२० हाढ़ २०२० बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला
सतिगुर दाता करनी करन, हरि करता खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी मन्त्र हरन फरन, फुरना आपणे नाम सुणाइंदा। दो जाहानां तरनी तरन, तारनहारा वेख वखाइंदा। भगत भगवान देवे इक सरन, सरनगति इक जणाइंदा। जुग जन्म विछड़े आए फड़न, फड़ आपणा मेल मिलाइंदा। साचे पौड़े आए चढ़न, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। आपणी करनी आए करन, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। पारस नाल छुहाए स्वर्ण, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। जीवन विचों मिल्या मरन, मरन विचों जीवण आप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी आप कमाइंदा। सतिगुर पूरा साहिब समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। निरवैर पुरख हो प्रगट, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। शब्द अगम्म इक्को वथ, सो साहिब आप वरताईआ। लख चुरासी विचों गुरमुख सज्जण रख, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। काया चोली रंगे रत, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। धुरदरगाही देवे मति, साची सिख्या इक समझाईआ। अमृत पीणा इक्को रस, सर सरोवर ताल सुहाईआ। नाम निधान लैणा रट, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। गृह मन्दिर वखाए साचा हट्ट, बिन तराज़ू तोल तुलाईआ। जन भगतां खोल्ह आपणी अक्ख, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। नित नवित्त देवे हक़, देवणहार सर्ब सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठुाईआ। सतिगुर पूरा सदा दयाल, आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख गुर गुर वेखे लाल, लालन आपणा रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म चले नाल नाल, जुग चौकड़ी संग निभाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे कमाल, करनी आपणे हथ्थ वखाइंदा। नाद धुन शब्द राग वज्जे ताल, तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। वेखणहारा सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक
सुहाइंदा। निर्मल दीआ जोती बाल, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी नज़र उठाइंदा। सतिगुर पूरा दर्द दु:ख भंजन, भव सागर पार कराईआ । नेत्र नाम निधान पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। आत्म परमात्म बणाए सज्जण, सगला संग निभाईआ। चरण धूड़ वखाए इक्को मजन, दुरमति मैल धवाईआ। गुरमुख गुरसिख जगत नाता कूड़ा तजण, साचा बन्धन इक्को पाईआ। हरि सरनाई रहिण लगण, अन्तर आत्म इक लिव लाईआ । किरपा कर प्रभ आप आए सद्दण, सद्दा आपणा नाम दवाईआ। कूड़ी क्रिया पार हद्दन, साचा मन्दिर दए वखाईआ । जिस दवारे कोटन कोटि दर दरवेश बण के लभ्भण, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। तिस गृह सन्त सुहेले साचे सजण, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ । ठाकर स्वामी पड़दा आए प्रभ आप कज्जण, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचा मार्ग आए दस्सण, दहि दिशा वेख वखाईआ। ख़ुशीआं अन्दर आए हस्सण, ग़मी रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत दवारे आए वसण, घर इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादी ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए वखाइंदा। जुग चौकड़ी बन्न्हे रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। लेखा जाणे मन्दिर मसीत, गुरूदवारे शिवदुआले वंड वंडाइंदा। भंनणहारा कौड़ा रीठ, अमृत रस मुख चुआइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट अन्दर फोल फोलाइंदा । लहिणा देणा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक खोज खोजाइंदा। करे खेल आप अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। गुरमुख वेख गुरु गुर अजीत, जीत आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच करनी सच चरण कँवल बंधाई प्रीत, प्रीतीवान प्रीतम आपणा रंग रंगाइंदा। लेखा चुकाए विच बीस, बीस बीसा पढ़दा लाहइंदा। मेहरवान हो जगदीश, जगदीशर आपणा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। सतिगुर पूरा खेले खेल, खेलणहार इक अख्वाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लए मेल, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ । जोत निरँजण चाढ़्ह तेल, घर साचे सगन वखाईआ। वसणहारा धाम नवेल, लोकमात फेरा पाईआ। नाता जोड़ गुरु गुर चेल, बन्धन इक्को नाम रखाईआ। जुग चौकड़ी थित वार जाणे आपणा मेल, रुत्त रुतड़ी आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शणहार इक सरनाईआ। सतिगुर पूरा सर्ब सुखदाता, एकँकारा वड वड्याइंदा। भगत वछल गिरवर गिरधार देवणहारा साचा दाता, दाता दानी आप वरताइंदा। निरगुण सरगुण जोड़नहारा नाता, बिधाता आपणा बन्धन पाइंदा । सुहावणहारा आत्म सेजा साची खाटा, सच सिँघासण डेरा लाइंदा। करे खेल जोती जाता, जागरत जोत इक जगाइंदा। शब्द अगम्म सुणाए गाथा, बोध
अगाध आप पढ़ाइंदा। इक्को मन्त्र इक्को पूजा पाठा, इष्ट देव इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाइंदा। जन भगतां वेख चढ़े चाउ घनेरा, घर साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म कहे ब्रह्म मेरा, मेरा तेरा वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाल कहे गुरमुख गुर गुर मेरा चेरा, चेला इक्को नज़री आईआ। अबिनाशी करता कहे मेरा वक्त सुहेला, सोहणी रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सतिगुर वड्याई देवे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जगत जहान पत लए राख, मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण हो के बणया साक, सरगुण संग निभाईआ। मेहरवान हो के खोल्हे ताक, घर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। सतिगुर हो के पूरा करे भविक्ख्त वाक, पूरब लहिणा झोली पाईआ। दयाल हो के वसे पास, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। सतिगुर हो के धारे भेख, अवल्लड़ा भेख आप जणाईआ। धुरदरगाही लिखे लेख, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। भगत भगवान बण दरवेश, दर ठांडे अलख जगाईआ। निउँ निउँ सीस झुकावण विष्न शिव ब्रह्म महेष, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। श्री भगवान कलयुग अन्त जन भगतां करे हेत, बण हितकारी मेल मिलाईआ । वेखणहारा प्रभ नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाईआ। आत्म परमात्म जो जन करे हेत, घर साचे वज्जे वधाईआ। मौले रुत्त खिड़े गुलज़ार रुत्त सुहञ्जणी चेत, चेतन सुरती आप कराईआ। गुरमुख गुर गुर दोवें लैण पेख, घर पेखत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दए उठाईआ। सतिगुर पूरा पड़दा खोल्ह, आपणा भेव जणाईआ। निझर धारों पए बोल, निराकार नाद सुणाईआ। दाता हो के तोले तोल, घर साचे सोभा पाईआ। अबिनाशी हो के बैठे अडोल, ना कोई डोल डुलाईआ। भगत वछल हो के वसे कोल, सगला संग निभाईआ। जोती जाता हो के जाए मौल, मौला आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। हरिजन वड्याई सच दुआर, हरि दवारी आप जणाइंदा। जिस दा लहिणा रहे जुग चार, देवणहार भुल्ल कदे ना जाइंदा। द्रोपद सुत तारी द्रोपद नार, नर नरायण वेख वखाइंदा। अन्दरे अन्दर कर प्यार, पुकार प्यार विच बदलाइंदा। जन्म जन्म दा कर हुदार, कर्म कर्म दी गंढ्ढ पवाइंदा। तेरा खेल करे करतार, हरि करता आप समझाइंदा। साचा नाता विच संसार, वड संसारी आप जुड़ाइंदा। चौथे युग दे दिन चार, चार दिन तेरी महमानी, आपणे घर वखाइंदा। परम पुरख दी एह निशानी, दाता हो के दया कमाइंदा। जगत विद्या नहीं कहाणी, धुर दी करनी आप कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सोफ़ी हो के बणे सवाणी, सुघड़ सुचज्जी आपणी धार वखाइंदा। देवणहार पद निरबाणी, निरबाण पद इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा आप मुकाइंदा। पूरब लेखा झोली पा, पिछला मूल चुकाया। श्री भगवान दया कमा, दीनां नाथ होए सहाया। आत्म परमात्म आप प्रना, पड़दा उहला जगत तजाया। साचा मार्ग इक वखा, प्रभ रहबर नज़री आया। जिस दे नालों होए जुदा, सो अन्तिम आपणी गंढ्ढ पवाया। जिस नूं मन्नदे नूरी ख़ुदा, सो नूर नुराना वेखे बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाया। पिछला लहिणा गया लथ्थ, प्रभ साचे दया कमाईआ। अगला मार्ग जगत दस्स, जगत करी कुड़माईआ। नार कन्त खेल समरथ, हरि साची बणत बणाईआ। सौहरे पेईए इक्को रस, रस रसीया दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कारज आप वखाईआ। साचा कारज जगत दुनी, दुनिया नाल चलाइंदा। आपणे सिर तों लाह के चुन्नी, साहिब सतिगुर आपणा भेस वटाइंदा। कोई ना जाणे वड्डा गुणी, ·षी मुनी समझ कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सच सिँघासण चढ़ भगवान, आपणी दया कमाईआ। जगत कारज जगत निशान, पुरख बिधाता आप बणाईआ। गुरमुख कीता गुरमुख दान, गुरमुख गुरमुख झोली पाईआ। दोहां मेला विच जहान, जीवण जुगत समझाईआ। परम पुरख दा इक ध्यान, पारब्रह्म सरनाईआ। साचा मन्दिर इक मकान, काया बंक वड्याईआ। सोहला ढोला इक्को गाण, गावणहार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। सतिगुर पूरा ठांडा सीता, अमृत धार वहाइंदा। जन भगत जणाए आपणी रीता, रीतीवान वेस वटाइंदा। लख चुरासी परखे नीता, सन्त सुहेले आपणा मेल मिलाइंदा। पिछला लेखा पिच्छे बीता, अग्गे आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर कर जोड़े जोड़, जोड़ी जगत जुग जणाईआ। इक दूजे नाल देवे तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। साहिब सतिगुर जन भगतां रखे सदा लोड़, लोड़ींदड़ा वर इक्को इक रखाईआ। जिस आपणे हथ्थ रखी डोर, बिन तन्दी तन्द उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख वसाए इक्को घर, गुरमुख गुरमुख नाल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची करनी आप कर, करता कीमत आपे पाईआ।
२१ हाढ़ २०२० बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड ढिलवां ज़िला कपूरथला
सिरोपा भगत भगवान, मेहरवान जणाइंदा। चरण कँवल इक ध्यान, सतिगुर साहिब दया कमाइंदा। अन्तर आत्म
ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म समझाइंदा। निर्मल दीआ जोत महान, नूर नुराना नूर वखाइंदा। आत्मक नाद शब्द धुन्कान, अनरागी राग अलाइंदा। काया मन्दिर सच्च मकान, बंद कवाड़ी ताक खुल्हाइंदा। साची सेजा कर परवान, सोभावन्त सुहाइंदा। देवणहारा साचा दान, दाता दानी दया कमाइंदा। सति धर्म दा इक निशान, निरवैर पुरख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता इक अतीता ठांडा सीता गहर गम्भीर गवर आपणा भेव खुलाइंदा। सिरोपा भगत नलेर, लाल भूशन नाल वखाईआ। आदि शक्ति कर कर मेहर, दुर्गा रूप इक दरसाईआ। अष्टभुज सद वसे नेड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मइया नाता चुकाए मेर तेर, दूई द्वैत ना कोए जणाईआ। घर प्रकाश करे ना लाए देर, दीआ बाती कमलापाती इक्को इक वखाईआ। अन्ध अन्धेर मिटे अन्धेर, चन्द चांदना इक चमकाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा दए नबेड़, कर्म कांड कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां देवणहार वड्याईआ। नलेर कहे प्रभ मेरे एक, चरण तेरी सरनाईआ। दो जहान साची टेक, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा तैनूं रहे वेख, बिन नेत्र नैण उठाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह साहिब सतिगुर तेरा भेख, अकाल मूर्त अक्ल कल धारी नज़र किसे ना आईआ। सच स्वामी सदा नेहकामी नेहकर्मी वसें सचखण्ड देस, देस सुहञ्जणा इक्को इक सुहाईआ। कर किरपा मेहरवान ठाकर जन भगतां वल वेख, लोकमात तेरा ध्यान लगाईआ। अन्दर वड़ के खोल्ह भेत, बाहरों समझ किसे ना आईआ। मेहरवान हो के कर हेत, जिउँ पिता पूत प्यार जणाए माईआ। नित नवित्त तेरी खेड, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जगत नलेर वास्ता पाईआ। नलेर कहे मेरे नाल दुपट्टा, सोहणा लालन रंग रंगाईआ। जिस दे अन्दर वसे पुरख समरथा, साहिब सतिगुर डेरा लाईआ। सो गुरमख हरिजन भगत ख़ुशीआं अन्दर फिरे नट्ठा, चिन्ता रोग सोग नज़र कोए ना आईआ। आत्म प्रीती परमात्म चरण ढट्ठा, मिले सरन सची सरनाईआ। लेखा चुक्के तत अट्ठा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। जिस जन देवे चेतन सता, चेतन सुरती सुरत शब्द मिलाईआ। भगत भगवान इक्को रंग रत्ता, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी मेटे रट्टा, जिस आपणा नाम रटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिरोपा सिर भगतां आप रखाईआ। सिरोपा सोहे जन भगत, श्री भगवान दया कमाइंदा। हरिजन लेखे लग्गे बूँद रक्त, हड्ड मास नाड़ी पिंजर खोज खोजाइंदा। मेल मिलाए ऊँधा कँवल परत, घर साचा संग रखाइंदा। नाता तोड़ सोग हरख़, घर सतिगुर
दरस दिखाइंदा। जन्म जन्म दी मिटे हरस, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। गुर करता सद करे तरस, दयावान दया कमाइंदा। लेखा जाणे अर्श फ़र्श, काया कुरा खोज खोजाइंदा। प्रभ दर्शन जो रहे भटक, दे दरस तृखा बुझाइंदा। नौ दवारे सुखमन टेडी बंक कोई ना रहे अटक, जिस जन आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक रखाइंदा। सिरोपा जगत माया, माया जगत नाल प्रनाईआ। प्रभ का खेल बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ। सतिगुर प्रेम भुक्खा प्यार तयाया, दूजी वस्त कोए मंगण ना आईआ। देवणहार सर्ब सुखदाया, हरिजन साचे लए उठाईआ। कर किरपा प्रभ मेल मिलाया, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। प्रीतम मेला प्रीतम पाया, प्रीतम मन्दिर प्रीतम गृह प्रीतम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त अमोलक झोली पाईआ। वस्त अमोलक सतिगुर नाम, जगत बाज़ार हथ्थ किसे ना आइंदा। देवणहार सदा मेहरवान, जन भगतां झोली पाइंदा। अमृत आत्म निझर झिरना प्याए जाम, रस इक्को इक वखाइंदा। सति धर्म दिसे निशान, धुर निशाना इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि हरि इक्को घर वसाइंदा। सिरोपाउ भगती रंग, हरि भगवन आप चढ़ाईआ। अन्तर आत्म सेज पलँघ, सोभावन्त सुहाईआ। शब्द अनाद वज्जे मृदंग, धुन आत्मक राग अलाईआ। अट्ठे पहर इक अनन्द, दिवस रैण ख़ुमार चढ़ाईआ। बिन सूरज बिन चन्द चाढ़्हे चन्द, चन्द आपणा नूर चमकाईआ। सतिगुर पूरा सदा बख्शंद, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आवण जावण जम की फाँसी लख चुरासी कटे फंद, मात गर्भ दस दस मास ना अग्न तपाईआ। लेखा जाणे जीव हँ, ब्रह्म आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच धन, वस्त अनडिठ गुरमुख झोली पाईआ। सिरोपाउ रखणा संभाल, गुर सतिगुर दए वड्याईआ। शाहों करे कंगाल, शाह पातशाह होए सहाईआ। घर रंग चढ़े लाल गुलाल, जोबन इक्को इक वखाईआ। सुणनहार मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। भय चुकाए जगत काल, महाकाल वेख वखाईआ। काया मन्दिर सति धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक वड्याईआ। जिस नालों विछड़ी रूह तिस नाल मिले आण, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। लेखे लग्गे वस्त्र लाल, लाल हरिजन मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सुहेला इक इकेला अक्ल कल धारी जोत निरँकारी निरवैर पुरख पुरख अगम्म, लेखा जाणे पवण स्वासी दम, हरिजन दम दमां लेखा आपे पाईआ।