़ा कूड़, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। दर लाओ मस्तक धूढ़, पिछली लथ्थे कूड़ी छाहीआ। जगत बन्धन ना औण मजबूर, मजबूरी सब दी रिहा कटाईआ। त्रैगुण माया तपे तन्दूर, घर घर अग्नी रिहा वखाईआ। वेदां पुराणां शास्त्रां सिमरतां अञ्जीलां कुरानां गुरुआं अवतारां कीता मशहूर, निहकलंक अन्तिम फेरा पाईआ। जिस दा सच ना लभ्भा किसे दस्तूर, पड़दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। कोई कह के गया मेरा परवरदिगार नूर, अमाम इक्को नूर इलाहीआ। कोई कहे जोती जाता सति सरूर, निरवैर पुरख अख्वाईआ। कोई कहे सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सब थाईंआ। पुरख अकाल कहे मैं आपणी धार आपणे हथ्थ रखां ज़रूर, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा उठाईआ। जन भगतो ना मारो झटका, हरि झाकी इक दिवाइंदा। वेखो आपणा काया मटका, पुरख अबिनाशी डेरा लाइंदा। मात गर्भ विच जो तुहाढ्ढे अन्दर पुठा हो के लटका, सो साहिब आपणा मेल मिलाइंदा। अग्गे जन्म मरन दा किसे रहे ना खटका, कर किरपा पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान आप जगाइंदा। जन भगतो ना पाओ बन्धन, हरि बंदगी इक जणाईआ। घर पाओ पुरख अबिनाशी इक्को नंदन, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। धूढ़ी टिक्का लाओ चन्दन, निंम चन्दन रूप महकाईआ। आवण जावण कटे फंदन, गेड़ा गेड़ दए मिटाईआ। निरगुण हो के आया सूरा सरबँगन, सूरबीर फेरा पाईआ। दरवेश हो के आया मंगण, भगत दुआरे अलख जगाईआ। जन भगतो प्रेम प्रीती चाढ़्हो रंगण, रंग रंगीला एह समझाईआ। उठ के सारे गाओ मेरा छन्दन, मैं तुहाढ्ढा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जन भगतो ना कढ्ढो अन्दर, अन्दर डेरा बैठा लाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे छड्डे ठाकर दुआरे मन्दिर, मंदे हाल फिरे बेपरवाहीआ।
तुहाढ्ढा तोड़न आया जन्दर, नाम हथौड़ा हथ्थ उठाईआ। तुहाढ्ढा वसौण आया खेड़ा खण्डर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। तुहाढ्ढा फड़न आया मन बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। तुहाढ्ढा चढ़ौण आया सूर्या चन्द्र, चन्द चांदनी नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा जगाईआ। जन भगतो दयो दिलासा, प्रभ इक्को मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी तुहाढ्ढे उत्ते रख भरवासा, आपणा नाम तुहानूं जपाईआ। बाकी सब दा ख़ाली करया कासा, कसम रब्ब दी झूठी खाए लोकाईआ। नानक नाल गोबिन्द वेखे तमाशा, घर घर आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया करे हासा, मुख घूँगट नाच नचाईआ। कोई सरोवर ना मारे ठाठा, अठसठ बैठे ढेरीआं ढाहीआ। किसे तौण विच प्रेम प्रीती ना रिहा आटा, बण सवाणी साची तौण ना कोए पकाईआ। जिध्धर वेखो आया घाटा, मीत मुरारा नज़र ना आईआ। लख चुरासी खुल्ल्हा झाटा, बिन सतिगुर पूरे पट्टी सिर ना कोए गुंदाईआ। राह फिरदयां मुक्की ना किसे वाटा, जीव जंत देण दुहाईआ। काया चीथड़ सब दा पाटा, साची डोर तन्द नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान दस्सण गल्लां बातां, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। झगड़ा प्या ज़ातां पातां, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। हरि का रूप ना किसे पछाता, गोबिन्द इक्को इक समझाईआ । वेख खेल पुरख समराथा, साहिब सतिगुर आप कराईआ। होए सहाई अनाथ अनाथां, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कोलों डरदा आपणी सेवा लाईआ। जन भगतो दर दयो जलवा, जलवागर आख सुणाईआ। पीर पैगम्बरां खाणा छुटया हलवा, दूर दुराडे बैठे ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करनहारा बलवा, बल इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंग इक मंगाईआ। जन भगत कहिण असीं डरावांगे। तेरे उत्ते हुक्म चलावांगे। पिछले ग़ुस्से कढ्ढ वखावांगे। जिन्ना चिर ना मनाएं रुस्से, तेरे दर ते ज़ोर वखावांगे। जे प्रभू रातीं घर घर पुछें, फेर तेरे जोगे हो जावांगे। तेरे दर ते पैंडे जे ना मुक्के, फिर किस दी ओट तकावांगे। एथे आ के जे रहि गए भुक्खे, झोली कीहदे अग्गे डाहवांगे। श्री भगवान जे तेरे भगत तेरे कोलों रहि गए सुत्ते, सुरती कीहदे नाल मिलावांगे। जे तूं किहा आओ मेरे पुत्ते, पुत्त पोतरे तेरी गोदी पावांगे। सीस सब दे इक्को वार झुके, झुक के तेरे चरण लगावांगे। जिन्हां दे घर बण के लाड़ा ढुकें, श्री सो तेरी नार अख्वावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरे नाल निभावांगे। जे मेरे नाल निभाओगे। घर इक्को वेखण पाओगे। सुख आत्म सच्चा पाओगे। मुख उज्जल मात कराओगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे राह इक लग जाओगे। जन भगतो ना करो सलाह, वेला गया हथ्थ ना आईआ। बिन सद्दयां घर आया मलाह,
बेड़ा आपणा नाल रखाईआ। फड़ फड़ बांहों रिहा चढ़ा, बण खेवट सेव कमाईआ। इक दूजे दी कन्नी लओ बन्न्हा, लड़ छुट कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा समझाईआ। जन भगतो निभाओ तोड़, श्री भगवान सच जणाईआ । तुहाढ्ढे नाल मेरा मतलब जाए सौर, सौहरे पेईए वज्जे वधाईआ। नव नौ चार कर के वेख्या ग़ौर, गुरमुख गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। गुरसिख गोबिन्द दा बणया कौर, प्रभ देवणहार वड्याईआ। एह ना वेख्यो पंज तत्त ते झुलदा चौर, अन्दर निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस दे हथ्थ सब दी डोर, दो जहानां आपणे विच छुपाईआ। सो साहिब गया बौहड़, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। पूरब जन्म दी मेटे औड़, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। जन भगतो अग्गे देणी ना कोई दलील, सो सतिगुर आप जणाईआ। दरगाह साची लभ्भे ना कोए वकील, बिन गुर पूरे पार ना कोए कराईआ। चोर यार ठग्ग कोई टप्प ना सके फ़सील, अन्दर लँघ कोए ना जाईआ। पहरेदार छैल छबील, नौजवान इक्को नज़री आईआ। उह फासला कोई ना नापे विच गज़ां मील, जोजन वंड ना कोए वंडाईआ। जो कोई दस्स के गया सो धुर दी दलील, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच खेल रिहा समझाईआ। जन भगतो सद रखो आस, आसावंद जणाइंदा। साहिब सतिगुर हो दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। वेखणहार पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धार चलाइंदा। निरगुण हो के वसे साथ, सरगुण संग निभाइंदा। आत्म हो के करे पाठ, परमात्म हो के लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। भगत कहिण प्रभ दस्स सच्च, साची मंग मंगाईआ। की वस्त ठाकर तेरे हथ्थ, की देवें वड्याईआ। कवण देवें आपणी मति, कवण सिख्या दएं दृढ़ाईआ। कवण झोली पाएंं हक़, कवण हकीकत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप समझाईआ। मेरे हथ्थ हकीकत सारी, सो सतिगुर आप जणाइंदा। जुग जुग लेखा करे जुग चारी, जुग चार आरजा वेख वखाइंदा। नित नवित्त बण लिखारी, लेखा धुर दा आप समझाइंदा। रूप अनूप गुर अवतारी, निरगुण सरगुण धार बंधाइंदा। बोध अगाध नाम जैकारी, सोहला ढोला राग अल्हाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारी, साचे तख्त सोभा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारी, निरगुण नूर डगमगाइंदा। निहकलंक धुर दरबारी, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। बीस बीसा खेल अपारी, हरि करता आप कराइंदा। हरिसंगत लेखे लग्गी जो आई सतारां हाढ़ी, हरि जू आपणे रंग रंगाइंदा। लहिणा मुकया जिन्हां चरण छुहाई दाढ़ी, दादा पोतरा इक्को दर वेख वारो वारी, घर घर आपणा फेरा पाइंदा। गुरमुख कन्या कोई ना रहे कुआरी,
मुरारी प्रभ आपणी डोली पाइंदा। परम पुरख कर शृंगारी, साचा कजला नैण धार बंधाइंदा। सीस गुंदे पहली वारी, नाइण नाई संग ना कोए रलाइंदा। मैंहदी रंग लाल चाढ़्ही, रंग इक्को इक रखाइंदा। सोहणी सच्ची बणाए लाड़ी, वंनी आपणी गंढ्ढ बन्न्हाइंदा। परम पुरख देवे नाम न्यारी, सोहणे वस्त्र तन शृंगार वखाइंदा। आत्म परमात्म खेल अपारी, हरि करता आप कराइंदा। सखीआं मंगल मंगलाचारी, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जणाइंदा। जन भगतो प्रभ देवण जोग, सदा सदा अख्वाईआ। जिस दा लेखा धुर संजोग, धुर दी धार मिलाईआ। सो साहिब रखावे इक ओट, ओट अकाल जणाईआ। भाग लगाए अगम्मी कोट, किला बंक वड्याईआ। नाम नगारे लाए चोट, डंका इक वजाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब कुछ भगतां झोली पाईआ। जन भगतो प्रभ देवण आया, दीन दयाल ठाकर स्वामी। ख़ाली झोली दए भराया, सर्ब कला घट अन्तरजामी। गुरमुख गुर गुर नाल रलाया, नाम सुणाए अगम्मी बाणी। अमृत आत्म ताल भराया, इक वखाए जल ठंडा पाणी। सुरती शब्दी मेल मिलाया, घर सतिगुर मिल्या इक्को हाणी। रंग रंगीली सेज हंढ्ढाया, जोबन रता नौजवानी। मर्द मर्दाना बण के आया, लै के धुर दी इक निशानी। डरदा डरदा भगत दुआरे फेरा पाया, पहलों करके आपणी मात कुरबानी। शेर सिँघ दा नाम मिटाया, पंज तत्त देह ना कोए निशानी। जोत रूप हो जोत समाया, परम पुरख करया खेल लासानी। लाशरीक आप अख्वाया, हरि जलवा नूर नुरानी। परवरदिगार वेस वटाया, करे खेल बहु बिध नानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां लेखा जाणे शाह सुल्तानी। जन भगतो दया कमावांगा। सचखण्ड दुआर वखावांगा। धर्म दुआरा इक वडयावांगा। बण निरँकार हुक्म सुणावांगा। बोल जैकार राग अलावांगा। सीस ताज इक सुहावांगा। जगदीश इक्को नज़री आवांगा। बीस बीस वेख वखावांगा। सच हदीस इक पढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक पंज वेख वखावांगा। इक पंज वेख वखाएगा। प्रभ सच दुआर सुहाएगा। शहिनशाह भूप बण के आएगा। पंच प्रधान नाल मिलाएगा। पंच परवान कर वखाएगा। पंजां दे के दरगाह माण, दरगाह साची राज जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक ध्यान, राह इक्को इक वखाएगा। राह इक्को इक वखावेगा। प्रभ आपणी दया कमावेगा। सचखण्ड दुआर सुहावेगा। ब्रह्मण्ड हुक्म वरतावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक वडयावेगा। सच दुआर इक वडयाएगा। निरगुण आपणी कार कमाएगा। सिँघासण इक्को इक सुहाएगा। जग नेत्र नज़र किसे ना आएगा। गुरमख विरले भगत वखाएगा। दिल्ली तख्त वडयाएगा।
हुक्म सख्त इक चलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रुत्त आप सुहाएगा। साची रुत्त सुहावेगा। साचे तख्त आसण लावेगा। वेला वक्त आप जणावेगा। भगत भगवान आप तरावेगा। सचखण्ड दुआर वसावेगा। लोकमात आप वडयावेगा। अन्धेरी रात मेट मिटावेगा। साची गाथ इक सुणावेगा। चढ़ा नईया आपणी पार करावेगा। बण कमलापात गुरमुख तन आप प्रनावेगा। लेखा जाणे साचो साच, कूड़ी क्रिया मेट मिटावेगा। हरि का शब्द कोई ना सके वाच, जो पढ़या सो सुणया सोई जगत आख सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एसे कर के हाढ़ सतारां नचाया नाच, नच्च नच्च दो जहानां आपणा खेल वखावेगा। लोकमात होया नाच, गुरमुख सज्जण नाल वखाईआ। सचखण्ड दुआरे प्या हास, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान सच दुआरे औण दी दस्सी जाच, हरख सोग ना कोए रखाईआ। जिन्हां पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को हिरदे ल्या वाच, वास्ता दूजे नाल ना कोए रखाईआ। तिस मेला कमलापात, कँवल नैण गोद उठाईआ। खैहड़ा चुक्कया पूजा पाठ, अन्दर वड़ ध्यान ना कोए लगाईआ। जन भगतां प्रभ देवे दात, दूई द्वैती पार कराईआ। बिन सत्थरां वसया साथ, बिनां भोजनां भोजन खाईआ। बिनां नातिउँ बणया साक, पिता पूत जोड़ जुड़ाईआ। जो लिख्या गोबिन्द भविक्ख्त वाक, सो आपे दए समझाईआ। प्रगट हो पुरख समराथ, देवणहार दो जहान वड्याईआ। पन्द्रां कत्तक गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे रख के आस, कवण वेला प्रभ साडा लेखा लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त तख्त सिँघासण, आप सुहाए पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता आपणा खेल आप रचाईआ। हरि का तख्त किसे ना घड़या, घड़नहार ना कोई अख्वाईआ। हरि का अक्खर किसे ना पढ़या, जो पढ़या सो करे प्रभ पढ़ाईआ। हरि के मन्दिर कोई ना वड़या, जो वड़या तिस आपणी उंगली लाईआ। हरि कन्त किसे ना वरया, जिस वरया तिस प्रभ आपणी दया कमाईआ। हरि के टिल्ले कोई ना चढ़या, जिस चढ़या तिस भुजां रिहा उठाईआ। हरि के प्रेम कोई ना मरया, जो मरया तिस मरन रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां कोलों डरदा डरदा धुर संदेसे रिहा सुणाईआ। जन भगतो ना मारयो मार, मेहरवान अख्वाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे होया ख्वार, जुग चौकड़ी राह तकाइंदा। लभ्भदा रिहा विछड़े यार, घर घर फेरा पाइंदा। कोई पुरख कोई नार, कोई बिरध बाल अंग लगाइंदा। कोई धक्के रिहा मार, दूरों दूरों भय जणाइंदा। कोई गुरमुख विरला करे प्यार, जिस घर लभ्भण सतिगुर जाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी सब दे पिछले कर्म दे दुखड़े दए निवार, जन्म कर्म दा रोग रहिण ना पाइंदा। डूंग्घी भँवरी फड़ के बाहर दए उठाल, जगत धार ना कोए रुढ़ाइंदा। सच दुआरे ना शाह ना कोई कंगाल, राउ
रंक इक्को रंग रंगाइंदा। करे खेल बेमिसाल, मिसल भगतां आप बणाइंदा। प्रगट हो दीन दयाल, असल गल असलीयत विच्चों बाहर कढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत देवे इक्को माण, माण सतिगुर चरण इक जणाइंदा।
गुरमुख माण मिले मनमंत, मंतव इक समझाईआ। श्री भगवान बणाए बणत, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। जिस लेख चुकाउणा अन्त, अन्तरजामी फेरा पाईआ। सो सतिगुर बणया कन्त, जो सुरत सवाणी नार प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत लेखे लाईआ। हरिसंगत पिछला चुक्कया रोसा, गुस्सा गिला रहिण ना पाईआ। अग्गे मार्ग दस्सया सौखा, पंज जैकारे इक्को समझाईआ। प्रभ मिलण दा साचा मौका, दिन दिहाढ़े दरस रिहा वखाईआ। उच्ची कूक देवे होका, जीव जंत आप जणाईआ। जिन्हां नाम दी रहि गई टोटा, तिन्हां झोली रिहा भराईआ। सतिगुर पाणी अमृत देवे फोका, अन्तर आत्म आपणा जाम प्याईआ। बाहरों धूप ना जगावे कोई जोता, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। तन माटी बाहरों वेखे ना पोचिआ कोठा, डूंग्घी कन्दर दुरमति मैल रिहा धुआईआ। जगत विहार हथ्थ विच फड़ाए खण्डा तलवार ना कोई सोटा, नाम खड़ग कटार तन म्यान अन्दर रिहा टिकाईआ। गुरमुख कोई ना होवे होछा, होछी मति रिहा मिटाईआ। परम पुरख दा नाम पढ़ो साचा पोथा, जिस विच्चों कोटन कोटि पुस्तकां बण के हरि का नाम ध्याईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर आदि शक्ति दा दोहता, दोहतरवान वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जन भगतो रहो तैयार, हरि रीती सच जणाइंदा। मिलण आया प्रभ सच्चा यार, यारी यारां नाल निभाइंदा। श्री भगवान पिछला भुल्ले ना कदे प्यार, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। की होया जे तुसीं गए विसार, प्रभ विसरयां आपणी गोद बहाइंदा। फड़ के पौड़े देवे चाढ़्ह, डण्डा इक्को नाम लगाइंदा। एह ख़ुशी फेर हथ्थ ना आवे सतारां हाढ़, वीह सौ वीह ढोला गाइंदा। हुण पिछला लेखा दित्ता पाड़, अग्गे वरका साफ़ इक्को वखाइंदा। जो करे चरण प्यार, तिस पार किनारे पार कराइंदा। कर किरपा आपणे उत्तों गुरमुख रातीं सारे दित्ते वार, सलवारना इक्को वार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी सेव कमाइंदा। गुरमुख सज्जण उपरों लँघा, जगत लकीर टपाईआ। सच बिस्तरा गंढ्ढ बन्न्हा, सीस जगदीश उठाईआ। गुरमुख ख़ाली हथ्थ लँघा दिल विच रखो चा, अग्गों मिले बेपरवाहीआ। जो लम्मां पै के सेवा रिहा कमा, सो गोबिन्द धार वखाईआ। जिस दे लख़ते
जिगर नीहां हेठां नाअरे रहे लगा, पुरख अकाल अकाल ध्याईआ। जिन्हां पिच्छे साढे तिन्न हथ्थ साची मंज़ल लई बणा, चार जुग पावे दित्ते बणाईआ। तिन्हां लेखा लेखे ल्या ला, लायक नालायक सारे इक्को रंग रंगाईआ। जो प्रभ दी चरणी डिगे आ, सो प्रभ दा रूप समाईआ। खोटे खरे लए बणा, अन्त ख़ज़ाने भगत दुआरे विच रखाईआ। मुफ़लस ग़रीब निमाणे लए तरा, गदागर आपणे घर बहाईआ। बेमुहाणे वञ्झ लगा, पत्तण आपणा इक टपाईआ। बिरध बाल जवान अञ्ञाणे बेड़े चढ़ा, घर साचे दए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ।
१९ हाढ़ २०२० बिक्रमी जोत दे विहार नाल शादी कीती पातशाह जी ने कृष्न दे कपड़े पा के
घुंड कड्डके शादी कीती दरबार विच जेठूवाल
अनन्द कारज दा सच अनन्द, अनन्द सतिगुर रिहा जणाईआ। गुरमुख वेख दुलारा चन्द, प्रभ आपणी ख़ुशी मनाईआ। आदि अनादी गा के छन्द, साचा राग सुणाईआ। दूर दुराडा कट के पन्ध, दर आए बेपरवाहीआ। प्रेम प्रीती इक्को मंग, मंगणी जगदीश वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र अबिनाशी अचुत, सो साहिब आप उठाईआ। लाड़ा वेखो अजीत सिँघ दा पुत्त, पूत सपूत मिले वड्याईआ। जिस दी साहिब सुहाए रुत्त, पिछला लेखा झोली पाईआ। द्वापर विच ल्या पुच्छ, कवण तेरी पत धराईआ। द्रोपत निउँ के किहा झुक, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। पंजे पांडो दे गए पिठ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। खण्डा फड़े ना कोई मुठ, गुरजे कंध ना कोए टिकाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दर गए लुक, बल सके ना कोए वखाईआ। जगत नाता गया मुक्क, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। जे तूं ही ग्यों रुस्स, होवे कवण अन्त सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ । सुण द्रोपत सच सपुत्री, सो साहिब आप जणाईआ। तेरी धार नूरी उतरी, नूर नुराना वेख वखाईआ। कर के बचन फेर ना मुकरीं, साख्यात रिहा समझाईआ। लोकमात ना होईं नाशुकरी, शुक्रिआ इक्को इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान होए सहाईआ। द्रोपत अग्गों पई रो, नेत्र नैणां नीर वहाया। प्रभ मेरे जोगा गया हो, दूजा संग ना कोए रखाया। सच दुआर करी लो, पर्दा उहला आप चुकाया। पुरख अबिनाशी हो के करया मोह, मुहब्बत इक्को इक जणाया। देवणहारा ढोआ ढो, कोटन कपड़ रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को मोहे भाया। श्री
भगवान दए दिलासा, इक्को वार जणाईआ। सच सपुत्री कर भरवासा, परम पुरख समझाईआ। तेरा वेखां खेल तमाशा, लोकमात वज्जे वधाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरी करां आसा, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। तेरा बदलां मुड़ के पासा, नार मानुष् रूप वटाईआ। मानुख हो के देवे दातां, माणस आपणे रंग रंगाईआ। करे खेल प्रभ पुरख बिधाता, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच प्रीती जोड़े नाता, घर इक्को वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा तेरी झोली पाईआ। तेरा लेखा देवे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। तेरा बणाए वड प्रताप, हरि प्रतापी फेरा पाईआ। साहिब सुहेला बण के साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। पूरा करे भविक्ख्त वाक, कीता कौल तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। पंचम नारी तेरी बणत, सो साहिब आप बणाईआ। दया करे श्री भगवन्त, मेहर नज़र उठाईआ। कलिजुग अन्त तेरा वेस वटाए साचा कन्त, नर नरायण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या दए भगवान, सच सच समझाइंदा। कलिजुग अन्त करां परवान, परम पुरख हुक्म वरताइंदा। तेरा रूप धार महान, जोबन जगत नाल मिलाइंदा। तेरे अन्दर सच मकान, मन्दिर सोहणा इक सुहाइंदा। करे खेल नौजवान, नूर नूराना वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोभा पाइंदा। तेरा रूप अनूप वटा, वट्टा आपणे नाल कराईआ। साहिब समरथ दया कमा, दीन दयाल होए सहाईआ। अचरज खेल आप वरता, जन भगतां दए समझाईआ। जिन्हां वचोला बणे बेपरवाह, परम पुरख सहिज सुखदाईआ। साचा सगन जिन्हां मुख दए लगा, हरिसंगत विच दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पिछला लहिणा झोली पाईआ। पिछला लहिणा दए करतार, हरि करनी करता आप कमाइंदा। परम पुरख दा सच विहार, बण बिवहारी आप समझाइंदा। पिछला कर्ज़ा दित्ता उतार, अग्गे मार्ग इक रखाइंदा। पुरख अबिनाशी बण के नार, गुरमुख साचा आप प्रनाइंदा। सोहणा पाए सुहञ्जणा हार, फूलन बरखा एको लाइंदा। जोबन मती नार मुटयार, जोत अकालण आप गंढ्ढ पुआइंदा। किरपा करी सिरजणहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। बाकी आयू रहि गई सी दिन चार, चौथे दिन नूं अजीत सिँघ दा पुत्तर नज़र ना आइंदा। एसे कर के करे सच विहार, प्रभ तुटी गंढ्ढ वखाइंदा। गुरसिख पूरे सतिगुर दी एहो कार, बिन कर्मां कर्म बणाइंदा। जिन्ना चिर ना करे प्यार, पुत्त पिता दी गोद कोई ना सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नवें जीवण दा नवां सगन, परम पुरख दी लग्गे लग्न, साची धार फेर बंधाइंदा। जीवतिआं प्रभ दित्ता ज्वाल,
मरन मरन विच ना आईआ। एसे करके बणया विच दलाल, अजीत सिँघ दा प्रेम रिहा सताईआ। पुरख अबिनाशी सदा ख़ुशहाल, रंग ख़ुशीआं नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। हरिसंगत दी नवीं शादी, शहिनशाह आप कराईआ। गुरमुख तेरी वधे आबादी, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख कट्ठे होए आंढी गवांढी, साक सैण सज्जण नज़री आईआ। प्रेम प्यार दी चढ़ी हाण्डी, साचा खाणा आप खुआईआ। जोत अकालण ढोले गांदी, ख़ुशीआं गीत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप जणाईआ। साची करनी भगत विवाह, दर सच मिले वड्याईआ। जिस दा सगन मुख दित्ता लगा, सो लाड़ी गुरसिख नाल रखाईआ। आपणी किरपा कर के मेहरवान बण मलाह, डुब्बदी नईया पार कराईआ। गुरमुख कोई भुल्यो ना, जो दर आया सो लेखा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत नाता जगत जोड़ी, जोड़ी हरि हरि आप बणाईआ। जगत जोड़ी होए मंज़ूर, हरि सतिगुर आप बणाईआ। किसे दा एथे नहीं कसूर, जो करनी कर वखाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना भरे बेड़ा पूर, पार किनार ना कोए लँघाईआ। की होया जे धी वाले पिच्छे रहि गए दूर, साहिब सतिगुर आपणी धार नाल प्रनाईआ। एन्हां नाल नाता रहे ज़रूर, श्री भगवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल बेपरवाहीआ। खेल करे पुरख समरथ, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख गुरसिख लए रख, लाड़ी लाड़ा सोभा पाइंदा। जिन्हां मैंहदी लाई हथ्थ, तिन्हां इक्को रंग वखाइंदा। जो अन्तर आत्म गाउँदे जस, तिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर गोबिन्द, प्रभ आपणा खेल खलाईआ। गुरसिख करे ना कोई चिन्द, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। सर्ब जीआं आपे बख्शंद, बख्शणहार वड वड्याईआ। जिस ने साज्या जीउ पिण्ड, आत्म अन्तर रिहा टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे करे सच कुड़माईआ। घर कुड़माई होए कुड़मेटे, हरि सतिगुर वेख वखाइंदा। मापया सोहवण साचे बेटे, पुत्तर धीआं इक्को रंग रंगाइंदा। साहिब रंगीला रंग आपणे वेखे, वेखणहारा नैण उठाइंदा। पूरब जन्म दे रखे चेते, पिछली कीती ना कोए भुलाइंदा। अग्गे जाणे आपणे लेखे, लेखा पता आप वखाइंदा। कर किरपा प्रभ खोल्हे भेते, भेव अभेदा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करे दयाल, आपणी दया कमाईआ। जोड़ी जुड़े विच जहान, जोड़ा इक्को इक वखाईआ। नाम घोड़ा शब्द बबाण, रथ साचे लए चढ़ाईआ।
लेखा जाण दो जहान, लोकमात होए सहाईआ। आपे बख्शे जीवण दान, जग जीवण दाता होए सहाईआ। दर आए होए परवान, गुरमुख साचे मिले वड्याईआ। जोड़ी जीवे अगले जहान, पिछला लेखा सुखां विच लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अनन्द अनन्द अनन्द काज काज करता आपणी धार कराईआ। शहिनशाह हो के बणया शाह, देवणहार अख्वाइंदा। रहबर हो के दस्से राह, मार्ग इक समझाइंदा। सतिगुर हो के बणे मलाह, बेड़ा पार कराइंदा। गुर गुर हो के दस्से नाँ, नाउँ निरँकार आप जणाइंदा। प्रीतम बण के पकड़े बांह, फड़ बांहों गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। सतिगुर हो के बणे मीत, प्रभ आपणी दया कमाईआ। गुर गुर हो जणाए रीत, साची धार बंधाईआ। अबिनाशी हो के बहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सूरबीर हो के लए जीत, आप आपणा बल रखाईआ। निर्धन हो के वसे हस्त कीट, कीट कीटां रूप समाईआ। आत्म हो के वसे धाम अनडीठ, नज़र किसे ना आईआ। अमृत हो के वसे ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए जणाईआ। प्रेमी हो के वसे चीत, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। साहिब हो के मेल मिलाए ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। ठाकर हो के बणे दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। मेहरवान हो के वेखे गुरमुख लाल, गहर गम्भीर खोज खुजाईआ। सति सतिवादी हो के चले नाल, जुग चौकड़ी संग निभाईआ । भूपत भूप हो के बणे राज राजान, दो जहानां रय्यत वेख वखाईआ। सूरबीर हो के बणे बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। योद्धा हो के झुलाए निशान, निशाना इक्को इक उठाईआ। बोधा हो के देवे ज्ञान, अगाध करे पढ़ाईआ। सौदा हो के विके दुकान, गुरमुख हट्ट आप चलाईआ। वड्डा हो के बणे अञ्ञाण, चतुर्भुज रूप धराईआ। प्रकाश कर के जोती नूर धरे महान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। शब्द हो के गाए गान, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। पुरख अकाल हो के बणे बेपहचान, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सद वड्याईआ। सतिगुर हो के बणे दाता, दयावान दया कमाईआ। पुरख हो के बणे बिधाता, बिध आपणी आप समझाईआ। नाद हो के सुणाए गाथा, राग इक्को इक अल्हाईआ। जोत हो के बणे जोती जाता, लख चुरासी खोज खुजाईआ। निरवैर हो के देवे साथा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होवणहार सदा सहाईआ। सतिगुर हो के बणे ओट, इक्को इक ध्यान जणाइंदा। गुरमुख हो के जगे जोत, नूर नुराना डगमगाइंदा। जीव हो के वसे लोक परलोक, आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। नाम निरँकार हो के गाए श्लोक, ढोला इक्को इक जणाइंदा। खोजी हो के कढ्ढे खोज, लख चुरासी
फोल फुलाइंदा। मौजी हो के माणे मौज, मौजूदा आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। सतिगुर हो के होवे दास, दासी रूप वटाईआ। मण्डल हो के पावे रास, गोपी काहन नचाईआ। नूर हो के होए प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। सज्जण हो के बणे साक, बन्धन आपणा आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। सतिगुर हो के होवे दीन, दीनन आपणे गले लगाइंदा। जल हो के बणे मीन, जल मीन आपणी धार वखाइंदा । वड्डा हो के बणे महीन, मेहरवान नज़र किसे ना आइंदा। ठाकर बण के होए अधीन, जन भगतां अग्गे सीस झुकाइंदा। नवाब बण के होए मस्कीन, दर दरवेश अलख जगाइंदा। शाहसवारा हो के पाए ज़ीन, अस्व इक्को तंग कसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिगुर हो के करे अरदास, ध्यान इक्को एक लगाईआ। साहिब हो के वसे साथ, सगला संग निभाईआ। दाता हो के देवे दात, नाम धन आप वरताईआ। मेहरवान हो के बणे पिता मात, पूत इक्को गोद सुहाईआ। निरगुण हो के वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सतिगुर हो के खेल करे अनमोल, एकँकारा आप कराईआ। कंडा हो के तोले तोल, तोलणहारा बेपरवाहीआ। निधान हो के बोले बोल, शब्द अगम्म नाद सुणाईआ। निराकार हो के जाए मौल, मौला आपणा भेव खुल्हाईआ। अमृत हो के भरे कँवल, धार इक्को इक रखाईआ। आदि हो के होए अवल्ल, एका एक नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। सतिगुर हो के जोड़े दो, दोहरी आपणी धार चलाइंदा। निरगुण हो के करे मोह, मुहब्बत सरगुण नाल रखाइंदा। प्रकाश हो के करे लो, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अमृत हो के निर्मल मैल देवे धो, सीर साजण इक वखाइंदा। डाकू बण के कूड़ी क्रिया गुरमुखां कोलों लवे खोह, माया ममता मोह मिटाइंदा। पारस हो के कंचन जाए छोह, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। सतिगुर हो के देवे बुध, बुद्धि इक्को इक समझाईआ। शहिनशाह हो के बहे कुद्द, साचे आसण डेरा लाईआ। जाणी जाण हो के लए बुज्झ, अगला पिछला लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सतिगुर हो के देवे ज्ञान, मंत्र इक्को इक समझाइंदा। परम पुरख प्रभ चरण ध्यान, साचा राह इक जणाइंदा। महल अटल इक मकान, घर इक्को इक वखाइंदा। राग धुन नाद साचा गान, ताल इक्को इक वजाइंदा। अगम्म अथाह बेपरवाह शब्द जणाए इक बबाण, लोआँ पुरीआँ पार कराइंदा। दीन दयाल चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़्हे पार कराइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। सतिगुर हो के खोल्हे दर, दरवाज़ा इक जणाईआ। गुरमुख अन्दर जाए वड़, जिस आपणी दया कमाईआ। महल्ल मुनारा वेखे खड़, गृह साचे सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती प्रीतम कर, परमारथ दए जणाईआ। आत्म सेजा लाए लड़, पल्लू इक्को इक फड़ाईआ। सोहणा साजण मिले वर, हरि कन्त बेपरवाहीआ। जन्म कर्म चुकाए डर, भय मरन कोए ना आईआ। रुढ़दे जांदे लए फड़, फड़ बांहों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवे आप सहाईआ। सदा सहाई साहिब गुर पूरा, पुरख अकाल दया कमाईआ। निरगुण हो के जोती नूरा, निरवैर धार चलाईआ। शब्दी हो के अनादी पूरा, पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। मूर्ख हो के बणे मूढ़्हा, बवरा आपणा नाम धराईआ। योद्धा बण के बणे सूरा, सूरबीर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा होए सहाईआ। सदा सहायक ठाकर इक्को एकँकार अख्वाइंदा। साची सिख्या धुर दर सिखो, धुरदरगाही आप जणाइंदा। सार कोई ना पाए पिच्छों, गुर सतिगुर सनमुख दया कमाइंदा। करनी कीती जीव जंत पिटो, बिन सतिगुर साचे लेखा लेख ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कर्म आप कमाइंदा। सतिगुर हो के करे प्यार, प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। भगत भगवन्त दए आधार, सन्त सज्जण लेख जणाईआ। गुरमुख गुर गुर घोड़े चाढ़्ह, वेखे चाईं चाईंआ। गुरसिखां बख्शे इक दुआर, चरण कँवल सरनाईआ। जगत बीते जुग चार, चारे खाणी वेख वखाईआ। साचा हाणी इक करतार, हरि करता नज़री आईआ। अमृत पाणी देवे ठंडा ठार, सच प्याला नाम भराईआ। दीन दयाला खोल्ह किवाड़, निज नेत्र करे रुशनाईआ। हरिसंगत लेखा धुर दरबार, धुर दरबारी आप कराईआ। निक्कयां वढ्ढयां करे प्यार, बुढ्ढयां बच्चयां गोद उठाईआ। हिरदे सच्चयां देवे तार, जो जन आयण सरनाईआ। कूड़यां कच्चयां करे ख्वार, लख चुरासी विच भुआईआ। मनमतीआं मारे मार, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। गुरमुखां लेखा दए नवार, लहिणा देणा झोली पाईआ। साचा मन्दिर इक वखाल, घर साचे सोभा पाईआ। किरपा कर दीन दयाल, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। सतिगुर स्वामी हो कृपाल, कालख टिक्का देवे लाहीआ। जोती जलवा नूर जलाल, इक्को करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा आत्म दान, परमात्म आपणा संग रखाईआ।