पुस्तकालयभाग १५

२३ हाढ़ २०२० बिक्रमी पहाड़ गंज दिल्ली शब्द सिँघासण

सिँघ आसण कहे प्रभ पाया एक, एकँकार वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशन साची टेक, श्री भगवान सदा सहाईआ। सचखण्ड निवासी रिहा वेख, निरवैर रूप धराईआ। दो जहानां जाणे लेख, शाहो भूप सच्चा शहिनशाहीआ। सति धर्म सद करे हेत, नित नवित्त वेस वटाईआ । जुग चौकड़ी जाणे रेख, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। दूर दुराडा नेतन नेत, नेरन नेरा डेरा लाईआ। निरगुण हो के खेले खेड, खेडणहारा नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख विरले दस्से भेत, भगत भगवान आप समझाईआ। आत्म परमात्म इक्को हेत, दूजी प्रीत ना कोए लगाईआ । माया ममता कोई ना लाए सेक, अग्नी तत ना लागे राईआ। जुग चौकड़ी रुत्त बसन्ती रखे चेत, फल फुल्लवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सिँघासण कहे मेरा सोहया बंक, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। प्रभ पाया इक बेअन्त, बेपरवाह सच्चा बेपरवाहीआ। नाम जणाए आपणा मंत, मन्त्र इक्को इक दृढ़ाईआ। सच समझाए अगम्मी अंक, लेखा लिख्त विच ना आईआ। भेव खुल्हाए विरले सन्त, गुरमुख गुर गुर बूझ बुझाईआ। मेल मिलावा नर हरि कन्त, दर साचे रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सिँघासण कहे मेरा साहिब सुल्तान, सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मेहरवान, मेहर नज़र उठाइंदा। एकँकार वड्ड बलवान, बलधारी रूप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता बेपहचान, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। श्री भगवान राज राजान, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। पारब्रह्म प्रभ खेल महान, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्रधान, जगत प्रधानगी आप कमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक सुहाइंदा। सिँघासण कहे मोहे चाउ घनेरा, घर साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाया नेरन नेरा, दूर दुराडा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण हो के लाया डेरा, सरगुण सच सच समझाईआ। मेहरवान हो वसाया खेड़ा, बंक दवारा सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया चुक्कया झेड़ा, माया ममता ना कोए लड़ाईआ। हक़ हकीकत करे नबेड़ा, लाशरीक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सिँघासण कहे प्रभ मिल्या शाह, शहिनशाह

इक्को नज़री आईआ। सति सतिवादी सच चलाए राह, रहबर बणया बेपरवाहीआ। वरन बरन एका रंग दए रंगा, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। धुर संदेसा एका हुक्म दए सुणा, दीन मज़्हब हद्द ना कोए रखाईआ। लख चुरासी जीव जंत पड़दा दए उठा, माया ममता मोह मिटाईआ। हउमें हंगता गढ़ दए तुड़ा, निवण-सो-अक्खर इक पढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। ज़िमीं असमानां फेरा पा, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। सच संदेसा देवे आ, नर नरेशा इक अख्वाईआ। आत्म परमात्म सारे ढोला लओ गा, सोहँ नाद शब्द धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सिँघासण कहे प्रभ गाओ वार, वारता इक्को इक समझाईआ। जिस दा लेखा रहे जुग चार, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। जिस दा खेल विष्न ब्रह्मा शिव धार, त्रैगुण माया गंढ्ढ वखाईआ। जिस दा लेखा गुर अवतार, पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। जिस दा नाम बोध अगाध जैकार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा महल अटल मन्दिर अपार, निर्मल नूर दीआ बाती डगमगाईआ। जिस दा अमृत ठंडा ठार, सर सरोवर घर घर रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब होए सहाईआ। सिँघासण कहे प्रभ पाया अगम्म, घर साची वज्जी वधाईआ। नाम अमोलक दित्ता धन, सच ख़ज़ीना इक वरताईआ। दो जहानां बेड़ा बन्न्ह, मेहर नज़र उठाईआ। एका राग सुणाए कन्न, साची सिख्या इक समझाईआ। भगत उपजाए भगवन जन, जन जननी रूप वटाईआ। लेखे लाए काया माटी तन, ततव तत वेख वखाईआ। करे प्रकाश अन्धेर अन्न्ह, आत्म जोत करे रुशनाईआ। पंच विकारा देवे डंन्ह, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। सन्त सुहेले चाढ़्हे चन्न, चन्द चांदनी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सिँघासण कहे मेरे जागे भाग, वडभागी हरि पाया। जन्म कर्म दा मिटया दाग़, दुरमति मैल रहे ना राया। पुरख अबिनाशी मिल्या कन्त सुहाग, घर साचे वज्जे वधाया। कूड़ी क्रिया मिटे आग, अमृत मेघ इक बरसाया। प्रेम प्रीती बन्न्हे ताग, साचा सगन मनाया। धुरदरगाही बख्शे राज, लोकमात कूड़ी क्रिया डेरा ढाहया। जन भगतां करे साचा लाड, सिर आपणा हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। सिँघासण कहे मेरी लथ्थी उडीक, आस अवर रही ना राईआ। गुर अवतार जो दस्स के गए तरीक, तारीख अन्तिम रिहा वखाईआ। बीस बीसा परखणहारा नीत, हरि जगदीशा फेरा पाईआ। जन भगतां काया करे ठांडी सीत, सीतल धारा इक वहाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मवादी सति धर्म चलाए साची रीत, साचा मार्ग इक रखाईआ। आत्म परमात्म गाउणा गीत, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। काया मन्दिर

सच मसीत, काअबा घर घर दए वखाईआ। अट्ठे पहर वसे चीत, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। गुरमुख गुरसिख दूजे दर ना मंगे भीख, भिच्छया देवे बेपरवाहीआ । सज्जण बैठा रहे अतीत, त्रैगुण डेरा सतिगुर पूरा ढाहीआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच आपणे लेखे लाईआ जिस जन बख्शे सच प्रीत, प्रीतीवान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण आप सुहाईआ। सच सिँघासण हरिजू चढ़या, चरण कँवल टिकाईआ। धुर दा ढोला इक्को पढ़या, तेरा मेरा राग अलाईआ। ना जन्मे ना कदे मरया, आवण जावण खेल वखाईआ। सच दवारे आपे खड़या, महल अटल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण आप सुहाईआ। सच सिँघासण खेल समरथ, सो पुरख आप जणाईआ। सगल वसूरे गए लथ्थ, दु:ख दर्द नेड़ ना आईआ । वस्त अमोलक फड़ाए हथ्थ, मेहरवान दया कमाईआ। सतिजुग मार्ग साचा दस्स, चार वरन समझाईआ। अमृत आत्म पीओ रस, घर निझर झिरना रिहा वहाईआ। निर्मल जोत करो प्रकाश, घट घट दीपक रिहा टिकाईआ। आत्म परमात्म करो पाठ, अजपा जाप इक समझाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द चमकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म गाए गाथ, ढोला इक्को इक समझाईआ । गृह मन्दिर मिले अनाथां नाथ, नाथ अनाथां वेस वटाईआ। निरगुण हो के देवे साथ, सरगुण संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सच सिँघासण बख्शे ओट, प्रभ चरण ध्यान इक रखाईआ। सच सुहाए तेरा कोट, बंक मिले वड्याईआ। नाम नगारे वज्जे चोट, डंका इक्को इक सुणाईआ। भगत भगवान मिलाए जोत, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सच सिँघासण तेरा लथ्थया आलस, निंद्रा अवर रहिण ना पाईआ। तेरा रूप निरवैर ख़ालस, हरि ख़ालस आप बणाईआ। बेपरवाह बण के सालस, साची सालसी जगत कमाईआ। नूर नुराना बण के आया ख़ालक, ख़लक वेखे थाउँ थाईंआ। भगत भगवान होए प्रितपालक, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सच सिँघासण सुण लै मीत, सो साहिब आप जणाईआ। सच धर्म दी तेरी रीत, रहबर नूर ख़ुदाईआ। गुरमुख गुर गुर लाए प्रीत, प्रीतीवान जणाईआ। अन्तर अन्तर अगम्मी गीत, सोहँ राग अलाईआ। करे खेल साहिब अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। घर घर सुत्ता दे के पीठ, करवट बदले ना सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन, लेखा जाण पृथ्मी आकाशण, निरगुण सरगुण होवे साथन, सगला संग आप निभाईआ।

२३ हाढ़ २०२० बिक्रमी गुरमेज सिँघ दे गृह विने नगर दिल्ली

गुरमुख दर सोहणा इक लगदा ए। गृह सतिगुर बहि के सजदा ए। प्रेम प्यार दा दीपक जगदा ए। सच विहार दा मार्ग दस्सदा ए। अमृत अमिउँ रस इक्को चखदा ए। सच प्रीती अन्दर हस्सदा ए। धुर दी रीती वेख तुठदा ए। पिछली बीती आपणी दस्सदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपे रखदा ए। गुरमुख दुआर सच महल्ला, सो साहिब आप वसाइंदा । पुरख अबिनाशी इक इकल्ला, एकँकारा डेरा लाइंदा। शब्दी धार फड़ाए पल्ला, सति सतिवादी गंढ्ढ पवाइंदा। जोत प्रकाश दीपक बला, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर रला, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जन्म कर्म दा मेटे सल्ला, दूई द्वैत पन्ध मुकाइंदा । सच संदेस इक्को घल्ला, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। गुरमुख दवारा सोहणा रंग, घर वज्जे नाम वधाईआ। मेल मिलावा भगत भगवन्त, सन्त सतिगुर रंग चढ़ाईआ। सेज सुहञ्जणी सोभावन्त, नार कन्त ख़ुशी मनाईआ। नाम निधाना मणीआ मंत, ढोला इक्को राग सुणाईआ। सच वड्याई जीव जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़ तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। साहिब सतिगुर आदि जुगादी पंडत, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। माणस जन्म बणाए बणत, घड़न भंनणहार आप अख्वाईआ। दर दरवेश ना जाए मंगत, रसना जिह्वा ना अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा देवे थाउँ थाईंआ। गुरमुख दुआर सोहणा चंगा, चन्द चांदनी नूर चमकाईआ। अन्दर बाहर बहु बिध रंगा, बिहतर आपणी धार वखाईआ। सति धर्म दा इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। उच्च महल्ल साचा डण्डा, घर साचे दए वखाईआ। माणस जन्म दा पार कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी पत्तण वेख वखाईआ। दो जहान दा साचा छन्दा, गीत गोबिन्द सुणाईआ। बिन बंदगीउँ बणाए आपणा बंदा, बन्दना इक्को इक समझाईआ। जगत वासना कूड़ा गंदा, निर्मल निरवैर आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सदा संगा, हरिजन लेखा लेखे लाईआ। गुरमुख दुआर उच्च मुनार, ऊँचो ऊँच ऊँच जणाइंदा। जिस गृह वसे आप करतार, हरि करता खेल खिलाइंदा। अन्दर बाहर खोल्ह कवाड़, बंक दवारा इक सुहाइंदा। मार्ग पन्थ जणाए सिरजणहार, घाटी इक्को इक चढ़ाइंदा। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दी धार आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी हो उज्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढ्ढाइंदा। नाम संदेसा देंदा गया वारो वार, नित नवित्त सर्ब समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर कर गए पुकार, पुनह पुनह सीस सर्ब झुकाइंदा। दोए दोए जोड़ मंगदे गए चरण धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का ख़ाकी ख़ाक वखाइंदा।

कवण वेला प्रभ निरगुण लए अवतार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सन्त सुहेले लए उभार, गुरमुख गुर गुर गोद बहाइंदा। गुरसिख सज्जण कर प्यार, साची रीती मात वखाइंदा । डुब्बदे पाहन ला पार, पाथर आपणे अंग लगाइंदा। साचा काहन निरगुण धार, बंसुरी इक्को नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दुआरा आप सुहाइंदा। गुरमुख दुआरा रंग गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, मूर्ख मूढ़्हे आपणे धंदे लाईआ। कर प्रकाश देवे जोती नूरा, नूर ज़हूर इक दरसाईआ। कर्म कांड दा हूंझे कूड़ा, दुरमति मैल सर्ब धुआईआ। किरपा करे सतिगुर पूरा, मेहर नज़र उठाईआ। पैंडा मेटे दूर दुराडा दूरन दूरा, नेरन नेरा नज़री आईआ। महल्ल वसाए साचा खेड़ा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। साहिब सतिगुर लाए डेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ । गुरमुख दुआरा सच दरवाज़ा, दो जहाना वाली आप खुल्हाइंदा। शाहो भूप बण राजन राजा, शहिनशाह आपणी खेल वखाइंदा। निरगुण सरगुण रच रच काजा, करनी करता आप कमाइंदा। शब्द गुरु गुर मारे वाजां, नाद धुन राग आपणा आप जणाइंदा। प्रेम प्रीती अन्दर फिरे भाजा, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। हरिजन तेरा रच रच काजा, हरि करता वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप वखाइंदा। गुरमुख घर वड्डा वड, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। लख चुरासी नालों कीता अड्ड, वक्खरी धार वखाईआ। धर्म दुआर दी धर्मी हद्द, निहकर्मी आप बंधाईआ। साहिब सतिगुर बहे सज, सच सिँघासण इक लगाईआ। मार्ग देवे आपणा दस्स, नाम निधान कर पढ़ाईआ। हिरदे अन्दर आपे वस, हरि हरि धार दए समझाईआ। पूरब करे पूरी आस, जन्म कर्म तृष्ना मेट मिटाईआ। लेखा जाण पवण स्वास, स्वास स्वासां संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख घर देवे वड्याईआ। गुरमुख घर वसे गुरमुख, मुख उजल आप कराईआ। प्रभू मिलण दी रखे भुक्ख, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। आवण जावण मिटे दुःख, नाता कोए रहिण ना पाईआ। आपे प्रभ गोदी लए चुक्क, निरगुण सरगुण लए उठाईआ। अन्दर वड़ के लए पुच्छ, भेव अभेदा आप समझाईआ। पिछला पैंडा जाए मुक्क, अग्गे लेखा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। गुरमुख दवारे गुरमुख सोया, सुख सागर विच समाईआ। हरि किरपा हरि जेहा होया, हरि हरि रंग रंगाईआ । दीपक प्रकाश इक बलोया, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। धुरदरगाही देवे ढोया, वस्त अमोलक झोली पाईआ। साचा बीज इक्को बोया, फल फुल्लवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा झोली पाईआ। गुरमुख घर गुरमुख वड़या, गुर गुर वेख वखाईआ। गुर का शब्द गुरमुख पढ़या, गुर सतिगुर रिहा सुणाईआ।

आपणा विचोला आपे बणया, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुर गुर देवे माण, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ।

२४ हाढ़ २०२० बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी

साचा तख्त वेख शाह सुल्तान, दो जहान वज्जे वधाईआ। निरगुण निरवैर खेल महान, सो पुरख निरजंण बेपरवाह आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण नौजवान, एकँकारा बल आप प्रगटाईआ। आदि निरँजण नूर महान, अबिनाशी करता साची कार कमाईआ। श्री भगवान योद्धा सूरबीर बली बलवान, नूर नुराना नूर वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण प्रधान, सच प्रधानगी इक कमाईआ। तख्त निवासी नौजवान, अनुभव आपणी खेल रचाईआ। सच दवारा कर परवान, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साचा खेल शाह सुल्तान, हरि सतिगुर आप कराइंदा। परम पुरख प्रभ बण प्रधान, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा । आदि जुगादी खेल महान, जुग चौकड़ी धार बंधाइंदा। निरगुण सरगुण पावे आण, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश प्रकाश आपणा नूर धराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाइंदा। साचा तख्त वेख भगवान, घर साचे वज्जी वधाईआ। गुर अवतार होए हैरान, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर करन ध्यान, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। भगत भगवान गायण गाण, गीत गोबिन्द इक अलाईआ। सन्त साचे मंगण दान, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। गुरमुख मस्तक धूढ़ी टिक्का लाण, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। गुरसिख नढ्ढे बाल अञ्याण, नेत्र नैणां नीर नीर वहाईआ। कर किरपा श्री भगवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरा गाउँदे रहे गान, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। साचा तख्त वेख भगवन्त, चार कुण्ट वज्जी वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गावण एका मंत, मन्त्र हरि हरि नाम दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म कहे प्रभ मेला नार कन्त, घट घट वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा तख्त सूरबीर, सो साहिब आप सुहाइंदा। दाता दानी गुणी गहीर, गहर गवर आपणी कार कमाइंदा। पंज तत ना कोए सरीर, त्रैगुण बन्धन ना कोए रखाइंदा। वस्त्र भूशन ना कोए लीर, चोला तत ना कोए हंढ्ढाइंदा। करे खेल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना आइंदा। भूपत भूप शाह हकीर, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त इक वड्याइंदा। साचा तख्त पारब्रह्म, प्रभ आपणा आप जणाईआ। निहकर्मी हो के करे कम्म, करनी करता आप जणाईआ। आदि जुगादी इक्को सरन, इष्ट देव इक समझाईआ। आत्म परमात्म साचा वरन, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। निज नेत्र मेला हरन फरन, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। पड़दा खोले्ह भंनण घड़न, घड़न भंनणहार आप हो जाईआ । साचे तख्त आवे चढ़न, तख्त निवासी फेरा पाईआ। नाम अगम्मा आए पढ़न, साचा ढोला राग सुणाईआ। सन्त सुहेले आए वरन, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक सुहाईआ। सच सिँघासण सुहाए भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, दो जहानां वेख वखाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां देवणहार ज्ञान, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। त्रैगुण माया देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा । पंज तत खेल महान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण नाता जोड़ विच जहान, जागरत जोत नूर धराइंदा। चारे खाणी दे निशान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाइंदा। चारे बाणी बोल बिन ज़बान, साचा सोहला राग सुणाइंदा। चारे कुण्ट मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। सच सिँघासण हरि जू चढ़, शाह पातशाह सोभा पाईआ। दो जहान वखाए डर, भय भउ इक्को घर समझाईआ। करे खेल नरायण नर, नर हरि करता बेपरवाहीआ। लेखा जाणे चोटी जड़, मध आपणी कार कमाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, जीवण मरन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तख्त इक सुहाईआ। साचा तख्त हरि सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भञ्जणा, सो साहिब डेरा लाइंदा । जुग चौकड़ी निरगुण अमृत कराए साचा मजना, भगत भगवान दुरमति मैल धवाइंदा। प्रभ प्रीतम प्यारा नेत्र पाए ज्ञान अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। आत्म परमात्म बणाए साचा सज्जणा, पारब्रह्म ब्रह्म साचा संग निभाइंदा। जोती जोत प्रकाश इक्को जगणा, घर घर आपणा खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक सालाहइंदा। सच सिँघासण सिफ्त सालाह, सतिगुर साचा आप जणाईआ। परम पुरख प्रभ बण मलाह, जुग जुग बेड़ा पार कराईआ। निरवैर हो जणाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां देवे साचा थाँ, चरण कँवल सच सरनाईआ। आत्म परमात्म पकड़े बांह, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। बण सहाई देवे सिर ठंडी छाँ, समरथ आपणी दया कमाईआ। हँस बणाए जगत काँ, कागों हँस आप उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक समझाईआ। सच सिँघासण साहिब

सो, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। कर प्रकाश निर्मल लो, जोती जाता जोत रुशनाईआ। आपणे जेहा आपे हो, प्रभ आपणी कल धराईआ। निरगुण करे निरगुण मोह, मुहब्बत सरगुण नाल बंधाईआ। आत्म परमात्म जावे छोह, भगत भगवान वेख वखाईआ। धुरदरगाही देवे ढोआ ढो, नाम अमोलक झोली पाईआ। निझर झिरना अमृत रस देवे चो, अनरस आपणा रस वखाईआ। कूड़ी क्रिया लवे खोह, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सच सिँघासण देवे माण, प्रभ अबिनाशी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी वेंहदा रिहा नौजवान, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देंदा रिहा दान, नाम निधाना झोली पाइंदा। अक्खर वक्खर लिख लिख करदा रिहा ज्ञान, अंक अंक मेल मिलाइंदा। मार्ग दस्सदा रिहा हो प्रधान, रहबर इक्को राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर करतार, दर घर साचा इक सुहाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कोटन कोटि काल विहाईआ। गुर अवतार करदे गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पीर पैगम्बर निउँ निउँ सीस सजदा कर के बणदे गए बरख़ुरदार, बेपरवाह इक्को इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अवल्ला, सो साहिब आप कराईआ। मुकामे हक़ वसाए सच महल्ला, महिफ़ल आपणी आप लगाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटला, ऊँचो ऊँच वड वड्याईआ। सच संदेस जुग जुग घल्ला, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। चार जुग फड़ाउँदा रिहा पल्ला, साची पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। जल थल महीअल समुंद सागर उच्चे टिल्ले पर्बत आपे रला, हर घट आपणा डेरा लाईआ। दर दरवेश नर नरेश सच दवारे आपे खला, चोबदार आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अथाह, सो साहिब आप कराइंदा। जुग जुग देंदा रिहा सलाह, सलाहगीर आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम जावे आ, लोकमात पांधी पन्ध मुकाइंदा । शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान बणे गवाह, खाणी बाणी नाल रलाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार जगत संदेसा गए सुणा, धुर फ़रमाना सर्ब जणाइंदा। बीस बीसा हरि जगदीशा नर नरेसा जाए आ, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। हस्त कीटां ऊँचां नीचां राउ रंकां वेखे थाउँ थाँ, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। निर्धन सरधन पकड़े बांह, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप वखाइंदा। सच सिँघासण वखाए चौदां लोक, त्रैभवण धनी वड्डी वड्याईआ। चौदां तबक जणाए इक श्लोक, सोहला इक्को नाम पढ़ाईआ। चौदां विद्या देवे मोख, मेहर नज़र इक उठाईआ। चौदस चन्द रिहा सोच, जगत चांदना कम्म किसे ना आईआ। चौदां

सदीआं रखदे रहे ओट, पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण दाता तख्त निवासी, एकँकार वड्डी वड्याईआ। करे खेल पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता आपणी धार चलाईआ। प्रगट हो घनकपुर वासी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। शाहो भूप शाहो शाबाशी, शहिनशाह आपणी कल धराईआ। जन भगतां जणाए धुर दी साखी, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। लहिणा देणा चुकाए बाकी, पूरब लेखा झोली पाईआ। बंद कवाड़ा खोले्ह ताकी, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। अमृत जाम प्याए बण के साकी, सच प्याला नाम हथ्थ उठाईआ। शब्द चढ़ाए अगम्म राकी, शाहसवारा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच सरनाईआ। सच सरनाई एकँकार, एका एक जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेख संसार, निरगुण सरगुण रंग रंगाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कल कल्की लै अवतार, जोती जामा वेस वटाइंदा। पंज तत ना कोए आकार, हड्ड मास नाड़ी चम्म संग ना कोए निभाइंदा। सम्बल नगर धाम न्यार, करे खेल आप करतार, करनी करता आप कराइंदा। नाम डंका अपर अपार, आप सुणाए सुणावणहार, दो जहानां आप जणाइंदा। राउ रंकां जीवां जंतां साधां सन्तां करे ख़बरदार, आलस निंद्रा कूड़ी क्रिया हउमें हंगता माया ममता मेट मिटाइंदा। नाम ढोला सोहला धुर दा बोला बोल जैकार, सोहँ राग आप अलाइंदा। पड़दा उहला दए निवार, आत्म परमात्म करे प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जुग जन्म दे विछड़े यार, प्रेमी लए मिलाईआ। कर्म कर्म दा रोग निवार, सोग चिन्ता दए चुकाईआ। भव सागर कलयुग देवे तार, तारनहार वड वड्याईआ । एका बख्शे नाम अधार, अन्तर बाहर गुप्त ज़ाहर लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जगत बसन्तर करे ठंडी ठार, अग्नी तत ना लागे राईआ । घर दीपक जोती देवे वाल, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। बूंद स्वांती दए प्याल, निझर झिरना आप प्याईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, प्रभ बख्शे इक सरनाईआ। राए धर्म ना मारे मार, चित्रगुप्त ना लेखा सके कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आपे चढ़, हरिजन साचे आपे लए उठाईआ। हरिजन साचे उठाए आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। अन्दर वड़ के दस्से जाप, बिन रसना जिह्वा मेल मिलाइंदा। पूरब जन्म दा मेटे पाप, कर्म कांड ना कोए वखाइंदा। निरगुण निरगुण जोड़े साक, सरगुण सरगुण बंधप रूप वखाइंदा। मेल मिलावा नर हरि नरायण साचे कन्त सुहाग, रुत्त सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। जन्म कर्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल मेट मिटाइंदा। शब्द अगम्म धुन आत्मक सुणाए साची आवाज़, अनहद नादी राग अलाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले अंग लगाइंदा। सन्त सुहेले लाए अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। दिवस रैण जणाए परसंग, परम पुरख बेपरवाहीआ। अट्ठे पहर रहे अनन्द, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। सुरत सवाणी ना होवे रंड, शब्द हाणी जोड़ जुड़ाईआ। माणस जन्म नंगी होण ना देवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर प्रकाश नूरी चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ । गीत गाए ना बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। नाता तोड़े जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। मेल मिलाए सूरा सरबँग, प्रभ आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचे वेखे प्रभ, वेखणहार अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी लए लभ्भ, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। जगत दवारा पार करे हद्द, घर आपणा इक समझाइंदा। धुन राग सुणाए नद, अनहद साची सेव लगाइंदा। घर मक्का काअबा साचे हुजरे कराए हज्ज, महिराब महिबूब इक्को इक सुहाइंदा। ढोला गीत छन्द सुणाए सद, हरिजन सद सद आपणा भेव चुकाइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध मुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता आप हो जाइंदा। भगवन मीता मित्र प्यारा, हरि सतिगुर इक अख्वाईआ । नेत्र देवे निज दीदारा, नैण इक्को इक खुलाईआ। नूर मारे चमत्कारा, कोटन कोटि सूर्या चन्द शरमाईआ। मण्डल मण्डप शरमसारा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। गुरमुख मन्दिर सोहे बंक दवारा, जिस घर आवे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां लए मिलाईआ। जन भगतां मेला करे प्रभ मीत, हरि सतिगुर खेल रचाइंदा। निरगुण दाता हो अतीत, त्रैगुण लेखा आप मुकाइंदा। आत्म परमात्म मिल अमृत बरखे ठांडा सीत, सीतल धार इक वहाइंदा। सच प्रीती ढोला गाए अगम्मी गीत, तूं मेरा मैं तेरा राग अलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। तेरा मेरा गीत इक, एकँकार आप जणाईआ। जीव आत्मा साची सिख्या सिख, श्री भगवान करे पढ़ाईआ। घर मन्दिर गृह आवे दिस, निज वज्जे सच वधाईआ। करवट लै जो सुत्ता दे कर पिठ, आप आपणा मुख दिखलाईआ। सच प्रीती करे हित, हितकारी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप जगाईआ। जन भगत जगाए आप हरि, हरि आपणी दया कमाईआ। काया मन्दिर अन्दर जाए वड़, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। डूंग्घी भँवरी सोई सुरती लए फड़, नाम हलूणे नाल उठाईआ। उठ सवाणी ढोला पढ़, प्रभ हाणी रिहा पढ़ाईआ। घर वेख कन्त कन्तूल अगम्मी वर, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। नेत्र खोल्ह फड़ लड़, कन्नी आपणी गंढ्ढ गंढ्ढाईआ। सच रंगीले डोले चढ़, कहार बणया बेपरवाहीआ। महल्ल अगम्म आपणे

वड़, क्यों बैठी मुख भवाईआ। लैण आया नरायण नर, हरि करता फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग देंदे रहे वर, जगत सिख्या कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा लेखे लाईआ। गुरमुख सवाणी चढ़े चा, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिले बेपरवाह, बेपरवाही खेल समझाईआ। साचा मार्ग देवे ला, रहबर इक्को नूर ख़ुदाईआ। साचा कलमा दए पढ़ा, कायनात नाता दए तुड़ाईआ। साबत ईमान लए रखा, इस्म आपणा आप समझाईआ। इष्ट देव दए समझा, दृष्ट आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। गुरमुख आत्म मंगे मंग, घर आपणे ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ देवे संग, सगला संग रखाईआ। जन्म जन्म दी कटे भुक्ख नंग, मेरी तृष्ना मेट मिटाईआ। मेरा रूप बणया हँ, ब्रह्म आपणी वंड वंडाईआ। श्री भगवान मेरा चन्न, मैं किरन रूप रुशनाईआ। बिन साहिब मैं होई अन्ध, नज़र कुछ ना आईआ। त्रैगुण माया पंज तत केती चोला हंढ्ढाया गंद, कूड़ी क्रिया करी कुड़माईआ। बिन प्रीतम प्यारे कोई ना पाए ठंड, अंगीकार ना कोए कराईआ। जुग चौकड़ी गई हंढ्ढ, कलयुग अन्तिम राह तकाईआ। कवण वेला ठाकर स्वामी कट के आए पन्ध, बण पांधी फेरा पाईआ। निरगुण हो सुणाए आपणा छन्द, सोहँ राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लए मुकाईआ। भगत भगवान लेख मुकाउणा, बाकी अन्त रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाउणा, जुड़या जोड़ ना कोए छुडाईआ। चरण प्रीती नाता तोड़ निभाउणा, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। साचे घोड़ गुरमुख चढ़ाउणा, शब्दी घोड़ा इक वखाईआ। ठग्ग चोर यार कोई नज़र ना आउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लहिणा झोली पाईआ। हरिजन लहिणा पाए झोली, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा । कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणे कंध उठाए डोली, दो जहानां पार कराइंदा। दरगाह साची सचखण्ड दुआर लै के जाए हौली हौली, विष्न ब्रह्मा शिव राह विच सीस झुकाइंदा। गोबिन्द धार जिन्हां प्रेम प्रीती तन्द बद्धा मौली, तिन्हां मेहरवान मेहर नज़र वखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया पावण रौली, आत्म अन्तर साचा मन्त्र नाम ना कोए दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा आपणे घर वसाइंदा। हरिजन साचे घर वसाउणा, गहर गम्भीर दया कमाईआ। आवण जावण पन्ध मुकाउणा, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। मात गर्भ दा पन्ध कटाउणा, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। अन्तिम जोती जोत रलाउणा, जन जोती जोत समाईआ। थिर घर साचे कुण्डा लौहणा, शब्दी सुत समझाईआ। साचा मंगल इक्को गाउणा, घर वज्जे हरि वधाईआ। चरण कँवल हरि राह दरसाउणा, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। सच सिँघासण इक वडयाउणा,

सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। नूरी नूर डगमगाउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ । सीस जगदीश ताज सुहाउणा, पंचम मुख सिफ्त सालाहीआ। सोहँ रूप नज़री आउणा, तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक्को धार बंधाईआ। एका दूआ भेव चुकाउणा, दूआ एका इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां मेला सहिज सुभाईआ। भगत मिलावा सचखण्ड, घर साचे वज्जे वधाईआ। जरम कर्म दी मुक्के वंड, अग्गे लेखा कोए रहिण ना पाईआ। राए धर्म ना कोई दंड, चित्रगुप्त ना कोए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना मंगे मंग, दर अलख ना कोए जगाईआ। इक्को साहिब सतिगुर होवे संग, एथे ओथे आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीन दयाल होए सहाईआ। हरिजन भगत भगत कबीला, श्री भगवान आप बणाईआ। कलयुग अन्तिम बण वसीला, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। साची देवे नाम दलीला, दिलबर दिलदार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए लँघाईआ। सतिगुर पूरा इक अकाल, अक्ल कल धारी आप जणाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वड्याइंदा । जन भगतां वसे सदा नाल, विछड़ कदे ना जाइंदा। कलयुग अन्तिम बण दलाल, जगत दलाली सेव कमाइंदा। नूरी जलवा दए वखाल, ज़ाहर ज़हूर नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। हरिजन पार करे करतार, करता आपणी दया कमाईआ। सिर रख हथ्थ निरँकार, निरगुण सरगुण लेख चुकाईआ। लख चुरासी नालों कर के वक्ख सिरजणहार, दरगाह साची दए वड्याईआ। अन्तिम मेला नर हरि नरायण कन्त भतार, गुरमुख नारी आप प्रनाईआ। प्रेम प्रीती फूलन सोहणा हार, कली कली नाल गुंदाईआ। लै के जावे धुर दरबार, धुर दरबारी वड वड्याईआ। सचखण्ड दवारे दए बहाल, चरण कँवल दए सरनाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले सज्जण भाल, गुर चेले लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। भगतां बेड़ा आपे बन्न्ह, बण मलाह कंध उठाइंदा। वस्त अमोलक इक्को धन, सो साहिब झोली पाइंदा। हँ ब्रह्म जाए मन्न, मन मनसा मार मुकाइंदा। होए मिलावा काया तन, घर साची गंढ्ढ पवाइंदा। आत्म कहे परमात्म धन्न, परमात्म कहे आत्म धन्न, धन्न धन्न आपणा आप सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण नूर इक ज़हूर, ज़ाहर आपणी कल धराइंदा।

२५ हाढ़ २०२० बिक्रमी रामेश्वर दास दे गृह ख़तौली

गृह मेला मनोहर मुकन्द, लखमी नरायण दया कमाईआ। आत्म अन्तर इक अनन्द, परमानंद वखाईआ। पूरब जन्म दा गाया छन्द, जन्म कर्म लेखे पाईआ। आत्म परमात्म पाए गंढ्ढ, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। दूई द्वैत भाण्डा भरम भउ ढाहे कंध, सांतक सति सति वरताईआ। घर प्रकाश दीपक चन्द, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। हरि स्वामी ठाकर मेटे पन्ध, जन्म अजन्म ना कोए भवाईआ । काया भीतर वसे संग, बाहर इक्को नज़री आईआ। आसा मनसा पूरी करे मंग, तृष्ना भुक्ख पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला बेपरवाहीआ। घर मेला हरि सच्चे काहन, बंसुरी इक्को नाम सुणाइंदा। सीता सुरती मिले राम, रघुपत आपणी दया कमाइंदा। घनघोर ख़ुशी कराए शाम, गहर गम्भीर वेख वखाइंदा। अमृत मध प्याला जाम, नाम इक्को रस वखाइंदा। काया नगर खेड़ा वसे ग्राम, घर मन्दिर ठाकर दवारा सोभा पाइंदा। सुखआसण बैठ श्री भगवान, आत्म सेजा आप सुहाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, प्रेम प्रीती तोड़ निभाइंदा। पूरब लेखा वेखे आण, जग लहिणा देणा झोली पाइंदा। देवणहारा सच ज्ञान, नाम निधान इक समझाइंदा। चरण कँवल कँवल चरण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रंग रंगाइंदा । मिले काहन प्रभू कन्तूहल, नर हरि नरायण वड्डी वड्याईआ। लेखे लाए तन्द डोरी माला फूल, सुगंधी इक्को नाम भराईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी भगत भगवान कदे ना जाए भूल, भुल्लयां लए मिलाईआ। नेत्र पेखे शंकर हथ्थ लै त्रिसूल, ब्रह्म वेता आपणा नैण उठाईआ। विष्नूं विश्व चुकावणहारा मूल, देवणहार सहिज सुखदाईआ। - - -पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सदा स्वामी, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। आत्म परमात्म पढ़ाए सच कहाणी, सोहँ ढोला इक अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। हरिजन उठे कूड़ी जाग, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। आत्म उपजे इक वैराग, वैरागी रूप आप समझाइंदा। जगत तृष्ना बुझे आग, माया ममता डेरा ढाइंदा। कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धो दाग़, निर्मल नूर स्वच्छ सरूप प्रगटाइंदा। सच प्रकाश दीपक जोत जगे चिराग़, जगत अन्धेर मिटाइंदा। घर मेला नर हरि नरायण कन्त सुहाग, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। हरिजन हरिभगत होइण वड वड भाग, वडभागी सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। दूर दुराडे नेरन नेरे लख चुरासी विचों लाभ, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। मेल मिलावा मोहण माधव माध, मधुर धुन आपणा राग सुणाइंदा। सोवत जागत मारे नाम आवाज़, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंग रंग अमोला, श्री भगवान आप

चढ़ाईआ। चढ़ावणहारा काया चोला, पंज तत सोभा पाईआ। निरगुण हो के बणे विचोला, सरगुण बन्धन इक रखाईआ। अन्तर वड़ के गाए ढोला, सोहँ राग अलाईआ। धुरदरगाही सच्चा बोला, पारब्रह्म ब्रह्म करे इक पढ़ाईआ। भगत भगवान दोहां चुक्के पड़दा उहला, तेरा मेरा नज़र कोए ना आईआ। गीत गोबिन्द गायण सुहागी सोहला, सो पुरख निरँजण एकँकार इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा लेखे विच रखाईआ।