२१ हाढ़ २०२० बिक्रमी भाग सिँघ दे गृह दुराहा शहर ज़िला लुधिआणा
सो पुरख निरँजण ठांडा दरबार, सचखण्ड निवासी आप लगाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अपार, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, लोकमात वेस वटाइंदा। शब्द अगम्म धुर दी धार, जीवण जुगत जगत जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण ठांडा सीता, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। करे खेल सदा अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। नित नवित्त चलाए आपणी रीता, रहबर आपणा फेरा पाईआ। निरगुण सरगुण जणाए सच प्रीता, प्रीतीवान वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। एकँकारा खेल अवल्ला, हरि करता आप कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सच दवारे सोभा पाइंदा। निरगुण नूर जोती दीपक आपे बला, प्रकाश प्रकाश नज़री आइंदा। शब्दी धार फड़ाए पल्ला, गुर गुर आपणी वंड वंडाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, महल अटल इक रुशनाइंदा। लेखा जाणे जलां थलां, घट घट अन्तर फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। आदि निरँजण जोत प्रकाश, हरि करता वड वड्याईआ। खेलणहार खेल तमाश, दो जहानां वेख वखाईआ। दाता दानी सर्ब गुणतास, बेअन्त बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। साचे मण्डल पावे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। निरगुण सरगुण पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ। निरवैर हो के वसे पास, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, साचा खेल आप वखाइंदा। गुर गुर रूप विच जहान, सतिगुर साचा सेव कमाइंदा। बोध अगाध नाम निधान, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म जीव जंत दे दान, साध सन्त आपणा राह वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर परवान, सच परवाना इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलाइंदा। जुग जुग धार चलाए पुरख अबिनाशी, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी सज्जण साथी, सगला संग निभाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण चुकाए पाठी, पूजा इक्को इक वड्याइंदा। लेखा जाण तीर्थ ताटी, सर सरोवर इक बणाइंदा। लहिणा देणा चुकाए बाकी, पिछला लेखा झोली पाइंदा। वेखणहारा दिवस राती, घड़ी पल लेखे लाइंदा। चरण कँवल उपर धवल बंधे नाती, साचा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण पुच्छे वाती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आप अख्वाइंदा। मेहरवान पारब्रह्म, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। नित नवित्त करे कराए आपणा कम्म, हरि करता भेव चुकाईआ।
ना मरे ना पए जम्म, जीवण मरन विच कदे ना आईआ। हरख सोग ना कोई ग़म, चिन्ता रोग ना कोए सताईआ। निरगुण सरगुण बेड़ा देवे बन्न्ह, बण खेवट खेटा पार कराईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा नाम धन, वस्त अमोलक आप वरताईआ। भगत भगवान चाढ़्हे साचा चन्न, चन्द चांदनी इक चमकाईआ। कर प्रकाश अन्धेर अन्ध, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जन्म कर्म कट फंद, कूड़ा बन्धन दए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म जोड़ी गंढ्ढ, गंढ्ढ इक्को वार पवाईआ। सीतल धार वखाए ठंड, अमृत मेघ इक बरसाईआ। गुरमुख सवाणी होवे ना मात रंड, कन्त कन्तूहल इक प्रनाईआ। गीत सुहागी सुणाए छन्द, सोहँ ढोला राग अलाईआ। आवण जावण मुक्के पन्ध, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। कलयुग अन्त सूरा सरबँग, कल कल्की वेस वटाईआ। लख चुरासी देवे दंड, डंका इक्को नाम वजाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भरम भउ ढाहे द्वैती कंध, हंगता बुरज रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अथाह, समझ कोए ना पाइंदा। निरगुण हो चलाए राह, सरगुण मार्ग आप वखाइंदा। भगत भगवान लए जगा, जागरत जोत डगमगाइंदा। सन्त सुहेले लए उठा, गुर चेले आप जगाइंदा। गुरमुख गोदी लए बहा, फड़ बाहों गले लगाइंदा। गुरसिख साचे मन्दिर लए बहा, हरि मन्दिर इक्को इक वखाइंदा। डूंग्घी कन्दर भाग लगा, भाग गुरमुखां हिस्सा आप वंडाइंदा। निर्मल दीपक जोती चिराग़ जगा, अन्ध अन्धेर गंवाइंदा। अनहद अनादी नाद वजा, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजा, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरिसन्त सुहेले हरि घर मेल मिलाइंदा।
२१ हाढ़ २०२० बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ
सेवा सिँघ दी परथाए
शाह पातशाह हरि निरँकार, नर निरँकारा वड वड्याईआ। सतिगुर खेल अगम्म अपार, गुर गुर आपणी धार चलाईआ। नौजवाना शाहसवार, बेपरवाह सदा बेपरवाहीआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। आदि जुगादी सांझा यार, नित नवित्त साची कार कमाईआ। लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर वंड वंडाईआ। वसणहारा ठांडे दरबार, महल अटल इक सुहाईआ। करनी करता करनेहार, परम पुरख इक अख्वाईआ। पूरब जन्म कौल इकरार, कीता आप निभाईआ। पुष्कर लै के आया शाहसवार, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार
वड्याईआ। शाहसवार सतिगुर पूरा, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी हाज़र हज़ूरा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। शब्द नाद अगम्मी तूरा, धुर दा नाद आप सुणाइंदा। एथे ओथे हाज़र हज़ूरा, हर घट आपणा डेरा लाइंदा। जिस जन देवे मस्तक धूढ़ा, टिक्का इक्को नाम वखाइंदा। चाढ़्हे रंग चलूल गूढ़ा, उतर कदे ना जाइंदा। वसणहारा नेड़ दूरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। धुर दा लेखा श्री भगवान, सो साहिब आप जणाईआ। आदि पुरख सदा मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर रूप अनूप महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। गुर गुर देवणहारा दान, दाता दानी इक हो जाईआ। पुष्कर लेखा लेखे लाए आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी करने जोग, हरि करता खेल कराइंदा। सति सरूपी दरस अमोघ, निर्मल नूर जोत धराइंदा। परम पुरख परमात्म धुर संजोग, नित नवित्त जोड़ जुड़ाइंदा। पुरख अकाल एका ओट, अक्ल कलधारी आप समझाइंदा। सच नगारे नाम चोट, अगम्म अथाह लगाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। वेखणहारा लोक परलोक, दो जहानां खोज खुजाइंदा। नाम निधाना सच श्लोक, साचा राग अलाइंदा। देवणहारा आपणी मोख, मुफ्त आपणी दया कमाइंदा। नाता तोड़ हरख सोग, चिन्ता ग़म मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर करतार, हरि करता आप जणाईआ। गोबिन्द कीता इक इकरार, कौल कँवल नाल जुड़ाईआ। अन्तर सच प्यार, बसन्तर बाहर नज़र कोए ना आईआ। मन्त्र सोहला सच जैकार, नाम निधान सुणाईआ। तूं मेरा मै तेरा दोहां मेला इक दरबार, दर दरवाज़े वज्जे वधाईआ। जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे गुर सूरा, सतिगुर दाता वड वड्याईआ। गुरमुख देवे एका नूरा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे कूड़ा, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। सच सुहागी चाढ़्हे चूड़ा, बन्धन इक्को नाम रखाईआ। रंग गुलाला वखाए गूढ़ा, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा जणाईआ। पूरब लेखा गोबिन्द मीत, मित्र प्यारा इक जणाइंदा। तेरी मेरी साची रीत, महिमा आपणे विच रखाइंदा। रखणहार सदा अतीत, त्रैगुण डेरा ढाइंदा। मिट्ठा कर कौड़ा रीठ, अमृत रस भराइंदा। साचा ढोला सुहञ्जणा गीत, गोबिन्द नाम दृढ़ाइंदा। चरण कँवल बन्न्हे प्रीत, प्रीतीवान आप वखाइंदा। ततव तत ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए जणाइंदा। सन्त सुहेले रखणी उडीक, सो साहिब आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। रखणी उडीक लोकमात, सतिगुर पूरा आप जणाईआ। चौथे
जुग देवे दात, चारे कुण्टां वेख वखाईआ। चार वरन तुट्टे साक, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। चार खाणी लहिणा होए बेबाक, बाकी देणा कोए रहिण ना पाईआ। चार बाणी ना कोए आवाज़, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग ना कोए सुणाईआ। चार यारी ना कोई साथ, सगला संग ना कोए निभाईआ। नज़र ना आए माई बाप, भैण भय्या ना कोए वड्याईआ। नार कन्त ना कोए सुहाग, सुहञ्जणी रुत्त ना कोए सुहाईआ। पुत्तर धी ना कोए वैराग, श्री भगवान साची खेल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा समझाईआ। साचा लेखा सतिगुर देव, सो साहिब आप जणाईआ। पूरब जन्म दी साची सेव, नर हरि लेखे लाईआ। जन्म जन्म दा रस अमृत मेव, फल इक्को इक खवाईआ। मेहरवान सदा नेहकेव, निहचल धाम दए वड्याईआ। अलख निरँजण खोले्ह भेव, भेद आपणा दए समझाईआ। जुग चौकड़ी अछल अछेद, वल छल धारी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे युग लहिणा लहिणे पाईआ। चौथे युग लहिणा देणा, सो सतिगुर आप जणाईआ। महा सिँघ वेखणा नैणां, नेत्र नैणां, नेत्र नैणां दए दरसाईआ। सच दवारे मन्नया कहिणा, पुष्कर सोभा पाईआ। महल अटल इक्को बहिणा, इक्को घर वज्जे वधाईआ। नर अवतार सज्जण सैणा, साक इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला लए मिलाईआ। तेरा मेला अन्त मिलाउणा, सो साहिब सच जणाईआ। जन्म विच जन्म बदलाउणा, माणस माणस रंग रंगाईआ। कर्म विच कर्म रखाउणा, कर्म कांड वेख वखाईआ। धर्म विच धर्म धराउणा, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। जोत जगजीवण दाता मिलाउणा, फड़ बाहों गले लगाईआ। मरन जन्म दा लेखा मुकाउणा, जरम मरन रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप समझाईआ। साची करनी हरि करतार, दो इक जोड़ जुड़ाइंदा । एका इक्की कर तैयार, साची सिक्खी नाल मिलाइंदा। साची सिक्खी सिरजणहार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। धारों तिक्खी विच संसार, चार वरन विचों इक उपजाइंदा। निक्की निक्की कर गुफ़तार, अन्तर आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरमुख गुरसिख लाए पार, गुर सतिगुर वेख वखाइंदा। पिता पूत जाणे धार, धुर दरबारी पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे पार कराइंदा। हरिजन बेड़ा तारे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख तेरा वड प्रताप, वड प्रतापी वेख वखाइंदा । पिछला नाता तुट्टा साक, सज्जण कोए नज़र ना आइंदा। बिशन सिँघ तेरा बाप, बलवन्त कौर मात गोद सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी आपणा बन्ने आपे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जीवन विचों जीवन
सतिगुर झोली पाइंदा। मात पिता दा मिथ्या नाता, लोकमात रहिण ना पाईआ। परम पुरख दा खेल तमाशा, जन भगतां आप कमाईआ। जन्म कर्म दी पूरी आसा, मनसा आपणे नाल रखाईआ। काया चोली भरना कासा, गहर गम्भीर होए सहाईआ। देवे दात पुरख अबिनाशा, दाता दानी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र प्रभ पाए बन्धन, बंदगी इक्को नाम जणाईआ। गुरमुख टिक्का लाए चन्दन, सच सुगंधी आप वखाईआ। आत्म परमात्म दए अनन्दन, अनन्द इक्को इक समझाईआ । जन्म कर्म दी तुट्टी आया गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक अख्वाईआ। गीत सुणाए सुहागी छन्दण, साचा राग अलाईआ। सच प्रीती आवे मंगण, दर दरवेश फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे घर साचे दए प्रगटाईआ। गुरमुख प्रगटया सतिगुर घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। मस्तक लाली मिल्या वर, नूर नूर नाल रुशनाईआ। जम का भय चुक्कया डर, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख गुरमुख गुर गुर सेवा, सिँघ सेवा सति जणाईआ। पूरब जन्म दा मिल्या मेवा, फल इक्को इक खवाईआ । पुरख अकाल वड देवी देवा, देवणहार आप हो जाईआ। क्या कोई गाए रसना जिह्वा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची गोद आपणी आप सुहाईआ। साची गोद सोहे कुक्ख, श्री भगवान आप सुहाईआ । भगत सुहेला करे उजल मुख, मुख मुखड़ा रिहा वड्याईआ। पिछले जन्म दा मिटया दुःख, अगला जन्म गुर सतिगुर झोली पाईआ। मात गर्भ ना होया उलटा रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। मम्मा सीर ना लग्गी भुक्ख, अमृत धार इक चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र प्रभ करे आप, आपणी दया कमाइंदा। जन्म जन्म दा रोग संताप, संसा आप मिटाइंदा। निरगुण सरगुण मेला साक, सज्जण इक्को इक अख्वाइंदा। घर विच घर खोल्ह ताक, पड़दा द्वैत चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जन्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा जन्म देवे निरँकार, घर साचे वज्जे वधाईआ। जननी जन बण विच संसार, गोद सुहञ्जणी आप सुहाईआ। अमृत रस ठंडा ठार, साचा सीर मुख चुआईआ। नेत्र लोचण नैण दरस दीदार, दीद ईद चन्द चमकाईआ। किरपा करे करनेहार, किरपन आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक्की असाड़्ह असल आपणा भेव खुल्हाईआ। इक्की हाढ़ कर ध्यान, शंकर नैणां नीर वहाईआ। आह लै त्रिशूल श्री भगवान, मेरे कम्म किसे ना आईआ। आपणी कीती लग्गों आप उलटाण, लोकमात फेरा
पाईआ। साडी सेवा ना होई परवान, परवाना तेरा आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, क्यों जींवदयां जीवत रिहा कराईआ । शंकर अग्गों मारे धाह, नैणां नीर वहाइंदा। मेरी सेवा साहिब दिती ला, जो घड़या भन्न वखाइंदा। चार जुग कोई बचया ना, थिर नज़र कोए ना आइंदा। सब दा लहिणा दित्ता मुका, पंज तत रंग ना कोए रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, क्यों आपणी अचरज खेल वरताइंदा। श्री भगवान कहे सुण भोले नाथ, हरि भोले भाउ जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल तमाश, हरि करता आप वखाईआ। जिन्हां संग मेरा साथ, तिन्हां अन्त कोई मार ना सके राईआ। मारे ज्वाले पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता सेवा तेरी इक लगाईआ। सब कुछ रखे आपणे हाथ, देवणहार सर्ब वड्याईआ। साचे भगत मेरी आस, पूंजी इक्को इक जणाईआ । दिवस रैण वसां पास, अट्ठे पहर विछड़ कदे ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरे मिलण दी रखदे आए आस, अन्तिम आसा पूर कराईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी मंगदी रही दोए कर के खाली हाथ, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। भोले नाथ सुण कर ध्यान, हरि सतिगुर आप जणाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी खेल महान, सो करता आप कमाईआ। गुरमुख मार्ग लाए विच जहान, सिँघ सेवा मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शंकर सुण नेत्र खोल्ह, हरि सतिगुर आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम जिन्हां तोलया आपणे तोल, सो आपणे कंध उठाइंदा। कलयुग अन्तिम लै के जावां आपणे कोल, घर साचे आप बहाइंदा। तेरा वज्जे ना कोई ढोल, मृदंगा हथ्थ ना कोए उठाइंदा। जन भगतां लख चुरासी विचों लवां वरोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। भोले नाथ कर ख्याल, हरि सतिगुर आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी जिन्हां बणया आप दलाल, लोकमात वेखे चाईं चाईंआ। अन्तिम लै के जाए नाल, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। भगत भगवान सन्त सज्जण बणाए आपणे लाल, गुरसिख साचे चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां शब्द बबाणे लए बिठाईआ। भोला नाथ होया चुप्प, सुन्न समाध समाईआ। कवण प्रभ तैनूं लए पुच्छ, सब तेरे हथ्थ वड्याईआ । डरदे तैथों सारे रहे लुक, सीस सके ना कोई उठाईआ । साडी करनी गई लुट्ट, तेरे भगतां नेड़ कोए ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ गोदी लैणा चुक्क, सचखण्ड लै के जाणा चाईं चाईंआ। अद्धविचकार कोई ना लए पुच्छ, पुच्छणहार नज़र कोए ना आईआ। असीं वेख्या गुरमुख बणाया आपणा पुत्त, बण जननी जन गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाईआ। साचा मार्ग वेख भगवान, चित्रगुप्त राह तकाइंदा।
राए धर्म होए हैरान, हरिजू एह की खेल रचाइंदा। लाड़ी मौत नैण शरमाण, अक्ख सनमुख ना कोए उठाइंदा। जिन्हां मिल्या सतिगुर नौजवान, तिन्हां भय नज़र कोए ना आइंदा। जींवदयां जग देवे दान, मरन विचों मरन आप बदलाइंदा। घर गोपी मिले काहन, गृह बंसुरी नाम सुणाइंदा। घर सुरती मेला राम, गृह साचा राग अलाइंदा। घर मन्दिर सोहे मकान, सेज सुहञ्जणी इक हंढ्ढाइंदा। घर सजदा करे प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। घर पैगम्बर नज़री आए अमाम, हज़रत आपणी खेल कराइंदा। घर झुक झुक करे सलाम, बरदा ग़ुलाम आप अख्वाइंदा। घर देवणहार पैग़ाम, गुरमुख सोए मात उठाइंदा । गृह पकड़नहारा दाम, दामनगीर आप हो जाइंदा। घर लेखे लाए माटी चाम, कंचन काया गढ़ वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा आप मुकाइंदा। लेखा नहीं एह लख़ते जिगर, हरि जगत जुगत जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ लग्गा मगर, पिच्छे पिच्छे सेव कमाइंदा। पूरब जन्म दी पूरी करे सधर, संसा रोग चुकाइंदा। जीवण विचों जीवण देवे बदल, मस्तक रेखा आप चमकाइंदा। परम पुरख दा नाम कज्जल, नेत्र नैणां धार वखाइंदा। बेपरवाह हो के बणया सज्जण, घर साचे फेरा पाइंदा। गुरमुख भाण्डे कदे ना भज्जण, घड़न भंनणहार दया कमाइंदा। जिन्हां सतिगुर आप आए सद्दण, तिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। सन्त सुहेला कोई ना फिरे नग्न, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गरुमुख दीपक साचे जगण, श्री भगवान आप जगाइंदा। प्रेम प्रीती साचा सगन, सेहरा सीस जगदीश सुहाइंदा। परम पुरख दी इक्को लग्न, प्रीतम आपणा राह जणाइंदा। चरण कँवल चुम्मे पदम, पारब्रह्म प्रभ खेल रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहला जन्म लाए लेखे, दूजी धार फेर वेखे, तीजे आपणा कर्म कमाइंदा । पहला जन्म गया मुक्क, इक्की हाढ़ वज्जी वधाईआ। जगत भाई लै गए चुक्क, जगत मसाणी डेरा लाईआ। कूड़ी क्रिया मिटी भुक्ख, तृष्ना कोए रहिण ना पाईआ। मुख वेखण लुक लुक, प्राणी नज़र किसे ना आईआ। इक दूजे नूं रहे पुच्छ, क्यों सेवा सिँघ कर के गया जुदाईआ। भाईचारा कहे अन्न पाणी गया मुक्क, लहिणा जगत कोए नज़र ना आईआ। छोटयाँ बच्चयां नालों गया रुस्स, नार प्यार ना कोए वखाईआ। भैणां भाईआं कोलों गया रुट्ठ, आपणा मुख भवाईआ। माँ प्यो दा नाता गया तुट्ट, लोकमात नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। पंज तत काया जगत सड़या, लोकमात रहिण ना पाईआ । मढ़ी मसाणी जीव जंत वड़या, भय भउ इक जणाईआ। अन्त नूं सोहला इक्को पढ़या, कीर्तन राग सुणाईआ। जगत कहे जग प्राणी मरया, मर जन्मे नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। पहला जन्म गया मुक्क, मुक्की जगत लोकाईआ। श्री
भगवान साहिब तुट्ठ, आपणी दया कमाईआ। किरपा निधान गोदी चुक्क, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। उजल करे मात मुख, मुख मुखड़ा आप सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन सेहरा सीस गुंदाईआ । भगतन सेहरा सोहया सीस, हरि सतिगुर आप सुहाइंदा। किरपा कर पुरख जगदीश, जगदीश्र वेख वखाइंदा। साची धारा बीस बीस, बीस बीसा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाइंदा। साचा मार्ग लग्गे जग, हरि सतिगुर आप लगाईआ। गुरमुख मेल सूरा सरबग्ग, शाह पातशाह होए सहाईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे अग्ग, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सेहरा मुख सुहाईआ। साचा सेहरा लग्गे मुखड़ा, रुत्त सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। जरम कर्म दा गया दुखड़ा, दु:ख दर्द आप वंडाइंदा। पारब्रह्म कहे उठ मेरे सच्चे पुत्तरा, पिता पूत रंग रंगाइंदा। लोकमात ना होणा नाशुकरा, शुक्रिया इक्को इक समझाइंदा। लुक्या रहिण ना देवे किसे नुक्करा, चारे कुण्टां फोल फोलाइंदा। जन्म कर्म गुरमुख कदे ना रुट्ठड़ा, हरि रुठयां आप मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। चौथा सेहरा सीस बन्धन, हरि बंदगी इक समझाईआ। तेरा नूर नुराना चन्दन, चन्द चांदनी इक चमकाईआ। जरम कर्म दा कटया फंदन, फांदनी कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख जन्म सतिगुर घर आप दवाईआ। सतिगुर घर होया जन्म, दाई दाया नज़र कोए ना आईआ। कर्म कांड ना कोई कर्म, प्रकृती करे ना कोए कुड़माईआ। ज़ात पात ना कोई वरन, बरन वंड ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल इक्को सरन, सरनगति इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे चरणां विच बहाईआ। चरण कँवल प्रभ साचे बहिणा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। नित नवित्त दर्शन नैणां, निज नेत्र आप खुलाइंदा। पिछली भगती दा मन्नया कहिणा, सो पूरब झोली पाइंदा। अग्गे बाकी रिहा देणा, देवणहार वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पग्ग वटी दा दित्ता दान, पग्ग नाल पग्ग फेर बंधाइंदा।
इक्की सिक्खां चढ़े बरात, विच बराती सतिगुर नज़री आईआ। जन भगतां बणी इक जमात, वरन बरन ना कोए रखाईआ। उत्तम श्रेष्ट बणया साक, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। पत्तण मेला इक्को घाट, माही वेखे चाईं चाईंआ। निरगुण
पुरख देवे साथ, सगला संग निभाईआ। हरिजन साचे रखणा याद, याददाशत रिहा बणाईआ। वेले अन्त सुणे फ़रयाद, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगतां बन्न्हे मौली तन्द, गानां इक्को इक वखाइंदा। गुरमुख गुरमुख बणे संग, सगला संग बणाइंदा। सतिगुर दवारे चढ़े्ह चन्द, नूर नुराना चन्द चमकाइंदा। प्रेम प्रीती गाउणा छन्द, साचा राग सुणाइंदा। पिछले जन्म दी तुट्टी गंढ्ढ, अग्गे आपणे नाल जुड़ाइंदा। लख चुरासी गई हंढ्ढ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग रखाइंदा। हरिजन साचे तन्द मौली, इक्को गंढ्ढ पवाईआ। करे खेल हरिजू हौली हौली, हल्का सब दा भार वखाईआ। देवे वड्याई उपर धौली, धरनी बैठी नैण शरमाईआ। कलयुग अन्त व्याहे बोली, बेपरवाह होए सहाईआ। गुरमुखां चुक्के आप डोली, बण कहार कंध टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची तन्द इक वखाईआ। साची तन्द रंग अमोला, हरि सतिगुर आप रंगाईआ । निरवैर हो के बण विचोला, सौहरे पईऐ जोड़ जुड़ाईआ। सच दुआर इक्को खोल्हा, दर दरवाज़ा दए वखाईआ। जिस घर डूम नाई कोई ना पाए रौला, सुन्न समाध सर्ब वखाईआ। तिस धाम जन भगतां बदले चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संग रखाईआ। गुरमुख साचे वड बराती, सो साहिब नाल मिलाइंदा। सारे मिल के गावण गाथी, सोहला इक्को राग सुणाइंदा। परम पुरख बणया नाती, नाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाइंदा । उपर चढ़ाए औखी घाटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। लहिणा देणा देवे बाकी, वस्त आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बराती वेख वखाइंदा। भगत बराती होए तैयार, प्रभ साचे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दर तेरे आस रखाईआ। धुर दा लाड़ा दए वखाल, जिस मिले माण वड्याईआ। भाग लग्गे इक्की हाढ़, दूआ एका गंढ्ढ पवाईआ। जिस प्रनौणी सुलखणी नार, जोत अकालण संग रखाईआ। वेखणहार सिरजणहार, गृह गृह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुच रिहा समझाईआ। आओ भगतो बण बराती, वतन बेवतन आप समझाइंदा। जिस दी सुणदे रहे साखी, सो साख्यात खेल कराइंदा। जिस दी सिख्या गुर अवतारां पीर पैगम्बरां भाखी, धुर संदेस राग अलाइंदा। सो साहिब बणया साथी, सगला संग निभाइंदा। जिस दी चाल अवल्लड़ी बांकी, नेत्र नैण वेख कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दूल्हा आप वखाइंदा। गुरमुख आओ वेखो दूल्हा, सो साहिब आप वखाईआ। जिस मस्तक हार फूला, चन्द चांदनी नूर चमकाईआ। दीन दयाल पिछला
लहिणा कदे ना भूला, अभुल्ल वेख वखाईआ। धर्मखण्ड दा बणे असूला, साचा मार्ग इक लगाईआ। देवे हुक्म सच माअकूला, इक्को वार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । वेख के लाड़ा होए हैरान, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। जिस दे मस्तक विच निशान, नूर नूर रिहा दरसाईआ। उस दे अन्दर वसया भगवान, भगवन आपणा डेरा लाईआ। जिस दा मन्दिर सुहाया मकान, बंक दुआरे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा वेला दए सुहाईआ। वेख दूल्हा होए ख़ुश, ख़ुशीआं विच सर्ब समाईआ। रसन बोलणों होई चुप्प, उच्ची कूक ना कोए अलाईआ। धन्न भाग कलयुग अन्त जन भगतां वल कीता आपणा रुख़, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया विचों लए चुक्क, चुक्क आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, भगत बराती लाए लड़, गुरमुख लाड़ा वेखे खड़, दोहां विचोला महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एकँकार इक अख्वाईआ।
२२ हाढ़ २०२० बिक्रमीं बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ
विष्नूं कहे हरि खेल अनोखा, इक इकल्ला आप कराइंदा। जुग चौकड़ी करदा रिहा धोखा, निरगुण सरगुण नाच नचाइंदा। कलयुग अन्त इक रखाए आपणी ओटा, दर इक्को इक समझाइंदा। जन भगतां मार्ग दस्से सौखा, फड़ बांहों राहे पाइंदा। आपणे मिलण दा जणाए सच्चा मौका, मुकम्मल आपणा भेव खुलाइंदा। हरिजन कोई ना जाए औंता, साचा नाता आपणे नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। ब्रह्मा कहे प्रभ खेल अवल्ला, सो साहिब आप कराईआ। पारब्रह्म प्रभ इक इकल्ला, अक्ल कला वड्याईआ। वसणहारा जला थला, दो जहान समाईआ। निरगुण हो फड़ावे पल्ला, सरगुण देवणहार वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो के झल्ला, बेपरवाह आपणी झलक वखाईआ। भगत दुआर इक्को मल्ला, सच सिँघासण डेरा लाईआ। धुर संदेस साचा घल्ला, धुर दी धार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। शंकर कहे प्रभ खेल अगम्म, समझ विच ना आईआ। कलयुग अन्त प्रगट हो श्री भगवन, भगवन आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले वेखे जन, गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ । निरगुण नूर चढ़ावे चन्न, चन्द चांदनी इक चमकाईआ। साचा बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार गोसाईंआ। एका राग सुणाए कन्न, हरि करनी करता दए जणाईआ। कर प्रकाश अन्धेर अन्ध, साचा नूर करे रुशनाईआ। पूरब जन्म मेटे
पन्ध, अग्गे इक्को राह वखाईआ। आत्म सोहला साचा छन्द, सोहँ राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। विष्नूं कहे मैनूं आवे हासा, ख़ुशीआं नाल जणाइंदा। ब्रह्मा कहे मैं वेखां तमाशा, प्रभ की की खेल वरताइंदा। शंकर कहे मेरा मुक्कया उदासा, उदासी विच कोए ना आइंदा । श्री भगवान जन भगतां पूरा करे घाटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सति पुरख निरँजण हो के कटे वाटां, बण पांधी फेरा पाइंदा। दर दर घर घर पुच्छे वातां, बेपरवाह वेस धराइंदा। झल्ल ना सके विछोड़े रातां, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। शंकर कहे मैं हैरान होया, अचरज हरि जी खेल रचाईआ। ब्रह्मा कहे मैं उठया सोया, नैण अक्ख खुलाईआ। शंकर कहे मैं सच दुआरा टोहया, दर घर साचा वेख वखाईआ। परम पुरख प्रभ नवां नरोया, एका रंग समाईआ । कलयुग अन्तिम जन भगतां दुरमति मैल धोया, अमृत नीर सीर वखाईआ। कूड़ कुड़यारा घर घर खोहया, ममता आपणी झोली पाईआ । सति धर्म दा बीज बोया, सोहँ बूटा लाईआ। धुरदरगाही लै के आया ढोया, देवणहार आप हो जाईआ। ना जन्मे ना कदे मोया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रंग रंगाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखां हो दलेर, बल आपणा आप प्रगटाईआ। ब्रह्मा कहे मैं चुकाया मेर तेर, मेरा तेरा ना कोए रखाईआ। शंकर कहे मैं ल्यावां घेर घेर, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। अन्त श्री भगवन्त जन भगतां लहिणा देवे नबेड़, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। लख चुरासी करां ढेर, चार खाणी ख़ाक मिलाईआ। जुग चौकड़ी ल्यावां फेर फेर, फेरा इक्को वार रखाईआ। कलयुग प्रगट हो के नर हरि शेर, शहिनशाह आपणी भबक लगाईआ। मेहरवान हो के करे मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। शंकर कहे मैं होया बलहीण, बल नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मा कहे मैं बण मस्कीन, आपणा सीस निवाईआ। शंकर कहे मेरा विछोड़ा जिउँ जल मीन, झल्ल ना सकां राईआ। पुरख अकाल कहे प्रबीन, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। सुण विष्नूं खोल्ह अक्ख, सो साहिब आप जणाईआ। ब्रह्मा उठ के चारे मुख हस्स, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। शंकर हथ्थ त्रसूल लै नट्ठ, पन्ध मुक्के वाहो दाहीआ। अबिनाशी करता हो प्रगट, प्रगट आपणी कार कमाईआ। भगत दवारा खोल्ह हट्ट, वणज इक्को इक जणाईआ। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। शब्द अनाद पवण स्वास, धुन अनादी राग अल्हाईआ। साचे मण्डल अगम्मी रास, गृह गोपी काहन नचाईआ। परम पुरख प्रभ वसे पास, सगला संग हो आईआ। जरम कर्म दी मिटे ख्वाहिश, आसा तृष्ना दए गंवाईआ।
आत्म सेजा भोग बलास, परम पुरख पुरखोतम आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या सद जणा, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा समझाईआ। करे खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस तुहाढ्ढी बणत दिती बणा, घड़न भंनणहार सो अख्वाईआ। सो कलयुग अन्तिम फेरा पा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जाता डगमगा, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। साचा मन्दिर इक सुहा, सम्बल इक्को नूर धराईआ। हरिजन साचे मेल मिला, मिलणी जगदीश कराईआ। साचे राहे देवे पा, हरि रहबर इक्को नूर ख़ुदाईआ। परम पुरख प्रभ बण मलाह, बेड़ा लोकमात चलाईआ । साची नईया लए चढ़ा, नौका इक्को इक वखाईआ। तट किनारा पार करा, तीर्थ सरोवर इक सुहाईआ। मेहरवान महिबूब बण ख़ुदा, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। शंकर सुण, दस्से भगवन्त, एको एक जणाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ खेल महंत, महिमां अगणत गणी ना जाईआ। विष्नूं खेल वेख अनन्त, अनन्त कलधारी रिहा वखाईआ । हरिजन मेला साची संगत, हरिसंगत संग समाईआ। बोध अगाधा इक्को पंडत, परम पुरख करे पढ़ाईआ। देवे माण लख चुरासी विच्चों जंत, जीवण जगत जुगत जणाईआ। आत्म परमात्म नाम निधाना मंत, मन्त्र इक्को इक पढ़ाईआ। मिटे विछोड़ा विछुंनी नार कन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे चाईं चाईंआ। विष्नूं हरि हरि चाउ घनेरा, गहर गम्भीर जणाइंदा। ब्रह्मे नाता तेरा मेरा, मेहरवान जुड़ाइंदा। शंकर तेरा वेखे खेड़ा, खण्डा खड़ग हथ्थ उठाइंदा। कलयुग अन्तिम पाया फेरा, निहकलंक वेस वटाइंदा । भेव खुल्हाए गुरु गुर चेरा, चेला गुर वंड वंडाइंदा। दूर दुराडा आए नेरा, नेरन नेरा दरस दिखाइंदा। जन भगतां उते करे मेहरा, मेहर नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग निभाइंदा। विष्नूं हरिजन हरि का संग, सगला आप निभाईआ। ब्रह्मे आत्म परमात्म डोर पतंग, गुडीआ इक्को इक वखाईआ। शंकर खेड़ा होए ना भंग, सो सतिगुर आप वसाईआ । परम पुरख दा इक्को चन्द, गुरमुख नज़री आईआ। रसना ढोला गाए सोहँ छन्द, संसा रोग मिटाईआ। लख चुरासी मिटे चिन्द, चिन्ता कोए रहिण ना पाईआ। हरि सन्त भगवन्त आप बणाए आपणी बिंद, सुत अनादी रूप वटाईआ। दाता दानी गहर गम्भीर गुणी गहिंद, गवर इक्को इक अख्वाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, बेपरवाह अथाह आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। गुरसिख गोदी साची बहिणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। परम पुरख दा दर्शन नैणां, सच नेत्र इक खुल्हाईआ। नाता जोड़े सच्चे साक सज्जण सैणा, सगला संग निभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
जिस जन मन्नया कहिणा, सो गुरमुख गुर गुर रंग समाईआ। कर्म कर्म दा चुक्के देणा लहिणा, फड़ फड़ झोली रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन हरि हरि हरि हरि रूप समाईआ।